Rocco Alvaro Accardi
Rocco Alvaro Accardi
Ertalabki yorug‘lik yupqa pardalar orasidan xonaga tushardi.
Men iliq holda uyg‘ondim, tanam og‘ir, boshim esa ichilgan spirtli ichimlik va kecha nima bo‘lganini aniq eslay olmasligim sababli biroz xiralashgan edi.
So‘ng yonimga qaradim.
Va u shu yerda edi.
Alessia Russo mening karavotimda. U qorniga yonboshlab uxlayotgan, nafasi sokin, og‘zi biroz ochiq edi. Uch yil davom etgan qarshilikdan keyin ham u juda tinch va osoyishta ko‘rinardi.
Men asta o‘tirib, yuzimni qo‘lim bilan ishqaladim. Uch yil davomida davom etgan hazil-aralash yaqinlashuvlar, sinovlar… va endi u mening yonimda xuddi bu tabiiy holdek uxlab yotardi. Go‘yo u shu yerga tegishlidek
U men o‘ylaganimdan ko‘ra ancha qiyin zabt etiladigan inson edi.
U bilan uch yil oldin ofisida ilk bor uchrashganimda, baribir bir kun kelib yaqinlashishimizni bilgan edim. Eshigidan kirgan onimdayoq uning bir payt kelib himoyasini tushirishini sezgandim.
Barcha odatiy belgilar bor edi:
U ish stoli ortidan menga katta-katta ko‘zlar bilan qaradi, lablari nima deyishni bilmay qolgandek biroz ochildi. Men jilmayib, o‘zimni tanishtirganimda, yonoqlari qizarib ketdi.
Hamma ishoralar bor edi, faqat uning shunchalik o‘jar ekanini bilmagan ekanman.
Uch yil.
Lekin oxiri uddaladim. Va bu uzoq kutishga arziydi.
Uning uzun kipriklari titradi — u uyg‘onayotgan edi.
U sekin o‘girilib, chalqancha yotdi va meni kuzatib turganimni ko‘rdi. Demak, men uning haqiqatni anglagan onini bevosita ko‘rish imkoniga ega bo‘ldim. Ko‘zlari katta ochildi va u keskin nafas oldi.
Bu haqiqiy “Bambi” lahzasi edi — ko‘zlari xuddi faralar nurida qolib ketgan kichkina kiyikchadek katta ochilgan edi.
U xuddi "la’nat" degandek yuzini burishtirdi.
— Xayrli tong, quyoshcham, — dedim men bo‘g‘iq ovozda.
U ingrab, choyshabni yuziga tortdi. — Oh, Xudoyim. Bu sodir bo‘lmadi deb ayt menga.
— Bo‘ldi, — javob berdim men zavqlanib. — Boz ustiga, sen juda g‘ayratli eding.
Uning qo‘li choyshab ostidan chiqib, ko‘r-ko‘rona yostiqni qidirdi va uni menga qarata otdi, lekin nishon ancha xato ketdi. — Ovozingni o‘chir.
Men yostiqni bir qo‘llab tutib oldim, hanuzgacha irjayib turardim. — Rostdan ham o‘zingni buni yomon ko‘rgandek ko‘rsatmoqchimisan?
— Yo‘q. Men o‘zimni ruhan tushkunlikka tushmaslik uchun go‘yoki bu sodir bo‘lmagandek tutyapman.
— To‘g‘ri. — Men uni taniyman. U qachonlardir baribir bu haqida janjal ko‘taradi (meltdown). Balki darhol emasdir, chunki gap Alessia haqida ketyapti. U doim o‘zini bosiq, xotirjam va jiddiy ko‘rsatishga harakat qiladi.
Lekin baribir portlaydi.
U choyshab ostidan mo‘raladi. Sochlari tartibsiz, yuzi bo‘yanmagan bo‘lsa-da, u baribir juda jozibali ko‘rinardi.
G‘ashingni keltiradigan darajada
— Menga kofe kerak, — deb to‘ng‘illadi u, qo‘lining orqasi bilan ko‘zlarini uqalab.
— Sen kofeni yoqtirmaysan deb o‘ylagandim.
— Yoqtirmayman. Undan nafratlanaman, — u go‘yo hozirgina bir qultum kofe ichgandek burnini jiyirdi. — Lekin ishim bor, o‘zim esa holdan toyganman.
Bu mening aybim. Aybdorman. Uni kechgacha uxlashga qo‘ymadim.
— Uni men olib kelishim kerakmi? — piching qildim men, unga qarab qoshimni ko‘targancha.
— Har holda men bormayman, — dedi u keskin ohangda ko‘zlarini qisib.
— Mayli, — xo‘rsinib, ustimdagi choyshabni surib tashladim. O‘rnimdan turishdan oldin kiyimlarimni kiyib, mushaklarimni yozib kerishdim.
— Qimirlamay yot. Ikkinchi raund hali bekor qilingani yo‘q.
Uning ortimdan eshitilgan norozi ingrashi meni tabassum qilishga majbur qildi.
Oshxonada espresso mashinasini yoqdim. Bu uyda — umuman hayotimda — birinchi marta ayol kishi uchun kofe tayyorlashim.
Lana’nat, o‘zi birinchi marta kimdir tunab qolishi
Oxirgi va eng uzoq davom etgan ma’shuqam — Kimera. Bir hafta davom etgan munosabatlarimiz davomida birga o‘tkazgan bir necha tunimizni uning uyida qolgan edik.
Kimera... to‘xta. Yo‘q. Kiara edi.
Yoki Kimera.
Ikkalasi ham deyarli bir xil eshitiladi.
Nima bo‘lganda ham, "K" harfi bilan boshlanardi.
Mashina pishillab ishlayotganida, peshtaxtaga suyanib ko‘zlarimni yumdim. Uyda hamon uning atiri hidi — yengil, gulli va qimmatbaho ifor anqib turardi.
Bu o‘rnashib qolgan hid xayolimdan u bilan bog‘liq xotiralarni haydashga yordam bermasdi — lablarining tafti, unga tekinganimda ovozi qanday yangrashi, vujudining meniki bilan naqadar uyg‘unlashib ketishi...
Cazzo (La’nat).
Telefonimning tebranishi xayollarimni bo‘lib yubordi.
Kosta: Yangi joy kerak. Dadam "vazifa"da. Keyin gaplashamiz.
Albatta, shunday bo‘lishi aniq edi. Yettinchi omborxonami yoki sakkizinchisimi — hisobidan adashib ketganman
Men ikkala krujkani oldim-da, yana yuqoriga ko‘tarildim.
U karavot ustida oyoqlarini chalishtirib o‘tirardi, kechagi qora ko‘ylagim bir yelkasidan tushib turardi, qo‘lida telefon — lentalarni varaqlayotgan edi. Choyshab esa yarimigacha pastga tushib ketgan edi.
Men kirganimda u boshini ko‘tardi, eshik oldida turib unga qarab qolganimni payqadi.
— Nega tikilib turibsan? — deb qoshlarini chimirdi u.
— Chunki… — men kulimsirab, unga krujkani uzatdim. — Ko‘ylagimda juda chiroyli ko‘rinyapsan.
U krujkani oldi-da, bug‘iga pufladi.
— Bu hech narsani o‘zgartirmaydi.
Albatta, u shunday deydi.
— Albatta, — dedim men, yana karavotga chiqib. — Go‘yoki bir-birimizni aqldan ozdirgandek bo‘lmagandek tutamiz.
— Yaxshi, — deb bosh irg‘adi u, ohangimdagi kinoyani butunlay tushunmay.
Keyingi bir necha daqiqa jim qoldi, qahvani go‘yo ichish unga og‘irlik qilayotgandek sekin-sekin ho‘plardi
Men tizzamni uning tizzasiga yengil tegizdim, e’tiborini o‘zimga qaratib.
— Bilasanmi, texnik jihatdan olganda, birinchi bo‘lib sen meni o‘pgansan.
— Men unday qilmadim, — dedi u darhol “devorlarini” ko‘tarib. Uning shu zahoti himoyaga o‘tishi meni kulimsirashga majbur qilardi.
— Qilding. Meni qo‘yib yubormading. Hatto bo‘g‘ilib qolaman deb o‘yladim.
— Voy xudoyim, — deb pichirladi u, qo‘lini yuzidan o‘tkazib.
— Omading bor, men jentelmenman, — dedim men istehzoli kulib.
— Omading bor, umuman seni shunchaga yetkazganimga ham shukr qil, — dedi u, atrofdagi tartibsiz yotoqxonaga — kiyimlarimiz sochilib yotgan joyga — ishora qilib.
— Iltimos, — deb kuldim men, barmoqlarim ko‘ylak ostidan uning soni bo‘ylab sirg‘alib. — Sen deyarli yolvorayotgan eding.
— Yolvorayotgan? — dedi u ishonmay, birdan qo‘li bilan bilagimni mahkam ushlab. Oyog‘i ustidagi harakatim to‘xtadi, ko‘zlarim darhol uning ko‘zlariga qadaldı.
U bilagimni ushlab turar, nigohi chaqiriq va sinovga to‘la edi.
— Menimcha, yolvorishga arziydigan narsa unchalik ko‘p emasdi, Accardi
Qabul qilindi
— Haqiqatan ham shuni qilmoqchisan? — pichirlab so‘radim, bilagimni tortib ozod qilarkanman. Ikkala krujkani yon tomonga qo‘ydim, burunlarimiz teginmaguncha yaqinlashdim.
Uning ko‘zlari mening ko‘zlarimga tikildi — bu safar asabiylik yo‘q, ikkilanmaydi.
— Gapirma, — dedi u. So‘ng meni o‘pdi — qattiq.
U meni hayron qildi — barmoqlari sochimga tegib, tanasi men bilan bosib, endi hech narsani o‘ylamayotgandek edi.
Va men unga shunday holatda yoqdim.
Men uni qaytadan o‘pdim, o‘pishni chuqurlashtirdim, bir qo‘lim hali ham qaytarilmagan ko‘ylak ostiga sirg‘alib ketdi. U qahva ta’midagi edi, iliq, boy va shu lahzada faqat meniki edi.
