...MAFIA FAMILY...
4-QISM: Qon va Shoyi
Tashqarida tansoqchilar yaradorlarni sudrab ketishayotgan bir paytda, hovlining burchagida, soya ostida Bo‘ra va Jimin yolg‘iz qolishdi. Atrofni hamon o‘sha oq, achchiq gaz hidi va jangdan qolgan og‘ir sukunat qoplab turardi.
Jimin sekin Bo‘raga yaqinlashdi. Uning ko‘zlari qizning yirtilgan, qon dog‘lari tekkan oppoq to‘y libosiga tushdi. Bu manzara g‘alati bir ehtiros va qo‘rquvni uyg‘otardi — go‘yo ma’suma kelin va shafqatsiz qotil bir vujudda birlashgandek.
— Sen jarohatlanmadingmi? — so‘radi Jimin, uning ovozi pichirlashga o‘tdi.
U qo‘lini ehtiyotkorlik bilan uzatib, Bo‘raning yuzidagi mayda changni artmoqchi bo‘ldi. Bo‘ra odatdagidek chetga qochmadi. Uning nafas olishi hamon tez, tanasi esa jangdan keyingi adrenalin tufayli titrayotgan edi. Jiminning barmoqlari qizning issiq terisiga tekkanda, Bo‘ra uning nigohida kutilmagan bir narsani ko‘rdi — bu nafaqat xavotir, balki hayrat aralash bir istak edi.
— Men o‘qdan qo‘rqmayman deb aytgandim-ku, Park Jimin, — Bo‘raning ovozi biroz xirillab chiqdi. — Lekin sen... sen meni hayron qoldirding. Tutun, gaz, kiber-hujumlar... Sen soyada qolishni yaxshi ko‘rarkansan.
Jimin qizning yuziga yaqinroq keldi. Endi ular bir-birining nafasini his qilishardi.
— Men soyada yashayman, chunki yorug‘likda nishonga aylanish oson, — dedi u va to‘satdan Bo‘raning bilagidan mahkam ushladi. — Lekin hozir, mana shu libosda, mana shu pichoq bilan... sen mening hayotimdagi eng xavfli narsaga aylanding. Va eng qizig‘i, men bu xavfdan qochishni xohlamayapman.
Bo‘ra qalbida qandaydir sovuq bir titroq his qildi. Bu qo‘rquv emasdi, balki o‘ziga munosib raqibni topgan yirtqichning hayajoni edi. U qo‘lidagi pichoqni sekin Jiminning bo‘yin tomiri yaqiniga olib keldi, lekin tig‘ini tekkizmadi.
— Ehtiyot bo‘l, — pichirladi Bo‘ra, uning lablari Jiminning lablariga tegib ketishiga bir necha millimetr qolgandi. — Olov bilan o‘ynashgan odamning nafaqat barmoqlari, balki butun hayoti yonib ketishi mumkin.
Jimin pichoq tig‘idan zarracha cho‘chimay, qizning ko‘zlariga tik qaradi. Uning qo‘li Bo‘raning beliga sirg‘alib tushdi va uni o‘ziga mahkamroq tortdi.
— Men allaqachon yonishni boshlaganman, Bo‘ra. Faqat dushmanlarim emas, sen ham bu yong‘inning bir qismisan.
Shu payt do‘konning orqa eshigi g‘iyqillab ochildi. Janob Kim va Janob Park tansoqchilar hamrohligida ko‘rinishdi.
— Bo‘ra! Jimin! — Janob Kimning ovozida dahshat sezilardi.
Jimin sekin Bo‘rani qo‘yib yubordi va bir soniya ichida yana o‘sha xotirjam, muloyim merosxo‘r niqobini kiydi. Bo‘ra ham pichog‘ini yashirib, yirtilgan ko‘ylagiga beparvo qarab qo‘ydi.
— Hammasi joyida, dadajon, — dedi Bo‘ra, ovozi yana muzdek sovuq tus oldi. — Shunchaki, kutilmagan mehmonlar "tabriklashga" kelishibdi. Biz ularni kuzatib qo‘ydik.
Janob Park o‘g‘lining yoniga kelib, uning yelkasidan ushladi.
— Jimin, sen butunmisan?
— Xavotir olmang, dada, — dedi Jimin otasiga qarab, so‘ng nigohini Bo‘raga burdi. — Biz Bo‘ra bilan bir-birimizni himoya qilishga ulgurdik. Biz... juda yaxshi jamoa ekanmiz.
Bo‘ra otasining yoniga o‘tarkan, Jiminning oxirgi nigohi uning xayolidan ketmasdi. Bu shunchaki to‘y emas, bu chinakam jahannamga sayohatning boshlanishi edi. Va eng qo‘rqinchlisi, bu jahannam unga yoqa boshlagandi.
Hovlidagi taranglik otalari yetib kelishi bilan biroz pasaygandek bo‘ldi, ammo Bo‘ra va Jiminning o‘rtasidagi ko‘rinmas ip uzilmadi. Janob Kim qizining yirtilgan libosiga qarab, uning ko‘zlaridagi o‘sha tanish, sovuq olovni ko‘rdi. U qizini bu dunyodan uzoqroq tutmoqchi edi, lekin qon baribir o‘z so‘zini aytayotgan edi.
