Tasodif emas
Seul tongi, odatdagidan sokin va iliq edi. Qorong‘ulik sekin chekinib, shahar ustidan yangi kunning nurlari sirg‘alib tushayotgan edi. Ko‘chalarda odamlar asta-sekin harakatlana boshlagan, ammo hanuz havo tinch. Shahar allaqachon uyg‘ongan bo‘lsa-da, bu go‘sha — Seulning chekka hududidagi kichik “Moonlight Café” — o‘zining go‘zal sukunatini saqlab turardi.
Bu kafe Yoongi uchun maxfiy boshpana edi. U yerga mashhurlikdan qochib, o‘zini yo‘qotishga emas, balki o‘zini topishga kelardi. U yerda hech kim undan imzo so‘ramas, suratga tushirishni iltimos qilmasdi. U yerda faqat musiqa, qahva hidi va deraza ortidagi manzara bor edi.
Bugun ham Yoongi erta uyg‘ongan. Kunning boshidan yuragida bir narsa g‘imirlab turgandi. Ilhom edi, lekin chalkash. U telefonini, daftarchasini va quloqchinlarini olib, asta kafega yo‘l oldi. Kirar-chiqarda tanish tabassum bilan kutib oladigan xodima unga odatdagidek qora qahva olib keldi. U esa o‘zining sevimli burchagiga joylashib, daftarini ochdi.
U yozishga harakat qildi. Basslar, akkordlar... lekin nimadir yetishmayotgandi.
Shu payt kafe eshigi ochildi. Xuddi sekin kino sahnasidek. Qorong‘u soyada chiroqdek yaltiragan qiz kirib keldi. Yengil, oq plash, silliq jingalak to‘q sariq sochlar, bexosdan ko‘zni tortadigan nafis harakatlar. Bu Rosé edi.
U, Yoongidan farqli o‘laroq, bu kafega birinchi marta kelayotgandi. Hafta davomida ko‘plab mashg‘ulotlar, suratga olishlar, intervyular... va nihoyat, biroz tin olish fursati. Uning mana shunday kichik joylarga bo‘lgan ishtiyoqi bor edi — ichki dunyosini quchoqlab oladigan, shovqindan yiroq joylarga.
U kirdi va nazari bexos Sugada to‘xtadi.
Yoongi boshini ko‘tardi. Ko‘zlari to‘qnashdi. Bu faqat bir qarash edi, ammo har ikkisining yuragi gupillab urib ketdi.
Rosé barista bilan yumshoq ovozda suhbatlashdi, keyin qahvasini olib, o‘sha burchakdagi bo‘sh joyga — Yoongi ro‘parasiga o‘tirdi. Aslida kafe deyarli bo‘sh edi, u boshqa joy tanlashi mumkin edi. Ammo u aynan shu yerga o‘tirishni tanladi.
Yoongi asta jilmaydi.
— Salom. Bu yerga tez-tez kelmaydigan ko‘rinasiz.
Rosé ham tabassum bilan qaradi.
— Birinchi marta. Yaxshi tanlov qildimmi?
— Juda yaxshi, — dedi Suga. — Bu yer ilhom beradi.
Rosé stakaniga termuldi.
— Ilhom... men ham aynan shuni izlayapman.
Ular jim bo‘lib qoldilar. Lekin bu jimlik noqulay emasdi. Go‘yoki ular bu sukunatda nimanidir anglashga harakat qilayotgandek edi. Har ikkalasi ham o‘z sohasining san’atkori edi, yuraklarini notalar bilan ifodalashga o‘rgangan. So‘zlar ba’zan kerak emasdi.
Bir necha daqiqadan so‘ng, Suga o‘z daftarini Rosé tomon surdi.
— Bu — yangi trek ustida ishlayotganim. Hali yakunlanmagan. Ehtimol, biror fikr bildirarsiz?
Rosé varaqlarga qaradi. Undagi so‘zlar va yozuvlar chalkash, ammo yurakdan yozilgani bilinib turardi.
— Bu juda... samimiy. Ammo... — Rosé boshini egib kuldi, — sizga yoqmasa ham kerak...
— Bu trekni ayol ovozi to‘ldirishi mumkin. Hissiyotini kuchaytiradi.
Suga unga jiddiy qaradi. So‘ng sekin bosh irg‘adi.
— Shunday deb o‘ylagandim. Balki... siz?
Rosé ko‘zlarini kattaroq ochdi.
— Menmi?
Bir lahza hammasi to‘xtagandek bo‘ldi. Rosé yuragining urishini his qildi. Bu taklif oddiy bir ish hamkorligi bo‘lishi mumkin edi. Ammo yuragi buni boshqacha qabul qilayotgan edi.
Yoongi ham ich-ichidan allaqanday begona hislar bilan kurashayotgan edi. U san’atni yaxshi ko‘rardi. Ammo bu qiz... U notalarni yuragi bilan eshitardi.