Lekin so‘ng u labimga qarshi kuldi. Asabiy yoki uyatli emas. Faqat shunday oson va tabiiy kulgi — faqat men bilan bo‘lganida chiqadigan.
Xonadagi har bir kishining e’tiborini o‘ziga tortadigan kulgi.
Men biroz ortga chekinib, labim uning lablariga tegdi.
— Nima? — dedim.
— Hozir juda kekkaygan ko‘rinasan, — dedi u, nafasini ushlab.
— Chunki shundayman.
U pastki labini tishladi, hali ham jilmayib. — asabga tegyapsan
— Va sen hali ham mening karavotimdasan, — dedim men, qo‘llarimni uning sonlariga sekin va maqsadli surib. — Bu sen haqingda nima deydi?
— Men charchadim va yomon qarorlar qilyapman, — dedi u.
— Bir soniya oldin charchamagan eding.
U ko‘zlarini aylantirdi va boshqa nimadir demoqchi bo‘ldi — lekin men uni to‘xtatdim, uni yana o‘pdim, va bu safar u hech qarshilik qilmay asta eritildi.
Tez orada qahva unutildi, choyshablar yana aralashib ketdi, va uning kulgisi men uni ustimga tortganimda nafassiz, engil lab ohanglariga aylandi.
Uning barmoqlari mening yelkalarimga mahkam bog‘landi, hayotini ushlab turar edi. Og‘zim uning bo‘ynidan mohirona tushib, unga kerakli ohangdagi ohlarni chiqarishga majbur qildi.
Va hammasi tugagach, u mening yonimda chiroyli aralashib yotardi, yonoqlari qizarib, terisi ertalabki yorug‘likda charaqlardi.
"JIN URSIN" deb pichirladi u, ko'kragi ko'tarilib-tushib.
— Marhamat, — dedim men uning sochlarini yuzidan silab. — Yana.
"Rahmat." Men jilmayib qo'ydim.
U bir daqiqa nafasini rostlab qoldi. Keyin to'satdan o'rnidan turib, oyoqlarini karavotdan silkitdi. "Ketishim kerak."
"Ketyapsanmi?" Odatda buning aksi emasmi? Men har doim ayolni haydab chiqarishim kerak.
"Ertalab soat 10 da yig'ilishim bor." Men uning cho'zilib ketishini kuzatdim, keyin xonada kiyimlarini - ipak topini va jinsisini yig'ishtirib yurganini. Uning harakatlarida vahima yo'q, shunchaki diqqatini jamlagan.
Qo'llarimni boshim orqasiga qo'yib, to'shak boshiga suyandim. "O'tkazib yubor."
— Men jinsiy aloqa uchun uchrashuvlarni qoldirmayman.— U menga qarash uchun to'xtadi. — Men sen emasman.
Men unga nisbatan buni bir necha marta qilgan bo'lishim mumkin. Shuning uchun, menimcha, bu adolatli fikr
U tezda kiyindi, sochi tartibsiz edi, lekin baribir mukammal ko‘rinardi. Men o‘zim joyimda qolib, shuni tomosha qilib rohatlandim.
— Kosta xabar yuborgan edi— dedim nihoyat, telefonimni stolchadan olib. — Unga yana bir ombor kerak.
U to‘xtab qoldi, kiyimlarini kiyishdagi harakatlari to‘xtadi. — Jiddiymi? Men hozir byezgalterlarni kiyayotgan paytimda ishni eslatyapsanmi?
— Ko‘p ish qilaman. Manzara bilan ishlashni yoqtiraman, — dedim men istehzoli kulib, ko‘zlarimni uning tanasiga surib. — sen biror joyni bilasanmi?
U ko‘zlarini aylantirdi, lablari xiyonatkor jilmayishga burildi, jinsi shimlarini kiyib olayotganda. — Marsalada bor. Bu eski yuk jo‘natish maydoni. Joyi yomon emas, lekin e’tibor kerak. Ehtimol ikki million, balki kamroq.
Men bosh irg‘adim, ongimda eslab oldim. — Bo‘ladi. Naqd pul bilan?
— Har doimkidek, — dedi u ustini kiyib, oynada tekisladi. — Uyga yetib, tafsilotlarini yuboraman.
So‘ng u eshikka tomon yo‘l oldi, hali ham yalangoyoq, chunki qolgan buyumlari pastda edi.
"Hoy, Alessia," – deb chaqirdim uni, to‘xtashga va menga qarashga majbur qilib.
"Uch yil," – dedim men karavot suyanchig‘iga suyanib, yalang‘och gavdamni ko‘z-ko‘z qilib. "Yaxshi uddalading. O‘ylaganimdan ko‘ra uzoqroq chidading."
U norozi ohangda qo‘llarini ko‘ksiga qovushtirdi. "Bundan buyon munosabatlarimiz faqat professional darajada bo‘ladi."
"Albatta," – deb bosh irg‘adim, yuzimdan tabassum arimasdi.
"Bu ishga ta’sir qilmaydi."
"Shubhasiz," – tabassumim yanada kengaydi.
"Men jiddiy aytyapman, Rokko. Biz shunchaki... adashdik," – u munosibroq so‘z topishga qiynalayotgani ko‘rinib turardi.
"Ikki marta," – deb qo‘shib qo‘ydim men, tasdiqlab bosh irg‘ar ekanman.
"Rokko!" – u qo‘llarini yozib, menga g‘azab bilan tikildi.
"Tinchlan," – kulib qo‘ydim. "Hamma narsa joyida."
U menga ishonmadi, buni sezib turardim. Bir muddat ko‘zlarimga tikilib turdi-da, nihoyat ortiga o‘girilib, yo‘lak bo‘ylab ketib qoldi.
Bir necha soniya kutdim. So‘ng ovozimni balandlatib, ohangimdagi manmanlikni (smugness) yashirmay gapirdim
ALESSIA RUSSO (Uning tilidan)
Rokkoning uyidan chiqib, tonggi salqin havoga qadam qo‘ygan zahotim, haqiqat yuzimga tarsaki tushirgandek bo‘ldi.
Yuqorida — jinsimni tugmalar ekanman, uning qahvasidan ho‘plab, go‘yoki hammasi odatdagidekdek ko‘rinishga harakat qilib o‘zimni tutgan ishonchim — eshik ortimdan yopilishi bilan butunlay yo‘qoldi.
Ahvolim rasvo edi.
Tashqi tomondan emas, albatta. Tashqaridan qaraganda hammasi joyidagidek edi. Shunchaki "Dior" tufli va kechagi kiyimda, biroz uyatli vaziyatda ketayotgan ayol. To‘zg‘igan sochlar va makiyajsiz ham yomon ko‘rinmasdim.
Lekin ichimda? Tartibsizlik, tartibi buzilgan hislar.
Uyga shoshilishim kerak bo‘lgan hech qanday uchrashuvim ham yo‘q edi.
Haqiqatni his qilmaslik va uning yotoqxonasidan tezroq qochish uchun yolg‘on gapirgandim.
Go‘yoki biror muhim joyga borishim kerakdek mashinamni haydab ketdim. Aslida esa shunday edi — men Rokko bilan oramizdagi masofani imkon qadar tezroq uzoqlashtirishim kerak edi.
Uch yil.
Uch yil davomida qarshilik ko‘rsatdim. Uch yil davomida o‘zimga: "Sen bundan aqlliroqsan", deb keldim. Rokkoning qanaqaligini bilardim — u ayollarga o‘ch edi.
Mana endi men ham — undan oldin o‘tgan ko‘plab ayollar kabi, uning uyidan bosh egib chiqib ketyapman. Faqat, bundan keyin u bilan qanday ishlashni o‘ylab topishim kerak.
Agar buni uddalay olmasak... bu mening karyeram uchun yaxshilik bilan tugamaydi. Agar kompaniyamiz uchun eng katta mijoz bo‘lgan Rokkoni qo‘ldan boy bersam, meni aniq ishdan haydashadi.
Eng ko‘p pul to‘laydigan mijozingni yo‘qotib, jazosiz qolishing mumkin emas.
Penthausimga (hashamatli uyimga) kirganim zahoti go‘yoki hukm qilinayotganimni his qildim. Fluff (mushuk) divanning suyanchig‘iga o‘tirib olgancha, dumini likillatardi. U xuddi men bu xonadonga uyat olib kelgandek menga tikilib turardi.
"Boshlama," – deb to‘ng‘illadim sumkamni yerga tashlab. U esa bunga javoban norozi ohangda miyovlab qo‘ydi
"Ha, mayli. Men xato qildim." Baland poshnali poyabzalimni yechib ouloqtirdim-da, o'zimni yuztuban divanga tashladim. "Bu tasodif edi. Shunday ekan, menga bunaqa qarashni bas qil."
Ehtimol, bir lahzalik sukunat cho'kdi — Fluff (Paxmoqvoy) shunchaki nima bo'lganini tushunib olishimga yoki uyatdan o'rtanib yotishimga qo'yib berdi.
Keyin u divandan sakrab tushdi-da, go'yo bir shahzodadek mag'rur qadamlar bilan oshxona tomonga yo'l oldi va bo'sh idishi yonida to'xtadi.
"Tushunarli. Avval hukm chiqarish, keyin talab qilish," — deb uf tortgancha divandan turdim. Men oshxonada u yoqdan-bu yoqqa o'tib, unga ovqat tayyorlayotganimda, "hazrati oliylari" ko'z uzmay kuzatib turardi.
Marshmello Russo mendan ko'ra yaxshiroq ovqatlanadi.
Ovqatini oldiga qo'yishim bilan, u yeb bo'lgunicha borligimni butunlay unutdi.
Besh daqiqa o'tgach, biz yana divanda edik. Faqat endi u meni tergamay, bor kuchi bilan menga suyanib turardi, men esa asablarimni tinchlantirish uchun issiq shokolad ichardim.
"Men hammasini rasvo qildim, Fluff," — deb xo'rsinib, uning qalin oq yunglarini siladim. U mamnun bo'lib xurilladi-da, tizzamga bosh qo'ydi. "Endi hamma narsa o'zgarib ketadi..."
