Rocco Alvaro Accardi

Rocco Alvaro Accardi

4-qism

Fanfic arxiv💋:
ROKKO
​ALVARO
​AKKARDI
​POV (Qahramon nigohi bilan)
​50
​6 hafta o‘tgach
​— "Men tushunmayapman."
​Birov yuzimga qarata o‘q uzsa ham mayli edi.
​Javob berishdan oldin chuqur nafas olishimga to‘g‘ri keldi.
​— "Nimani tushunmayapsan?"
​Egizaklar bilan... muloyim bo‘lish Kostaning buyrug‘i edi. Go‘yo men buni qanday qilishni bilgandek.
​Men hech kim bilan muloyim emasman. Agar biror narsa kerak bo‘lmasa, albatta.
​— "Nega u senga xiyonat qildi? Buning ortidan u hech narsaga erishmadi-ku," — Jovanni "fucking" milkshakini (sutli kokteylini) sanchillatib icharkan, qoshlarini chimirdi.
​Shunchaki shu ovozning o‘ziyoq uni shapaloq bilan urish istagini uyg‘otardi.
​— "Erishdi," — Aydan shokoladli donutini ehtiyotkorlik bilan ushlab, oldinga egildi. — "Hammasi nufuzga bog‘liq, to‘g‘rimi, bro?"
​— "Nega hammani 'bro' (aka/uka) deb chaqiraverasan?" — Ovozimdagi zarda uni zarracha ham to‘xtata olmadi.
​— "Men faqat o‘z birodarlarimni 'bro' deyman, sen esa mening birodarimsan," — deb tushuntirdi Aydan. U bitta gapning ichida uch marta ishlatgan bu so‘zni qanchalik yomon ko‘rishimdan mutlaqo bexabar edi.
​— "Xo‘p," — xo‘rsinib qo‘ydim. — "Ha, haqlisan. Hammasi nufuzga bog‘liq."
​Xususiy samolyotdagi o‘rindig‘imga suyanib, viskimdan ho‘plab o‘zimni bo‘sh qo‘ydim.
​Milli uchinchi farzandini dunyoga keltirayotgan bir paytda, biz bir necha kundan beri Nyu-Yorkda edik, Kosta uchun chala qolgan ishlarni bitirayotgandik.
​Chezare Akkardi.
​U rejalashtirilganidan biroz vaqtliroq dunyoga keldi.
​Kosta Palermoda qoldi, chunki Milli biz ketishimizdan sal avval kasalxonaga borib, bu yolg‘on xabar bo‘lib chiqqandi. Nazarimda, u buni e’tibor uchun qilgandi, lekin o‘zining aytishicha, dush qabul qilayotganda haqiqatan ham suvi kelib ketgan deb o‘ylagan ekan.
​Bu nima degani ekanligini tushunsam, o‘lay agar.

Bu degani, Kosta ortda qolishi kerak edi. Yaxshiyamki shunday qildi, chunki oradan ikki kun o‘tib Milli haqiqatan ham tug‘ruqni boshladi — qiziq tomoni, u aynan dush qabul qilayotgan paytda edi.
​Biroq, men egizaklar bilan qolib ketdim. Hatto 25 yoshda ham ular meni shunchalik g‘ijillatishardiki, Empire State Building binosidan sakrab yuborgim kelardi. Ular butun safar davomida goh jiddiy ish haqida gapirishar, goh shirinlik yeb boshi aylangan yosh boladek tutishardi.
​Endi esa, uyga parvozning oltinchi soatida, ular men Nyu-Yorkda yopgan bitimni tahlil qilishardi.
​— "Ko‘rdingmi?" — Aydan barmoqlaridagi shokoladni yalarkan, mening g‘azabimga parvo qilmay tirjaydi. — "Senga aytgandim-ku, Jio. Hammasi obro‘da. U yigit Rokkoga pand berib, o‘zining jamoasi oldida katta ko‘rinmoqchi bo‘lgan."
​Jovanni yana bir marta — baland va ho‘l ovozda, xuddi vakuumdek sanchillatib ichdi. Men stakanimni shunchalik qattiq siqdimki, barmoq bo‘g‘inlarim oqarib ketdi.
​— "Lekin u hozir o‘lik-ku." — Jio bir marta sanchillatib qo‘yib, qoshlarini chimirdi. — "Undan nima foyda?"
​— "Foydasi shundaki..." — men gapni bo‘lib, oldinga egildim, — "...u g‘alaba qozonaman deb o‘yladi. Bu qisqa muddatli kuch ko‘rsatish edi. U menga o‘zini ko‘rsatib, yigitlarida taassurot qoldirib, balki martaba zinapoyasidan ko‘tarilmoqchi bo‘lgandir. U o‘zining omborxonasida tomog‘ini so‘yib ketishimni xayoliga ham keltirmagan." Men kursiga suyanib, istehzo bilan jilmaydim.
​— "Nufuzdan faqat tirik bo‘lsangizgina foydalanish mumkin."
​Aydan tizzasiga ponchik uvoqlari to‘kilib ketayotganiga qaramay, bosh silkidi. — "Vaxshiyona, bro. Menga yoqdi."
​— "Meni... 'bro'... deb... chaqirishni... bas qil. Sizlar mening akam ham, ukam ham emassizlar. Sizlar amakivachchalarimsiz. Agar mening samolyotimga mana shu narsalaringni to‘ksang, seni parvoz paytida tashqariga uloqtiraman." Men Aydanga ponchik uvoqlarini artishi uchun salfetka otdim.
​Jovanni kulib, milkshakini stolga qo‘ydi. — "Sening samolyoting? Men buni Kostaning o‘yinchog‘i deb o‘ylagandim."
​— "Bu meniki. Men buni u bilan poker o‘ynab yutib olganman, buni senga aytishim shart bo‘lmasa kerak," — deb javob qaytardim va unga tikildim. — "Uch kundan beri bitta miyani ikki kishi ishlatyapsizlar — Kosta sizlarga qanday chidaydi?"
​— "Chidamaydi," — Aydan tirjaydi. — "Shuning uchun ham bizga enagalik qilish uchun bu yerda sen o‘tiribsan."
​Men piching qilib qo‘ydim, lekin u haq edi.
​Kosta bizni Nyu-Yorkka yukni — qurollar, naqd pul, xullas odatdagi narsalarni hal qilish uchun yuborgandi. Egizaklar menga yordamchi kuch (muskul) sifatida berilgandi. Ular juda sodiq, lekin miyalari ba’zan o‘tkir, ba’zan esa mutlaqo g‘alvir bo‘lib qolardi.
​Safarning yarmini ularga diqqatni jamlashni aytib baqirish bilan, qolgan yarmini esa ularning ortidan tozalab yurish bilan o‘tkazdim

