Kotiba Kim
Fanfic arxiv💋:
Ko‘z oldimda tizilgan noz-ne’matlarning xushbo‘y hidi og‘zimni soliqtirdi. Bu haqiqiy jannatning o‘zi edi.
Ishtahani qitiqlovchi bu iforni ichimga yutdim, shu payt uzoqdan bir ovoz meni chaqirdi.
— Nima xohlaysiz, xonim?
— Men tokpokki, ramyun, bibimbap yemoqchiman... — ko‘chada joylashgan ovqat rastasidagi mazali taomlardan ko‘z uzolmay, gapimda davom etdim.
— Yana nima, xonim? — so‘radi ovoz.
— Sohildagi uzoq bir ta’tilga chiqishni xohlayman... Hammasi juda tinch bo‘ladi.
Ring Ring Ring
Mening ovqatim! Yo‘q! Taomlarimni olib ketmang!
Ring Ring Ring
Lattacha! Yo‘q! Axir hali bir tishlam ham totib ko‘rmadim-ku!
Ring Ring Ring
Kelyapman! Seni yemagunimcha ketmayman!
Ring Ring Ring
Gup!
La’nat! Oh!
Telefonimning tinimsiz chalinishidan chuqur uyqudan uyg‘onib ketdim. Yerga, dumbam bilan tushganim sababli og‘riqdan ingrab yubordim. Oh, rosa yomon tushdim-a.
Yarim tun bo‘lishiga qaramay, o‘lgudek charchagan edim, lekin ish muhimroq.
Mening ovqatim... Bu qo‘ng‘iroq ovqatimni yeb bo‘lgunimcha kutib tursa bo‘lardi.
— Eshitaman, janob Pak? — dedim shoshilib, hatto kim qo‘ng‘iroq qilayotganiga ham qaramay.
— Bu qanaqa salomlashish bo‘ldi, Seoyun? Men sening xo‘jayining emasman! Oh, u vijdonsiz seni doim haddan tashqari ishlatadi! Nahotki, yarim tunda-ya?! — opamning g‘azablangan ovozini eshitib, ichimda ismga qaramaganim uchun o‘zimni qarg‘adim.
— Opa, voy, bu sizmidingiz... Tinchlikmi? — dedim ko‘zlarim hamon yarim yumilgan holda.
— Nima gap? Nima deb so‘rayapsan, Kim Seoyun? O‘sha odam uchun yana qancha ishlamoqchisan? Nazarimda, oxirgi 6 yil ichida bir marta ham miriqib uxlamading.
Men bu suhbatga yana qaytishga tayyor emasdim.
— U haqida bunday gapirmang. U yaxshi inson.
— Yaxshi emish, boring-e!
— Hozir siz bilan urishishga madorim yo‘q. Go‘shakni qo‘yyapman.
— O‘sha iste’fo haqidagi arizangni bermoqchi emassan, shundaymi? Senga shuni so‘rash uchun qo‘ng‘iroq qilgandim.
Tomog‘im qurib qoldi, gapira olmadim. Burchakda yotgan iste’fo xatiga ko‘zim tushdi. U yerda turganiga necha oylar bo‘ldi. Lekin nega ekanini bilmayman-u, uni topshirishga o‘zimda kuch topa olmayapman.
Uning qo‘lida ishlayotganimga naqd olti yil bo‘ldi. Olti yildan beri ta’til nimaligini bilmayman. Olti yilki, uning yonidaman. Men yoddan biladigan o‘sha sovuqqon insondan ko‘p narsalarni o‘rganayotganimga olti yil bo‘ldi. Yarim tungacha ishlarni bitirish va har doim uning xizmatiga shay turish bilan olti yil o‘tdi.
Ish qanchalik asabiy bo‘lmasin, baribir o‘sha arizani topshirishga qo‘lim bormayapti. Shunchaki uning yonidan ketishga... uning kotibasi sifatida boshqa birovni ko‘rishga tayyor emasman.
— Yaqinda topshiraman. Va’da beraman, — deb uni ishontirishga urindim.
— Men shunchaki sendan xavotirdaman. Qachon o‘zing uchun yashashni boshlaysan? — so‘radi opam.
— Ko‘p qayg‘urmang. Men yaxshiman. Hozir qo‘yishim kerak. Xayr, — dedim-u, u javobini eshitishni istamayotgan savollarini yog‘dirishidan oldin go‘shakni qo‘ydim.
