Yozgi yog'ingarchilik
Tong saharining sovuq va xira nurli hidi asta-asta derazadan kirib kelar, xonaning jimjitligiga ozgina hayot bag‘ishlar edi. Phuwin o‘tirgan stul sovuqdan qimirlar, uning ko‘zlari oynaga mahkam yopilgan, yuragi ichida esa so‘z bilan ifodalab bo‘lmas bir kechinma turgandi.
O‘nlab fikrlar uning boshi ichida aralashib ketgan edi — sevgi va ishonch, shubha va qo‘rquv, umid va xavotir. Har bir yurak urishi uning uchun yangi savollar tug‘dirardi.
“Pond menga chin dildan qaraydimi? Yoki Tay haqidagi gaplar rostmi? Agar ha bo‘lsa, men nima qilaman? Bizning muhabbatimiz haqiqiy bo‘lishi mumkinmi?” — deb o‘ylardi u.
U oynaga qaradi, o‘z aksini ko‘rdi. Ko‘zlari nam edi, lekin u o‘ziga kuch topishga harakat qilardi.
“Men unga ishonaman. Lekin shubha qalbimni chulg‘ab olmoqda...”
Shu payt telefonining ekranida Pondning ismi paydo bo‘ldi. Yuragi tez urib, u xabarni ochdi:
“Bugun kechqurun uchrashamizmi? Muhim gaplar bor.”
Phuwinning barmoqlari biroz titrab, u javob yozdi:
Bu oddiy so‘zlar ichida minglab his-tuyg‘ular yashiringandi — orzu, qo‘rquv, umid va shubha.
Shu kuni Pond studiyada Tay bilan ishlayotgandi. Tay quvnoq va o‘ziga ishongan yigit edi, lekin ko‘zlarida hayajon va biroz xavotir bor edi.
— Pond, — dedi Tay yumshoq ovozda, — men senga bir narsani aytmoqchiman. Seni Phuwinning yonida ko‘rib, ichimda g‘alati hislar paydo bo‘ldi. U seni juda sevadi, lekin sen hali buni to‘liq qabul qilgandek ko‘rinmaysan.
Pond biroz jim qoldi, so‘ng chuqur nafas olib dedi:
— Tay, men seni tushunaman. Haqiqat shuki, men uchun hammasi oson emas. Men Phuwinni juda sevaman, lekin atrofdagilar oldida bu sevgi va munosabatlarni tan olish — katta qadam. Bu faqat sevgi emas, balki mening kelajagim, kareram va oilam bilan bog‘liq masala.
Tay unga chuqur qarab, biroz muloyim ohangda javob berdi:
— Men buni anglayman, Pond. Lekin esla, haqiqiy sevgi har doim halol va jasur bo‘lishi kerak. Uni yashirish — uni ozod qilmaslik demakdir.
Pond so‘zlarga chuqur o‘ylab javob berdi, yuragida esa noaniqlik, shubha va sevgi aralashib ketgandi.
Tush va yulduzlar osmoni ostida, Pond va Phuwin parkda uchrashishdi. Havo hali ham yomg‘ir sovg‘asi singari toza va iliq edi. Ular bir-biriga yaqin o‘tirib, ko‘zlari orqali yuraklarini so‘zlashishga harakat qilishardi.
Phuwinning ovozi biroz titrardi:
— Pond, men seni chin dildan sevaman, lekin Tay haqida eshitgan gaplar meni qiynaydi. Sen menga rost gapirasan, to‘g‘rimi?
Pond uning qo‘lini ushlab, muloyimlik bilan qaradi:
— Men seni hech qachon aldashni istamayman, Phuwin. Lekin hozircha barchaga ochiq bo‘la olmayman. Bu oson emas. Lekin bir kun kelib, men seni hamma oldida sevib tan olaman.
Phuwinning ko‘zlarida yoshlar paydo bo‘ldi, lekin u bosh egib, unga ishonardi. Ular qo‘llarini bir-biridan uzmay, osmon tomon qarashdi. Qalblari so‘nggi marta silliq nafas olib, bir-biriga tayyor edi.
Kecha tinchlik bilan o‘tib, ammo yuraklarda qattiq to‘lqinlar davom etdi. Ularning sevgisi sinovlardan o‘tib, har bir his-tuyg‘u yanada chuqurroq pishdi. Lekin tashqi dunyo ularni doimiy bosim ostida qoldirib, har kun yangi muammolar olib kelardi.
Phuwin uchun har kuni Tay haqida o‘ylash — yangi qo‘rquv va shubha. Pond uchun esa, o‘zini va sevgisini himoya qilish yo‘lidagi murakkab yo‘l.
Ularning yuraklari hali ham bir-birini qidirmoqda edi, lekin ularni kutayotgan sinovlar hali boshlanmagan edi...