Shunday bo‘lsa-da, biz ularni yaxshi tarbiyalayotgan edik. Kerakli paytda ular o‘z vazifalarini a’lo darajada uddalashdi — Jioning merganligi va Aydanning kirishimliligi irlandiyaliklar bilan bo‘lgan tarang uchrashuvni yumshatishga yordam berdi.
​Qanchalik g‘ashga tegishmasin, ular baribir Akkadilar edi.
​— "Xo‘sh, quloq solinglar," — dedim men oltinga teng maslahatlarimni berishga shaylanib, oldinga egilarkanman. — "Nega uni tirik qoldirmaganimni bilmoqchimisizlar? Gap faqat xiyonatda emas. Gap — saboqda. Agar bitta odamga sizni laqqatishga qo‘yib bersangiz, qolganlar ham navbatga turishadi. Sotqinlar bilan muzokara o‘tkazilmaydi — ularning qornini yorasiz va dunyoga nima bo‘lishini ko‘rsatib qo‘yasiz. Kuch-qudratni mana shunday ushlab turishadi, shunchaki nufuz bilan emas."
​Jovanni milkshakini ham unutib, boshini qiyshaytirdi. — "Demak, bu bir turdagi teatr?"
​— "Aynan shunday," — dedim men viskimni oxirigacha ichib. — "Har bir harakat — bu sahna. Siz ikkingiz — shovqin-suronli va tartibsizsiz, lekin sizda bu ish uchun poydevor bor. Yeguliklar bilan vaqt o‘tkazishni bas qilib, uch qadam oldinni o‘ylashni o‘rganinglar. Kostaning yangi chaqalog‘i bor, uning chalg‘ishi tabiiy. Biz uning o‘rnini bildirmasligimiz kerak, bu esa sizlar uchun nimaga qodir ekanligingizni isbotlashga imkoniyat degani."
​Aydanning yuzidagi tirjayish yo‘qolib, o‘rnini kamdan-kam ko‘rinadigan jiddiylik egalladi. — "Sen bizni yuqoriga ko‘tarilyapmiz demoqchimisan?"
​— "Shunday bo‘lishi kerak deyapman," — dedim men ularning ko‘ziga tik qarab. — "Aks holda, keyingi safar xatoga yo‘l qo‘ysangiz, sizlarni ariqda qonga belangan holda qoldirib ketaman. Capisce? (Tushunarlimi?)"
​— "Sì (Ha)," — deb to‘ng‘illadi Jovanni sekingina bosh silkib. Aydan ham unga qo‘shildi va qo‘llarini salfetka bilan artib tozaladi.
​Ular buni tushunib yetishadi. Yoki yo‘q. Nima bo‘lganda ham, bugun kechasi uchun o‘qituvchilik qilishdan charchagandim.
​Biz tungi soat birdan oshganda qo‘ndik. Egizaklar sumkalarini olishdi — Jioniki Amerika shirinliklari bilan, Aydanniki esa Xudo bilsin nimalar bilan to‘la edi.
​So‘ng men ularni kutib turgan yo‘ltanlamas mashina (SUV) sari boshladim.
​Xususiy samolyotda uchishning zavqi ham shunda. Bojxona yo‘q, ortiqcha gap-so‘z yo‘q — shunchaki uyga qaytasan.
​Miyamda hali ham Nyu-Yorkdagi ishlar g‘ujon urardi — bitimlar, qon, egizaklarning shovqini, lekin Chezarening dunyoga kelishi bu taranglikni biroz yumshatdi. Yangi Akkardi. Bu hatto men kabi bag‘ritosh odam uchun ham nimadir anglatardi.
​Tunning bu vaqtida villa tashqaridan tinch ko‘rinardi. Lekin ichkaridagi manzara butunlay boshqacha edi.
​Yo‘lakda o‘yinchoqlar sochilib yotar, biz ichkariga qadam qo‘yganimizda burchakda turgan Lula (mushuk ismi) pishillab qo‘ydi

​Egizaklar sumkalarini eshik tagiga tashlab, Aydan baqirganida, u yana bir marta pishillab qo‘ydi.
​— "Biz qaytdik!" — U xuddi shu mahalda kimdir buni kutayotgandek yoki umuman kimgadir qizig‘i bordek baqirdi. Lekin ular har doim kelganlarini e’lon qilishni o‘zlariga burch deb bilishardi.
​Men ularni turtib o‘tib, to‘g‘ri Kostaning xonasi tomon yo‘l oldim.
​Eshikni sekingina chertdim va Kosta ovoz berishi bilan ichkariga kirdim. Kech bo‘lishiga qaramay, ularning ikkalasini ham uyg‘oq ko‘rib hayron qolmadim.
​Xona krovat yonidagi chiroqdan tushayotgan xira nur bilan yoritilgan edi. Milli yostiqlarga suyanib o‘tirar, qo‘lida esa Chezareni mahkam bag‘riga bosib olgandi.
​Kosta uning yonida, krovat chetida o‘tirib, go‘yo dunyodagi eng qiziqarli narsani ko‘rayotgandek, bolalar shishasini (soska) o‘ynab o‘tirardi.
​Millining yuz ifodasidan u Kostaga nimadir haqida ma’ruza o‘qiyotganini sezish qiyin emasdi.
​— "Qaranglar, kim kelibdi," — Milli charchoqdan bo‘g‘ilgan yunoncha aksenti bilan jilmaydi. — "Shuni bilib qo‘y, agar u ulg‘ayib senga o‘xshab qolsa, uni birovga berib yuboraman."
​— "Endigina keldim, sen esa allaqachon boshlading."
​Men eshik ramkasiga suyanib, kulib qo‘ydim.
​— "Biror narsaga xalaqit bermadimmi?"
​— "Yo‘q," — Milli bosh chayqadi va bir soniya ko‘zlari akamga qadaldi. — "Men shunchaki Kostaga yangi tug‘ilgan chaqaloqqa sigir suti berish mumkin emasligini eslatayotgan edim."
​— "Esizdan chiqibdi. Amaliya bunchalik kichkinaligiga ham uch yil bo‘ldi-da," — deb g‘udurandi u, qo‘lidagi shishani ushlab. — "Sen uni emmayapti yoki aralashmani ichmayapti deganingga, balki buni xohlar deb o‘ylagandim."
​Akamni himoya qilish uchun aytishim mumkinki, hatto men ham chaqaloqlarga sigir suti mumkin emasligini bilmasdim. Shuning uchun, bu safar uni masxara qilish imkoniyatidan foydalanmadim.
​Buning o‘rniga, akalik burchimni bajarib, uni xotinining g‘azabidan qutqarib qoldim.
​— "O‘zingizni qanday his qilyapsizlar?"
​— "Yaxshi," — Milli xo‘rsinib, chaqaloqning boshini siladi. Uning boshida juda oz miqdorda jigarrang sochlari bor edi. — "U bizni tuni bilan uyg‘oq tutyapti, Amaliya va Sandro esa kun bo‘yi tinchlik berishmayapti."
​— "Yaxshiyamki bularning hammasida men yo‘q ekanman," — deb kulib qo‘ydim. Biroq, ularning ikkalasi ham menga o‘qrayib qaraganida, darhol kulgini yo‘tal bilan yashirdim.