Opam bilan bo‘lgan suhbatdan o‘zimga kelishga ulgurmasimdan, telefonim yana baland ovozda jiringladi.
Bu safar shoshilib, kimligini tekshirib keyin ko‘tardim. Kutganimdek, bu...
"Janob Pak" edi.
Yarim tunda undan boshqa yana kim ham qo‘ng‘iroq qilardi? Opam ba’zida qiladi, lekin uning qo‘ng‘iroqlari odatiy holga aylangan.
Charchagan yelkalarimni uqalab, o‘rnimdan turdim va telefonni oldim: "Eshitaman, janob Pak?"
— Seoyun xonim, hoziroq uyimga keling...
"Sotib ol..." U gapirayotgan edi, lekin men eshik sari shoshilarkanman, uning gapini bo‘ldim.
Ishga mukkasidan ketgan bu xo‘jayinim meni yarim tunda ishlash uchun chaqirib qolishiga har doim tayyor turardim.
"— Starbucks'dan ikki finjon Amerikano," — deya uning gapini yakunladim.
"— Yaxshi," — dedi u va go‘shakni qo‘ydi.
Tashqariga chiqishdan oldin, arizani oldim-u, sumkamning ichiga tashladim.
Hozir bo‘lmasa, hech qachon.
Ko‘chaga chiqib, u sotib bergan mashinaga o‘tirdim — u mening ishga vaqtida kelish uchun avtobuslarda qanchalik qiynalayotganimni ko‘rib, shunday qilgan edi. Ko‘pincha esa, bu mashinadan uning shaxsiy haydovchisi bo‘lib, uni kerakli joylarga olib borish uchun foydalanardim.
Shundan so‘ng, mashinani haydab ketdim. Ikkalamizni ham tuni bilan uyg‘oq tutish uchun qahva sotib oldim-u, uning uyiga shoshildim.
Qorovul meni ko‘rishi bilan hashamatli hovlining darvozasini ochdi. Ichkariga kirishdan oldin unga do‘stona tabassum hadya qildim.
Bu yerda hamma narsa menga tanish. Men, so‘zning tom ma’nosida, hamma narsani bilaman. Mashinani odatdagi joyga qo‘ydim va ulkan qasrga kirdim.
Yo‘l-yo‘lakay ko‘zim devordagi suratlarga tushdi, ularning tarixini yoddan bilaman. Har bir mebel, har bir chiroq va qandil — ularning brendi, narxi, xullas hamma narsasidan xabardorman.
U bilan ishlash meni o‘ta sinchkov qilib qo‘ygan edi.
Janob Pakning xonasi eshigi oldiga keldim. Uni, uning fe’l-atvorini, sobiq ma’shuqalarini, uy hayvonlarini va xizmatchilarini qanchalik yaxshi bilmayin, u birinchi navbatda mening xo‘jayinim.
Xo‘jayin va xodim o‘rtasidagi o‘sha chegara nima bo‘lganda ham doim saqlanib qoladi. Men esa bu chegarani juda hurmat qilaman.
Eshikni sekingina taqillatdim. Ichkaridan "Kiring" degan javob eshitildi. Sekin eshikni ochib, ichkariga kirdim.
Odatdagidek, u divanda o‘tirgancha noutbukida shiddat bilan nimanidir yozardi. Men uning ro‘parasidan joy oldim, yo‘lda sotib olgan qahvamni qo‘ydim va doim o‘zim bilan olib yuradigan sumkamdan noutbukimni chiqardim.
Atrofni sukunat egalladi, biroq bu noqulay sukunat emas edi. Olti yil davomida men bunga o‘rganib qolganman. Bu holat hatto taskin beradigan bo‘lib qolgan, go‘yo biz bir-birimiz bilan so‘zsiz ham gaplasha oladigandek edik.
— Bu Rossiyalik investor bilan bo‘ladigan uchrashuv uchunmi? — deb so‘radim undan.
— Shunday. Janob Ivanov tez orada kompaniyaga tashrif buyuradi, u biznes loyihalarga yirik mablag‘ kiritishi bilan tanilgan. Men u bilan shartnoma imzolamoqchiman va boshqa biror kompaniya bu imkoniyatni ilib ketishiga yo‘l qo‘ya olmayman. Bunday oltin imkoniyatni qo‘ldan chiqarishga haqqimiz yo‘q, — uning ovozidagi shiddat va azmi yaqqol sezilib turardi. U bu ishga butun borlig‘ini bag‘ishlagan. Ishga mukkasidan ketgan odamdan yana nima ham kutish mumkin?