Meni eng ko'p qo'rqitayotgan narsa ham aynan shu edi.
Gap Rokkoga bo'lgan his-tuyg'ularim shubhasiz ortib borishida ham emasdi. Gap do'stligimiz xavf ostida qolganida edi.
Hamma biladi — birga tunab, keyin go'yo hech narsa bo'lmagandek ko'rsatib bo'lmaydi. Baribir qaysidir pallada bu bir-birimizga bo'lgan munosabatimizni o'zgartiradi.
Pleyboyni (ayollarning ko'nglini ovlovchini) umidsiz sevib qolgan qiz haqidagi hikoya shundoq ham g'amgin. Bu bo'lgan voqea esa vaziyatni battar chigallashtiradi, xolos.
"Hech bo'lmasa, o'sha paytda 'Seni sevaman' deb yubormadim-ku," — dedim biroz bo'lsa-da taskin topishga urinib, qo'lim uning yunglari orasida to'xtab qoldi. "Buning uchun menga medal berishsa ham arziydi, to'g'rimi?"
Fluff bunga javoban aksirib qo'ydi.
"Qo'llab-quvvatlaganing uchun rahmat." U yana xurillashda davom etdi va meni uning yunglarini silashga majbur qildi.
Ertalabki soat 10 ga kelib, men yana ish rejimiga qaytdim. Boshqa choram ham yo'q edi, baribir ish kuni edi-da. Aslida ertalabki uchrashuvim yo'q edi-yu, lekin qilinishi kerak bo'lgan ishlar talaygina edi
Noutbukim ochiq, sochlarim silliq qilib tepaga yig'ilgan, qo'limda esa telefon — Sofiyaga Rokkoning navbatdagi talablari bo'yicha tushuntirish berardim.
"Marsala sotuvchisiga qiziqishimiz borligini ayt," dedim e'lonlarni ko'zdan kechirar ekanman. "Bu eski yuk tashish maydoni. Unchalik jozibali ko'rinmasligi mumkin, lekin salohiyati yuqori."
"Tushunarli," deb javob berdi Sofiya. "U ikki million so'radimi?"
"Ha, lekin biz pastroq narxdan boshlaymiz. Javob berishsa, menga xabar qil."
Kun davomida o'zimni boshqa mijozlarimning ishiga bag'ishladim.
Rokko bilan yaqinlik qilib, hammasini rasvo qilganimdan beri, uni mijoz sifatida ham yo'qotib qo'yishdan xavotirlana boshlagandim.
Ehtimol, agar ko'proq foyda keltirsam, Rokko kompaniya bilan hamkorlikni to'xtatganini boshlig'im sezmay qolar?
Yana biror ahmoqona ish qilib qo'ymaslik uchun — masalan, unga xabar yozmaslik uchun — o'zimni ish bilan band qilib ko'rsatishga urindim. Bo'lgan voqea ustida yig'lashni esa kechki dush qabul qilish vaqtiga qoldirdim, shunda bir vaqtning o'zida ikkita ishni bitirgan bo'laman. Ruhiy xotirjamligim uchun ham to'xtovsiz ishlashim kerak edi. Faqat tushlik qilish va Fluffga e'tibor berish uchungina ishdan chalg'idim
Ammo bularning barini qanchalik unutishga urinmayin, uddalay olmasdim.
Hech kutmagan daqiqalarimda o'tgan tun manzaralari ongimda jonlanib ketardi.
Rokkoning tugmalari yechilgan ko'ylakda, tatuirovkalari va o'sha o'ziga xos nimtabassumi bilan menga eshik ochishi. Gaplashib o'tirganimizda, divanga suyanib Campari ichishi. Menga yaqinlashib, ilk bor bo'sa olgan lahzalari.
Meni yotoqxonasiga ko'tarib chiqishi.
Ehtiros bilan kiyimlarimizdan xalos bo'lganimiz.
Uning qo'llari va lablarining tafti tanamda hali ham sezilayotgandek edi.
Qanchalik harakat qilmayin, bu o'y-xayollarni kallamdan chiqarib tashlay olmasdim.
Soat 16:46 da Sofiya menga ovozli xabar yubordi. Sotuvchi qiziqish bildiribdi va ehtimoliy kelishuv bo'yicha gaplashishga tayyor ekanligini aytibdi.
Shunday qilib, nihoyat Rokkoga xabar yozdim.
Alessia: Sotuvchi Marsala bilan qiziqyapti. Narxlarni muhokama qilmoqchi. Senga qo'ng'iroq qilaymi?
Rocco: Xavotir olma, o'zim borib seni olib ketaman. Bugun borib o'sha joyni ko'ramiz
Alessia: Hamma ishimni tashlab, sen bilan ketaman deb o'ylashingga nima sabab bo'ldi?
Rocco: Voy-buy.
Alessia: Nima?
Rocco: "Hamma narsani tashlash" haqida gapirding. Men esa kecha tunda huzurimda nimalardan voz kechganingni o'ylab ketdim.
Shu ahmoq, o'ziga bino qo'ygan kimsani qo'limga tushirsam bormi...
Rocco: Soat 19:00 da seni olib ketaman.
Unga javob qaytarib o'tirishni o'zimga ep ko'rmadim.
Garchi ich-ichimdan soat kechki yetti tashlandiq omborxonaga borish uchun juda kech ekanligini aytgim kelayotgan bo'lsa-da.
Shuningdek, o'tgan tunda shunchalik... "faol" bo'lganim sababli, bugun barvaqt uxlashni ham xohlardim. Rokko bilan o'tkazgan tunimdan keyin hali o'zimga kelishim kerak edi.
Ko'rinishidan, u bunga yo'l qo'ymaslikka qat'iy qaror qilgan shekilli
ROKKO ALVARO AKKARDI
QAHRAMON TILIDAN
Alessia ketganidan so'ng, shoshilmasdan kunga tayyorgarlik ko'rdim. Keyin bir nechta ish uchrashuvlarini o'tkazib, nihoyat kechga yaqin villaga qaytdim.
Rejam Kosta bilan ba’zi ishlar bo'yicha maslahatlashib, so'ng Marsala omborxonasini ko'zdan kechirish uchun Alessiani olib ketishga borish edi.
Bu ishni bugun bitirish muhim edi, lekin u bilan ko'rishish, shubhasiz, men uchun qo'shimcha mukofot edi.
— Zio! (Amaki!)
Kovushlarimga qarab turgan joyimda boshimni ko'tardim va aynan o'sha lahzada jiyanim Amaliyaning kichik to'fondek menga qarab bostirib kelayotganini ko'rdim. Uning jingalak sochlari har tomonga sakrar, yuzidagi tabassum esa har qanday odamning, hatto mening ham qalbimni eritib yuboradigan darajada edi.
— Ha, kichigim? — dedim u menga urilib ketmasidanoq uni dast ko'tarib.
Amaliya qiqirlab kulib, jajji qo'llari bilan bo'ynimdan quchoqlab oldi.
— O'ynaymizmi?
Rokkoning jiyani bilan bo'lgan bu sahnasi uning xarakteriga o'zgacha yumshoqlik bag'ishlabdi
— Bugun uning g'ayrati toshib turibdi, — kulib qo'ydim men.
— Albatta, bu xislat unga mendan o'tgan. Kostadan emas, — deya ko'zini pirpiratmasdan yolg'on gapirdi Milli. — Kosta hozirgina egizaklar bilan qaytib keldi. Ularga omborxona inventarlarini qanday qilib to'g'ri saralashni ko'rsatayotgan edi. Shekilli, u bolalar hammasini rasvo qilib yubormasligiga ishonmaydi.
— Aqlli odam, — past ovozda kulib yubordim. Bir muddat unga tikilib qoldim va Millining odatdagidan ko'ra ancha horg'in ko'rinayotganini payqadim. — Yaxshimisiz?
— Ha. Chezarening ichi dam bo'lishni boshladi, shuning uchun u kun bo'yi injiqlik qilyapti. Buning ustiga, anavi ikkalasiga ham qarab turishim kerak, — deb uf tortdi u, chakkalarini uqalab.
— Siz ajoyib uddalayapsiz, — deb pichirladim va yelkasini ohista siqib qo'ydim.
Milli og'ir tin olib, boshini qimirlatib qo'ydi. Keyin birdan ko'zlarini qisib, menga qaradi: — Xo'sh, anavi yangi ma'shuqang bilan ishlar qalay?
— Yana boshlama, — deb to'ng'illadim va yo'lak bo'ylab, shovqin-suron tomonga uning ortidan ergashdim.
— Kecha ketishingdan oldin u haqida menga hech narsa demaganding. Tristano uning ismi Alessia ekanligini aytdi. U sening ko'chmas mulk bo'yicha agenting, shundaymi?
"Uni o'ldiraman..." (Tristanoni nazarda tutyapti).
Vaziyat qiziyapti! Rokkoning shaxsiy hayoti oilasida katta muhokama mavzusiga aylangan ko'rinadi
— U mening ma'shuqam emas. Buni necha marta aytishim kerak? — deb to'ng'illadim, jaxlim chiqa boshladi. — Men shunchaki "La Famiglia" (Oila) uchun nima kerak bo'lsa, shuni qilyapman — kelishuvlar bitishi uchun muloyimlik ko'rsatyapman, xolos.
Va buning yonida ba'zi qo'shimcha "manfaatlar" ham bor.
— Shunaqami? Qachondan beri Rokko Alvaro Akkardi Oila manfaati uchun biror qizga muloyimlik ko'rsatadigan bo'lib qoldi?
— Sen bu yerga ilk bor kelganingda, senga ham muloyim bo'lganman-ku, — deb piching qildim.
— Qachon? — U qoshlarini chimirib, o'sha asabga teguvchi, chaqiruvchi ohangda so'radi.
— Men... o'shanda bir marta senga qarab jilmayganman, — deb pichirladim, oshxona eshigi oldida to'xtab.
— Qachon? — U hech qachon gapidan qolmaydi. Aynan shu xislati uni shunchalik... — Qachon menga jilmaygan ekansan, Rokko?