— "Xo‘sh, Nyu-York qanday o‘tdi, idiota (ahmoq)?" — Millining ovozidagi zarda meni jilmayishga majbur qildi.
​O‘sha-o‘sha yunon malikasi.
​— "Yaxshi. Bir ozgina ko‘ngilsizliklar bo‘ldi, lekin uddaladik."
​— "Ko‘ngilsizliklar?" — Kosta qoshlarini chimirdi. Qo‘lida bolalar shishasini ushlab turgan bo‘lsa-da, ichidagi mafioz qiyofasi tashqariga chiqishga intilayotganini sezish qiyin emasdi.
​— "Shunchaki bir-ikki kishini "tinchitish" kerak edi. Xavotirga o‘rin yo‘q. Ha, aytgancha, egizaklar ponchik olamiz deb deyarli hammamizni o‘ldirib qo‘yishiga sal qoldi."
​— "Ular uchun birinchi navbatda nima muhimligi ko‘rinib turibdi," — deb piching qildi Kosta yuqoriga qarab. — "Chezare hozirning o‘zidayoq ulardan ko‘ra kuchliroq. Tong sahardan beri baqiryapti."
​Men yaqinroq borib, jajji chaqaloqqa tikildim. Chezare ko‘zlarini pirpiratib menga qaradi — uning ko‘zlari xuddi meniki kabi to‘q yashil edi, mitti mushtchalarini esa havoda siljitardi.
​Bu ko‘zlar Akkardi oilasiga xos.
​— "O‘pkasi baquvvat ekan," — dedim barmog‘im bilan uning yuzini silab. — "Haqiqiy jangchi bo‘lasan, shundaymi, piccolo (mittivoy)?"
​— "Yoki akasi kabi politsiyachi bo‘ladi," — dedi Milli hazillashib. U bolaning bujmaygan yuzini ko‘rishim uchun uni biroz surib qo‘ydi. — "Salom de, Chezare."
​Men istehzo bilan jilmayib, Kostaga indamaygina ma’noli qarash qildim.
​— "Ovozingni o‘chir," — dedi Kosta o‘rnidan turayotib meni tirsagi bilan turtib. — "Sandro ulg‘aygach politsiyachi bo‘lish fikridan qaytadi. Nyu-Yorkda hamma ishni bitirdingmi?"
​— "Sì (Ha). Senga aytdim-ku, hammasi nazorat ostida," — deb javob berdim, ko‘zlarimni hali ham oilamizning yangi a’zosidan uzmay. — "Irlandiyaliklar pulni to‘lashdi, yuk yo‘lda. Egizaklar o‘lmadi, demak, bu bizning g‘alabamiz."
​— "Bunga ishonching komilmi?" — deb g‘uldiradi Kosta. Men bunga javoban jilmaydim, xotini esa unga o‘qrayib qaradi.
​— "Aydanga yomon munosabatda bo‘lma. U juda shirin bola."
​— "Demak, Jio o‘lsa mayli ekan-da?" — Men bir qoshimni ko‘tarib unga qaradim.
​— "Yo‘q. Bu Aydanni xafa qiladi."
​Hammasi Aydan haqida. Milli Jiovannining hayot tarzini yoqtirmasdi. Lekin, ehtimol, bunga men aybdordirman. Millining aytishicha, Jio o‘zining "pleyboylik odatlari" bilan menga tortgan edi.
​Chezare g‘o‘ldirab qo‘ydi va men yuragimda g‘alati bir tuyg‘uni — oila, qon-qardoshlik, ya’ni meni hech qachon sotmaydigan yagona narsaning kuchini his qildim.

Endi navbatdagi avlodda yana bir vakil paydo bo‘ldi. Nima bo‘lishidan qat’i nazar, ularga sadoqat qanday bo‘lishini o‘rgatish — oila nima ekanligini tushuntirish bizning mas’uliyatimiz edi.
​Bu sokinlikni Aydanning pastdan eshitilgan ovozi buzib yubordi: "Kosta, Rokko! Zio (amakim/tog‘am) sizlarni chaqiryapti. Kabinetga, hoziroq!"
​Kosta uzr so‘rab shishani Milliga uzatdi va g‘uldirab qo‘ydi. Men Milli bilan xayrlashib, uning ortidan chiqdim.
​— "Hali kelganingga besh daqiqa ham bo‘lmadi," — dedi Kosta ovozida zarda bilan. — "Ertalabgacha kutib tursa bo‘lmasmidi?"
​— "Uning bu mahalda hali uyg‘oq ekanligidan hayronman," — dedim telefonimdagi vaqtga qarab. — "Tungi soat ikki."
​Yo‘lakda faqat bizning qadam tovushlarimiz va oshxonadan Aydanning "Barbie Girl" qo‘shig‘ini xirgoyi qilayotgani eshitilardi.
​Men buni e’tiborsiz qoldirdim. Agar bunga reaksiya bildirsam, uni o‘ldirishimga to‘g‘ri kelardi.
​Kosta kabinet eshigini taqillatmasdan ochdi. Kech bo‘lishiga qaramay, otamiz odatdagidek o‘z joyida edi — stol ortida, bir qo‘lida "Kampari" qadahi, oldida ochiq papka, kuldon ichida esa yarmi yongan sigara tutab yotardi.
​Tristano allaqachon o‘sha yerda edi, u kiyim javoni yonida qo‘lida ichimlik bilan turar, ko‘ylagining yenglari shimarib olinganidan ancha vaqtdan beri shu yerda ekanligi ko‘rinib turardi.
​Biz kirganimizda u bir qarab qo‘ydi. — "Ancha kutib qoldik."
​— "Faqat bir necha kunga ketgan edim," — dedim xona bo‘ylab o‘tib va uni bir qo‘llab qisqa quchoqlab qo‘ydim. — "Meni sog‘indingmi?"
​— "Xuddi toshma toshgandek sog‘indim," — u menga qadax uzatdi va o‘zining qadaxini menikiniga urishtirdi. — "Ahvoling dabdala ko‘rinadi."
​— "Siz ham egizaklar bilan uch kun vaqt o‘tkazib ko‘ring-chi, keyin ahvolingiz qanaqa bo‘lar ekan."
​— "Rahmat, kerak emas."
​Edoardo tomog‘ini qirib qo‘ydi. — "Bir-biringizni silab-siypashni tugatdingizmi?"
​— "Hasadingiz kelmasin," — men istehzo bilan jilmayib, charm kursini o‘zimga tortdim va unga o‘tirdim. — "Siz ham quchoqlashmoqchimisiz?"
​— "Men quyosh chiqquniga qadar mana bu omborxona mashmashasini hal bo‘lishini xohlayman."
​— "Qanchalar ta’sirli," — deb g‘uldiradi Kosta, allaqachon kursisiga o‘tirib bo‘lgancha. — "Siz shunchaki qariganingizda ko‘nglingiz bo‘shashib borayotganini yashirmoqchisiz. Tan olavering."