Odamlar ichkilikka ruju qo‘yadi. Ammo Pak Jimin ishga mukkasidan ketgan. U biznes bilan yashaydi, biznesdan nafas oladi. Undan "Park Industries"ning oxirgi o‘n yillikdagi aksiyalari tarixini so‘rang, u sizga hammasini bir o‘tirishda aytib beradi.
Lekin undan biznesdan boshqa narsa haqida so‘rang, u hech baloni bilmaydi. Mana shu yerda uning kotibasi — men paydo bo‘laman. Uning ish va shaxsiy hayoti o‘rtasidagi muvozanatni saqlaydigan insonman, chunki ba’zida men bo‘lmasam, u hatto tushlik qilgan-qilmaganini ham unutib qo‘yadi deb o‘ylayman.
Men bu sovuqqon qiyofa ortidagi haqiqatni ko‘ra olaman. Uning ortida zaif tomonlari bor oddiy bir inson yashirin. Men uning barcha qirralarini bilaman va bu unga bo‘lgan hurmatimni yanada oshiradi. "Park Industries"ning har bir xodimi bitta nomdan qo‘rqadi: "Pak Jimin".
Kim ham qo‘rqmasin?
U xatolarni yoqtirmaydigan mukammallik shaydosi, agar biror xatoga yo‘l qo‘ysangiz-u, u yaqin orada bo‘lsa — tamom, ishdan bo‘shatildingiz deyavering.
U ko‘p gapirib, kam ishlaydigan va vaqtni behuda sarflaydiganlarni yoqtirmaydi. Shu sababli ham, "Park Industries"da birorta odamning bekor o‘tirganini ko‘rmaysiz.
U ishlarni o‘zi xohlagan tarzda bajarishi shart va biznesiga birovning aralashishini yoqtirmaydi. Agar kimdir bunga jur’at qilsa, buning uchun juda qimmat tovon to‘laydi.
"Pak Jimin" — kompaniyadagi har bir xodimni titratadigan ism. Hamma uning nazariga tushish uchun bor imkoniyatini ishga soladi.
Hamma uning qanchalik shafqatsiz bo‘lishi mumkinligini biladi.
Xo‘sh, olti yil davomida uning kotibasi bo‘lish-chi?
Hamma mendan qanday qilib ishdan bo‘shab ketmaganimni so‘raydi, chunki men ishga olingunimcha u allaqachon 23 ta kotibani haydashga ulgurgan edi. Ular uning injiqliklariga qanday chidashimni so‘rashadi. Menga "mukammalsan" deyishadi.
Esimda, ishga kirganimda men ham unchalik "mukammal kotiba" emasdim. Boshlanishi juda qiyin bo‘lgan.
Ishdagi birinchi kunimda qanchalik g‘ayratli bo‘lganimni, to u kelgunicha qanday hayajonlanganimni eslayman. U bir uyum qog‘ozlar bilan keldi va men ularni o‘rganib chiqishim kerak edi.
U yerda uning yoqtirgan va yoqtirmaydigan narsalari haqida hamma narsa bor edi: ma’shuqalari uchun nimalar tayyorlashim kerakligidan tortib, oilaviy tadbirlarga bormasligi uchun qanday bahonalar o‘ylab topishimgacha.
Men tunlarni o‘sha hujjatlarni o‘qib, qaydlar qilib o‘tkazardim. O‘shanda endigina 21 yoshda edim, hali o‘qiyotgan opam bilan birga otamning qarzlarini to‘lashimiz kerak edi. Onam men juda kichkinaligimda vafot etgan, bizni otamiz voyaga yetkazgandi. U biz uchun juda yaxshi ota edi. Lekin omadsizlik tufayli, u sarmoya kiritgan bizneslar doim inqirozga uchrab, qarzlar to‘planib qoldi. Oxir-oqibat, otam ham yurak xastaligi tufayli olamdan o‘tdi.
Pul topish uchun o‘qishimni qurbon qilishga majbur bo‘ldim.
Qanchalik ko‘p xatolarga yo‘l qo‘yganimni eslayman, lekin hayratlanarlisi, u bunga toqat qildi. U mening moddiy ahvolimdan xabardor edi.
Shuning uchun ham men uning rahm-shafqatiga muhtoj emasligimni, har qanday ishni mukammal bajara olishimni isbotlashga yanada ko‘proq harakat qildim.
