Yozgi yog'ingarchilik
Phuwin uchun vaqt qiyin o‘tardi. Har kuni o‘z ichidagi qo‘rquvlar bilan kurashardi — odamlarning qarashlari, mish-mishlar, o‘tmishning so‘nggi qoldiqlari uni chalg‘itar, yuragini siqardi.
Lekin uning yonida Pond bor edi. Har kuni, har daqiqada u bilan bo‘lish, unga quloq solish va birdamlik qilish Pond uchun haqiqiy jasorat edi.
Bir kuni Pond kampusda bir yig‘ilish o‘tkaziladigan joyga borib, hamma oldida gapirishga qaror qildi. Talabalar, o‘qituvchilar, hattoki Phuwinning do‘stlari ham yig‘ildi.
Pond ko‘tarildi, jim bo‘ldi. So‘ng chuqur nafas olib, aytdi:
— Men Pondphuwinman. Va men Phuwinni sevaman. Bu sevgi yolg‘on emas. Bu chin dildan, samimiy hislar.
Sukunat bo‘ldi, keyin esa ayrim yuzlarda hayrat, boshqalarida esa qo‘llar qarsak chaldi.
Phuwin tomirlarida qon aylanib, yuragi shiddat bilan urdi. U endi o‘zini boshqalar ko‘zidan ko‘ra ko‘proq sevishi kerakligini tushundi.
Pond unga qaradi, yuzida iliqlik va qat’iyat bilan.
— Seni himoya qilaman, — dedi u. — Agar sen tayyor bo‘lsang, birga oldinga boramiz.
Phuwin ko‘zlarini yumdi va asta ochdi. U o‘z yuragiga qaradi, u yerda jasorat yonayotganini his qildi.
— Men tayyorman, — dedi u ohista. — Biz uchun... yangi sahifa ochaylik.
Bu ikki qalb uchun yangi boshlanish edi. Ularning sevgi hikoyasi — faqat ular uchun, ammo dunyo oldida ham jasorat bilan yuksalardi.