Edoardo unga e’tibor bermay, nigohini barchamizga qaratdi. — "Nyu-York ishlari bitdimi?"
​— "Sì (Ha)," — Kosta bosh silkidi. — "Rokko hal qildi. Egizaklar omon qolishdi. Zo‘rg‘a."
​— "Zo‘rg‘a deganing ham ko‘p," — deb g‘uldiradim men.
​— "Xudoga shukr," — Papà (otam) xo‘rsinib, papkani ochdi. — "Yaxshi, demak Trapani masalasi yopildi. Irlandiyaliklar hozircha Nyu-Yorkda tinchgina o‘tirishibdi. Navbatdagisi — Shakkadagi omborxona."
​— "Agrigentodagi bitta omborxonani ham deyarli bitirib qo‘ydik," — dedim men. — "Alessiya bu bilan shug‘ullanyapti. Men yo‘qligimda u yana ikkita ob'ektni ishga tushirib ulguribdi."
​Edoardo boshini ko‘tarmadi. — "Uni to‘xtatib qo‘ymanglar. Bizga to‘liq o‘n ikkita ob'ekt tayyor bo‘lishi kerak. Chexlar bahorgacha harakatni boshlamoqchi. Hech qanday xatoga yo‘l qo‘yilmasin."
​— "Xato bo‘lmaydi," — deb javob berdim xotirjam ovozda. — "U — xazina (gold). Ertaga unga qo‘ng‘iroq qilib, keyingisini kelishib olaman."
​Kosta menga bir qarab qo‘ydi — bu qarash ham ma’qullash, ham ogohlantirish edi, lekin u indamadi. Hozircha.
​— "Hech qanday kechikish bo‘lmaydi," — deya qo‘shib qo‘ydi Kosta. — "Biz jadvaldan oldinda ketyapmiz."
​— "Yana biror gap bormi?" — deb so‘radim otamdan.
​U bir soniya xaritani o‘rgandi, so‘ng papkani yopdi. — "Yo‘q. Shunchaki ishni rasvo qilmanglar. Siz ahmoqlarning ortingizdan tozalab yurish uchun men juda qarib qoldim."
​— "Tushunarli. Sizni faxrlantira olganimizdan xursandmiz."
​— "Faxrlantira olganingiz yo‘q," — deb u yolg‘on gapirdi. U aniq yolg‘on gapirayotgan edi.
​— "Barbir xursandman," — deb g‘uldiradim, Kosta kursisidan turayotganida.
​Edoardo mamnun holda bosh silkidi va ketishimizga ruxsat berdi. — "Boring, uxlanglar. Ertaga ertalab ba’zi shartnomalarni ko‘rib chiqishimiz uchun vaqtli turishingiz kerak."
​— "Biz ham sizni yaxshi ko‘ramiz, Papà," — deb piching qildim va tashqariga chiqayotganimizda uning g‘azablangan yuz ifodasiga qarab istehzo bilan jilmaydim.
​Biz xonadan Tristano bilan birga chiqdik. Atrofdagilar eshitmaydigan joyga yetganimizda, Kosta yelkamga qoqib, jilmaydi. — "U xazina ekan-da, a?"
​— "Boshlama," — deb xo‘rsinib, ichimlik ichish uchun ularning ortidan Kostaning kabinetiga kirdim. U turli ichimliklar turgan joyga borib, barchamizga "Kampari" quyib berdi.
​— "Yaxshi, faqat bitta savol," — gap boshladi Tristano. — "Uni taniganingga bir necha yil bo‘ldi, shundaymi? Uni o‘zingga og‘dirishga (rom etishga) harakat qilib ko‘rdingmi?"
​— "U bilan har safar gaplashganimda shunday qilaman," — deb iljaydim Kostadan qadahni olarkanman. — "U juda o‘jar."

— "U shunchaki professional," — Tristan gapimni tuzatdi. — "Bu borada sendan ko‘ra ko‘proq narsani biladi."
​— "Nega doim professional ayollar eng jozibador bo‘ladi?" — deb g‘udurladim kursining chetiga o‘tirarkanman.
​— "Chunki ular sen kabi gaplarni aytadigan erkaklarga vaqt sarflashmaydi," — deb javob berdi Kosta. — "Sening baxtsizliging shundaki, u sening uzoq muddatli munosabatlar odami emasligingni tushunadigan darajada aqlli."
​— "Menga uzoq muddatli munosabat kerak emas. Shunchaki yaqinlik bo‘lsa yetarli. Undan keyin ham birga ishlashda davom etaveramiz."
​Tristano qoshini ko‘tardi. — "Yaqinlikdan keyin ayol kishi bilan birga ishlab ko‘rmagan erkakning gapini aytyapsan."
​— "Ishlaganman," — qoshimni chimirdim.
​— "Lekin muvaffaqiyatli emas," — deb gapimni bo‘ldi u.
​Men unga o‘qrayib qaradim. — "Buning iloji bor. Shunchaki bir-birimizga jilmayamiz va yo‘limizda davom etamiz."
​— "Agar u yana xohlab qolsa-chi?" — Kosta qadahi ortiga jilmayishini yashirib so‘radi.
​— "Aynan. Men bunga har doim tayyorman."
​— "Idiota (ahmoq)," — deb to‘ng‘illadi Tristano.
​— "Haqiqatan ham ahmoqsan," — Kosta sekingina kulib, bosh chayqadi. — "Garchi men bunga izoh berolmasam ham. Men Sabrina Vitelli bilan yillar davomida birga bo‘lganman."
​— "Doktor ayolmi?" — so‘radi Tristano. — "U Jioni serblar otib ketganida davolagan edi, shundaymi?"
​— "Sì (Ha)." Serblar bilan bo‘lgan urushni eslash Kostaning yuziga hamisha qorong‘u kayfiyat olib kelardi. Oradan shuncha yil o‘tsa ham, u Aso Petrovichni yomon ko‘rardi.
​— "O‘sha doktor bilan oxirgi marta ko‘rishishimiz edi," — deb o‘ylandim. Buning sababini aniq bilsam-da, baribir uning og‘zidan eshitgim keldi.
​— "Milliga u yoqmagan edi," — Kosta ichimligidan ho‘plab, yelka qisdi.
​— "Ha, to‘g‘ri. Bu sening xotiningning chizig‘idan chiqolmaydigan bo‘lib qolgan paytlaring edi," — deb tirjaydim.
​— "Sening yoshing esa 30 da va hayotingdagi eng uzoq davom etgan munosabating bor-yo‘g‘i bir haftaga cho‘zilgan," — dedi u Tristanoning kulgisi ostida jiddiy ohangda.
​— "Xo‘sh, nima demoqchisan?" — Uning nima demoqchiligini bilardim. U menga ham o‘ziga o‘xshab, umrimning oxirigacha bitta jinnivoy ayolga bog‘lanib qolish vaqti kelganiga ishora qilmoqchi edi.
​Bu esa hech qachon sodir bo‘lmaydi.

​— "Shunchaki... uni hurkitib yuborma," — u o‘zining "Kampari"sini tugatib xo‘rsindi. — "Bu omborxonalar masalasini hal qilishimiz uchun u bizga kerak."
​— "Xotirjam bo‘l, fratello (aka). Haddan tashqari ko‘p qayg‘urasan," — deb iljaydim. — "Men uni hech qachon hurkitmayman. Oxiri uning ko‘nglini ovlaganimda, u yana va yana qaytib kelaveradi."
​— "Idiota," — Kosta bosh chayqadi, lekin baribir beixtiyor kulib yubordi.
​— "Hozircha shunday deydi," — deb to‘ng‘illadi Tristano. — "Ko‘ramiz, u (Alessiya) bir marta boplab tepganidan keyin ham shunday gapira olarmikan."
​Men javob berishga ulgurmasimdan eshik g‘ichirlab ochildi. Ayvi xuddi shu yerda bir umr yashagandek — texnik jihatdan shunday edi ham — ichkariga kirdi.
​Ayvi va Tristano turmush qurishganidan keyin, ya’ni Sandro tug‘ilganidan so‘ng, u biz bilan yashash uchun ko‘chib kelgan edi.
​U o‘zi bilan birga qoplarda shakar kukuni va so‘ralmagan fikr-mulohazalarni olib keldi.
​— "Siz uchovingizni hali ham uyg‘oq deb o‘ylamagandim," — dedi u ko‘zlari avval Kostaga, keyin menga tushib, oxiri Tristanoda to‘xtarkan.
​— "Biz ichimlik ichyapmiz," — dedi Tristano oddiygina qilib, qadahini ko‘rsatib.
​U yaqin keldi-da, so‘ramasdan qadahni uning qo‘lidan olib, bir ho‘pladi va qaytarib berdi. — "Ta’mi kuygan shakarga o‘xshaydi."
​— "Bu — Kampari," — deb g‘udurladim.
​— "Baribir kuygan shakar."
​U xato qilayotgan edi, lekin buni shunday ishonch bilan aytdiki, go‘yo u haqdek edi — afsuski, bu Tristanoning nazarida u hamisha haq degani edi.
​Ayvi boylik ichida ulg‘aymagan — buni uning kiygan xudisi (hoodie), pardozsiz yuzi va go‘yo parvarish qilishga vaqti bo‘lmagandek tugilgan sochlaridan bilish mumkin edi. Lekin unga hech qanday bezakning keragi yo‘q edi. U Tristanoning yonida xuddi u uchun yaratilgandek turardi. Hech kimda taassurot qoldirishga urinmas, faqat unga intilardi.
​U bizga e’tibor bermay, Tristanoning kursisi chetiga o‘tirdi. — "Senga yoqadigan pista qo‘shilgan tortdan pishirdim. Oshxonada, peshtaxta ustida turibdi. Egizaklar topib olmasidan oldin biroz yeb ol."
​— "Nega tungi soat ikkida pishiriq pishiryapsan?" — U qoshini chimirdi. — "Va nega mening tortimni berkitib qo‘ymading?"
​— "Xotirjam bo‘l, u yerda hammasiga yetadi. Bilasan-ku, pishiriq pishirish men uchun dam olishning bir yo‘li," — dedi u, go‘yo buni unga million marta aytgandek. U uxlashdan oldin nimadir pishirishni yoqtirardi.
​Ayvi biroz... g‘alati edi. Lekin xavfli ma’noda emas. Unlarini yorliqli idishlarda saqlaydigan va qancha kofein iste’mol qilishingga qarab senga baho beradigan toifadan edi. Biroq buni ovoz chiqarib aytsam, boshim baloga qoladi.