Yapon, koreys, ispan tillari bo‘yicha darsliklarni o‘rganishlarim... Biror narsani eslay olmaganimda qanchalik tushkunlikka tushganlarim hali ham yodimda.
Yarim tunda uxlab, u ishga chaqirganida hatto yetarlicha dam olmagan edim. Nega hamon ishdan bo'shab ketmaganimdan o'zim ham qo'rqib ketardim.
Bu juda asabiy holat edi. Bu xuddi qullikdek edi.
Lekin men qornimni to'ydirishim va qarzlarimni to'lashim kerak edi.
Biror marta ham bo'shashishga haqqim yo'q edi. Ammo bu yo'lda ko'p narsalarni o'rgandim va undan minnatdor edim.
Endi esa hayotim iziga tushgan, barcha qarzlarimni to'lab bo'lgan va hammasi yaxshi ketayotgan bir paytda, nima uchun o'sha iste'fo xatini topshira olmayapman?
Lekin men buni qilishim kerak edi. Agar shunday davom etsam, qachon hayotdan zavqlanaman? Ha, maosh ajoyib edi, lekin men yashashning asl mazmunini unutib qo'ygandim.
Nafasim qisilib, nihoyat aytdim:
— Sizga aytadigan muhim gapim bor.
— Nima ekan? — dedi u noutbukidan ko'z uzmay.
— Men ishdan bo'shamoqchiman, — dedim xatni uning tomoniga surib.
Lekin qarshimda hech qanday his-tuyg'usiz, sovuq chehradan boshqa narsani ko'rmadim.
---Hamma ketishi kerak, hamma o'z uyini tark etishi va keyinroq uni butunlay yangicha sabablar bilan qayta seva olishi uchun yana qaytib kelishi kerak.---
— Nima demoqchisan? — so‘radi u menga qarab.
— Men... men ishdan bo‘shamoqchiman, — dedim ikkilanish bilan.
— Nega? — so‘radi u.
Gapira olmadim. Unga nima deyishni bilmasdim.
— Seni haddan tashqari ko‘p ishlatganim uchunmi? — dedi u. Uning o‘sha hamma narsani hisob-kitob qiluvchi nigohi meni sinovdan o‘tkazayotgan edi. Ammo men yillar davomida bu nigoh qarshisida qo‘rquvdan titramaslikni o‘rganib bo‘lgandim.
— Yo‘q. Yo‘q, unday emas. Men allaqachon olti yildan beri siz uchun ishlayapman va o‘shanda ham bo‘shab ketmaganman. Shunday ekan, hozir ham ortiqcha ish sababli ketmayman. Shunchaki... menda shaxsiy sabablar bor.
— Qachon ketmoqchisan? — so‘radi u.
— Bir yarim oydan keyin, — dedim.
— Nega hozir emas? — so‘radi u. Ovozida hech qanday hissiyot sezilmas, ko‘zlari esa bo‘m-bo‘sh edi.
— Chunki bir yarim oydan keyin mening bu kompaniyaga kelganimga roppa-rosa olti yil to‘ladi va men bu dargoh bilan munosib tarzda xayrlashmoqchiman, — dedim.
— Yaxshi. Buni ko‘rib chiqaman. Menga boshqa kotiba top va unga bilishi kerak bo‘lgan barcha narsalarni o‘rgat. U ham xuddi sendek ishni mukammal bajarishini xohlayman, seoyun xonim, — dedi u va o‘rnidan turdi.
— Albatta, janob Pak.
— Borib, mehmonxona xonasida dam olishing mumkin. Meni hali bir oz ishim bor, — dedi u.
— Rahmat, janob Pak, — dedim. U balkon tomon yo‘l oldi va shunchaki bosh irg‘ab qo‘ydi.
Eshikni ortimdan yopib, xonadan chiqdim. Buni uddalading, seoyun
Lekin nega men bir oz hafsalam pir bo‘lgandek his qilyapman? Negadir ko‘nglim og‘ridi. Buning sababini bilaman. Men unga bog‘lanib qolganman va uni tark etish qiyin bo‘ladi. Ammo bu mening yangi hayotimning boshlanishi bo‘ladi, shunday emasmi?
Jimin Pov
Men shishadagi shampan vinosini qadahga quydim. Uni sekin og‘zimga yaqinlashtirib, sovuq suyuqlikdan ho‘pladim.
— Men ishdan bo‘shamoqchiman.
Uning so‘zlari qulog‘im ostida jaranglashda davom etardi. Qanday qilib? Shuncha yildan keyin qanday qilib ishdan bo‘shashini bunday osongina ayta oldi? U ketganidan keyin mening ahvolim nima kechishi bilan qiziqmaydimi?
