Yozgi yog'ingarchilik
Kechqurun Pond o‘zining yotoq xonasida o‘tirar, telefonini qo‘lida qattiq ushlab, yuragi notinch edi. U yaqinda eshitgan gaplarni yana bir bor takror-takror o‘ylardi. Phuwinning ishonchini shubha ostiga oladigan so‘zlar uning qalbini ezardi.
Bir necha kun oldin, do‘stlari orasidan kimdir unga aytgan edi: “Phuwin boshqa birov bilan ko‘rishmoqda, seni unutishga harakat qilmoqda,” — deb.
Pond bu gaplarni dastlab eshitishni istamadi, lekin yuragi uchun bu so‘zlar yengil emasdi. U telefonini ochib, Phuwinga qo‘ng‘iroq qildi.
— Phuwin, biz gaplashishimiz kerak, — dedi u ovozida ozgina qattiqlik va og‘irlik bilan.
Phuwinning ovozi ekran ortidan yumshoq, ammo biroz hayajonli eshitildi:
— Nima bo‘ldi, Pond? Nega shunday gaplar chiqmoqda?
Pond yuragini yig‘ib, so‘zladi:
— Do‘stlarimdan bir narsa eshitdim... Menga ishonchini yo‘qotganman, deb o‘ylayman. Bu gaplar men uchun juda og‘ir.
Phuwin sukut saqladi, keyin shunday dedi:
— Men seni aldashga qodir emasman, Pond. Lekin men ham yolg‘izlikni, bu uzoqlikni juda og‘ir ko‘ryapman. Boshqalar bilan muloqot qilganim rost, lekin bu hech qachon sevginga xiyonat emas.
Pondning ko‘zlarida yosh yig‘ilardi:
— Shunchalik uzoq va og‘ir paytlarda, bunday gaplarni eshitish qanchalar azobli bilasanmi?
Phuwin ovozini yumshatib, dedi:
— Ishonch – bu eng muhim narsa, Pond. Agar biz uni yo‘qotsak, hamma yo‘qoladi. Men seni juda sevaman, va men bu sinovni yengib chiqishimizga ishonaman.
Ular uzoq suhbatlashdilar, dardlarini, qo‘rquvlarini bo‘lishdilar. Bu gaplashuv ular uchun sinov edi, lekin qalblarida yangi umidlar paydo bo‘ldi.