"Oyna ortidagi sevgim"
Lisa ertalab maktabga keldi-yu, yuragi hali ham kechagi bo‘sa ta’sirida titrab turardi. U o‘zini tushunolmasdi: bu hissiyot — bu iliqlik... u ilgari bunday holatni boshdan kechirmagan.
Darslar boshlangan bo‘lsa-da, u doimiy ravishda o‘zini J-Hope qarshisida tasavvur qilaverdi. Hoseok esa odatdagidek tetik, lekin unga faqat bir marta qarab jilmaydi. Faqat bir marta.
Raqs darsida o‘qituvchi yangi duet chiqishini tayyorlashni buyurdi. Ularni yana bir juftlikka ajratdi. Ammo bu safar Hoseok boshqa qiz bilan tushdi. Lisa yuragida g‘alati g‘ijim his qildi.
Mashg‘ulotdan so‘ng Lisa yolg‘iz qoldi. Raqs xonasida oynaga qarab jim turdi. Raqsga tushishga harakat qildi, lekin yuragi boshqa ohangda urardi. Ustiga ustak, orqasidan bir tovush eshitildi:
— “Menga rostdan hafa bo‘ldingmi?”
Bu J-Hope edi. Lisa unga qaradi, ko‘zlarida so‘zsiz javob turardi.
— “Seni men bilan emas, boshqasi bilan raqsga tushganim achitdimi?” — deb jilmaydi Hoseok, lekin nigohi jiddiy edi.
Lisa asta yelkasini qisdi:
— “Men seni o‘zim bilan istadim... bilmasam, nega.”
Hoseok unga yaqinlashdi.
— “Men seni tanladim. Lekin hayot har doim ham biz xohlagandek bo‘lmaydi. Ammo... kechasi maktab yopilgach, raqs zalida kutaman. Faqat sen va men. Hech kim bo‘lmaydi.”
Lisa yuragini tutib “xo‘p” deb bosh irg‘adi.
Tunda, maktab sokin edi. Faqat raqs zali yoritilgan. Lisa kirib keldi. Hoseok u yerdaligini ko‘rib, unga qo‘l uzatdi.
Ular musiqa ostida asta raqsga tushishni boshlashdi. Nafaslar bir-biriga aralashdi. Ko‘zlar to‘qnashdi. Qadamlar yurakka uyg‘unlashdi.
Va yana — chuqur va iliq bo‘sa. Bu safar uzoqroq. Yana chuqurroq. Ular bir-birini ko‘z bilan, qalb bilan anglay boshladi.
Ammo deraza ortidan kimdir ularni kuzatardi... bu muhabbat uchun xavf yaqinlashayotgan edi.