— Cazzo (Lanat bo'lsin), bo'ldi! O'shanda ham seni yomon ko'rganman, hozir ham yomon ko'raman. Endi ko'ngling joyiga tushdimi?
— Sì (Ha), — u yana o'sha quvnoq qiyofasiga qaytib jilmaydi. — Demak, endi ikkalamiz ham bilamizki, sen u qizga shunchaki yoqtirganing uchun muloyimlik qilyapsan.
— Dunyodagi qaysi mantiq senga meni uni yoqtiradi deb o'ylashga asos berdi?
Milli Rokkoning ojiz nuqtasini topib olganga o'xshaydi! Rokko o'z his-tuyg'ularini yashirishga urinsa-da, oilasi buni allaqachon sezib bo'lgan
— U hali o'lmagan-ku, — dedi Milli jiddiy ohangda. — Uch yildan beri uni tanishingni hisobga olsak, allaqachon uni o'ldirish uchun biror sabab topgan bo'larding, buni ikkalamiz ham bilamiz.
Demak, Tristano unga haqiqatan ham hamma narsani aytib beribdi-da?
— Sen men tanigan eng beqaror odamsan. Rostini aytsam, shuncha vaqtdan beri u hali ham tirik ekanligidan hayratdaman.
U gapirishdan to'xtamasdi. Hech qachon.
— Boshqa vaziyatda sen uni o'ldirgan bo'larding. Balki u g'ashungni keltirgan bo'lardi yoki unga nisbatan his-tuyg'ularingdan qo'rqib ketgan bo'larding. Yoki u eshitmasligi kerak bo'lgan gapni eshitib qolgan yoxud endi juda ko'p narsani biladi.
Hammasi haqiqat edi — his-tuyg'ular haqidagi gapdan tashqari.
Alessia o'zi bilmagan holda juda ko'p narsadan xabardor edi. U oxirgi uch yil ichida men sotib olgan har bir mulkni, jumladan, barcha omborxonalarni ham bilar edi.
Shuningdek, u telefon suhbatlarimdan parchalar eshitgan yoki qonuniy bo'lmagan ishlarga guvoh bo'lgan holatlar ham bo'lgan.
Lekin menda meni qo'rqitadigan darajadagi hislar yo'q edi.
E'tiroz bildirish uchun og'iz juftlagandim hamki, u qo'lini ko'tarib gapini tugatdi:
— Va uni juda ko'p narsani bilgani uchun yo'q qilish — mana shu "Oila" manfaati uchun bo'lgan bo'lardi.
Keyingi bir necha daqiqa u menga "hammasini bilaman" degan ma'noda tikilib turgancha sukunatda o'tdi.
— Endi Kostaning nima uchun buni yomon ko'rishini tushunib yetdim, — deb to'ng'illadim. — Sen xuddi biz haqimizda hamma narsani biladigandek, bizni tushunadigandek gapirasan.
— Shunday, — u jilmaydi. — Kimdir aybingizni yuzingizga aytganda, siz Akkardi erkaklari bunga chiday olmasligingiz mening aybim emas.
— Eh, nima bo'lsa bo'lar. Mening ishlarimga aralashma, Millisent.
— Oho. To'liq ismimni aytding-a, — u tirjayib, barmog'i bilan ko'ksimga niqtab qo'ydi.
— Qiz bola bo'lganing uchun shunday qila olaman deb o'ylaysanmi?
— Sì (Ha), — u gapini tasdiqlash uchun yana bir marta niqtadi va mening qarshi hujumimni kuta boshladi.
Afsuski, u haq edi. U qiz bola bo'lgani uchun haqiqatan ham nima xohlasa, shuni qilishi mumkin
— Qara, men senga necha yillardan beri tinchib, bir joyda qo'nim topishing kerakligini aytib kelaman. O'sha telba Kiara bilan bo'lgan bir haftalik munosabatingni nazarda tutmayapman, albatta.
Demak, uning ismi Kiara ekan-da. Chimera emas.
— Nima? Bu mening hayotimdagi eng uzoq davom etgan munosabat edi, Milli. Biz haqiqatan ham bir-birimizni tushungandik, — deb tirjaydim.
— Ha, albatta, — deb to'ng'illadi u, mening esa qahqaham tutdi. Nihoyat, uydagi bor to'polon bilan yuzlashish uchun oshxonaga kirganimizda, u yelkamdan ohista turtib qo'ydi.
Hamma shu yerda edi. Odatda, bu vaqtda Milli va Dariya bolalarga ovqat berish bilan band bo'lishardi.
Lekin bu safar meni otam va Nadya, Tristano va Ayvi, Dariya va Marina, Kosta va Milli o'zlarining uchta sho'x bolalari bilan kutib olishdi.
Va la’nati egizaklar ham shu yerda.
— Oho, qaranglar-a, — deb e'lon qildi Jovanni. — Adashgan "yurakxo'r" qaytib kelibdi.
— Ovozingni o'chir, — deb to'ng'illagancha suv olish uchun muzlatkich tomonga yo'naldim.
— "Yurakxo'r" nima degani... — deb so'ramoqchi edi Marina, lekin Dariya darhol uning gapini bo'ldi.
— Yo'q, buni qaytarma. — U olti yoshli qiziga qarab qo'ydi va sochlarini siladi. — Bu yomon so'z.
— Hm, — Marina qoshlarini chimirdi va menga xuddi yomon so'z bilan atalganim uchun ayblayotgandek qaradi. Keyin yana rasm chizishda davom etdi.
— Bizga tushuntirish berishing kerak, — deb tirjaydi Tristano ovqat stolida Kosta va otam bilan o'tirgan joyida. — Xo'sh, nima bo'ldi?
— Nima bo'ldi? — Otam Tristano va menga navbatma-navbat qaradi.
— Rokkoning uchrashuvi bor edi...
— Bu uchrashuv emas edi, — deb gapini bo'lishga urindim, lekin hech kim menga quloq solmadi.
— ...Alessia bilan, — deb gapini tugatdi Tristano stuliga suyanib. — Va uning kecha uyga kelmaganini hisobga olsak, nazarimda hammasi ko'ngildagidek o'tgan.
— Alessia? — Otam qoshlarini chimirdi. — Agentmi?
— Ha, o'sha agent, — Tristano bu so'zga xuddi alohida ma'no yuklangandek urg'u berdi.
— Shunchaki jimgina o'tira olasanmi? — deb o'shqirdim oshxona peshtaxtasiga suyanib
— Qo‘ysang-chi, — Dariya ham suhbatga qo‘shildi, uning ruscha talaffuzi kinoyadan og‘irlashgan edi. — Kecha uni o‘zingga og‘dirmoqchi ekaningni aytgandig-ku. Hech bo‘lmasa, maqsadingga erishganingni aytarsan?
Men unga qarab ko‘zlarimni qisdim. Ammo ular haddan oshib ketishiga to‘sqinlik qilishga ulgurmasimdan, haqiqiy to‘polon boshlanib ketdi.
— Albatta erishgan. Unga bir qara.
Kosta menga qarab qo‘yib, pishqirib kuldi.
— Bu biroz xavfli emasmi? Barcha bitimlarimizga mas’ul agent bilan yaqin bo‘lish... Hammamiz bilamizki, Rokko hamma narsani rasvo qilishga usta, — deb to‘ng‘illadi otam, go‘yoki men bu yerda yo‘qdek Kosta bilan gaplashib.
— U hamma narsani rasvo qiladi, chunki u... — Jovanni gapini tugata olmadi, sababi Dariya uning kallasiga bir tushirdi. — Voy!
— Xullas, hamma biladiki, u Alessiani sevadi, — dedi Aidan xuddi isbotlangan haqiqatni aytayotgandek. — Shunday ekan, uni tez-tez ko‘rib turishimizni kutsa bo‘ladi.
— Men ham shunday deb o‘ylayman, — Milli go‘yo yo‘lakda aytgan gaplari kamdek, yana tirjaydi.
— Agar u aqlli bo‘lsa, hoziroq qochib qoladi, — deb to‘ng‘illadi Dariya. — Xuddi menga o‘xshab, Akkardilarning testosteroni va shirinlik yeb quturgan bolalarga to‘la uyda qamalib qolmasidan oldin.
Dariya buni xuddi biz bilan yashashni yoqtirmaydigan odamdek gapiradi. Bu yerda bir rus ayoliga toqat qilayotganimiz uchun ham u minnatdor bo‘lishi kerak edi. Lekin yo‘q, u shunchaki o‘zining ortiqcha fikrlari bilan jonga teguvchi bir maxluq.
Hatto Ayvi ham o‘z fikrini bildirdi, chunki ko‘rinishidan Tristano o‘zining mendan nafratlanadigan xotiniga ham hamma narsani aytib bergan.
— U qiz Rokkoga bir qarab, Xitoyga qochib ketishi va ismini u hech qachon talaffuz qila olmaydigan biror narsaga o‘zgartirishi kerak edi, — deb pichirladi Ayvi va eriga pishiriq uzatdi.
— Menga ham berasanmi? — deb so‘radi kutilmaganda Edoardo. Ayvi o‘zining asabga teguvchi odati bilan otamga jilmayib, unga ham bittasini uzatdi. Keyin mening shaxsiy hayotim haqidagi fikrlarini aqllilik qilib ichida saqlagan Nadyaga ham berdi.
— Men bu munosabatlarga bir hafta vaqt beraman, — deb to‘ng‘illadi Jovanni muzlatkich yonidan. — Agar qiz kar bo‘lsa, ikki hafta.
U qizning kar emasligini yaxshi biladi. Bu gapi uchun uni bir urgim keldi.
— Menimcha, bu ayol uning yaxshi tomonlarini uyg‘otganga o‘xshaydi. Balki u o‘sha yagonadir? — deb so‘radi Milli, ko‘zlari ayyorona porlab.
— Amalda imkonsiz narsa, — deb pichirladim o‘zimga o‘zim.
Keyin kilerdan (oshxonadagi omborcha) oshpazlar Agata va Greta shoshib chiqishdi.
