Yozgi yog'ingarchilik
19-qism: “Sen mening panohimsan”
Sham qoraygan, yomg‘ir tingan. Bangkok sokin. Mehmonxona xonasining oynalari orqasidan uzoqdagi ko‘cha chiroqlari yaltirab turardi. Havo iliq, xonaning ichidagi jimjitlik esa yurak urishlarini aniq eshitiladigan darajada chuqur edi.
Pond xonaning markazida turar, Phuwin esa deraza yonida, yengil pardalarni barmoqlari bilan ohista silab turardi. O‘sha damda, Phuwin orqasini o‘girgan holda pichirladi:
— Senga bu tunni berishga tayyorman, Pond. Men... senga ishonaman.
Bu so‘zlar oddiy emasdi. Bu ruhning ochilishi, yurakning to‘liq ochilishi edi. Pond unga yaqinlashdi, orqasidan turib, qo‘llarini beliga qo‘ydi. Phuwin sekin nafas oldi, suyanib turgan harorati ortdi.
— Men seni qo‘rqitishni istamayman, — dedi Pond past ovozda. — Men seni o‘rashni, panoh bo‘lishni xohlayman. Har bir teginishim — so‘zsiz: “Men shu yerdaman. Faqat sen bilan.”
Phuwin asta boshini burdi. Nigohlari to‘g‘ri Pondning yuragiga qaragandek edi. U jilmaydi, ammo bu jilmayish ortida titroq yashiringan edi — ishonch bilan aralashgan hayajon.
Pond uni yuzidan ohista o‘pdi. Bu o‘pich istakdan ko‘ra mehr edi. Ko‘zlari ko‘zlarga, lablari lablarga ohangday birikdi. So‘ng qo‘llari sekin yelkalarga, orqaga, belga sirg‘alib tushdi. Ularning nafaslari uyg‘un ohangga aylangan, yuraklari esa bir xil urayotgan edi.
Ular yotoq tomon yurishdi. Har bir qadam, har bir jim harakat — mehr bilan to‘lgan edi. Pond Phuwinni yotoqqa yotqizarkan, qo‘llari bilan uning yuzini ohista ushladi.
— Sen eng nozik, eng go‘zal ishonchim bo‘lding, — dedi Pond. — Men seni ehtiyot qilaman. Faqat seni eshitaman, seni his qilaman. Shoshib emas, yurak bilan.
Phuwin ko‘zlarini yumdi, kaftlari bilan Pondning yelkalariga tegdi. Unga suyanib, yuragining shivirini berdi:
— Men senga ochiqman. Meni qanday bo‘lsam, shunday qabul qil. Va... meni his qil.
Ular birga cho‘zilishdi. Pond Phuwinni quchoqlab, orqasidan ohista bag‘riga bosdi. Ularning tana harorati birlashgan, nafaslar uyg‘unlashgan, ularning ruhlari go‘yo sokin daryo ustida suzayotgan kemadek bir-biriga sirg‘alib yaqinlashgan edi.
Hech narsa shoshilinch emasdi. Har bir teginish — bag‘rish, har bir quchoqlash — najot edi. Pond Phuwinni qattiq quchoqlab yotarkan, qulog‘iga past ovozda dedi:
— Sen mening eng zaif joyimsan, ammo eng kuchli sabrim ham. Bu tun — sening istagingga qarab shakllanadi. Men seni hech qachon qiynamayman, faqat asrayman.
Phuwin orqasini unga suyanib, yuzini yostiqqa yashirar, yuragidagi titroqni yashirishga urinar edi. Ammo Pond buni his qildi. Va yana shivir qildi:
— Meni his qil. Men bu yerda, seni faqat sevish uchunman.
Tun asta surildi. Ularning tanalari yaqinlashdi, yuraklari birlashdi. Tashqi olam yo‘qolgan. Bu kecha — faqat ikki inson, ikki yurak, ikki qalbning jim bir suhbatiga aylandi.
Pondning barmoqlari Phuvinning umurtqa pog'onasi bo'ylab yumshoq chiziq chizdi, uning teginishi ortidan elektr izi qoldirdi. U ohista kuldi, ovozida mudofaa hissi bor edi.
Ularning tanalari yurak urishi kabi tabiiy bir ritmda birga harakatlanar ekan, Phuvinning fikrlari ehtiros va chalkashlikning xaotik aralashmasida aylanib chiqdi. Har bir teginish, har bir harakat bilan u o'zini bir vaqtning o'zida yanada ko'proq jalb qildi va shu bilan birga ularning ahvoli haqiqatini eslatdi.
O'pish og'ir edi, lablar va tishlarning to'qnashuvi, Phuvin o'z ichiga olmoqchi bo'lgan his-tuyg'ular girdobiga chiqish. U bo'ronda langar qidirib, pondga yaqinlashdi va qo'llari pondning orqa tomonida aylanib yurdi. O'pish chuqurlashdi, uning shiddati deyarli yirtqich edi va Phuvin o'zining umidsizligi va umidini bu aloqaga to'kdi.
Phuvin terisiga qo'l cho'zganida Pondning qo'llari titrardi; muloyim, deyarli ehtiromli imo-ishora, bu uning ichida g'alayon bo'layotgan his-tuyg'ular bo'ronini inkor etdi. Uning teginishi yumshoq edi, Phuvinning ko'krak qafasidagi chiziqlarni xuddi brayl alifbosini o'qiyotgan ko'r odamga o'xshatib, har bir erkalashda u odatda yaxshi yashirgan zaiflik bilan to'la edi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi va shu lahzada Pond yalang‘och bo‘lib qoldi – istak, noaniqlik, qo‘rquv – barchasi Phuvin ko‘rishi uchun yaratilgan edi. Uning ovozi bo'g'iq edi, so'zlar pichirlashdek chiqdi. "Men buni his qilaman."
Ularning tanalari istak raqsi bilan o'ralgani sababli, ularning aloqalari kuchayib borardi. Ularning jumboq bo‘laklaridek bir-biriga uyg‘unligi hissini yo‘qotib qo‘ygan Phuvinning nafasi qisilib ketdi. So'zlarga o'rin yo'q edi, tushuntirishga hojat yo'q edi, chunki ular orasidagi jismoniy sevgi harakati ikkalasi uchun ham aniq gapirdi. Har bir teginish, har bir harakat chuqurroq narsani, ularning so'zlari hali to'xtatib qo'ymagan narsani e'lon qilgandek edi. Bu lahza ham samimiy, ham hayratlanarli edi va bularning jaziramasida Pondning yuzi taslim bo'lish surati edi - nafaqat uning tanasi, balki qalbi ham
Phuvinning yuragi ko'kragiga urilib, u Pondning yuzidagi ifodani talqin qilish uchun qoldi. U faqat ilgari ko'rgan zaiflik va taslim bo'ldi. Bu ularning qilmishlari uchunmi yoki bundan ham ko'proq narsa bormi?
U barmoqlarini Pondning yuzidan pastga tushirib, jag'ining chiziqlarini muloyimlik bilan kuzatdi.
Tong yaqinlashganda, Phuwin yostiqqa yuzini bosib, qizargan yuzi bilan shivirlagandi:
— Men seni his qildim. Har zarbangda muhabbat bor edi. Rahmat, Pond.
Pond esa uni yelkasidan quchoqlab, lablarini yelkasiga tekkizdi:
— Biz endi ajralmaymiz. Bu kecha — bizning muhrimiz edi.
Va tong o‘z nurlarini to‘kayotgan mahal, ular hamon bir-biriga suyanib yotardi. Tinch, iliq va muhabbatga to‘la holatda.