— Uyga qaytamiz, — dedi Janob Kim qisqa qilib.
Bo‘ra mashinasiga o‘tirarkan, Jimin unga qarab bir marta bosh irg‘ab qo‘ydi. Bu "Xayr" emas, balki "Bu hali boshlanishi" degani
Yarim tun. Bo‘raning qarorgohi.
Bo‘ra dushdan chiqib, yelkasiga ipak xalatini tashladi. Uning bo‘ynidagi chandiq issiq suvdan keyin biroz qizargan edi. U oynaga qarab, Jiminning o‘sha pichirlagan gaplarini esladi: "Men allaqachon yonishni boshlaganman". U bu yigitning ichida yashiringan qorong‘ulikni endi aniq his qilayotgan edi.
Birdan uning noutbugiga xabar keldi. Bu Jimin yuborgan o‘sha maxfiy fayllarning davomi edi. Bo‘ra faylni ochdi va dahshatdan qotib qoldi. Monitor ekranida uning o‘z tansoqchilaridan birining — eng ishongan odamining rasm turardi. Ostiga esa qisqa jumla yozilgandi:
"Sening ichingda krot (ayg‘oqchi) bor, Bo‘ra. Bugungi mototsiklchilar tasodif emasdi. Ular sening qayerda bo‘lishingni aniq bilishgan. Ularga yo‘l ko‘rsatgan odam hozir sening darvozang tagida turibdi."
Bo‘ra darhol deraza yoniga bordi. Haqiqatan ham, hovlida uning xavfsizlik boshlig‘i kim bilandir telefonda shivirlab gaplashayotgan edi. Bo‘raning ko‘zlari qisildi. Demak, Jimin nafaqat kiber-hujumlarni qaytaradi, balki Bo‘raning atrofidagi dushmanlarni ham undan oldinroq aniqlaydi.
U sekin g‘ilofidan pichog‘ini oldi-da, xonadan chiqdi.
Ertasi kuni tong. "Park Corporation" bosh binosi.
Jimin o‘z ofisida kofe ichib o‘tirardi. Eshik taqillamay, shiddat bilan ochildi. Bo‘ra kirdi. Uning egnida qora charm kurtka, ko‘zlarida esa g‘alati bir mamnuniyat bor edi. U Jiminning stoliga kichik bir fleshka tashladi.
— U gapirdi, — dedi Bo‘ra, ovozi bo‘g‘iq chiqib. — Kim yuborganini aytdi.
Jimin bir qoshini ko‘tardi.
— Va?
— Bu sening amaking — Janob Parkning ukasi. U kompaniyani qo‘lga olish uchun sening o‘limingni emas, mening o‘limim orqali otangni tamom qilmoqchi bo‘lgan. Agar men to‘y kuni o‘lsam, otam Janob Parkni hech qachon kechirmasdi va bu ittifoq barbod bo‘lardi.
Jimin o‘rnidan turib, Bo‘raga yaqinlashdi. Uning nigohi Bo‘raning qo‘lidagi mayda shilinishga tushdi.
— Sen uni o‘ldirdingmi? — so‘radi u, ovozida hech qanday hukm yo‘q edi, faqat qiziqish.
— Men unga o‘zini-o‘zi jazolash imkonini berdim, — javob berdi Bo‘ra, bir qadam oldinga yurib. — Endi savol: sen o‘z amaking bilan nima qilmoqchisan, "Strateg"?
Jimin Bo‘raning yuziga juda yaqin keldi. U qo‘lini uzatib, qizning sochlarini qulog‘i ortiga o'tkazdi. Bu harakat shunchalik muloyim, lekin shunchalik hukmron edi.
— Men uni o‘ldirmayman, Bo‘ra. Men uning bor-yo‘g‘ini — pulini, nomini va shon-shuhratini tortib olaman. U ko‘chada gadoydek qolganda, mening ismimni aytib yig‘laydi. Mana shu mening uslubim.
Bo‘ra jilmaydi. Bu safar uning tabassumi soxta emasdi.
— Sening uslubing menga yoqyapti, D-Cook.
— D-Cook? — Jimin hayron bo‘lib qaradi.
— Ha, bu sening yangi isming. Chunki sen dushmanlaringni juda "chiroyli pishirarkansan".
Jimin kulib yubordi va to‘satdan Bo‘rani o‘ziga tortib, uning qulog‘iga shivirladi:
— Unda tayyor tur, Bo‘ra. Chunki ertaga bizning nikoh marosimimiz. Va u yerda amakimdan ham xavfliroq mehmonlar bo‘ladi. Men bilan oxirigacha borishga tayyormisan?
Bo‘ra uning ko‘zlariga tik qaradi. Qo‘rquv va adrenalin qonida raqsga tushardi.
— Men allaqachon olov ichidaman, — dedi u va Jiminning qo‘lini siqib qo‘ydi.