— To‘xtanglar. Biz Rokkoning yangi "do‘sti" haqida gapiryapmizmi? — Greta jilmayib, Agataning qo‘liga turtib qo‘ydi. — U Milli bizga aytib bergan o‘sha yangi do‘sti haqida gapiryapti.
— Yangi do‘st? — Qoshlarimni chimirib, birdan Milliga o‘girildim. — Sen mening yangi do‘stim haqida necha kishiga aytding?
— Ko‘p emas. Shunchaki Agata va Gretaga. Yana Julius va Damian hamda Lulaga. — O‘z ismini eshitgan Lula (mushuk) oshxonaning qaysidir burchagida miyovlab qo‘ydi.
— Bo‘pti, — xo‘rsinib, hamma e’tiborini tortish uchun xonaning o‘rtasiga o‘tdim va ovozimni balandlatdim.
— Hammangizning ma’lumotingiz uchun: menda u ayolga nisbatan na mehr, na tuyg‘u va na qiziqish bor. Biz biroz ko‘ngil yozdik, endi esa yana faqat ish bo‘yicha munosabatlarga qaytamiz.
Jahlim chiqayotganini bildirish uchun xonadagi har bir kishining ko‘ziga birma-bir qarab chiqdim.
— Shunday ekan, bundan buyon hamma mening shaxsiy ishimdan uzoqroq yura oladimi?
— Hatto men hammi? — Sandro kichkina politsiyachi shapkasini kiygancha, qoshlarini chimirib yonimga keldi.
— Yo‘q, — xo‘rsinib, uning shapkasini mehribonlik bilan turtib qo‘ydim. — Sendan emas.
— Mendan-chi? — Amaliya stulida o‘tirgancha, ovqatidan tishlab jilmaydi.
— Sendan ham emas.
— Mendan-chi? — Kichik amakivachcham Marina tortinibgina jilmaydi va stulda o‘tirgancha oyoqlarini likillatdi.
— Yo‘q, sendan ham emas, kichigim.
— Mendan-chi? — Aidan birdan yonimda paydo bo‘lib tirjaydi.
— Ha, sendan! — deb pishqirdim va uni o‘zimdan uzoqlashtirdim. — Va akangdan ham.
Muzlatkich yonida butun manzarani kuzatib turgan Jovannining norozi uf tortganini eshitdim.
— Ayniqsa sendan, — deb menga qarab aybdordek yelka qisgan Milliga o‘girildim.
— O‘zing bilasan. Faqat "hech narsani his qilmayman" degan odam uchun bu nutqing biroz haddan tashqari hissiyotga boy bo‘lib ketdi-da.
— Sen bilan keyin alohida gaplashamiz, Millisent. — Jilmayishdan o‘zimni zo‘rg‘a tiyib, unga qarab ko‘zlarimni
"Nega hoziroq gaplashib qo‘ya qolmaymiz?" — dedi u ko‘zlari chaqnab, piching bilan. "Yoki bandmisiz?"
Hammasini tushunib yetishim uchun bir necha soniya kifoya qildi.
Men Alessia bilan uchrashuv belgilagandim. Keyin Kostaga bugun kechqurun Marsala omborini ko‘zdan kechirgani borishimni aytdim — u bu uchrashuv Alessia bilan bo‘lishini, tabiiyki, bilardi.
Kosta esa borib buni o‘zining janjalkash xotiniga yetkazibdi. Endi u (xotini) bu ma’lumotdan menga qarshi foydalanyapti.
"La’nat bo‘lsin," — o‘zimni tutolmay so‘kib yubordim.
"Buncha ta’sirchan bo‘lmasang," — Daria kulimsirab, yonidan o‘tib ketayotganimda yelkamga qoqib qo‘ydi.
Xonadan chiqmoqchi bo‘lganimda, ichkarida yana odatdagi shovqin-suron va g‘ala-g‘ovur boshlandi. Eshikka yetganimda, Kosta gapirib qoldi.
"Rokko," — dedi Kosta, endi uning ohangi ancha jiddiy edi.
"Hm?"
"Alessia bilan bo‘ladigan bu mashmashani chalkashtirib yuborma," — deb ogohlantirdi u ko‘zlarimga tik qarab. "Shundoq ham muammolarimiz yetarli."
Qoshimni chimirdim. "Seningcha, bitta agentni ham eplay olmaymanmi?"
Meningcha—" Kosta biroz oldinga egilib, xo‘rsinib qo‘ydi, "—sen unga bo‘lgan his-tuyg‘ularingga yetarlicha baho bermayapsan."
Qanaqa la’nati tuyg‘ular?
Milli kıkırlab kulib yubordi: "Shekilli, kimdir o‘ziga munosib raqibni uchratibdi."
"Hecham-da," — asabiy javob berdim-u, oshxonadan deyarli otilib chiqib ketdim
Zinadan tushayotgan odatdagi shovqin-suron qulog‘imga chalinganda, men dahlizda oyoq kiyimim bog‘ichlarini bog‘layotgan edim.
"Marina, sekinroq!" — Daria hali Marina burchakdan uchib chiqmasidanoq baqirdi.
"Men tayyorman!" — deb qichqirdi u qo'llarini keng yoyib.
"Rokko amaki, qarang! Men yangi rangli qalamlarimni, Elenaning bilaguzugini va yo‘lda qornim ochsa yeyishga yegulik ham solib oldim!"
U shoshilib kelib ro‘paramda to‘xtaganida, men biroz orqaga tisarildim; uning yarmi ochiq qolgan ryukzaki yelkasida sapchib turardi.
"Yegulik?" — qoshimni ko‘tardim. "Sen Sahroi Kabirga emas, aeroportga ketyapsan."
"U har yetti daqiqada och qoladi," — deb qo‘shib qo‘ydi Daria, dahlizga kirib ulkan quyosh ko‘zoynaklarini to‘g‘irlarkan. "Bu tibbiy holat. Men buni 'olti yoshda bo‘lish' deb atayman."
Marina menga qarab jilmaydi: "Amaki, sizningcha Elena meni taniydimi?"
"Albatta taniydi. Axir shu haftaning o‘zida unga 47 ta ovozli xabar yubording-ku."
"Xuddi shunday!" — u jingalak sochlarini har tomonga uchirib, hayajon bilan aylanib ketdi.
Ularning ortidan Tristano mashina kalitini barmog‘ida aylantirib kirib keldi. "Ishona olasizmi, u meni — eng sevimli amakivachchasini ko‘rishdan ko‘ra, Elenani ko‘rishga ko‘proq intiqlik bilan kutmoqda?"
"Seni har kuni ko‘radi-da," — deb to‘ng‘illadim. "Sen uncha qimmatbaho, noyob eksponat emassan."
"To‘ppa-to‘g‘ri."
"Qolaversa, uning eng sevimli amakivachchasi menman. Shundaymi, mitti voy?" — pushti ryukzagidan qalamlarini chiqarishga urinayotgan Marinaga qarab iljaydim.
"Yo‘q," — u qalam qutisini chiqarolmay qiynalib, boshini chayqadi.
"Bu qalamlarni unga men olib berganman," — Tristano unga yordam berib, ryukzakning zanjirini ocharkan, g‘olibona jilmaydi. Marina olti xil rangli qalamlar jamlanmasini sug‘urib oldi.
Hech bo‘lmaganda o‘n xil ranglisini olishga ham qurbi yetmabdi-da.
"Ha," — Marina bosh irg‘adi. "Yana ponchik ham olib berganlar."
"Nima bo‘lsa ham," — men ularga qo‘l siltadim. "Hali olti yoshdasan, kimni ko‘proq yaxshi ko‘rishingni o‘zing ham bilmaysan."
Tristano kulib qo‘ydi. Keyin qo‘limdagi kurtkamga ko‘z tashladi: "Yana o‘sha agentni yo‘ldan urgan ketyapsanmi?"
"Ishga ketyapman," — dedim men buni alohida ta’kidlab va kurtkani kiydim.
"Ha-ya — qog‘ozbozlik va ehtirosli nigohlar," — dedi Daria, kulgisini zo‘rg‘a yashirib. "Hayajonlanyapsanmi?"
"Daria," — deb ogohlantirdim uni.
"Nima? Shunchaki so‘rayapman-da," — u o‘zini himoya qilgandek qo‘llarini ko‘tardi. Keyin uning tabassumi biroz yumshadi. "Seni hech qachon ayol kishiga nisbatan bunchalik... g‘amxo‘r ko‘rmagandim. Bu menga yoqyapti. Sen tinch hayot qurishga loyiqsan, Rokko."
"Tinch hayot?" Biz shunchaki birga bo‘ldik, men unga turmush qurishni taklif qilganim yo‘q-ku. Hammasi bu fikrlarni qayerdan olyapti o‘zi?
"Da (Ha)," — u bosh irg‘adi. "Qachonki menda hali...—" U to‘xtab qoldi va Marinaga past nazar tashladi. Keyin ovozini pasaytirdi. "Imkonim borida unga quloq solishim kerak edi. Agar buni bunchalik cho‘zmasdan, u bilan Sitsiliyaga keta qolganimda, u balki hali ham tirik bo‘larmidi..."
"Daria..." — Tristanoning qoshi chimirildi.
Hammamiz uning amakimning o‘limi uchun o‘zini aybdor his qilib yurishini bilardik. Nazarimda, uni oilamizga shunchalik oson qabul qilganimizning sababi ham shu edi. Chunki u allaqachon juda ko‘p narsasini yo‘qotgan va bo‘lib o‘tgan ishlar uchun o‘zini tinmay jazolab kelardi, garchi bu uning aybi bo‘lmasa-da.
Oradan yetti yil o‘tsa ham, u hamon aybni o‘z bo‘yniga olardi. Ruslar uni o‘zlaridan bo‘lgan ayol bilan ishqiy munosabatda bo‘lgani uchun o‘ldirishgan edi.
"U faqat men uchun Nyu-Yorkda edi," — deb pichirladi u. "U mening ortimdan quvdi va bu uni...—"
"Bu sening aybing emas edi," — deb g‘uldiradim va uni bir qo‘llab quchoqladim. "Bu ularning aybi edi. Sening emas."
