Yozgi yog'ingarchilik
“Taqdir Aytilmagan So‘zlarni Topadi”
Yillar o‘tdi. Phuwin o‘zining san’at yo‘lida yuksalib borardi. Kinofestivallarda nomzod, qo‘shiqlari chartlarda, intervyular esa ilhom manbai bo‘ldi. Ammo yuragining chekkasida hanuz bir chuqur bo‘shliq yashar edi. Uni ko‘rsatmasdi. U haqida hech kimga so‘z ochmasdi. Faqat ba’zan, tonggi musiqani yozayotib, notalar orasiga birgina ismni yashirardi: Pond.
Pond esa… u ham jim edi. Shon-shuhrat bor edi, ammo sokin kechalar — yolg‘izlik bilan. Tay ketgach, hayoti bo‘m-bo‘shday tuyulgan. U buni tan olmasdi, lekin yuragi hali ham Phuwinga bog‘liq edi. Uni internetda, intervyular orqali ko‘rar, u aytmagan, lekin ko‘zlarida titragan og‘riqni tanirdi.
Yirik xalqaro kinofestival. Bangkokda. Phuwin bosh rolni o‘ynagan film tanlovda. Qizil yo‘lak, chiroqlar, jurnalistlar, hayajon…
Va to‘satdan, Pond ham u yerda — mehmon aktyor sifatida taklif etilgan.
Ular ko‘p yillardan so‘ng ilk marta qarama-qarshi chiqishdi. Ko‘zlar to‘qnashdi. Faqat bir soniya. Faqat bir nafas. Lekin yuraklar o‘tmishni qayta yashadi.
Phuwin yuragini siqib, nigohini chetga oldi. Ammo Pond yaqinlashdi. Yuragidagi og‘irlikni e’tiborsiz qila olmadi.
— Salom, Phuwin... — dedi u ohangida titroq bilan.
— Salom, Pond, — dedi Phuwin sovuq, lekin izzatli ohangda.
— Taqdir seni mendan olib ketdi, deb o‘ylagandim. Ammo u seni qayta olib keldi, — dedi Pond, yuragini oshkor qilganidek.
Phuwin bir lahza jim qoldi. So‘ng kulimsiradi. Ko‘zlarida g‘am emas, kuch bor edi.
— Taqdir olib kelgan bo‘lishi mumkin, lekin har safar u meni ham eslatib qo‘ydi: kimga ishonish, kimdan o‘zini asrash kerakligini.
Pond nimalardir demoqchi bo‘ldi. Lekin bu safar Phuwin undan burilib ketdi. Qizil yo‘lak bo‘ylab yurarkan, yuragida g‘urur bor edi. U hali ham og‘rirdi, ammo endi bu og‘riq uni sust qilmasdi — kuchli qilardi.
Oradan yana oylar o‘tdi. Ular yana va yana turli loyihalar orqali to‘qnash kelishdi. Har safar Pondning ko‘zida afsus, Phuwinning nigohida esa mustahkamlik porlardi.
Taqdir doim ularni to‘qnashishtirardi — lekin bu safar ikkalasi ham boshqa odam edi. Ularga orqaga qarash emas, oldinga yurish kerak edi.
Lekin… yurakda hali ham nimadir qolgan edi.?
Ajoyib, siz istagandek, bu sahnani yanada chuqurroq, tafsilotli, his-tuyg‘ularga boy holatda davom ettiraman. Bu yerda Pond va Phuwin orasidagi ichki kurash, so‘zsiz hislar, va “taqdir” degan qudratli kuch ularni qanday qilib yana bir sahnaga olib kelgani, to‘la tasvirlanadi.
Phuwin film stsenariysini stolda yoyilgan holda o‘qib o‘tirgan edi. Har bir sahna — o‘tmishidan bir parcha. Go‘yo bu ssenariy atayin uning hayoti asosida yozilgandek: sevgi, xiyonat, jim ketish, va kechirim haqida.
U qo‘llarini stolga qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. Yillik urinishlar, o‘zini qayta qurish, yurakdagi har bir yoriq ustiga san’at qurish. Va endi taqdir uni yana yuzma-yuz qilmoqchi edi. Kim bilan? — Pond bilan.
Rejissyor:
— "Phuwin, men bilaman, bu og‘ir qaror. Lekin ekran ortidagi kimyo sizlarda bor. Bu rol siz ikkovingiz uchun yozilgandek."
Phuwin ichida chuqur nafas oldi. U Pondni kechirmagan edi. Ammo bir narsani tushungan edi: endi u undan qo‘rqmaydi. Endi u o‘tmishga qarshi ko‘zini tik tutib qaray oladi.
— "Mayli. Men roziman. Lekin ssenariyga o‘zgartirishlar kerak."
Rejissyor ajablandi:
— "Qanday o‘zgarishlar?"
Phuwin jilmayib:
— "Men endi qulab tushadigan obraz emasman. Men kuchli bo‘lgan odamni o‘ynayman. Sevgisi bo‘lgan, lekin endi o‘zini sevishni o‘rgangan odamni."
Film mashg‘ulotlari boshlandi. Studiya salqin, jimjit. Mashq ssenariysi — “ajrashgan ikki sevishgan odam, yillar o‘tib, yana bir xonada qarshi turishadi.”
Phuwin sahna oxirida kutmoqda. Qo‘lida skript, ko‘zlari esa eshik tomon.
Eshik ochildi. Pond kirdi. U ancha ozg‘inlashgan, ko‘zlarida og‘riq va yolvorish izlari. U ichkariga qadam qo‘ydi. Yuragi har zarb urganida, o‘tmishda aytmay qolgan har bir so‘z ko‘nglida gumburlab turardi.
Phuwin unga qaradi. Ammo bir soniya, keyin yuzini ssenariyga burdi.
Phuwin:
— "Salom. Kelayotganingni bilardim."
Pond jim turdi. Ovozida titroq bor edi:
— "Bu sening qaroring ekan deb o‘ylamagandim. Men kelaman desam, rozi bo‘lmaydi deb o‘ylagandim."
Phuwin yengil kulimsiradi:
— "Men endi odamlarning nima o‘ylashi bilan yashamayman. Bu men uchun professional ish. His-tuyg‘ularimni sahnada emas, hayotda boshqaraman."
Pond og‘ir yutindi.
— "Phuwin... men seni ko‘rganimda yuragim hanuz og‘riydi."
Phuwin ko‘zlarini unga qaratdi.
— "Bilaman. Menga qilganingni eslasang, senga ham og‘rishi kerak."
Sukunat. Atrofdagi xona haroratini tushirib yuborgan sukunat. Pond oldinga qadam qo‘ydi.
— "Men seni sevganman. Hali ham... sevaman."
Phuwin nigohini olib qochmadi.
— "Sevgi — faqat so‘z emas, Pond. Bu tanlov. Sen meni tanlamading."
Pond o‘z mashinasida o‘tirib, rulga boshini qo‘ygancha jim yig‘lar edi. Har bir so‘zi — kech bo‘lgan kechirim edi.
Phuwin esa uyida pianino oldida o‘tirgan. Notalarni sekin bosar edi. Har bir nota — yuragida o‘sha aytilmagan javoblar edi. U sevgan, hanuz unutmagan, ammo o‘zini birinchi qo‘yishni tanlagan.
Film hali boshlanmagan. Ammo hislar allaqachon jonlangan. Pond yuragi bilan kurashmoqda. Phuwin o‘zini himoya qilmoqda.
Ammo bir savol ochiq qoladi:
Taqdir ularni bu safar bog‘lay oladimi, yoki faqat o‘rgatadimi?