Men unga juda bog‘lanib qolganman. Endi boshqa "Seoyun"ni qayerdan topaman?
Boshim og‘riqdan zirqirardi. Lekin men uni to‘xtata olmasdim. Nega? Chunki u shunchaki xodim.
Men: "Seoyun sen menga keraksan", deb ayta olmayman.
U shaxsiy sabablari borligini aytdi. Qanaqa sabablar?
Sevgilisi bormi? Turmushga chiqyaptimi?
Yo‘q, men uning biror marta uchrashuvga chiqqanini ko‘rmaganman.
Mamlakatni tark etyaptimi?
Bunga ishonmayman. U har doim Koreyadan ketishni istamasligini aytardi.
Yaxshiroq maoshli yangi ishmi?
Lanati eng ko‘p maoshni men beraman).
Uni haddan tashqari ko‘p ishlatganim uchunmi?
Ehtimol. Men ish yuzasidan qo‘ng‘iroq qilganimda, u har doim yarim tunda bo‘lsa ham yetib keladi. Lekin u hech qachon shikoyat qilmaydi. Shuning uchun, bunga unchalik ishonmayman...
Yigitlarga qo‘ng‘iroq qilishim kerak.
Men guruhdagi chatga xabar yubordim.
O‘Q O‘TKAZMAYDIGAN YIGITLAR (BULLETPROOF BOYS)
Jimin: Ertaga rejalaringizni bekor qiling. Hammangiz bilan ko‘rishishim kerak.
Jimin: Hammangiz u yerda bo‘lishingiz shart. Aks holda, oqibati yaxshi bo‘lmaydi.
Jimin: La’nat! Men bu yerda jahl otiga minyapman, sizlar bo‘lsa xurrak otyapsizlar.
Jimin: Ertalab roppa-rosa soat 10 da ko‘rishamiz. Sizlarni "Magnum" mehmonxonasida, odatdagi joyimizda kutaman.
Xabarlarni yozib bo‘lgach, telefonni bir chetga otdim.
Yarim oyga tikilib turarkanman, u nega to‘satdan ishdan bo‘shashni xohlab qolgani haqida chuqur o‘ylamaslikning iloji yo‘q edi.
Va eng muhimi — u ketganidan keyin men nima qilaman?
[Seoyun Pov]
Ertasi kuni ertalab soat 5:30 da uyg‘ondim. Tezda mashinamga o‘tirib, yo‘lga tushdim.
Kvartiramga yetib kelgach, o‘zimni tartibga keltirdim va bugungi kun uchun kiyindim. Sen uning kotibasisan, har doim shay turadigan kotiba Kim.
Oq bluzka va jigarrang qalam-yubka (pencil skirt) kiyib, kiyimimga mos rangli baland poshnali tufli tanladim. So‘ngra sochimni "ot dumi" qilib bog‘ladim. Bu mening o‘ziga xos uslubim edi.
Tayyor bo‘lgach, janob Pakning uyiga shoshildim. Soat milari 7:00 ni ko‘rsatayotgan edi.
Oshxonaga kirdim va uy xizmatchisi ham uyg‘onganini ko‘rdim. Uning ismi Kang Xana. U 57 yoshli ayol bo‘lib, janob Pak 6 yoshligidan beri uning uyida ishlardi
U menga tabassum qildi va biz bir-birimiz bilan suhbatlashib, nonushta tayyorlashga kirishdik.
Uning qo‘lida 6 yil ishlash meni bu ayol bilan ancha yaqinlashtirgan edi. U haqiqatan ham shirinso‘z inson edi va hayotimda ona o‘rnini bosuvchi qadrdonimga aylangandi.
— Bugun nima tayyorlayapmiz? — deb so‘radim qiziqish bilan.
— Jimin nonushtaga mango siropi qo‘shilgan pishiriqlar (pancakes) yeyishni xohlashini aytdi, — dedi u.
— To‘xtang, men to‘g‘ri eshitdimmi? Mango siropi? — ishonmay so‘radim.
— Ha, o‘zim ham hayronman.
— Axir u mango siropi bilan pishiriqlarni aslo yoqtirmaydi-ku. U doim dolchinli asal siropini tanlardi. Mango siropini men yaxshi ko‘raman-ku! Shuncha yildan keyin to‘satdan nega bunday qildi? Nimalar o‘zgaryapti o‘zi? — dedim bu kutilmagan ma’lumotni hazm qilishga urinib.