Tristano qoshini chimirib kuzatib turardi, bir qo‘li otasi haqidagi suhbatdan mutlaqo bexabar, yangi qalamlariga mahliyo bo‘lib turgan Marinaning yelkasida edi.
"Sening ham baxtli bo‘lishingni xohlayman," — Daria quchog‘imdaligida ko‘zoynagi ortidan menga qaradi. "Xuddi men baxtli bo‘lganimdek. Lekin agar buni ham barbod qilsang..."
"U bilan oramizda unday gap yo‘q," — xo‘rsinib, nihoyat uni quchog‘imdan qo‘yib yubordim. "Lekin xavotir olma, uni xafa qiladigan hech narsa qilmayman."
"Yaxshi," — Daria quyosh ko‘zoynaklarini to‘g‘irlab, bosh irg‘adi. "Va sen unga turmush qurishni taklif qilishingdan oldin, men u bilan ko‘rishmoqchiman, kelishdikmi?"
"Sizlar aeroportga borishingiz kerak emasmi?" — deb gapni qisqa qildim, bu esa Daria va Tristanoning kulgisiga sabab bo‘ldi.
Shu payt yon xonalardan birida Kosta ko‘rindi, u telefonini qulog‘iga tutgancha dahliz bo‘ylab kelardi. Tristanoga qarab bosh irg‘ash uchun bir lahzaga to‘xtadi.
"Qaytib kelganingdan keyin Chexiya yuklarini ko‘rib chiqishimiz kerak. Franko savollar beryapti."
Tristano bosh irg‘adi: "Albatta. Agar mashinadagi 'qizlarbazm'dan omon qolsam."
"Omon qolmaysan," — dedi Daria muloyimlik bilan uning yonidan o‘tib ketarkan. "Marina ikkimizning gaplashadigan gaplarimiz ko‘p: Barbilar, unikornlar, qo‘g‘irchoqlar, 'Veggie Boogie'. Mazza qilamiz."
Akamning baxtsiz qiyofasini ko‘rish menga chinakam zavq bag‘ishladi.
"Omad, fratello (aka/uka)," — deb uning yelkasiga qoqib qo‘ydim va Darianing ortidan ko‘cha eshigi tomon yurdim.
Shu payt egizaklar ochiq eshikdan xuddi ulkan yumronqoziqlardek boshlarini suqishdi.
"Alessia shu yerdami?" — deb so‘radi Jovanni, xuddi u hozir paydo bo‘lib qoladigandek atrofga alanglab.
"Yo‘q," — dedim qisqa qilib va quyosh ko‘zoynagimni taqdim.
"U keyinroq keladimi?" — deb qo‘shib qo‘ydi Aidan. "Biror chiroyli kiyim kiyib olaylikmi? Salomlashamizmi?"
"Sizlarning qiladigan ishlaring yo‘qmi? Masalan, tomdan sakrash kabi?"
"Bo‘ldi-da endi. Kimdir o‘ta ta’sirchan bo‘lib qolibdi," — Jovanni iljaydi. "Nima, kechagi oqshom shunchalik zo‘r o‘tdimi?"
Qo‘limga ilingan yagona narsani — o‘ralgan gazetani uning boshiga qarab o otdim. U kulgancha o‘zini olib qochdi.
"Buni 'ha' deb qabul qilaman," — deb baqirdi u men eshikni ochayotganimda.
Ortimdan Marinaning kulgisi yana eshitildi. Bu qizga bugun nimanidir o‘qib dam solishgan shekilli.
"Elenaga sening salomingni yetkazaman!" — deb baqirdi u ortimdan.
"Unga ayt, sendagi shirinliklar zaxirasini olib qo‘ysin," — deb javob berdim unga qarab jilmayib.
"Xo‘p!" — u kıkırlab kulgancha, Daria va Tristano ortidan mashina tomon sakrab-sakrab ketdi.
Mashinaga o‘tirayotgan Tristanoning menga bergan "salom"iga alik olish uchun bir lahzaga ortimga o‘girildim.
So‘ng o‘z mashinamga o‘tirib, Alessiani olib ketish uchun yo‘lga tushdim; ular bo‘lsa Riviera va Elenani kutib olishga ketishdi.
Rivieraning yana bitta o‘shanaqasini (bolani) bu uyga yetaklab kelishiga ishonolmayman.
O‘zi bilan birga-ya!
Rivieraning o‘zi shundoq ham asabga tegadigan odatga ega, endi esa u yana bola ham olib kelyapti.
Jiyanlarimni yaxshi ko‘raman-u, lekin tinchlikni ham qadrlayman-da. Elena va Marina bir joyga kelishsa, bu har qanday to‘siqni yer bilan yakson qiladigan kuchga aylanadi.
La’nat bo‘lsin, bu safar hech ham oson bo‘lmaydi.
ALESSIYA RUSSO NUKTAI NAZARIDAN (POV)
Rokko xabar yozganidan so‘ng, keyingi ikki soat xuddi tushdagidek o‘tib ketdi. Men chindan ham vaqtida tayyor bo‘lishga ahd qilgandim — lekin bilishim kerak edi, baribir unday bo‘lmadi.
Menda-ya?
Hatto o‘z dafn marosimimga ham kechikib borsam kerak, deb garov o‘ynashim mumkin.
Kechki soat 18:45 da Flufning (mushugimning) idishiga ovqat solayotganimda interkom jiringlab qoldi. Mittivoy Marshmellouim bu tovushdan seskanib tushdi va xuddi ovqatlanishdan oldingi odatiga — men ovqat tayyorlayotganimda oyoqlarim orasida aylanib yurishiga xalaqit berishganidek norozi miyovladi.
Rokkoning ichkariga kirishiga ruxsat berishdan oldin Flufga ovqatini berdim va oshxonadagi oxirgi tartibsizliklarni tezda yig‘ishtirib oldim.
Odatdagidek, Rokko eshik qoqqanida penthausim chinnidek pokiza edi.
Fluf ovqatini yarimlatib, oshxona stoli tagiga qochib berkinib oldi.
"Nega buncha vahima qilasan?" — deb piching qildim va eshik tomon yurdim. Flufning javoban miyovlaganini eshitgandek bo‘ldim, ehtimol, u qaytarib bo‘lmaydigan darajadagi biror qo‘pol gap aytgandir.
Eshikni ochdim-u, o‘sha zahoti kecha tunda... va bugun ertalab birga bo‘lgan erkak bilan yuzma-yuz kelishga tayyorgarlik ko‘rish uchun yana o‘n soniya vaqtim bo‘lishini xohlab qoldim.
Hammasi avvalgidek qoladi deb o‘ylamagandim, lekin munosabatlarimizda darhol tushuntirib bo‘lmaydigan bir o‘zgarishni his qildim.
Xuddi biz bir-birimizga ancha yaqin bo‘lib qolgandek edik. Uch yillik tanishuvimiz davomida qurilgan rishtalarimiz yanada chuqurlashgandek edi.
Qolaversa, endi biz o‘sha ehtirosli lahzalardan va uning yotoqxonasidan tashqarida edik. Bu esa bir haqiqatni to‘liq anglashimga sabab bo‘ldi: Rokko, mening mijozim, meni kiyimsiz ko‘rgan edi.
U tom ma’noda bugun ertalab meni kiyimsiz ko‘rdi.
Buni hazm qilish uchun menda ko‘proq vaqt bo‘ladi deb o‘ylagandim — balki qochib ketish va ismimni o‘zgartirish uchun yetarli vaqt bo‘lar edi.
Lekin u qarshimda turardi: qora jinsi shim, qora ko‘ylak va ustidan zanjiri ochilgan charm kurtka kiygan. Sochlari tartibsiz, iagidagi tuki esa biroz
Uning qora ko‘zlaridagi nigoh xuddi mehmonxonamga bo‘ronni o‘zim taklif qilgandek his qildirdi.
— Alessia.
U ismimni qanday aytgan bo‘lsa, darhol kechagi tunni — u ismimni eng yaqin, eng intim lahzalarda aytgan paytlarni — eslatdi.
Men tomog‘imni qirib qo‘ydim, xayolim qayerga ketganini u sezmaydi degan umidda. Allaqachon.
Axir eshikni o‘zim ochgan edim.
— Rocco, — dedim bosh irg‘ab, noqulay tarzda chetga chiqib, uni ichkariga kiritarkanman.
— Paypoqlaring zo‘r ekan, — dedi u mulohaza bilan, nigohi sekin meni boshdan-oyoq kezib. Qaniydi u shu qarashi bilan menda nimalar uyg‘otishini bilsa.
Pastga qaradim — oq paypoq, qora jinsi shim, krem rangli kashmir sviter — so‘ng unga tik qaradim.
— Erta kelgansan. Men hali tayyor emasman.
U ichkariga qadam qo‘ydi, yonimdan o‘tib ketarkan, men yashirincha charm va uning atir hidini ichimga tortdim.
— Vaqt — pul, jonim, — dedi u sekin kulimsirab, yomon qarorlarni ham mantiqli ko‘rsatadigan o‘sha tabassumi bilan. — Kecha esa sen menga yetarlicha “tushding”.
— Besh daqiqa ham kutolmay, yana shuni eslatishing shartmi? — deb g‘udrindim, yonoqlarim yana qizib ketayotganini sezib. — Va men senga hech narsa “tushirmadim”. Esimda bo‘lsa, hammasini boshlab bergan o‘zing eding.
Rocco faqat kulimsiradi — aynan kutgan reaksiyasini olganidan mamnun edi. Shu payt Floof pishillab, himoyachi kabi oldimga chiqdi.
Bu men uchun faxrli “mushuk onasi” lahzasi edi.
— Ko‘ryapman, uni erkalatyapsan, — dedi Rocco, mushugimga biroz norozilik bilan qarab.
— Menga yoqqanlarni erkalataman, — dedim shirin jilmayib, uning yonidan oshxona tomon o‘tarkanman.
Albatta, u ortimdan ergashdi. Go‘yo bu yer unga tegishlidek.
Men avval qilayotgan ishimni tugatish uchun uning borligini e’tiborsiz qoldirdim. U erta kelgan — demak kutishi mumkin.