Tristano uni Shveytsariyadagi uchrashuvga borganida, bitta qandolatxonadan topib olgan edi. Shaxsan menimcha, u Ayvini o‘sha yerda qoldirib kelaverishi kerak edi.
​Lekin buni ovoz chiqarib aytsam, boshim baloga qoladi.
​U Ayvini sevib qoldi va buni hammadan yashirishga urindi, chunki u — masalan, Milli kabi mafiya malikasi emas, shunchaki bir qandolatchi qiz edi.
​Lekin u ham o‘sha qandolatchi kabi g‘ashni keltiradigan darajada o‘jar, shuning uchun nega kimdir bunaqalarga uylanishni xohlashini tushunmayman.
​— "Men uxlashga ketdim," — deb e’lon qildi Ayvi, xuddi kimdir undan so‘ragandek.
​— "Xo‘p," — Tristano jilmayib, unga xuddi butun dunyosi shu ayol va uning shakarli pechenyelari atrofida aylanayotgandek tikildi.
​U o‘rnidan turdi-da, egilib uning yuzidan o‘pib qo‘ydi. — "Juda kechgacha o‘tirib qolma. Charchasang, asabga tegadigan bo‘lib qolasan."
​— "Ehtimol shunaqadirman," — u tasdiqlab bosh silkidi. — "Lekin sen baribir meni sevasan."
​Ayvi Kostaga qarab bosh silkib qo‘ydi.
​Keyin uning nigohi menga tushdi va yuz ifodasi birdan sovuqlashdi. — "O‘lmay qaytganingdan xursandman."
​Bu u men haqimda aytgan eng shirin gap edi. Men ta’sirlandim. Deyarli.
​— "Men ham," — deb bosh silkidim va qadaximni unga qaratib ko‘tarib qo‘ydim.
​Keyin u chiqib ketdi va ortidan eshik yopildi.
​Kosta ichimligidan ho‘plab, ko‘zlari meniki bilan to‘qnashdi. — "U hali ham seni yomon ko‘radimi?"
​— "Ehtimol," — deb xo‘rsindim. Ayvini xursand qilish mening tashvishlarim ichida eng oxirgi o‘rinda turardi.
​— "U uni yomon ko‘rmaydi," — deb to‘ng‘illadi Tristano, yengini to‘g‘irlarkan.
​— "Uning shunchaki sezgisi yaxshi rivojlangan," — deya qo‘shib qo‘ydi Kosta.
​Men kursiga suyanib, oyoqlarimni cho‘zdim. — "U senda nima ko‘rganiga hali ham tushunmayman."
​Tristano hatto boshini ko‘tarmadi. — "Unga kamgaplar yoqadi."
​Kosta bilan bir-birimizga qarab qo‘ydik.
​— "Afsus, u kamgap odamga turmushga chiqmabdi-da," — dedim men.

Tristano yelka qisdi. — "Vaqtga qo‘yib ber. Kun kelib seni ham injiqliklaringga chidaydigan birortasini topib olarsan."
​U ichimligidan ho‘plab, qo‘shib qo‘ydi: — "Balki."
​Men piching qilib, qadahimni ko‘tardim. — "Yoki boy bo‘lib, yolg‘izlikda va tinchlikda o‘lib ketarman. Har qanday holatda ham — men yutaman."
​ALESSIYA
​RUSSO
​POV (Qahramon nigohi bilan)
​Mehmonxona derazasidan Milanning tungi manzarasi yomg‘ir ortida xiralashgancha porlab turardi. Men bularning barchasini krovatda yotgancha ko‘rib turardim — osmono‘par binolar, cheksiz tirbandlik va hech qachon uxlamaydigan chiroqlar. Xuddi men kabi.
​Rokko bilan Trapanidagi o‘sha chang bosgan ob'ektda omborxonalar loyihasini boshlaganimizga olti hafta bo‘ldi.
​Va o‘sha kelishuvni tuzganimizga ham olti hafta to‘ldi: 200 ming komissiya haqi va men u bilan uchrashuvga chiqishim kerak edi.
​Uning omborxonalari bo‘yicha bitimlarni yopish uchun jon-jahdim bilan ishlayotgan edim. Rokko menga ma’lumotlarni xabar orqali yuborar, men esa imkon qadar tezroq sotuvchi bilan bog‘lanib, taklif kiritardim.
​U aytganidek, omborxonalar butun Sitsiliya bo‘ylab va bir nechtasi Italiyada joylashgan edi.
​Hozirda men Milandagi mehmonxona xonasida, ulkan krovatda g‘ujanak bo‘lib yotardim. Uch soat oldin qo‘ngan bo‘lsam-da, yonimda mushugim Fluf (Floof) pishillab yotgan bir paytda, men allaqachon noutbukimda ishlayotgan edim.
​Xona besh yulduzli hashamatdan darak berardi.
​Milanga har safar kelganimda kompaniyam barcha xarajatlarni qoplardi va men bundan unumli foydalanishdan uyalmasdim.
​Nima bo‘lganda ham, bunga loyiq edim — bir tomondan Rokkoning ko‘payib borayotgan omborxonalar ro‘yxatini eplar, ikkinchi tomondan Milanning elita tabaqasini haddan tashqari qimmat penthaus va villalarni sotib olishga ko‘ndirardim.
​Charchoq bilan esnab, hashamatli xonaga nazar tashladim.
​Sayohat qilishni yaxshi ko‘raman, meni noto‘g‘ri tushunmang. Lekin ish yuzasidan yoki yolg‘iz sayohat qilganingizda, bu unchalik ham zavqli emas.
​Milandan zavq olish o‘rniga, soat kechki 8:30 da yarim uyquda Rokkoning omborxonalaridan birining shartnomalarini ko‘rib chiqayotgan edim.
​— "Fluf, sevgilim," — deb pichirladim oq yungi choyshablarga qo‘shilib ketgan mushugimning quloqlari ortini qashlab. — "Hamma narsani tashlab, qochib ketsakmikan-a?"

