Yozgi yog'ingarchilik
“Yurak Endi Seniki Emas” — Phuwin Yangi Hayotga Qadam Qo‘yadi
Phuwin uchun endi har bir tong — yangi jang edi. Tong saharidagi sokinlik, bir piyola qahva va oynadan tushayotgan quyosh nuri — bu kichkina tinchliklar orqasida katta og‘riq yashiringan edi. U hanuz yuragining chuqur nuqtasida Pondning xiyonatini eslab yashardi. Yillar o‘tgani bilan, bu yara to‘liq bitmagan, faqat o‘rganilgan edi.
U GMMTV’da har bir sahnada o‘zini o‘zgartirardi. U aktyor emasdek, o‘z ichidagi dardini rollarga joylab chiqardi. Tomoshabinlar esa uning iste’dodiga qoyil qolishardi, ammo hech kim bu rollar orqali Phuwin o‘zining sindirilgan yuragini tiklayotganini bilmasdi.
Narin uni sevib qolgan edi. U har kuni Phuwinni ko‘rdi, har so‘ziga, har kulgisiga oshiq bo‘lib bordi. Oxiri chidolmadi. Bir kuni, kechki mashg‘ulotdan keyin, yulduzlar to‘lin osmonda yongan pallada, Narin yuragini ochdi.
— Phuwin… — dedi u, ohangida titroq, — bilmayman qachon boshlandi, lekin yuragim sendan boshqa hech narsani eshitmayapti. Men seni sevdim. Va bu hislarimdan uyalmayman.
Phuwinning nigohi uzoqqa qaradi. Osmonda jimjimador yulduzlar, ichida esa muzdek og‘riq. U chuqur nafas oldi.
— Narin, sen juda mehribon odamsan. Sen kimnidir baxtli qilishing mumkin. Lekin… u baxtli inson men emasman. Mening yuragim hanuz kimningdir izida. Uning ortidan ham bormayman, lekin hali yuragimda hech kim uchun joy ochilmagan.
Narin jilmayishga harakat qildi, ammo ko‘zlari xiralashgan edi.
— Men faqat seni baxtli ko‘rishni xohlardim…
U ortiga qaytdi, jim ketdi. Yuragidagi og‘riqni faqat kechalar tinglar edi.
Pond esa har tong uyg‘onganda Phuwinga yozilmagan xatlar bilan to‘lardi. Har gal qo‘li telefon tugmachasiga yetganida, yuragi orqaga tortardi. Oxiri u qaror qildi — ko‘zga tik qarab aytish kerak.
GMMTV oldida u Phuwinga duch keldi. Ko‘chada sovuq shamol esardi. Ular bir lahza jim qarab turishdi. Har bir soniya yillar misol chuzilar edi.
— Phuwin… men seni sog‘indim, — dedi Pond.
Phuwin boshini biroz egdi. Nigohi silliq, ammo sovuq.
— Sog‘inish… xotira. Kechirim esa... yurak. Mening yuragim esa seni kechirgan emas, Pond. Va kechirmaydi ham.
— Men xato qildim. Faqat bir xato... faqat bir lahza...
— O‘sha lahza meni yo‘q qilgan lahza edi.
Pond so‘zsiz qoldi. Phuwin bir soniya unga qarab turdi, so‘ng orqasini o‘girib ketdi. Shamol uning pal’tosini silkitardi, lekin yuragidagi qat’iylik har qanday shamoldan kuchliroq edi.
Tay esa uzoq ketdi. U san’atdan chiqib ketdi, shov-shuvlardan qochdi, o‘zini ham, boshqalarni ham kechirolmasdan Amerikaga yo‘l oldi. U ketayotib Pondga birgina xat qoldirdi:
> “Meni bu o‘yinda faqat qurol sifatida ishlatding. Men esa o‘zimni sevgi deb aldagandim. Endi men o‘zimni izlashga ketdim. Orqaga qaramayman.”
Va u ketdi. Uni na Instagram’da, na intervyularda ko‘rishmadi. U faqat o‘zini topishga yo‘l olgan odam edi.
Phuwin yolg‘iz qoldi. Ammo u bu yolg‘izlikdan qo‘rqmadi. U endi o‘zini sevardi. Sahna — uning ovozi, qo‘shiqlar — uning yuragi, tomoshabinlar esa uning guvohlari edi.
U bir intervyuda shunday degan edi:
> “Hayotimda ko‘plar keldi, ketdi. Men endi sevgi haqida orzu qilmayman. Endi men o‘zimning hikoyamni o‘zim yozaman. Yuragim — endi meniki.”