So'nggi sahifagacha
1-bob: Qahva ichida yashirin gaplar
Tonggi Seul... Shahar hali uyg‘onib ulgurmadi. Ko‘chalarda barmoq uchida yurgandek sokinlik, ammo yo‘lak boshida bir kafe bor — u yerda har tongda bitta yigit keladi. Soat yettida aniq. Qora ko‘zoynak, qalin sharf, va qo‘lida doim bir xil kitob: "Sen meni hali uchratmagansan."
Men esa har kuni deraza yonidagi o‘sha stolda o‘tiraman. Uning qahvasini tayyorlab, sekin peshonamni oynaga bosaman. Qiziq... u bu yerdan shunchaki qahva uchun keladimi, yo boshqa narsa uchunmi?
Bir kuni u ichkariga kirdi. To‘g‘ri men tomonga yurdi. Yuragim "drum solo" ijro etyapti.
— “Salom,” dedi.
— “Qahva har doimgidekmi?” dedim men.
U kuldi, boshini egdi.
— “Bugun emas. Bugun siz bilan ichsam bo‘ladimi?”
Va o‘sha paytdan boshlab har tong boshqa edi. Endi qahva ham boshqacha totli tuyulardi — balki ichida muhabbat qo‘shilgandir.
2-bob: Tinchlikdagi go‘zallik
Jimin har kuni kelardi. Har safar biror narsa olib kelardi — ba’zida yangi musiqa tavsiyasi, ba’zida kulgili mem, ba’zida esa oddiy "Bugun qanday eding?" degan so‘z.
Men bu savolni eshitganimda o‘zimni kimdir nihoyat eshitgandek his qilardim. Yuragim quloq solayotganini sezardim.
U yonimga o‘tirar, qo‘lidagi kitobdan bir parcha o‘qirdi. So‘ng:
— "Bu satr menga seni eslatadi," derdi.
Men xijolatdan bosh egardim, lekin ichimda gullar ochilardi.
Bir kuni, kafe shiftidan osilgan yulduzchalar ostida, u menga qo‘lidagi kichkina konvertni uzatdi.
— “Ochma, faqat uyingga borgach.”
Uyga kelib ochdim. Unda shunday yozilgan edi:
"Agar har bir qahva ichimda senga bo‘lgan tuyg‘uni ko‘rsatsa, men butun kafe ichidagi stakanlarni to‘ldirib bo‘lmasdim."
Shu kuni tushunib yetdim: men uning kundalik tongi emasmishman. Men uning sabr bilan kutgan iliqligi emasmishman. Men — o‘sha stakan ichidagi muhabbatmishman.
3-bob: Birinchi yurak urishi
Tong yana boshlanadi. Qahva yana qaynaydi. Jimin ichkariga kiradi. Bu safar qo‘lida kitob yo‘q. Faqat men uchun yozilgan daftarcha bor.
— “Bu fanfic sen haqingda,” dedi.
Men ochdim. Unda birinchi betda shunday yozilgan edi:
"Qahvaxonada ishlovchi qiz... har tong unga qahva tayyorlab beradigan yigitga oshiq bo‘ladi. Lekin u buni faqat oxirgi sahifada anglaydi."
Men daftarchani yopdim. Unga qaradim.
— “Men so‘nggi sahifagacha bormayman,” dedim.
— “Nega?”
— “Chunki men hozir yozishni boshlamoqchiman.”
Jimin jilmaydi. So‘ng ilk marta, mening qo‘limni ushladi.
4-bob: Qahva ortidagi sir
— “Nega aynan shu kafega kelasiz?”
— “Bilasizmi... men birinchi marta bu yerga yomg‘irli kun kelganman. Xafa edim. Uydan chiqib, faqat yuraverdim. Tasodifan shu kafeni ko‘rdim. Ichkarida esa sen eding. Oddiy, sokin, chiroyli. Va sen menga bir stakan qahva berganding. Bepul.”
