Vampire love
Taehyung /pov
"Y/N!!! YOO‘Q!!!" Men unga baqirdim.
U mashina urib ketgan edi. Men darhol uning yoniga yugurdim. Qiz quchoqlagan holatda xavfsiz edi. U o‘rnidan turib, dahshatli hodisadan qo‘rqib, onasi tomon yugurdi.
Men esa qaltiragan ko‘zlarim bilan hali ham ishonolmay, uning og‘ir ahvoliga qarab turardim. Tanasini ehtiyotkorlik bilan tizzamga yotqizdim. U hushsiz yotar, butun badani qonga belangan edi. Uning asl shaxsini oshkor qilmaslik uchun tez yordamga qo‘ng‘iroq qila olmadim. Faqat Jimin yordam bera olardi.
Shu sabab telefonimni olib, Jiminning raqamini terdim.
Taehyung: Singling kichkina qizaloqni qutqarmoqchi bo‘ldi, lekin kutilmaganda mashina urib ketdi...
Jimin: NIMA?!??! Lanati sen....
Taehyung: Hozir u hushsiz... va tanasi qonga belangan...
Jimin: Yo‘q...jin ursin Men hozir yigitlar bilan birga boraman. Sen joyingdan qimirlamay tur.
Men qo‘ng‘iroqni yakunladim va hushsiz yotgan Y/Nning yuziga qaradim.
Men uning yuzini yaxshiroq ko‘rish uchun sochlarini orqaga surdim. Yuzida hech qanday rang qolmagan, juda ojiz va rangsiz edi.
"Iltimos, buni qilma... Meni tark eta olmaysan. Qanday bo‘lmasin, seni sevaman," dedim men, ko‘z yoshlarimni ushlab qolishga harakat qilib, odamlar asta-sekin atrofimizga to‘planayotgan, ba'zilari esa tez yordamga qo‘ng‘iroq qilayotgan paytda.
Men bor kuchimni yigib baqirdim:
--Yo'q tez yordamga qo'ngiroq qilmang...uni ahvoli yaxshi....
Atrofdagilar esa menga galati qarar edilar.
"Hey men yaxshiman... Men tirik qolaman," — dedi u, ko‘zlari arang ochilib, juda sust, deyarli eshitilmas ovozda. Go‘yoki hushsiz edi, lekin to‘satdan gapirib yubordi.
Men dahshatga tushib, darhol yuziga qaradim. U hozir juda ko‘p qon yo‘qotgan edi – tanasida bir nechta jarohatlar bor edi...
U qo‘lini sekin ko‘tardi va yuzimga tekkizmoqchi bo‘ldi.
"Iltimos, ozgina sabr qil. Akalaring hozir keladi. Meni tark etma. Men seni sevaman," dedi men, ovozim titrab.
"Yaxshi..," dedi u zaif ovozda, qo‘lini sekin yuzimni silash uchun harakatlantirib.
Men uning yuzimdagi qo‘lini mahkam ushlab turdim. Uning ko‘z yoshlaridan biri yonoqlariga oqib tushdi, lablarida esa zo‘rg‘a bilinadigan, ammo yurakni larzaga soluvchi zaif tabassum bor edi. Bu meni yanada qattiq ranjitdi.
"Lekin Tae... agar bu dunyoni tark etsam ham, seni yuqoridan kuzatib turaman. Men doimo yuragingda yashayman..." dedi u. Ammo bu so‘zlar og‘zidan chiqqan zahoti yuragimni keskin og‘riq bosdi.
"Yo‘q! Yo‘q!...jinnivoy bunday demagin! Men bilaman, sen kuchlisan! Meni bu holatda tark eta olmaysan!" deya deyarli baqirib yubordim. Uni yo‘qotgan holatimni tasavvur qilishni ham xohlamasdim. Ammo...
Bu imkonsiz... u o‘la olmaydi... u vampir-ku. U o‘lmaydi...
U faqat jilmaydi… ammo bir zumda qo‘li yuzimdan tushib ketdi va ko‘zlari asta-sekin yumildi. Bu safar u haqiqatan ham hushini yo‘qotdi.
"Y/N, iltimos, uyg‘on!! ,ko‘zlaringni och!! " Shunday drya uni bagrimga bosdim.
Oradan ko‘p o‘tmay, yigitlar ham yetib keldi va Y/Nning dahshatli ahvolini ko‘rib, hammasi shokka tushdi.
