Yozgi yog'ingarchilik
"Ko‘zlar Orqali Aytilgan So‘zlar"
Zalga chuqur sokinlik cho‘kkan. Yorug‘lik faqat sahna markaziga tushgan. Yuzlab aktyorlar va ijodiy jamoa bu mashg‘ulot uchun joyni tark etgan. Faqat Pond, Phuwin va rejissyor qolgan.
Phuwin qadamlarining tovushini eshitdi. U eshikdan kirmagan bo‘lsa-da, yuragi Pond kelayotganini ilg‘adi. O‘sha yurak, bir paytlar Pondning ismini eshitganda tezroq uradigan yurak, hozir ham titrardi. Faqat endi u bu titroqni yashirardi.
Pond sokin qadamlar bilan yaqinlashdi. U Phuwinning orqasidan qarab turdi. O‘sha tanish yelkalar, tiniq bo‘yi, pianino oldida o‘tirgan holati — hammasi unga o‘tmishni eslatardi. Ammo bu safar o‘tmish ortga qaytmasligini bilardi.
Phuwin ovozsiz gapirdi:
— "Ssenariy bizga o‘xshaydi. Juda o‘xshash."
Pond yengil oh tortdi.
— "Shuning uchun bu filmda bo‘lishim kerakligini bildim."
Phuwin orqasiga o‘girilmay turib dedi:
— "Bu sahna bizni sindirish uchun yozilgan, bilasanmi? Biz aktyor sifatida uni o‘ynaymiz, lekin ichkarida... hammasi chin."
Pond yaqinlashdi. Ortiq to‘xtab tura olmasdi.
— "Men sindim, Phuwin. Har kuni. Sen ketganingdan beri, men faqat bir narsa haqida o‘yladim: qanday qilib seni yana ko‘rishim mumkin."
Phuwin asta o‘girildi. Nigohlari to‘qnashdi. Uzoq vaqt ichida bu ilk marotaba edi. Bu nigohlar — o‘tmishni, hozirgi holatni va balki kelajakni ham ichiga olgan edi.
— "Sen o‘sha kuni meni tanlamading. Sukunatni tanlading, Pond."
Pond yuragini qo‘lida ko‘tarib turgandek gapirdi:
— "Men o‘sha kuni seni yo‘qotmaslik uchun jim qoldim. Lekin jimlik seni baribir olib ketdi."
Phuwin bir lahza ko‘zlarini yumdi. Nafas oldi.
Rejissyor ovoz chiqarmasdan belgini ko‘rsatdi — sahna boshlansin.
Phuwin rejissyor belgisini tushundi. O‘rnidan turdi. Pond ro‘parasiga keldi.
Ssenariy bo‘yicha, Pond unga sevgi izhor qilishi, kechirim so‘rashi va o‘pishi kerak edi. Ammo hozir bu ssenariy yo‘q. Bu ular edi — qog‘ozdagi qahramonlar emas.
Pond sekin yaqinlashdi. Qo‘lini Phuwinning yuziga olib bordi. Dastlab ehtiyotkor, so‘ng dadil. U barmog‘i bilan Phuwinning yuz chizig‘ini kuzatdi — bu chiziqlar unga tanish, lekin endi ancha qat’iy edi.
Phuwin nigohi silkinmadi.
— "Unutish va kechirish ikki xil narsa, Pond. Men seni unutmadim. Har safar pianino chalganimda sening qo‘lingni esladim. Har safar sahnaga chiqqanimda sening nigohingni qidirdim. Lekin kechirish... bu boshqacha."
Pond yaqinroq qadam tashladi. Oralarida faqat yurak urishi qoldi.
Ular bir-biriga qarab turib, ko‘zlarida yuzlab izhor aytdi. Nihoyat, Pond eng nozik, eng ehtiyotkor harakat bilan egildi.
Bu o‘pishda og‘riq bor edi. Afsus bor edi. Yurakdan yurakka ketayotgan yomon xotiralar, lekin ularni yuvmoqchi bo‘lgan istaklar bor edi. Phuwin ko‘zlarini yummadi. U bu safar har bir lahzani yodda saqlamoqchi edi. Yana yuragini sindirishga tayyor emas edi.