— “Balki sen juda afsusda ko‘ringandirsan.”
— “Yo‘q. Men o‘sha kuni hayotda ilk bor chin yurakdan dam oldim. Va men shu hisni yana his qilish uchun har kuni keldim. Har kuni seni ko‘rish uchun.”
Yuragim qahva kabi to‘lib-toshdi.
Va u shu yerda, mening qarshimda edi. Qahva soviydi, ammo muhabbat issiqligi yanada kuchayardi.
5-bob: Birdan g‘oyib bo‘lgan tonglar
Bir tong u kelmadi. Yana bir tong ham. Uchinchi kuni ham kafening eshigi ochilmadi. Telefon raqami yo‘q edi, faqat qahvaxonadagi o‘sha so‘zlari: “Men seni eslab yashayman.”
Bir hafta o‘tdi. Yuragimda g‘amli musiqa chalinayotgandek edi. So‘ng nihoyat, kutilmagan mehmon eshikdan kirdi.
Bu Jimin emas edi. Bu uning do‘sti edi.
U menga bir konvert uzatdi. Qulog‘imda faqat bir gap yangradi:
— “Jimin operatsiyada. Og‘ir. U seni ko‘rishni istadi.”
Men yuragimni mahkam ushlab xonaga bordim. Jimin yotgan edi. Ko‘zlarida hali ham kulgu bor edi, ammo rangi oppoq.
— “Salom...,” dedi u. “Men seni yana qahva ichishga taklif qilaman... faqat bu safar — xayolda.”
6-bob: Sovuq qahva, issiq xotiralar
Jimin o‘sha kechasi ko‘zlarini yumdi.
Shundan so‘ng har kuni menga noma'lum manzildan xatlar kelardi. Har birida bitta jumla yozilgan bo‘lardi:
Kunlar o‘tdi. Oylar o‘tdi. Har kuni o‘sha bir jumla, o‘sha tanish imzo. Yuragim har safar o‘sha xatni ochishda ezilar, ammo bir umid bor edi: u hali tirik.
Oradan bir yil o‘tdi, ikki yil... uch yil. Kafega bir kuni nogironlar aravachasida bir kishi kirib keldi. Bu u edi. Bu Jimin edi.
Lekin u boshqacha edi. Ko‘zlari sovuq, xotirasiz. Meni tanimadi. Menga qaramadi. Faqat qahva buyurtma qildi va ketdi.
Men esa orqasidan yugurmadim. Yig‘ladim. Har tun uni yashirincha ko‘rishga bordim. U yashayotgan reabilitatsiya markazi derazasidan tomosha qildim. U hech kimni tanimasdi.
Ikki yil shunday o‘tdi. Yuragim og‘ridi, ammo umid so‘nmadi.
***
U ko‘zini ochganida, hamma narsa begonadek edi. Shift oppoq, xonada tinchlik. Ammo bu sukunat ichida yuragi tinch emasdi. Har bir urishi — g‘alati bir og‘riq bilan. U harakat qila olmadi, tanasi unga itoat etmasdi. Yuragida esa tushunarsiz bir iztirob bor edi. Nimadir noma’lum, lekin juda yaqin narsa yo‘qolgandi — ko‘ngli darz ketgandi.
Oradan kunlar o‘tdi. U gapirmasdi, ko‘p narsa so‘ramasdi. Ammo bir kuni barmoqlari ozgina qimirlaganda, birinchi qilgan ishi — qog‘oz so‘rash bo‘ldi. Hamshira unga kichik daftarcha va ruchka olib keldi. U esa hech narsa demasdan, sekin yozdi:
U sababsiz yozgandek tuyulardi. “Nima uchun?” degan savolni o‘ziga ham bera olmasdi. Faqat yuragi tinchimay, bu so‘z barmoqlaridan oqib tushardi.