Men Floofning suvini yangilash uchun egildim, Rocco’ning nigohi tanamni kuydirayotgandek sezib turardim.
— Ehtiyot bo‘l, jonim, — dedi u cho‘zib, ovozida kulgi aralash. — Yana shunday egilsang, bugun umuman chiqmaymiz.
Men yelkam oshidan unga sovuq qarash tashladim.
— Hazillaring tobora yomonlashyapti.
— Ha, — dedi u kulimsirab, menga yaqinlashib, orqamda turib oldi. — Kim aytdi bu hazil deb?
Men ko‘zlarimni aylantirib, tirsagim bilan uning qovurg‘asiga yengil urdim, shunda u bir qadam orqaga chekindi. U past ovozda kulib yubordi.
— Besh daqiqada tayyor bo‘laman. O‘tir va o‘zingni tut.
— Xo‘p, xonim, — dedi u kulimsirab, divan tomon yurib. U o‘rtadagi yostiqqa cho‘kdi, oyoqlarini keng yoyib o‘tirdi.
Qandaydir tarzda, shunchaki telefonini varaqlab o‘tirishi ham meni kecha bu yerda qolish taklifini qabul qilmaganimga afsuslantirdi.
Floof yana ovqatini yeyishga qaytdi, vaqti-vaqti bilan Roccoga tikilib qo‘yardi — go‘yo uni xavf deb bilayotgandek. Balki Rocco uning ovqatini o‘g‘irlamoqchi deb o‘ylayotgandir.
— Vaqt o‘tyapti, jonim, — dedi u masxara aralash, meni xayolimdan chiqarib.
Men yotoqxonamga kirib ketdim, loafer tuflilarimni kiyib, sochimni tugundan chiqarib erkin to‘lqinlarga tushirdim. Kichik oltin halqa sirg‘alar va mayda kulonli zanjir taqib, so‘nggi detallarni qo‘shdim. Libosim sodda, lekin qimmatbaho edi — o‘zi oddiy ko‘rinsa-da, ancha mehnat talab qiladigan uslub.
Qaytib chiqqanimda, Rocco divanda yo‘q edi. U kirish qismidagi konsol stolim yonida turib, xuddi shu yerda yashayotgandek xatlarimni varaqlayotgan edi.
— Jiddiymi? — deb norozi ohangda dedim, Prada sumkamni olib.
— Senga jarima xati kelibdi, jonim, — dedi u xatni ko‘tarib, oldidagi shahar gerbini ko‘rsatib. — Demak, o‘sha yaltirab turgan Audi sog‘lom fikr bilan birga kelmas ekan.
Men unga o‘qrayib, xatni qo‘lidan tortib oldim.
— Buni sen aytyapsanmi? Bir safar Maseratingni piyodalar yo‘lakchasiga qo‘yganingni unutdingmi?
U yelka qisdi, o‘ziga ishongan kiborona ko‘rinishda, konsolga suyangancha.
— Bu samaradorlik deyiladi.
— Samaradorlik? Rostdanmi? — dedim men sovuqqon ifoda bilan.
— Hm, — dedi u kulimsirab. So‘ng o‘rnidan turib, eshik tomon yurdi. — Yur. Marsaladagi joy sotib olishga arziydimi-yo‘qmi, ko‘rib kelamiz.
Men sumkamni oldim va ortidan ergashdim, chiqib ketayotganimizda Floofga yana bir qarab qo‘ydim.
Liftda pastga tushish... haqiqiy falokatning o‘zi edi.
Tor joy.
Oynavand devorlar.
Va juda yaqin masofada turgan o‘ziga bino qo‘ygan, gavdali bir pleyboy.
O‘zimni noqulay his qilib, qayerga qarashni bilmay qimirlab qo‘ydim. U bo‘lsa xotirjamgina devorga suyanganicha, qora ko‘zlari bilan ko‘zgudagi aksimni zimdan kuzatardi.
U ko‘zguda menga tikilib uzoq turib qoldi.
"Bizga bir qara," — deb pichirladi u past va hazilomuz ohangda. "Xuddi juftliklardek bir xil qora jinsi shimdamiz."
"Juftliklar?" — piching qildim. — "Bir kechadan keyin bunchalik hayajonlanib ketmayapsizmi, Akkardi?"
U so‘z bilan javob bermadi. Shunchaki, lift eshiklari ochilgan zahoti menga ko‘z qisib, iljayib qo‘ydi.
"Avval xonimlar," — u jilmayib, yo‘l bo‘shatdi. Mening esa yuzlarim lovullab ketdi.
Hammasiga o‘sha ko‘z qisishi sababchi.
Bunga chiday olmasdim.
Tashqariga otilib chiqdim, Rokkoning kulgisi esa ortimdan eshitilib turardi.
Qo‘pol hazillari va nozli qarashlariga qaramay, u baribir mashina eshigini ochib berish darajasida olijanob edi.
Uning "Maserati"siga o‘tirishim bilan dimog‘imga uning hidi urildi — yog‘ochli atir, charm va tamaki tutunining kuchsiz hidi.
Rokko o‘ziga xos shoshilmas, yirtqichlarga xos yurish bilan mashina oldidan aylanib o‘tib, haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi.
Uning qo‘li ostida "Maserati" dvigateli xuddi egasiga mos ravishda silliq va quvvatli bo‘kirib o‘t oldi.
"Xavfsizlik kamarini taq, azizim," — dedi u menga qaramasdan, yer osti garajidan chiqarkan burilish chirog‘ini yoqib.
"Iltimos, meni o‘ldirib qo‘ymaslikka harakat qil," — dedim kamarimni taqib. "Uyda meni kutayotgan mushugim bor."
U quloq solmadi. Shunchaki kulib qo‘ydi-da, tezlikni oshirib, Palermo ko‘chalari bo‘ylab chaqqonlik bilan haydab ketdi.
Ajoyib.
Uning yonida o‘tirib, nafasim qaytayotgan edi. Uch yildan beri ko‘ngil qo‘yib yurgan erkagim bilan birga bo‘lish ulkan xato bo‘lganini aytish, nazarimda, ayni haqiqat edi.
Chunki u hech narsa bo‘lmagandek xotirjam mashina haydab borayotgan bir paytda, men portlab ketishga bir bahona qidirib turardim.
Rokkodan boshqa har qanday narsaga chalg‘ishga harakat qildim. Ammo uning mashinasida, o‘zining yonida o‘tirib, buni qilishning mutlaqo iloji yo‘q edi.
Nihoyat, biz qorong‘uroq va notekis yo‘lga burildik; Maserati shag‘al ustida ohista silkina boshladi.
Unga ko‘z qirimni tashladim. "Meni o‘ldirish uchun tuzoq emasligiga ishonching komilmi?"
U miyiqida kulib qo‘ydi: "Agar seni o‘ldirmoqchi bo‘lsam, Bambi, Marsalagacha shuncha yo‘l bosib kelmasdim."
"Tasalli berganing uchun rahmat," deb to‘ng‘illadim va o‘rindiqqa chuqurroq cho‘kdim.
Omborxona ko‘rindi — portdagi eski, qarovsiz bino; atrofida qurigan o‘tlar va singan to‘siqlardan bo‘lak hech vaqo yo‘q.
"Meni tunda olib kelish uchun eng munosib joy," dedim pichirlab, u mashinani to‘xtatib, dvigatelni o‘chirarkan.
"Xavotir olma," u kulib, eshikni ochdi. "Seni himoya qilaman."
U birinchi bo‘lib tushdi, eshigini qarsillatib yopdi-da, xuddi haqiqiy jentlmenlardek mening eshigimni ochish uchun aylanib o‘tdi.
Vaholanki, bu "jentlmen" hali 24 soat ham bo‘lmay turib, meni kiyimlarimdan judo qilgan edi.
Ajoyib.
Qo‘lidan tutib, mashinadan tushishiga ijozat berdim. Sohildan esayotgan shamol darrov vujudimni junjitib yubordi, havo men kutgandan ancha sovuqroq edi. Qanchalik yashirishga urinmayin, baribir qaltirab ketdim.
Chunki ko‘ylagi (pidjagi)ni olib kelmaslikni tanlaganim haqida uning gapirishini aslo xohlamasdim.
U eshikni yopib, mashinani qulfladi-da, egnidagi charm kurtkasini yechdi. Men biror narsa deyishga ulgurmasimdan, uni yelkamga tashlab qo‘ydi.
Go‘yo jannatga tushib qolgandek edim. Rokko jannatiga. Kurtka issiqqina edi va undan uning hidi kelardi.
"Yo‘q, rahmat, men yaxshiman," deb aytishim kerak edi. Ammo men shunchaki uni o‘zimga mahkamroq tortdim.
Bunga qarshi tura olmadim
"Rahmat," — deb pichirladim mayingina. Uning lablari go‘yo meni masxara qilmoqchi bo‘lgandek qimirlab qo‘ydi, ammo xayriyatki, indamadi.
Biz darz ketgan maydoncha bo‘ylab yurar ekanmiz, kimsasiz omborxona dahshatli filmlardagi binolardek oldimizda qad ko‘tarib turardi; loaferlarim (poyabzalim) ostida shag‘allar g‘irchillardi.
Rokko qo‘llarini cho'ntagiga tiqib, mendan bir necha qadam oldinda borardi. U xuddi "ishchi" uchrashuv uchun meni tunda, hamma narsadan uzoq bo‘lgan bu kimsasiz joyga sudrab kelmagandek, o‘zini juda xotirjam tutardi.
"Qorong‘uda yanada vahimali ko‘rinarkan," — dedim singan derazalar va zanglagan to‘siqlarga qarab.
Har soniyada qayerdandir niqobli odamlar otilib chiqadigandek edi.
Yoki yovvoyi hayvonlar.
"Maftunkor, shunday emasmi?" Rokko yelka osha menga qarab qo‘ydi; mening noqulay ahvolimdan zavqlanayotgandek miyiqida kulardi.
"Maftunkor? Men buni boshqacha so‘z bilan ta’riflagan bo‘lardim."