Park Jimin va narsalarni keskin o‘zgartirish... bu unga xos emas edi.
— Balki ta’mini o‘zgartirgisi kelgandir. Seoyun menimcha u hozir dushdan chiqqan bo‘lsa kerak. Sen borib, uning galstugini to‘g‘rilab qo‘yishing va...
— Unga bugungi ish tartibini batafsil tushuntirishim kerak. Bilaman, bu yerda olti yildan beri ishlayapman-ku. Siz buni aytishdan hech qachon to‘xtamasangiz kerak-a?
— Bu mening aybim emas. Bu yerga kelganingda sen hozirgidek "mukammal kotiba Kim" emasding. Dastlabki kunlarda senga ko‘p yordam berganman, chunki men bilan gaplashaman deb ko‘p narsani unutib qo‘yarding. O‘sha odatim hali ham qolmagan-da, — dedi u jilmayib.
— Ketishimdan oldin bir kun tashqarida uchrashishimiz kerak. Menga va’da bering, aloqani hech qachon uzmaysiz?
— Sen men uchun qizimdek bo‘lib qolgansan. Biz doim ko‘rishamiz. Nega ketayotganingni bilmayman-u, lekin kelgusi hayotingda senga omad tilayman. Umid qilamanki, yaxshi, kelishgan er topib, ko‘p farzandli bo‘lasan.
Buni eshitib kıkırlab kulib yubordim, lekin to‘satdan tanish bir kishi tomoq qirganini eshitganimizda, xonaga sukunat cho‘kdi.
Zinapoyaga qaradim va uning bizga tikilib turganini ko‘rdim. Xudoyim, endi tamom bo‘ldim.
U o‘z xonasiga kirib ketganidan so‘ng, men tezda yuqoriga yugurdim. Xana esa menga xavotirli nigoh bilan qarab qoldi.
Eshikni taqillatdim va u ruxsat bergach, ichkariga kirdim. "Kechikkanim uchun uzr so‘rayman, janob Pak. Besunaqayligim uchun meni kechiring," — dedim yerga qarab.
— Buning ahamiyati yo‘q. Shundoq ham bu yerda uzoq qolmaysan, — dedi u keng ko‘zgudagi aksiga tikilib.
— Galstugingizga yordam berib yuboraman, — men uning yoniga yaqinlashdim. Bu odat edi — nima bo‘lishidan qat’i nazar davom etadigan harakat.
Qo‘llarimni uning ko‘kragiga qo‘yib, sekin galstugini bog‘lay boshladim, atrofimizni esa sukunat egalladi.
Uning galstugini yaxshi emas, balki mukammal bog‘lashni o‘rganish uchun kechalari manekenda mashq qilganlarimni esladim.
— Bugungi rejam qanday? — so‘radi u.
— Sevgilingiz, Arum xonim bilan tushlik belgilangan. Soat 14:00 da majlis bor. Ungacha bir nechta potensial investorlar bilan uchrashishingiz kerak. Ertalabki vaqt esa katta loyihani yakunlash uchun ajratilgan.
— Hammasi joyida, lekin bitta xatoga yo‘l qo‘yding.
— Uzr so‘rayman, lekin qanday xato ekanligini bilsam bo‘ladimi? Hammasini ikki marta tekshirgan edim-ku.
"Areum mening qizim emas. Unga tushlik paytida gullar yuborib, uchrashuvga bora olmasligimni ayt. Kechki soat rosa 6 da esa unga yangi mashina yubor. Bu 'yo‘q bo‘lgan munosabatlarning yakuni' uchun sovg‘a sifatida uning ovozini o‘chirishga yetarli bo‘ladi."
"Xo‘p bo‘ladi, janob Park."
"Keyin, men Magnum mehmonxonasida yigitlar bilan ko‘rishaman. Shuning uchun ertalabki ish rejamni bekor qil. Ofisga to‘g‘ri soat 1 da boraman."
"Xo‘p, janob Park. Sizni u yerga olib borishim kerakmi?"
"Yo‘q, shart emas. Sen ofisga borib, o‘tgan kuni senga topshirgan hujjat ishlarini yakunla."
"Lekin men ularni allaqachon bitirganman."
"Qachon? Yarim tungacha men bilan katta loyiha arizasi ustida ishlayotganingni eslayman."
"Siz menga uxlashga borishing mumkin deganingizda tugatgan edim."