U xuddi hozirgina uning besh yulduzli hayot tarzini bekor qilmoqchi bo‘lgandek miyovlab yubordi. Ko‘zlari katta-katta bo‘lib, go‘yo "endi ipak choyshablar pulini kim to‘laydi?" degandek qarab turardi.
​— "Yaxshi, taslim bo‘ldim. Ishdan ketmoqchi emasman, lekin charchadim," — deb xo‘rsindim va bir necha soniyaga ko‘zlarimni yumdim.
​Biroq Fluf yana miyovlab, meni ko‘zlarimni ochishga majbur qildi. Go‘yo u menga "ishingni davom ettir" deyayotgandek edi.
​Marshmello Russoning muammosi shundaki, u men unga taqdim etgan dabdabali hayotga haddan tashqari o‘rganib qolgan edi.
​Uni asrab olganimdan beri u men bilan hamma joyga birga boradi — Palermodan Milangacha, hatto Londonga ham birga bordik, lekin u safar dahshatli tushga aylangan edi.
​Mehmonxona xonaga xizmat ko‘rsatish orqali mushuk uchun ovqat keltirishni rad etdi, men esa odatda u uchun shunday buyurtma berardim. U esa ingliz brendidagi konserva ovqatlarini eyishdan bosh tortdi. Nega bundayligini tushuntirib berolmayman. Farqi nimada ekanligini ham bilmayman. Lekin Fluf inglizcha mushuk ovqatiga "yo‘q" deb aytdi.
​Bugun kechasi u krovatni "egallab" oldi va men u bilan bahslashmadim. Agar bahslashishga urinsam, u meni krovatdan tepib tushirsa kerak.
​Uning dunyosida u xo‘jayin, men esa uning uy hayvoni edim. Buni aniq his qilardim.
​Tungi stolchada turgan telefonim titrab, xayollarimni bo‘lib yubordi. Ekranida Rokkoning ismi chaqnadi va bu meni jilmayishga majbur qildi. Karnayni (speaker) yoqib, yostiqlarga suyandim.
​— "Xo‘sh, mening sevimli 'pul sigirim' (daromad manbai) ekan-da. Yana bitta omborxona so‘rab yalinish uchun qo‘ng‘iroq qilyapsanmi?"
​Uning past va iliq ovozli kulgisi eshitildi. Bunday ovoz hamisha etimni jimirlatib yuborardi. — "Yo‘q, shunchaki o‘zimning yulduz agentimdan xabar olay degandim. Milandasan, to‘g‘rimi? Besh yulduzli mehmonxona, tizzangda mushuk?"
​U meni juda yaxshi taniydi.
​Ehtimol, Milanga uchayotganimni unga o‘zim aytgandirman.
​— "Hamisha shunday," — deb jilmaydim va shartnomani beparvolik bilan varaqladim. — "Sening komissiya haqlaringni yig‘ayotganimda Fluf menga hamrohlik qilyapti. Hozir qanchaga yetdi? 80 mingmi? Bo‘shashyapsan, Akkardi."
​— "Sekinroq, Russo," — u hazilomuz ranjigan ohangda gapirdi. — "90 mingga yetdi, rahmat. Oxirgi bitim miqdorni ko‘tardi. Aslida sen meni sekinlashtiryapsan. Dov'è il mio prossimo? (Keyingisi qani?)"

Men Flufga bir qarab qo‘yib, piching qildim. Mushugim go‘yo Rokkoning gaplaridan — ya’ni bitimlar kechikishiga men sababchi ekanligimdan chindan ham xavotirga tushgandek boshini ko‘tardi.
​Xuddi ota-ona o‘z bolasining darsda bo‘shashayotganini eshitib qolgandek gap.
​Aslida unday emasdi, men bu ishlarni bitirish uchun juda qattiq mehnat qilayotgan edim.
​— "La pazienza non fa per te, huh? (Sabr senga xos emas, shundaymi?) Agrigento masalasi deyarli hal bo‘ldi. Sotuvchi 1.5 million so‘radi, bu u tushishi mumkin bo‘lgan eng quyi narx. Yoki uni ko‘ndirish uchun boshqacha yo‘l tutishimni xohlaysanmi?"
​— "Endi taktikang shunaqa bo‘ldimi?" — Rokko kulib yubordi, so‘ng ovozi biroz pasaydi. — "Nega buni hech qachon menda sinab ko‘rmagansan?"
​— "Albatta, gapni darrov o‘zingga burasan-da," — men ko‘zlarimni tepaga qaratib, mavzuni yana ishga qaytardim. — "Xo‘sh, Agrigento? 1.5 millionmi?"
​— "Kelishdik," — deb javob berdi u tezda. Uning ovozidagi mamnuniyat sezilib turardi. — "Naqd pulda, tezda, o‘zing bilasan."
​U bir muddat to‘xtab qoldi, ovozi biroz jiddiylashdi. — "Bu bitim boshqalariga qaraganda nozikroq. Hech qanday xatoga yo‘l qo‘yolmayman."
​Nahotki Rokko Akkardi hozirgina haqoratli so‘z ishlatishdan o‘zini tiyib qolgan bo‘lsa?
​— "Men ishni rasvo qilmayman," — deb javob berdim. U Agrigentodagi aynan shu bitimdan xavotirda ekanligini allaqachon aytgan edi. Milanga uchishim kerakligini aytganimda, u bundan unchalik xursand bo‘lmagandi.
​Lekin uning baxtsizligiga, men u uchun ishlamayman — men kompaniya uchun ishlayman. Albatta, buni unga aytmadim, chunki bu aniq janjal keltirib chiqargan bo‘lardi, biz esa hech qachon urishmaymiz. Buning o‘rniga, uni bitim yaxshi o‘tishiga ishontirdim va shunday bo‘ldi ham.
​— "Yaxshi. Buni iloji boricha tezroq bitirishingni xohlayman," — uning ohangi xayriyatki yana avvalgi yengil holatiga qaytdi. — "Sen buni juda osonlashtirib yuboryapsan, Bambi. Dekabrgacha o‘sha 200 minglik marraga yetaman va sen menga o‘sha uchrashuvni qarzsiz berasan."
​U bu laqab menga qanday ta’sir qilishini tasavvur ham qilolmasdi.
​— "Tushingni suvga ayt," — deb javob qaytardim, lekin ko‘kragimda nimadir hapriqib ketdi. Uch yildan beri davom etayotgan bu "o‘yin" hali ham meni hayajonga solardi. — "Avval meni Flufdan ajratib olishing kerak bo‘ladi. Agar unga pul to‘lamasang, u meni hech kim bilan bo‘lishmaydi."
​Fluf meni pul uchun sotsa sotaveradi.
​Bunga zarracha shubham yo‘q.

