"Sinfda qolgan tun"

"Sinfda qolgan tun"

Dars allaqachon tugagan, maktabda sokinlik hukm surardi. Hammayoq bo‘sh. Faqat uchinchi qavatdagi sinfxonada ikkita odam qolgan edi — Suga va Lixo.

Suga stolga tirsak tirab, daftariga nimanidir yozayotgan edi. U har doimgidek jiddiy, jim va chuqur o‘yga botgan. Lixo esa orqa partada o‘tirar, nigohini undan uzmasdi.

— Hali ham yozayapsanmi? — dedi Lixo, ovozida biroz o‘yinchanlik bor edi.
Suga unga qarab qo‘ydi, ko‘zlari chuqur, biroz sovuq.
— Bu menga kerak. Sen-chi, nima qilayapsan shu yerda?

Lixo jilmaydi.
— Ehtimol... seni kutayotgandirman.

Suga bir lahzaga to‘xtadi. Unga o‘xshagan yigitlar ko‘pincha bunday so‘zlarga e’tibor qilmasdi. Ammo bu safar boshqacha edi. Lixo yaqinlashdi. Uning harakati, qadam tovushi — hammasi ohangdor, vasvasaga soluvchi edi.

— Bilasanmi, Yoongi... sening jimliging meni telba qilayapti, — dedi Lixo uning oldida to‘xtab.
Suga uning ko‘zlariga tik qaradi, lekin javob bermadi. Shunchaki sekin qalamini qo‘ydi. Bu ishora yetarli edi.
— Demak... jimliging ichida ham meni eslaysan, to‘g‘rimi?

U asta oldinga egildi. Ularning yuzlari bir-biriga shunchalik yaqin ediki, nafaslari aralashib ketdi. Sinfxona to‘satdan issiq tortdi. Derazadan esayotgan shamol ham ularning orasidagi taranglikni sovuta olmasdi.

Suga oxiri tilga kirdi:
— Bilasanmi, Lixo... sen bilan qolganim bekor emas.

Va shu so‘zlardan keyin u qizning bilagidan tutdi, asta o‘ziga yaqin tortdi...