"Tushunarli. Unda, xohlagan ishingni qilishing mumkin."
"Albatta, janob Park. Kuningiz xayrli o‘tsin," dedim va u chiqib ketishi uchun yo‘l bo‘shatdim.
BULLETPROOF BOYS (Guruh suhbati)
Jimin: Ertangi ish rejalaringizni bo‘shatib qo‘yinglar. Hammangiz bilan ko‘rishishim kerak.
Jimin: Hammangiz u yerda bo‘lsangiz yaxshi bo‘lardi. Aks holda, oqibati yaxshi bo‘lmaydi.
Jimin: Lanat! Men bu yerda asabiylashyapman, sizlar esa xurrak otyapsizlar.
Jimin: Rosa soat 10:00 da ko‘rishamiz. Hammangizni Magnum mehmonxonasida kutaman. Bizning doimiy joyimizda bo‘linglar.
(Xabar 00:45 da yuborildi)
TaeTae: Og‘ayni! Qanday qilib birdaniga bunday qilishing mumkin!
(Xabar 08:45 da yuborildi)
Joonie yozmoqda...
Joonie: Unga yana nima bo‘ldi?
TaeTae: Jungkook, Hoseok va Jin kecha klubga ketishgandi. Hozir aniq bosh og‘rig‘i bilan shunaqa uxlashayotgandirki, xuddi to‘ng‘izdek.
Joonie: Yo tavba! Agar ular vaqtida kelishmasa, uning g‘azabi yomon bo‘ladi. Qanday favqulodda vaziyat bo‘layotganini bilmadim-u, lekin Yoongi nima bo‘ladi?
TaeTae: Voy sho‘rim! Uni butunlay unutibman. U hozirgacha uyg‘onmagan bo‘ladi, agar kimdir uni uyg‘otsa, u odam o‘ldi deyaver.
Yooniverse yozmoqda...
Yooniverse: Nega hammangiz sahardan baqiryapsizlar?! Har doim bu chatni ovozsiz qilishni unutib qo‘yaman, uf. Uxlagani qo‘yasizlarmi yo‘qmi?
Joonie: Hyung (aka), bizda favqulodda vaziyat.
Yooniverse: Kim o‘lyapti?
Joonie: Hech kim. Jimin bizni Magnum mehmonxonasiga chaqirdi.
Yooniverse: Bu safar nima xohlayotgan ekan?
Agar bunga arziydigan ish bo‘lmasa, uyqumdan voz kechayotganim uchun uni vilka bilan pichoqlayman.
TaeTae: Hyung, zo‘ravonlik yaxshi emas.
Yooniverse: Bilaman, chunki bu vaziyatda zo‘ravonlik — eng yaxshi chora.
TaeTae: Senga gapirib bo‘lmaydi.
Joonie: Bolalar, men ikkalangizni olib ketaman, keyin uchtasini birga olamiz. Ular klubdan keyin Hoseokning uyida yotib qolgan bo‘lishsa kerak.
TaeTae: Xo‘p aka, men tayyorlanaman.
Yooniverse: Ungacha men bir mizg‘ib olaman.
Joonie: Hyung, yo‘q. Iltimos, uxlab qolma.
Yooniverse: Nega?
TaeTae: Sababi oddiy. U seni uyg‘otishga qo‘rqadi, chunki uyqungni buzgan odamni o‘ldirishdan toymaysan, so‘kinishlarni-ku aytmasa ham bo‘ladi.
Yooniverse: Buni keyin ko‘ramiz.
Namjoon Tae va Yoongini mashinaga mindirdi, xayriyatki, Yoongi uxlab qolmagan edi. Tae har doimgidek serg‘ayrat va hayajonda edi. Ko‘p urinishlardan so‘ng, ular nihoyat nola qilib yotgan qolgan uch kishini uyg‘otishga muvaffaq bo‘lishdi.
Hammasi mashinaga o‘tirishdi. Faqat Namjoon va Tae tetik edi va gaplashib ketishardi, qolganlar esa allaqachon mudrab qolishgandi.
Biroz vaqt o‘tgach, ular "Magnum" mehmonxonasiga yetib kelishdi va o‘zlarining doimiy, bino va osmon manzarasi go‘zal ko‘rinib turadigan VIP hududiga yo‘l olishdi.
U yerga yetib borishganda, sabrsizlik bilan u yoqdan-bu yoqqa yurib turgan Jiminni ko‘rib hayron qolishdi.