Rokko kıkırdayib kuldi. "U mushuk ulush olmaydi, uni qanchalik erkat qilishing menga baribir. Xo‘sh, u bugun kechqurun nima yeydi — kaviirmi?"
​"Xona xizmati keltirgan tovuq go‘shti," dedim men jilmayib, Floof xuddi buyurtma qilingandek yana miyovlab yuborganida. "Uning o‘z standartlari bor."
​"Xuddi qirolga o‘xshaydi," deb o‘ylandi Rokko. U boshqa gap aytishga ulgurmasidan, go‘shakning u tarafidan kelgan baland ovozli qichqiriq meni seskantirib yubordi.
​Bu Rokkoning tarafidan eshitilishini hech qachon kutmagan ovozim edi. Hech qachon.
​"E... bu nima edi?"
​"Jiyanarim," deb to‘ng‘illadi u. "Enagalik qilyapman."
​"Enagalik?" Men o‘zimni tutolmay kulib yubordim va buni tezda yo‘tal bilan yashirishga harakat qildim. Rokko Akkardi enagalik qilyaptimi... qiziq. "Bu juda mehribonlik."
​"Buning kulgili joyi yo‘q." Uning labini burishtirib turganini tasavvur qila oldim. "Bu haqiqiy do‘zax."
​"Nega enagalik qilyapsan?" Men Floof noutbukimga chiqishga harakat qilganida uni silab, kıkırdayib kuldim.
​"Kelinim bir necha kun oldin farzandli bo‘ldi. Men kecha tunda Nyu-Yorkdan qaytdim, endi esa ular meni tekin enaga deb o‘ylashyapti."
​Men biroz tiklanib o‘tirdim, yuzimda samimiy tabassum paydo bo‘ldi. "Yo‘g‘e! Bu ajoyib-ku, tabriklayman."
​"Yo‘q, unday emas," dedi u piching bilan, garchi buni chin dildan aytmayotganini bilsam ham. Har holda, shunday deb umid qilaman. "Menga bularning yana bittasi kerak em..."
​"Zio (Amaki), sizni hibsga olmoqchiman," deb gapga aralashdi kichkina ovoz.
​"Dadangni hibsga oldingmi hali?" — deb so‘radi Rokko shunchalik jiddiy ohangda-ki, bu meni jilmayishga majbur qildi.
​"U sizni hibsga olishimni aytdi."
​"Albatta, shunday deydi-da," deb to‘ng‘illadi Rokko, ovozida biroz g‘azab sezilib. "Men borishim kerak, Alessia. Vazifa chaqiryapti."
​"Mayli, boraver. Vaqtingni chog‘ o‘tkaz," deb kuldim men, Rokkoning barcha tatuirovkalari va salobatli ko‘rinishi bilan bir bolakay-politsiyachi tomonidan "taslim qilinganini" tasavvur qilib.
​U go‘shakni qo‘ydi, o‘zicha bu yerda ko‘ngilochar narsa yo‘qligi haqida to‘ng‘illab.
​Men Rokkoning bunday yumshoq tomonlarini deyarli ko‘rmasdim. Rostini aytsam, bu mening unga bo‘lgan yashirin mehrimni (crush) yanada alangalatdi, chunki yumshoq ko‘ngilli erkaklarga qarshi turish qiyin

Paragvayda o‘tirib, tuko (tacos) yeb, aeroportdagi kuzatuv kameralari orqali seni tomosha qilayotgan jinoyatchi uchun topshiriq bajarayotganingda, ehtiyot bo‘lganing ma’qul.
​Milanda uch kun davomida chigal ishlarni hal qildim: ikkita pentxaus savdosini yopish va bosh ofis bilan uchrashuv meni butunlay charchatib qo‘ydi.
​Floof mening asablarimni egovlayotgan turbulentlikka parvo qilmay, yonimdagi savatida (carrier) uxlab yotardi. Uyda uning uyqusi juda ehtiyotkor edi. Agar tunda hatto hojatxonaga turgan bo‘lsam ham, u darrov uyg‘onib, ovqat yoki shirinlik kuta boshlardi.
​Lekin samolyotda u har qanday narsani pisand qilmay uxlardi.
​U meni o‘z holimga tashlab qo‘ydi. Uchishdan qo‘rqishimni bilsa ham, unga baribir edi.
​Samolyot qo‘ngunga qadar men holdan toygan edim. U esa hali ham uxlashda davom etayotgan bir paytda, men chamadonimni va Floofning savatini aeroport bo‘ylab sudrashga majbur bo‘ldim.
​Aeroport terminali bo‘ylab yurarkanman, telefonimni yoqdim va uning yuklanishini kutdim.
​Telefonim Palermo tarmog‘iga ulanishi bilanoq, u shunchalik ko‘p titradiki, qo‘lim achisha boshladi.
​Oltita o‘tkazib yuborilgan qo‘ng‘iroq. O‘n to‘rtta xabar.
​Hammasi bir kishidan edi

Rokko:
​Qayerdasan o‘zi?
​Agrigento ishi to‘xtab qoldi. Buni hal qil.
​Go‘shakni ko‘tar.
​Alessia.
​Hazillashayotganim yo‘q.
​Qo‘nganingda menga qo‘ng‘iroq qil.
​Terminalning surilma eshiklari oldida to‘xtadim, Floofning savati qo‘limni og‘ritib turardi, men esa ekranga qarab ko‘zlarimni pirpiratdim. Oxirgi xabari atigi o‘n daqiqa oldin kelgan edi.
​Chuqur nafas oldim va Floofni chamadonim ustiga muvozanatlab qo‘yib, unga qayta qo‘ng‘iroq qildim. U birinchi gudokdanoq go‘shakni ko‘tardi.
​"Seni ancha kutishga majbur qilding."
​"Senga ham salom," deb to‘ng‘illadim avtoturargoh tomon yo‘l olarkanman. "Uzr, o‘ttiz ming fut balandlikda javob bera olmadim, lekin afsuski, men jamoat WiFi tarmog‘iga ulanadigan darajada o‘z joniga qasd qiluvchi emasman."
​"Erkalik qilma, Alessia. Agrigentolik sotuvchi shartnomadan chiqib ketish bilan tahdid qilyapti va sen menga kerak eding."
​"Xo‘sh, men hozirgina qo‘ndim," dedim uning ohangidan charchab. "Uyga yetib bormay turib senga qo‘ng‘iroq qilganim uchun ham minnatdor bo‘lishing kerak. Shuning uchun menga bunchalik ohang qilma."
​Biroz sukunat cho‘kdi. Lekin bu uzoq davom etmadi.
​"Seni Agrigento nozik masala ekanligidan ogohlantirgandim. Milanga uchib ketishdan oldin bu ishni nazoratda ushlashing kerak edi."
​"Voy, sening imperiyang kengayishi uchun mening jadvalim mos kelmaganidan juda ham afsusdaman." Audi mashinamga yetib keldim va chamadonni g‘o‘ldirab yukxonaga itarib kirgizdim. "Agrigentoni iziga qaytaraman."
​"Yaxshisi shunday qil," deb to‘ng‘illadi u sovuq va qisqa ohangda. U o‘zining shafqatsiz biznesmen qiyofasini ko‘rsatayotgan edi. Men u tomonini bilardim, lekin kamdan-kam duch kelardim, chunki bizda hech qachon kelishmovchiliklar bo‘lmasdi.
​Va bu menga yoqmadi.
​"Rokko—" Men g‘azab bilan yukxonani yopdim. "Men Milan uchrashuvlari orasida sening omborxonalaringni, boshqa mijozlarimni va butun bir hududni boshqarishni eplab kelyapman. Oxirgi olti hafta ichida sen uchun beshta ob’ektni yopish uchun jonimni jabborga berib ishladim. Men bilan xuddi ish e’lonidan topib olgan yordamchingdek gaplashma."
​"Unday bo‘lsa, o‘zingni yordamchidek tutma," deb gapimni kesdi u ikkilanmay. "Agar o‘sha komissiya pulini olmoqchi bo‘lsang, senga nola qilishni bas qilib, muammoni hal qilishni boshlashingni maslahat beraman."
​Ko‘zlarimni pirpiratdim, yuzimga qon urdi. "Va-h."

Yana bir bor sukunat cho‘kdi. Men bu sukunat ortidan kechirim so‘ralishini umid qilgandim.
​Lekin, albatta, bunday bo‘lmadi.
​"Bir soatdan keyin keyingi ob’ektda bo‘lishingni xohlayman. Hech qanday bahonalar o‘tmaydi."
​Men uni do‘zaxga jo‘natishga va omborxonalarini ham o‘zi bilan birga olib ketishini aytishga ulgurmasimdan, go‘shak ochirdi.

