"Sinfda qolgan tun"
Suga Lixoning bilagidan ohista ushladi. Boshqalarga sovuq ko‘ringan qo‘llari hozir iliq, ehtirosli edi. U qizni o‘ziga yaqin tortdi — juda yaqin. Lixoning yuragi qattiq urar, ammo ko‘zlarida qo‘rquv emas, qiziqish porlardi.
— Men seni hech qachon jiddiy qabul qilmagan deb o‘ylagandirsan, — dedi Suga, ovozi past, ammo chuqur edi.
Lixo asta bosh irg‘adi. U allaqachon jimlik ichida tilsiz javob berayotgandi.
Suga o‘z qo‘lini uning iyagiga qo‘ydi, boshini sekin ko‘tarib, nigohini tutdi.
— Lekin men sening har bir so‘zingni, har bir qarashingni eslab qolganman, — dedi u.
— Unda nega hech nima demading? — deb pichirladi Lixo, yigitning lablariga tikilgancha.
Suga javob bermadi. Javob o‘rniga u sekin egilib, Lixoning lablariga tegdi. Bu o‘pish kuchli emasdi — lekin to‘xtab bo‘lmas edi. Lixo ham javob qaytardi. Ularning yurak urishlari, nafaslari, hammasi bir ohangda bo‘la boshladi.
Qiz Suga’ning yoqasidan ushlab oldi, u esa belini ohista quchib, stulga o‘tqazdi. Sinfxona endi odatiy joy emas — ehtirosli, yashirin hislar markaziga aylangandi.
Suga uning qulog‘i yonida pichirladi:
— Shu joyda, bu tun — seniki bo‘laman... faqat seniki.
Lixo ko‘zlarini yumdi. Tashqarida qorong‘u bo‘la boshlagan edi. Ular esa faqat bir-birini his qilardi.