Shundan keyin har kuni shunday bo‘ldi. Ertalab ko‘zini ochganida, birinchi qilgani — "kechir" deb yozish edi. Har kuni bir xil, bir xil so‘z. Biroq har kuni o‘sha so‘z turlicha og‘riq bilan yozilardi. Go‘yoki yuragidagi og‘riq turli joylardan yoriq ochib chiqayotgandek.
Hamshira, uni ayag‘iga turishga o‘rgatayotgan do‘sti — unga achinardi. Ular bu yozuvlar nimani anglatishini bilmasdi, ammo Jiminning ko‘zidagi halovatni ko‘rib, ularning bir qarorga kelishdi.
Bir kuni, o‘sha xatlarning birini mehribon hamshirasi qo‘lga olib, asta o‘qib chiqdi. Qog‘ozda yana bir bor ayni so‘z turardi. Ammo bu safar u nimanidir his qildi — yuragining bir burchagida shu so‘z qaysidir ayolga tegishli ekanini sezdi. Va uni topish kerak edi.
Xatlar asta-sekin noma’lum manzil sari jo‘natila boshlandi. Har bir “kechir” qog‘ozi, har bir satr — qizga yaqinlashayotgan yurak chaqirig‘idek edi.
U hanuz yurmaydi. U hanuz eslamaydi. Ammo yuragi... u har kuni bir so‘z orqali yashayapti.
7-bob: Xotiraning uyg‘onishi
Bir kuni, yomg‘irli tongda, Jimin kafe eshigidan kirdi. U nogironlar aravachasida edi. Qo‘lida eski kitob. "Sen meni hali uchratmagansan."
Men jim qoldim. U o‘sha deraza yonidagi stulga qaradi. U yerdan bir dona gul olib, hidladi. So‘ng:
— “Bu yer... nimagadir tanish. Bu gul... va bu hidi...”
U ko‘zlarini yumdi. Bir necha lahza jimlik cho‘kdi.
So‘ng nigohini menga qaratdi. Ko‘zlarida yosh, yuragida og‘riq bilan:
— “Sen... har tongda qahva tayyorlab berardingan... to‘g‘rimi?”
Men jilmaydim.
— “Ha, va bu safar ham tayyor.”
8-bob: Eski daftarchadagi yangi sahifa
Jimin birinchi marta yana derazadan tashqariga qaradi. Yomg‘ir yog‘ayotgan edi. U asta cho‘ntagidan eski, yirtilgan daftarcha chiqarib, sekin ochdi. Uning ichida faqat bitta sahifa qolgan edi — so‘nggi, ochilmagan sahifa.
"Agar bir kun men seni unutib qo‘ysam, har tongda meni yana qahvang bilan kut. Chunki muhabbat unutilmaydi — u faqat biroz uxlab qoladi."
Jimin yig‘lab yubordi. Ko‘zlarida nafaqat xotira, balki ko‘p yillik azob, iztirob va orzular aks etdi. Qo‘lini qiz tomonga cho‘zdi.
— “Sen... sen meni hech qachon tark etmagansan, to‘g‘rimi?”
Qiz boshini qimirlatdi, ko‘zlarida yosh.
— “Men seni har kuni sevishda davom etdim. Har tun.”
9-bob: Qora tong, porloq yurak
Ammo baxt yana sinovga duch keldi. Shifokorlar Jiminning holati barqaror emasligini aytishdi. Har qanday kuchli stress, hatto muhabbat ham unga zarar yetkazishi mumkin edi.
Shunday qilib, ular ajralishdi. Qiz endi uni faqat deraza ortidan ko‘rardi. Har safar u kelganida, o‘sha eski konvertni qoldirardi: ichida yangi bir jumla:
"Kechir... men hozir men emasman."