— Salom, Jimin! Tinchlikmi? — dedi Namjoon va soatiga qarab qo‘ydi. — Xudoga shukur, hali endi 10:00 bo‘lyapti. Men esa soat o‘tib ketdi va sen bizni o‘ldirishga tayyorsan deb o‘ylagandim.
— Hamma o‘tirsin, — dedi Jimin va barchalari uzun stol atrofidagi kursilarga dangasalik bilan joylashishdi.
— Nonushta qildinglarmi? — so‘radi Jimin.
— Yo‘q... Boshim og‘riyapti, — dedi Jin ko‘zlarini ishqalab va kerishib esnar ekan.
— Unda nonushta qilamiz, — dedi u va ofitsiantni chaqirdi.
— Sen allaqachon ovqatlanib bo‘lgansan, buni bilaman, — deb gapni bo‘ldi Yoongi.
— Yo‘q, bugun mango siropi ekan, men uni yomon ko‘raman, — dedi Jimin.
— Nima? Mango siropimi? Hyung, amakivachalaring AQSHdan qaytishdimi? Seni ko‘rgani kelishdimi? — deb qiziqib so‘radi Taehyung.
— Yo‘q, shunchaki xonim Kangga shuni tayyorlashni aytgandim, — dedim men. Miss Kim uchun. Lekin buni ularning bilishi shart emas edi.
— G‘alati. Aytgancha, Y/N noona (opa) qayerda? — so‘radi Jungkook eshikka qarab.
— U men bilan emas, — dedim.
— Bu yerga yolg‘iz keldingmi? Va'h, bu yangilik-ku. U doim 24/7 seni orqangdan qolmasdi, — deb piching qildi Yoongi.
— Ovozingni o‘chir, — dedi Jimin.
Ovqat keldi va hamma tamaddi qila boshladi.
— Xo‘sh, nima gap o‘zi? — so‘radi Hoseok.
Jimin avvaliga jim qoldi, keyin esa sekin gap boshladi:
— Gap Miss Kim haqida.
— Nihoyat munosabatlaringizni ochiqlashga qaror qildinglarmi?! Jungkook, pulni hoziroq tik. Men yutdim! — dedi Jin.
— Yo‘q, bunaqasi bo‘lishi mumkin emas? — Jungkook hayratdan ko‘zlarini javdiratib qoldi. — Lekin Namjoon va Yoongi hyung ham pul tikishlari kerak. Ular mening tomonimda edilar.
— Ha, pullarni chiqaringlar. Hammangiz ahmoqsizlar. U Park Jiminga 6 yil davomida chidab kelganining sababi — ular bir-birini telbalarcha sevishadi. 23 ta kotiba bekorga ishdan bo‘shab ketmagan, — dedi Taehyung Jinning yoniga o‘tib.
— Men ham Jinning tomonini olgandim. Shunday ekan, uchalangiz pulni chiqaringlar, — deb jilmaydi Hoseok.
Ular bahslasha boshlashdi, Jimin esa ularning bu garov boylashganidan hayratda, jim qoldi.
— O‘chir hammang ovozingni! OVOZINGNI O‘CHIR, dedim! — Jimin o‘rnidan turib ketdi. Hamma birdan jim bo‘ldi. — Qanday qilib bunaqa ish qilganingizga ishonolmayman. Lekin sizlarning ma'lumotingiz uchun aytaman — gap bunda emas. Miss Kim va mening oramda bunaqa narsalar yo‘q. Bizning munosabatlarimiz o‘ta darajada......
— PROFESSIONAL! — deb qo‘shib qo‘ydi Jungkook tirjayib. Namjoon va Yoongining yuzida esa g‘olibona tabaussum paydo bo‘ldi, qolgan uchtasi esa jimib qolishdi.
— Endi pul tikish navbati kimniki? — dedi Jungkook iljayib.
— Bu be'manilikni keyin gaplashamiz. Sizlarga aytadigan muhim gapim bor, — dedi Jimin.
— Gapir. Hech kim seni to‘xtatayotgani yo‘q, — dedi Yoongi.
— Gap shundaki... Miss Kim... u ishdan bo‘shamoqchi, — deb pichirladi Jimin nihoyat.
— NIMA?! — Oltita hayratga tushgan ovoz baravariga yangradi.
— Ha, u ishdan ketyapti..... — dedi Jimin va kursisiga cho‘kib qoldi.
Biz shunchalik uzoq vaqtdan beri do‘stmizki, qaysi birimiz yomonroq ta'sir o‘tkazganimizni eslay olmayman.