Ammo... o‘pishdan so‘ng u orqaga chekinadi.
U asta, sokin, lekin aniq ohangda dedi:
— "Men hali tayyor emasman, Pond. Bu yurak sening qo‘lingda bo‘lgan. Endi esa men uni o‘zimga qaytarib olganman. Menga vaqt kerak. Ammo bu safar sen izla. Men kutmayman."
Pond ko‘zlaridan yosh chiqishini to‘xtata olmadi. Ammo u bu safar yig‘ini yashirmadi.
— "Men seni topaman, Phuwin. Qanday holatda bo‘lishingdan qat’i nazar — men yuraman."
Rejissyor hech narsa demadi. Chunki bu — aktyorlik emas edi. Bu ikki odamning halol, ko‘ngildan chiqqan to‘qnashuvi edi. Kamera bu safar yurakni suratga olgan edi.
Suratga olish tugagach, studiyaning kichik xonasida Pond va Phuwin qolishdi. Kamera o‘chirilgan, rejissyor ketgan, atrof jim. Endi ular ikki aktyor emas, balki ikki inson, yurakdagi gaplarni aytish uchun imkon bor edi.
Pond bir oz tortinib, ammo qat’iyat bilan gap boshladi:
— “Phuwin, bilaman, men ko‘p xato qildim. Seni og‘ritdim, senga xiyonat qildim. Lekin har kuni seni o‘ylab, qaytishni istayman.”
Phuwinning ko‘zlari namlandi, u boshi bilan jilmaydi:
— “Seni sevganimda ham, yuragim sindirilganda ham, sen meni tinglamading. Endi qanday ishonaman?”
Pond qo‘lini cho‘zib, ehtiyotkorlik bilan uning qo‘lini oldi:
— “Ishonchni qayta qurish oson emas. Men sabr qilaman. Faqat imkon ber, seni yana baxtli ko‘rishni istayman.”
Phuwin biroz jim qoldi, so‘ng sekin dedi:
— “Bu vaqt oladi. Lekin men bir narsani bilaman — sahnada bo‘lgani kabi, hayotda ham sening yoningda bo‘lishni xohlayman.”
Ular birga zalni aylanib yurar edi. Har bir qadamda eski xotiralar jonlanar, ba’zida ko‘zlar bir-biriga qadalib, so‘zsiz tushuncha paydo bo‘lardi. Pond Phuwinning yuzini muloyimlik bilan silab, yana bir bor so‘radi:
— “Birga boshlaymizmi? Bu safar hammasi chin yurakdan.”
Phuwin ko‘zlarini yummadi, so‘ng asta ochdi:
— “Ha, boshlaylik. Lekin hozircha bosqichma-bosqich.”
Suratga olishlar davomida ular ko‘proq vaqt birga bo‘lishga harakat qilishdi. Har bir sahna, har bir duet — ular uchun faqat ish emas, balki yuraklarni tiklash uchun davolash edi. Ular yangi qo‘shiqlar kuylashdi, yangi raqslarni o‘rgandilar, har bir sahna ularni yanada yaqinlashtirdi.
Phuwin asta-sekin o‘zini yanada ishonchliroq his qildi. Pond esa uning har bir kichik yutug‘ini qalbining eng chuqur burchagida quvontirardi.
Bir kuni kechqurun studiya yoritilgan xonalarida Pond va Phuwin soatlab mashq qilishdi. Tashqarida qor yog‘ayotgan edi. Ular charchab, lekin yuzlarida iliq tabassum bilan bir-biriga qarashardi.
Pond qulog‘iga shivirlaganday dedi:
— “Sen mening eng yaxshi duet sherigimsan. Bu nafaqat sahna, balki hayotimiz.”
Phuwin boshini uning yelkasiga qo‘yib javob berdi:
— “Seni kechirganim uchun emas, balki sen bilan birga kelajagimni ko‘rganim uchun.”
Ular shunday yurakdan yurakka gaplashar ekan, qalblaridagi sovuq asta-asta yo‘qolib, sevgi yana so‘nmaydigan olovga aylandi.