Yozgi yog'ingarchilik
Chet eldagi kampusning katta kutubxonasi oynalari ortida, Pond yuzini oynaga suyanib, shahar yorug‘liklarini tomosha qilar edi. Qalbi ichida bir paytlar Phuwin bilan o‘tkazgan kundalik suhbatlari, quvonchlari va hatto ayrim tushkunliklari aks sado berardi. Har bir chiroq uning yuragidagi umiddek yaltirar, lekin uzoqlikning sovuqligi bilan to‘lg‘anardi.
Telefonini qo‘lga olib, u ovozini imkon qadar iloji boricha issiq va samimiy qilib qo‘ng‘iroq qildi. Phuwinning yuzi ekran orqali ko‘rinib qoldi — o‘sha bilinar-bilinmas tabassum, ko‘zlaridagi nozik yumshoq nur.
— Salom, — dedi Pond, ovozida ozgina qisilganlik bilan. — Bugun kutubxonada yangi loyiham ustida ishlayapman. Sen bilan gaplashish xohlaganim uchun qo‘ng‘iroq qildim.
Phuwin jilmaydi, ko‘zlarida yengil namlik bor edi.
— Men ham seni eslayman, — dedi u yumshoq, — bu yerda hamma narsa yaxshi, lekin sening ovozingni eshitishni juda xohlayman.
Ular bir necha daqiqa sukut saqlab turib, faqat bir-birining ko‘zlariga qarashdi. Qalbning shu ko‘zi ko‘proq gapirar edi.
— Har kuni yangi odamlar bilan tanishaman, yangi bilimlar olaman. Lekin bir joyda, yuragimning tubida doim seni kutayotgan joy bor.
Phuwinning ko‘zlari yanada yoridi, u javob berdi:
— Men ham har kuni seni kutaman, Pond. Masofa faqat tana uchun, qalb esa har doim birga.
Ular uzoq vaqt gaplashdi, kelajakdagi orzularini bo‘lishdi: birga sayohat qilish, birga yangi joylar kashf etish, xotiralar yaratish haqida. Har so‘zda umid, har lahzada mehr bor edi.
Pond oynaga yana qarab, ichidan shivirlar edi:
“Bir kun keladi, bu uzoqlik faqat o'tmish bo‘ladi...”
Va Phuwin uni shunday ko‘zlari bilan kuzatar edi, qalbida esa yangi umidlar, yangi imkoniyatlar yongan edi.