Men bilan oʻtirma dedim!
— Jungwooon! Men bilan o‘tirma dedimku! — dedi Moxinur lablarini burib.
U har safar araz qilsa, sinfdoshlar “yana boshlanishdi” degandek kulimsirashardi.
— Boshqa joy qolmagan edi, Moxi... — Jungwon bechora ovozda javob qaytardi, ammo kulgisini bosolmadi.
Bugun ertalabdan Moxinurning kayfiyati yomon edi. U orqasidagi o‘rindiqqa sumkasini qo‘yib: “Bu joy band!” deb ta'kidlagandi. Ammo Jungwon, har doimgidek, o‘zini “men sevgilisiman, imtiyoz bor” deb o‘ylab, sumkani chetga surib, o‘tirib olgan edi.
— Kayfim yo‘q dedim, yurakni achitma hozir.
— Men yurakni emas, faqat sumkani surdim-ku...
Sinfxonadagi bolalar kulib yuborishdi. Moxinur esa yuzini burib, derazaga qarab oldi. Dars davomida Jungwon uni qandaydir tarzda ko‘nglini olishga harakat qildi. U daftariga yurakchalar chizib, ostiga:
> “Moxi + Jungwon = Doim birga”
deb yozdi va sekin daftarini unga surdi. Moxinur qaradi... keyin daftarni yopib, stol ostidan Jungwonga turtilib yubordi.
— Bu bolani urmasam bo‘lmaydi...
Tanaffusda esa ular har doimgidek birga ovqatlandilar. Moxinur qovurilgan tuxumni Jungwonning idishiga tashlab yubordi.
— Bu nima endi?
— Yuragim singari kuygan tuxum.
Jungwon kulib yubordi. Moxinur esa ko‘z qisib qo‘ydi. Ular urishsa ham, kulishardi. Arazlashsa ham, kechirishardi. Chunki ular bir-biriga ko‘nikib qolgan, ajralmas juftlik edi.
Darsdan so‘ng Jungwon Moxinurni uyiga kuzatib qo‘yarkan, asta dedi:
— Moxi… Qachon qarama araz qilasan, lekin baribir meni tark etolmaysan.
— Chunki men araz qilaman, sen esa ko‘nglimni olasan. Shunaqa yomon o‘rgatib qo‘ygansan o‘zing!
— Demak, hammasi mening aybimmi?
— Albatta! Ammo baribir seni yaxshi ko‘raman, bezorim!
— Men ham seni, arazchi qizaloq.
Ular yo‘l bo‘yi kulishdi, itishib-surishdi, ammo yuraklarida bir xil ohang chalinardi — “bu muhabbat janjallari bilan go‘zal”.