U bir qo‘li bilan darvozani ochdi va men o‘tishim uchun ushlab turdi. Men ehtiyotkorlik bilan ichkariga qadam bosdim, poyabzalim ostida singan shisha parchalari g‘irchilladi.
"Qadamingga ehtiyot bo‘l, azizam," — dedi u kinoya bilan, men ichkariga kirishga shoshilmayotganimni ko‘rib. — "O'sha qimmatbaho tuflilaringni xarob qilishingni xohlamasdim."
Unga quruqgina qarab qo‘ydim, so‘ng nigohim uning bilagidagi tilla soatiga tushdi. "Bular sening soatingdan qimmatroq turadi."
U xaxolab kulib yubordi: "Xomtama bo‘lma."
Ichkarida omborxona battar ahvolda edi — ulkan, aks-sado beruvchi va havosi tuz hamda chang bilan to‘yingan.
Dahshatning o'zi edi.
Uyga ketgim kelib ketdi.
Ish, Alessiya. Diqqatni jamla.
Telefonimni chiqarib, ushbu mulk haqida yozib olgan qaydlarimni ochdim. "Xo‘sh. Marsala yuk tashish maydoni. 70-yillarda qurilgan. Texnik jihatdan tijorat maqsadida foydalanishga mo‘ljallangan, biroq qariyb o‘n yildan beri faoliyat yuritmayapti."
Biz ichkarini ko‘zdan kechirib yurar ekanmiz, men ma’lumotlarni birma-bir o‘qib berdim.
"Sharqiy tomonda saqlash bo'lmasi bor. Yuk ortish doklari zanglagan, lekin ta’mirlasa bo‘ladi. Yuqori qavatdagi ofislar yetarli hajmda, ammo tartibga keltirish kerak."
— Seningcha, arziydimi? — deb so‘radi u, menga qarab.
Men ikkilanib qoldim, chunki bu safar u meni sinash uchun so‘ramayotgan edi.
U chindan ham fikrimni bilmoqchi edi.
— Ha, — dedim uning ko‘zlariga qarab. — Lekin qancha muddatga kerakligiga bog‘liq. Agar tez ishlatib, keyin sotib yubormoqchi bo‘lsang, kichikroq joy yaxshiroq. Agar uzoqroq muddatli reja bo‘lsa… — atrofga ishora qildim. — Bu joy kengayish uchun imkon beradi.
Men bu omborlar unga nima uchun kerakligini bilmasdim va hech qachon so‘ramaganman ham. Lekin aynan maqsadi bu bitimni muvaffaqiyatli yoki muvaffaqiyatsiz qilardi.
Rocco boshini biroz egib, meni kuzatdi.
— Uni ishga yaroqli minimal holatga keltirish qancha turadi?
— Uch yuz mingcha, — dedim telefonimni joyiga solib. — Ozgina ko‘p yoki kam.
— Mayli. Qil.
Men ko‘zlarimni pirpiratdim, qoshimni ko‘tardim.
— Shunchami? Hatto o‘ylab ham ko‘rmaysanmi?
— Mening ensamdan nafas olayotgan odamlar bor, Bambi, — dedi u. — Menga joy kerak. Sen yaxshi deding. Senga ishonaman.
Bu so‘zlardan ichimda iliq, lekin xavfli bir tuyg‘u paydo bo‘ldi. U uchun mening qarorimga ishonishini aytishi katta kompliment edi.
Men uning pidjagini yelkamga mahkamroq tortdim, shubhali qarab.
— Nega menga bunaqa tikilib turibsan?
Rocco kulimsirab, yaqinlashdi. Uning ko‘zlari lablarimga tushib, u yerda bir oz to‘xtadi — terim jimirlab ketdi.
— Shunchaki o‘ylayapman.
— Nima haqida? — deb ehtiyotkorlik bilan so‘radim.
U qo‘lini uzatib, barmog‘ining bo‘g‘imi bilan iyagim ostidan yengil tegib, yuzimni o‘ziga qaratdi.
— Qanchalik boshog‘riq ekaning haqida.
Men ko‘zlarimni aylantirdim.
— Men boshog‘riqmanmi? O‘zing meni yarim tunda qo‘rqinchli filmdagidek omborga sudrab kelding.
Aslida hali soat 8 edi. Lekin baribir, men uchun kech edi. Odatda bu payt o‘simlik choyi bilan Floofim yonimda qotillik haqidagi seriallarni ko‘rib o‘tirgan bo‘lardim.
— O‘zing xohlab kelding, Bambi, — dedi u past ovozda, qulog‘im ortiga bir tutam sochimni qo‘yarkan, barmoqlari jag‘im bo‘ylab biroz sekinroq sirg‘alib. — O‘zingni begunoh qilib ko‘rsatma.
— Men doim begunohman.
U past ovozda kuldi, go‘yo eng kulgili hazilni aytgandekman. Qo‘li hanuz bo‘ynimda edi, bosh barmog‘i jag‘im chetida erinchoq siljirdi — va bu meni nega professional bo‘lishim kerakligini eslashni juda qiyinlashtirdi.
— Menga shunaqa yolg‘on gapirganingda xavfli bo‘lib ketasan, Alessia.
Javob berishga ulgurmay, u boshini egib, qulog‘im ostiga sekin va cho‘zilgan o‘pich qoldirdi — meni titratadigan nuqtaga.
Men uning ko‘ksiga yengil itardim, qovog‘imni solib.
— Diqqatni jamla, Accardi. Avval ish.
U meni butunlay e’tiborsiz qoldirdi, lablari jag‘im bo‘ylab hazillashgandek harakatlanib, patdek yengil o‘pichlar qoldirdi — tizzalarim bo‘shashib ketdi.
— Bu ham ish, — deb pichirladi terimga. — Bitimni muhrlash.
Men norozidek tovush chiqardim, lekin allaqachon boshimni o‘ylamasdan biroz egib, unga qulayroq qilgandim.
Va shunday qilib u meni o‘pdi.
Bu kechagidek qo‘pol emasdi. Umidsiz yoki shoshqaloq ham emasdi.
Bu sekin va maqsadli edi.
Uning lablari menikilar ustida xuddi butun dunyo vaqti o‘zinikidek harakatlandi — go‘yo har lahzani his qilib, tatib ko‘rmoqchidek. Go‘yo u bir narsani isbotlayotgandek — men qanchalik uzoqlashishga urinmay, baribir uniki ekanimni.
Men barmoqlarimni uning ko‘ylagiga sanchib, uni yaqinroq tortdim, uning issiqligida, charm va sof Rocco Accardi hidida o‘zimni yo‘qotdim.
U o‘pishni chuqurlashtirib, bir qo‘lini sochimga kirgizganida, men nafassiz kulib yubordim lablari orasida.
U biroz ortga chekinib pichirladi:
— Nima kulgili?
Men jilmaydim, peshonamni uning peshonasiga yengil tekkizib.
— Hech narsa. Shunchaki… sen tentaksan. Tashlandiq omborda meni o‘payotgansan, go‘yo bu romantikdek.
U kuldi, ko‘kragi qo‘lim ostida yengil titradi.
— Atrofda bir necha kilometrda hech kim yo‘q, jonim. Albatta bu romantik.
Va qandaydir tarzda — tuz va zang hidi kelib turgan joyda ham — bu haqiqatan ham shunday edi.
U meni yana o‘pdi va men butunlay o‘zimni yo‘qotdim.
Uning telefoni cho‘ntagida keskin jiringlaganida yuragim qovurg‘alarimga urilayotgandek urardi.
U e’tibor bermadi. Lekin yana titradi. Yana.
Men biroz ortga tortilib, qoshimni ko‘tardim.
— Javob bermaysanmi? Muhim bo‘lishi mumkin.
U tushunarsiz nimadir deb ming‘irladi, boshini egib yana meni o‘pmoqchi bo‘ldi — go‘yo dunyo kutib turishi mumkindek.
Lekin to‘rtinchi marta jiringlaganda, u past ovozda so‘kindi va telefonni chiqarib ko‘rdi. Bildirishnomalarni varaqlayotgan paytda yana qo‘ng‘iroq keldi.
Bu safar u birinchi signaldayoq javob berdi, mendan bir qadam uzoqlashib.
— Ha?
Men uning yuzidagi o‘zgarishni real vaqtda ko‘rdim.
Xotirjam va o‘ziga ishongan ifodadan… tarang, keskin va hushyor holatga.
Avvalgi iliqlik butunlay yo‘qoldi, o‘rnini sovuq va qattiq bir narsa egalladi.
Nima deyilganini eshita olmadim — lekin nima bo‘lgan bo‘lsa ham, yaxshi emas edi.
— Kelyapman, — dedi u va boshqa hech narsa demay qo‘ng‘iroqni uzdi.
So‘ng qo‘limdan ushlab, meni mashina tomon sudray boshladi.
— Rocco…? — ovozim bo‘g‘ilib chiqdi, uning uzun qadamlariga zo‘rg‘a yetisharkanman.
— Ketishimiz kerak, — dedi u muzdek ovozda — izohsiz, yumshoqliksiz.
Men ortidan qoqilib ergashdim, yuragim tez ura boshladi.
Nimadir noto‘g‘ri edi.
Juda noto‘g‘ri.
U meni deyarli mashinaga tiqib, eshikni qattiq yopdi va haydovchi tomoniga aylanib o‘tdi.
Maserati g‘uvillab ishga tushdi, g‘ildiraklar ostidan shag‘al sochildi, u gazni oxirigacha bosdi.
U menga qaramadi. Gapirmadi ham. Shunchaki iloji boricha tez haydadi, burilishlarni haddan tashqari tez olib, mashinalar orasidan o‘tib ketdi.
Men jim qoldim. Bir og‘iz ham gapirishga qo‘rqdim. Hech narsa so‘ramadim — shifoxonaga yetib kelgunimizcha.
Shifoxona.
— Rocco… nima bo‘ldi?
U mashinani kirish eshigiga yaqin joyga to‘xtatarkan, ovozi xirillab chiqdi.
— Mening oilam…
So‘zlar zo‘rg‘a eshitildi.
— Oilam avtohalokatga uchragan.