Yozgi yog'ingarchilik
17-qism: “Yuragim senga qaytadi”
Tong saharlari Bangkok ko‘chalarida g‘ira-shira yorug‘lik bilan uyg‘onmoqda edi. Phuwin universitetda darsga borayotgandi, ammo yuragida bir narsa tinchlik bermasdi. Kechagi Pond bilan yozishma yuragini quvontirgandek edi, lekin u baribir ichki xavotirni bosib o‘tishga qiynalardi.
U kafeda o‘zining do‘sti, taniqli model Tal bilan uchrashuvga bordi. Ular ko‘p yillik tanish edi, va Tal Phuwinga har doim quvnoqlik, ozgina provokatsiya va iliqlik olib kirgan inson edi. Ammo bu safar uchrashuv butunlay boshqacha tus oldi.
— Phuwin, yana o‘sha Pond bilanmisan? — dedi Tal qahvasidan bir ho‘plam olib.
— Ha, lekin u menga ishonishda qiynalayapti. Men unga sodiqman, lekin masofa va odamlarning gapi bizni qiynayapti.
— Phuwin, ba’zida sevgi yetarli bo‘lmaydi. Ba’zan inson o‘zini istalgan joyda topadi — hatto yuragi hali to‘liq tuzalmagan bo‘lsa ham.
Phuwin bu gapni chuqur anglab, jim qoldi. Talning nigohi esa jiddiylashdi:
— Sen menga o‘xshabmasan, lekin ko‘p narsani yuragingda tutasan. Agar Pond seni chin dildan sevsaydi, seni isbot so‘ramasdi.
Bu so‘zlar yurakdagi nozik iplarni chertdi. Phuwin jim bo‘lib qoldi. Tal unga yaqinroq egilib, shivirlaganday dedi:
— Esingdami, seni birinchi kim quchoqlagan, Pond emasdi...
Phuwin o‘rnidan sekin turdi. U Talning niyatini anglagan edi. Bu suhbat uni chalg‘itdi. U yuragini siqib qo‘ygan hisni tuya olmadi. Tal unga yaqin, lekin yuragining egaligi boshqaga tegishli edi. U bu joyni zudlik bilan tark etdi.
O‘sha paytda Pond ham betashvish emasdi. Do‘stlari bilan o‘tirgandi, lekin fikri chalg‘igan. Do‘sti Time so‘radi:
— Ishonaman, lekin ba’zida ko‘nglim o‘rtanadi. Tal ismli do‘sti bor, yaqinda birga suratga tushishibdi. Unga nisbatan noaniq hislarim bor.
— Balki sen his qilayotgan xavotir bejiz emasdir? Ishonch, Pond... U bilan uchrashmayapsan, faqat so‘zlarga tayanyapsan.
Pond yuragini siqayotgan bu gaplardan so‘ng uyiga qaytdi. U Phuwinga yozmadi. Xayollariga norozilik, shubha, va bir oz rashk oralashdi. Kunlar shunday o‘tib ketdi — hech biri birinchilikni qilmadi.
Phuwin yozishmadi. Pond yozmadi. Har ikkisining yuragida og‘riq — go‘yoki bir-birlarini yo‘qotib qo‘yishgan, lekin faxr yoki qo‘rquv ularni jim tutib turardi.
To kechqurun Pond nihoyat eski suratlarni ko‘zdan kechirar ekan, Phuwinning bir suratiga to‘xtaldi — ko‘zlari kulib turardi, faqat Pondni ko‘rayotgandek. Bu holat unga yetarli sabab berdi.
"Phuwin... biz jim turishimiz bilan sevgimiz zaiflashmaydi deb o‘ylagan edim. Ammo yuragim sendan jim turishni o‘rganmagan. Qayt, iltimos. Agar sen ham yuragingda meni saqlayotgan bo‘lsang, o‘sha yurak ovoz berishi kerak."
Phuwin bu xabarga uzoq tikildi. Keyin qattiq nafas oldi va yozdi:
"Men hech qachon ketmaganman. Faqat... men ham seni kutdim. Biz qayta boshlashimiz mumkinmi?"
Pondning yuragi titradi. U javob berdi:
"Men hech qachon to‘xtamaganman. Biz hali butun hikoyani yozmadik, faqat bir nechta sahifasini."
Ertalab tong otganda, ular yana bir-birlariga bog‘langan edilar. Ularning hikoyasi hali tugamagan edi. Bu orada ichki kurashlar, shubha, rashk, va do‘stlar aralashuvi ularga eng katta saboqni berdi:
Chin yurakdan sevilgan insonni hech narsa almashtira olmaydi.