Успышка
Пасьля канца сьвету пасьля сьмерці я апынуўся пасярод жыцьця я ствараў самога сябе я будаваў жыцьцё людзей жывёлаў краявіды[...]
Тадэвуш Ружэвіч
Пасярод жыцьця
Вось так я і апынуўся тут
Пасярод жыцьця
Ня ведаю як
І што было перад гэтым
Але я прачнуўся
Згубіў увагу на долю імгненьня
І вось я на дні незалежнасьці Польшчы
Ў ліцэі Яна Сабескага
Я ночу на працы
Ля Ўетнамскага рынку
Мяне цалуе дзяўчынка
Ў шчаку
Яе кахае мой сябра
Які стаіць побач
Я ў розных мясьцінах
І бачу
Як ветэран вайны
Чытае вершы
І сам разумее
Натоўп
І сам верш
Ня ў сілах адчуць
Усяго болю
І ніякае слова ня пройдзе такую дыстанцыю
Мы зь ім гаворым
Пра тры віды маны
Пра месца
Драконаў у сьвеце
І пра рацэпт афрыканскага супа
Са шкілетаў і павукоў
Які ў кожнай сям’і
Перадаецца ў спадчыну
Я ў Віцебску
І дзеці
Як маўпы павісьлі на дрэве
Пазнаньня дабра і зла
Яны гавораць што Пуцін
Усё правільна робіць
А калі я кажу што людзей хіба
Забіваць нельга
Яны кажуць што ў прынцыпе
Я таксама маю рацыю
Ў гэтым дэлікатным пытаньні
Я маўчу
Усялякі раз
Калі трэба нешта сказаць
Я раблю
Нешта толькі калі
Ўжо не зрабіць нельга
Але не аддаюся цалкам
Я герой уласнай кнігі
І часамі губляюся паміж выдумкай
І рэчаіснасьцю
Бо гэтая кніга
Маё сачыненьне
Якое падчас перапынку
Я спісваў у сябра ў школьным туалеце
А калі зазваніў званок я…
…Але гэта ўсё
І ёсьць жыцьцё
З усім яго хараством і веліччу
З усёй яго непатрэбнасьцю
І няздольнасьцю перамагчы
Самога сябе
Я беларус
І шчасьце ёсьць мне знаёма
І вашыя
Нашыя ўнукі
Ніколі не прачытаюць у падручніку
Пра ўсё гэта
Я чалавек
І таму прабую ўжыцца ў чалавечую скуру
Нібыта так ўсё і павінна быць
Так
Нібыта ўсё павінна
Павінна быць