10-bob: Poyloqchi yurak
U ikki yil davomida har kuni ertalab shifoxona yonidagi kichik bog‘da kutardi. U Jiminga ko‘rinmaslikka harakat qilardi. Faqat uzoqdan — derazadan ko‘z uzmasdan qarardi. Ko‘rinmaydigan, ammo yurakdan seziladigan muhabbat edi bu.
Ba’zida yomg‘ir yog‘ardi, ba’zida qor. U baribir kelaverardi. Faqat bitta istak bor edi: Jimin yana o‘sha ko‘zlar bilan qarasin, yana tanisin.
Ko‘pincha u deraza ostidagi skameykada o‘tirar, ko‘zlari to‘la yosh, lekin yuzida jilmayish bilan: — “Men shu yerda bo‘laman, Jimin,” deb pichirlardi.
Ko‘cha sokin, yuragi esa qaynab turardi. Har kecha u yig‘lardi — jim, ovozsiz. Chunki sevgisi jim edi, ammo yuragini titratardi.
Va shu jimlikda u umidni quchoqlardi. Chunki muhabbatni hech qanday jarohat, hech qanday unutish yo‘q qila olmaydi.
11-bob: Yurakdan chiqayotgan satrlar
U bir kuni asta shifoxona eshigiga bordi. Qo‘lida oq atirgullar guldastasi va kichkina konvert.
Konvert ichida faqat bitta xat:
"Men seni har kuni kutdim. Har kuni seni esladim. Har kuni seni sevishda davom etdim. Agar yuraging eslamasa — mayli. Ammo yuraging hali ham urayotgan bo‘lsa — u muhabbat bilan urayotgandir. Bu gul — sen ilk bor menga qaragan kuni shiftdan osilib turgan o‘sha yulduzchadek — oddiy, lekin porloq. Men hali ham shu kafedaman. Har tong. O‘sha qahva, o‘sha yurak bilan. Seni kutib."
Xatni o‘qigan zahoti Jiminning ko‘zlaridan yosh quyildi. U xatni quchdi, so‘ng titrab past ovozda: — “Bu... bu men sevgan so‘zlar... bu men sevgan qiz...”
Shifokor uni kuzatib turdi. So‘ng unga sekin dedi: — “Biz seni yana eslatishga harakat qilamiz...”
Va ular sevimli musiqani qo‘yishdi. O‘sha birinchi uchrashuvlaridagi musiqani. Qahvaxonadagi ilk tun, jimlikdagi ilk yurak urishi eshitildi. Va Jimin ko‘zlarini yumdi... u xotiralarga sho‘ng‘idi.
12-bob: Baxtli qahvalar
Bahorning ilk kuni edi. Quyosh nihoyat issiqlik baxsh eta boshlagan edi. Kafe eshigi ochildi. Qiz deraza yonida, qo‘lida qahva bilan, yuragida umid bilan o‘tirar edi.
Eshikdan tanish bir ovoz eshitildi: — “Bugun qahvamni o‘sha o‘zga ta’m bilan ichsam bo‘ladimi?”
U jilmaydi. Qahva qo‘lidagi laganda titrardi. Orqasiga qaradi.
Jimin edi. Endi u yurardi. Sevimli kitobi — “Sen meni hali uchratmagansan” — qo‘lida. Lekin bu safar u uni yopdi. Endi u qizning ko‘zlariga qarar, uni quchoqlardi.
— “Endi men seni har tongdan ham ko‘proq sevaman,” dedi u. — “Va men seni har yudum qahvadan ko‘proq.”
Ikki yurak — yillar sinovidan o‘tgan, ammo bir-birini hech qachon unutmagan — nihoyat bir stolda, bir piyola qahva ustida yana birlashdi.
Ammo hikoya bu bilan tugamaydi. Chunki har muhabbat — davom etuvchi musiqadir. Ba’zan past, ba’zan baland, ammo yurak urishini hech qachon to‘xtatmaydi.
Yana shunday qisqa hikoyalar xohlaysizmi?
Reak va Fikr don't forget