Tungi Ritm
Fanfic nomi: “Tungi Ritm”
Qism 1: Birinchi Ko‘rish
Tungi Koreya. Yorqin neon chiroqlari, ohangdor musiqa va alkogol havosi bilan to‘lib-toshgan shahar markazidagi mashhur bar. Jungkook sahnada turib, o‘zining chuqur ovozi bilan navbatdagi ashulasini kuylayotgandi. Undan taralayotgan har bir nota xonadagi havoni qizitardi. Qizlar uni maftunkor nigohlar bilan kuzatar, ammo u hech kimga e’tibor bermasdi. Faqat kuylardi. Yuragida nimadir yetishmasdi.
Shu payt eshik ochildi. Xonaga baland poshnali tovush kirib keldi. Asin. U qora, tanasiga yopishgan libosda edi. Uzun sochlari yelkalariga to‘kilib tushgan, qiyiq ko‘zlari esa qorong‘ulikda porlardi. U bar tomonga yurdi, ammo nigohi Jungkookdan uzilmadi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi.
Jungkookning yuragi bir lahzaga to‘xtagandek bo‘ldi.
Asin o‘ziga ichimlik buyurdi, ammo ko‘zlari haligacha sahnadagi yigitda. Jungkook kuylashni tugatib, sahnadan tushdi. To‘g‘ri unga qarab bordi. Yuraklari urib turardi. Ularning orasi yaqinlashdi. Issiqlik sezildi. Xuddi butun xona faqat ular uchun jim bo‘lgandek edi.
— "Tungi barlar zerikarli bo‘lardi, ammo sen... bu kechani o‘zgartirding," — dedi Asin jilmayib.
— "Sen esa men o‘ylagandanda ko‘proq xavfli ko‘rinyapsan," — dedi Jungkook, asta unga yaqinlashib. Ularning nafasi bir-biriga urildi.
Va... musiqaning ritmida, ichimlikning ta’sirida, ular asta raqsga tushishdi. Qo‘llar yelkaga, barmoqlar belga siljidi. Har bir harakat, har bir nigoh – asta, ehtirosli, nazokatli. Bar fonida ular bir-biriga singib borayotgan ikki olovga aylandi.
To‘satdan Jungkook uning qulog‘iga egilib:
— "Men seni bu kechada unutolmayman..."
— "Unda meni eslab qolishing uchun sabab beraman."
Bar sekin-asta so‘nayotgan musiqalar, to‘kilgan ichimliklar va mast nigohlar bilan to‘lib borardi. Jungkook Asinning belidan ohista ushlagancha, uni bar orqasidagi maxfiy, yoritilishi sust xonaga boshladi. Bu joy faqat VIP mijozlar uchun mo‘ljallangan edi.
Eshik yopilishi bilan sukut tushdi. Faqat yurak urishlari va nafaslar eshitilardi.
Jungkookning qo‘llari Asinning belidan yelkasiga ko‘chdi. U lablarini yengil Asinning bo‘yniga tekkizdi. Qizning yuragi tez ura boshladi. Uning kaftlari yigitning ko‘kragiga tegdi — issiq, kuchli va o‘ziga tortuvchi.
— "Sening harorat... telba qiladi," — deb pichirladi Asin.
Ularning lablari nihoyat to‘qnashdi. Dastlab yumshoq, so‘ngra chuqur, ehtirosli o‘pichga aylandi. Jungkook uni devorga tirab, tanasini unga yaqinlashtirdi. Asinning oyoqlari yigit beliga o‘raldi. Har bir harakatda nafaslar tezlashar, ularning orasidagi havo qizib borardi.
Jungkookning qo‘llari Asinning orqasiga tushdi, barmoqlari kiyim chetlarida aylanardi. U bir lahza to‘xtab, uning ko‘zlariga qaradi:
— "Agar hozir to‘xtasang, bu kechani umrbod afsus qilasan."
Bu so‘zlar ortidan ehtiros yana avj oldi. Kiyimlar asta yerga tushdi. Tana tana bilan yondashdi. Har bir o‘pich, har bir nafas – bir-biriga bo‘lgan ishtiyoqning yaqqol ifodasiga aylandi.