​Bu galgi omborxona — Shakkada (Sciacca) joylashgan bo‘lib, avvalgilaridan ham xunurroq va negadir sovuqroq edi.
​Rokko kiraverishda, labida tamaki qistirilgancha telefonda kimdir bilan yozishib turardi. Men kirib kelganimda, poshnalarim darz ketgan beton ustida keskin taqillashiga qaramay, u menga qiyo ham boqib qo‘ymadi.
​"Zo‘rg‘a ulgurding," dedi u telefonidan bosh ko‘tarmay.
​"Keldim-ku, shunday emasmi?" Men zanglagan temir to‘sinlar uyumi yaqinida to‘xtadim. "Men sen uchun aeroportdan to‘g‘ri shu yerga keldim, Rokko."
​U boshini ko‘tardi, yuz ifodasi tushunarsiz, lekin undan taralayotgan asabiylik to‘lqinlari sezilib turardi. "Keling, yaxshisi, shu ishni bitiraylik."
​"Hech bo‘lmasa bir marta 'rahmat' deb ko‘rishing mumkin edi."
​"Men sening g‘ururingga enagalik qilish uchun bu yerda emasman."
​Jag‘im asabiy qisildi. "G‘ururimni silashingga muhtoj deb o‘ylaysanmi? Sen menga xuddi xizmatkoringdek tinmay qo‘ng‘iroq qilib turganingda, men bu bitimlarni amalga oshirish uchun ikki baravar ko‘p ishlayapman."
​"Sen men uchun ishlamaysan. Sen komissiya uchun ishlaysan. Bu yerda katta farq bor."
​"Va bu senga men bilan bunday ohangda gaplashish huquqini beradi deb o‘ylaysanmi?" Men unga bir qadam yaqinlashdim, ovozimda muzdek ohang paydo bo‘ldi. "Unutma, barcha ko‘chmas mulklaring borligining yagona sababi — menman. Mensiz sen internetdan arzon-garov narsalarni qidirib yurgan bo‘larding."
​Uning loyqa yashil ko‘zlari g‘azabdan chaqnab, menga qadaldi. "Vazifangni bajarganing uchun senga yaxshi haq to‘lanadi. Men senga guldasta sovg‘a qilishga majbur emasman."
​"Sen menga oddiygina hurmat ko‘rsatishing kerak." Nahotki shuni so‘rash juda ko‘plik qilsa?
​"Hurmat?" U achchiq kuldi. "Buni hurmat bilan aloqasi bor deb o‘ylaysanmi? Biz do‘st emasmiz, Alessia. Sen ish qurolisan. Shunchaki vazifangni bajar."
​Bu so‘zlar kutilganidan ham qattiqroq botdi. Tomog‘imga bir narsa tiqilgandek bo‘ldi, lekin buni bildirmadim. Bunga yo‘l qo‘ymayman.
​"Yaxshi," dedim past ovozda, undan ortga chekinib. "Lekin unutma — mening yagona mijozim sen emassan. Ishonasanmi-yo‘qmi, ularning ko‘pchiligi menga insondek munosabatda bo‘lishadi."
​Men chiqib ketmadim.
​Garchi butun vujudim bilan ortimga burilib ketishni — bitim barbod bo‘lishini va bu la’nati omborxona qulab tushishini xohlayotgan bo‘lsam ham.
​Lekin bunday qilmadim.
​Chunki men professionalman. Va dildagi og‘riqqa qaramay, menga hali ham barbir emas edi — na ishga va na o‘sha la’nati komissiya puliga.

Va, ehtimol bu ahmoqlikdir, lekin u haqida ham hali ham qayg‘urardim.
​"Kelyapsanmi yoki yo‘qmi?" — Rokkoning ovozi sukunatni buzdi, u allaqachon beton polning yarmigacha borib qolgan edi.
​Omborxona ulkan edi.
​Biz og‘ir sukunat ichida bino aylanasini aylanib o‘tarkanmiz, poshnalarimning ovozi uning ortidan aks-sado berardi.
​U ishdan boshqa narsa haqida gapirmas va menga qaramas edi. Faqat burchaklarga, devorlarga, eski yuk ortish maydonchalariga go‘yo men qaydlar yozib borayotgan stajyordek ishora qilib borardi.
​"Atrofni himoya qilishingiz kerak bo‘ladi," — nihoyat tilga kirdim men, darz ketgan poydevorni ko‘zdan kechirib. "Janubi-g‘arbiy devorda esa mog‘or bor. Bu ob’ektni topshirishni kechiktiradi."
​"Menga baribir. Shunchaki buni hal qil."
​"Men sehrgar emasman, Rokko. Sen hamma narsani to‘g‘ri bajarishga sabring yetmayotgani uchun men tayoqchamni silkitib, muddatlaringni to‘g‘rilab bera olmayman."
​Shunda u to‘xtadi va menga qarash uchun keskin burildi. "Bugun senga nima bo‘ldi o‘zi?"
​Hayratdan og‘zim ochilib qoldi. "Menga?"
​"Sì (Ha). Menga qayta qo‘ng‘iroq qilgan daqiqangdan beri asabiylashyapsan."
​"Chunki sen meni samolyotga chiqqanim uchun go‘yo seni tashlab ketgandek tutding! Men seni aloqaga chiqa olmasligim haqida ogohlantirgandim, Rokko. Milandagi ish tartibimni senga yuborganman — hatto ikki marta!"
​"Men ish tartiblarini tekshirmayman, Alessia. Men natijalarni tekshiraman."
​Men unga hayrat bilan tikilib qoldim. "Sen haqiqatan ham ko‘rmayapsanmi?"
​"Nimani ko‘rishim kerak?"
​"Menga xuddi keraksiz buyumdek munosabatda bo‘layotganingni. Sen va oilang o‘ynayotgan qandaydir o‘yindagi navbatdagi piyodadek ko‘ryapsan meni. Men sen uchun jonimni berib ishladim — mulklar topdim, bitimlar tuzdim, Milanga uchib borib-qaytdim va baribir sening la’nati qo‘ng‘iroqlaringga javob berdim. Birgina ish senga yoqmagan zahoti esa, men xuddi buyrug‘ingga tayyor turgandek barmoq chalib buyruq beryapsan."
​U sekin oldinga bir qadam tashladi, ko‘zlari o‘tkir edi.
​"Agar senga yoqmayotgan bo‘lsa, ketaver. Men boshqa odam topaman."
​Mana gap qayerda. Yuragim gupillab urib ketdi, bu so‘zlar tufayli emas, balki bir lahzaga... unga ishonganim uchun.
​Qanchalik g‘azabda bo‘lmayin, uch yillik munosabatlarimizni — u nima bo‘lishidan qat’i nazar — shunchaki tashlab yuborgim kelmadi.

"Xavotir olma," — dedim past ovozda. "O‘z fikringni juda aniq tushuntirding. Men ishni oxiriga yetkazaman."
​Men ortimga burildim — baqir-chaqir qilmadim, dramatik tarzda chiqib ketmadim. Shunchaki bor sabrimni yig‘ib, omborxonaning ochiq eshigi tomon yurdim.
​Ortimdan uning qadam tovushlari eshitilmadi. Kelmadi.
​Shunisi ma’qul.
​Chunki, agar u yana birorta gap aytganida — nima bo‘lishidan qat’i nazar — baqirib yuborarmidim yoki yig‘lab yuborarmidim, bilmasdim.
​Ehtimol, ikkalasini ham baravar qilaridim.