Yozgi yog'ingarchilik
2-qism: "Ko‘zlar Orqasidagi Sirlar"
Oradan bir hafta o‘tdi. Har kuni yomg‘ir yog‘di. Va har kuni Pond kutubxonaga keldi. Har safar u Phuwinga to‘g‘ri qarab jilmaydi, unga yaqin stolni tanladi, biror bahona bilan suhbat boshladi.
Phuwin esa... avvaliga sovuqroq edi. U o‘zini bu hissiyotlardan himoya qilayotgandek tutardi. Ammo ichida bir narsa asta-sekin yemirilardi — ehtimol, yolg‘izlik devori.
Bir kuni, kutubxonadan chiqqach, Pond Phuwinni ko‘chada tutib qoldi. Yomg‘ir mayin yog‘ayotgan edi. U Phuwin tomonga soyabon tutdi.
— Nega har doim yolg‘izsan? — so‘radi Pond, jiddiy ohangda.
Phuwin biroz sukut saqladi, keyin javob berdi:
— Chunki yolg‘izlik ba'zida xavfsiz. Odamlar... juda yaqin kelsa, yo‘qotish ham oson bo‘ladi.
Pond asta yoniga keldi. Ularning orasidagi masofa tobora qisqardi. U Phuwin ko‘zlariga qaradi — chuqur, yolg‘izlik bilan to‘la, lekin unda bir umid chaqnardi.
— Meni ham shunchaki kiritma, lekin chiqib ketishimni ham xohlamagin, — dedi Pond asta, ohangida og‘riq bor edi. — Men senga zarar yetkazmoqchi emasman. Faqat... sen bilan bo‘lishni xohlayman.
Phuwin hech narsa demadi. Faqat bir soniyaga ko‘zlarini yumdi. Yomg‘ir ularning atrofini tozalayotgandek tuyuldi. U boshini ko‘tardi.
— Men har doim ishonishni o‘rganolmaganman, Pond. Ammo... agar sen ketmasang — balki urinib ko‘rarman.
Pond jilmaydi. Birinchi marta undagi kulgi yengilmasdek, chuqur va iliq edi. U Phuwinning qo‘lini asta ushladi — avvaliga shunchaki dalda uchun, lekin o‘sha daqiqada, bu ushlash — va'daga o‘xshardi.
Ikki notanish qalb... endi bir-birini ehtiyotlab ochishni boshlagandi.