"Y/Nni darhol mening uyimga olib boring!!" dedi Jimin xavotirli ovozda. Men uni ko‘tarib oldim va Jiminning uyi tomonga yugurdim – u yer bu yerdan unchalik uzoq emas edi.
U yerga yetib borgach, uni Jiminning yotoqxonasidagi karavotga yotqizdim. Shu paytda Yoongi vampirlar uchun maxsus shifokorni chaqirish uchun qo‘ng‘iroq qilayotgan edi.
Men Y/Nning yoniga, karavot chetiga o‘tirdim. O‘ng qo‘lini ushlab turdim.
Jimin ham Y/Nning chap tomoniga o‘tirdi, uning chap qo‘lini tutib, asta silab turardi.
"Iltimos, o'zingga kel. Mittivoyim iltimos....."agar unga nimadir bo'lsa seni qonini ichaman" dedi Jimin tishlarini chiqardi va menga qarab.
Men shunchaki etibor qilmaganday tutdim.
Boshqalar ham ko‘zlarida yosh bilan turishardi
To‘satdan shifokor ichkariga kirib keldi.
— Bemor qayerda? — deb so‘radi shifokor.
— Mana u, — deb javob berdi Jimin.
— Yaxshi. Tezdan xonadan chiqing — dedi shifokor.
Biz boshimizni qimirlatib rozi bo‘ldik va xonani tark etdik.
— uni qanday qilib mashina urib ketdi? — deb so‘radi Jimin mendan.
Og‘ir xo‘rsinib, tushuntirishga kirishdim:
— Biz shunchaki ko‘chada sayir qilib yurgan edik. To‘satdan bitta kichkina qizaloq yo‘l o‘rtasiga to‘pini quvlab chiqib qoldi. Menimcha, Y/N qizaloqni qutqarish uchun o‘zining tezlik qobiliyatidan foydalangan. U qizaloqni saqlab qoldi, ammo o‘sha payt kutilmaganda uni mashina urib ketdi...
— U juda mehribon qiz, — dedi Jungkook, Y/Nning jasoratini e’tirof etib.
— osha qizning ota-onasi qayerda edi?! Bolasiga qaramasa qanday ota ona ular? — dedi Yoongi g‘azab bilan
"O'zingni bos yoongi..." — dedi Hoseok xo‘rsinib
Oradan ko‘p o‘tmay, shifokor Y/N yotgan xonadan chiqdi. Biz darhol shofokorga yuzlandik.
"Y/N ahvoli yaxshimi?" — dedi Jimin xavotir bilan.
Shifokorning yuzi jiddiy ko‘rinar edi:
"U hozir juda zaif. Uni saqlab qolish uchun bitta yo‘l bor, xolos," dedi u.
"Hosh nima? aniqroq gapiring!" — dedim men, ich-ichimdan so‘zlariga sabrsizlik bilan quloq tutib, iltijo bilan qaradim.
"Uning tanasida yo‘qotilgan qonni tiklash uchun unga ko‘p miqdorda yangi, inson qonini ichirish kerak bo‘ladi. Bu nafaqat qon miqdorini tiklaydi, balki uni asil holatiga keltiradi," — dedi shifokor.
Hammamiz bir-birimizga qarab, hayratda qotib qoldik.
So‘ngra yigitlarning nigohi asta-sekin menga qadaldi...
Ularning menga qarayotganini yaxshi bilar edim — chunki bu yerda yagona inson men edim. Yuragimni mahkam qilib, chuqur nafas oldim va bir qarorga keldim.
"Hm....doktor meni qonimni oling," dedim men, biroz jilmayib, o‘zimni ruhlantirishga urinarkanman. Men o‘zimni qutqarolmasligimni, bu qarorim menga o‘lim bilan yakunlanishini tushunardim... lekin baribir uni qutqarishim kerak edi.
"NIMA?!?!" — deyishdi ular baravariga, aytgan gapimni eshitib hayratdan qotib qolishdi.
"Aqling joyidami, Taehyung?!" — dedi Jungkook.
"Agar buni qilsang, o‘lasan!" — dedi Hoseok xavotir bilan, menga ishonolmay qararkan.
"Ahmoq bo‘lma, Taehyung. Biz boshqa bir odamni topimiz?!" — dedi Namjoon, peshonasini tirishtirib. U qarorimga ishonolmas, uni qabul qila olmayotgan edi.
Men esa, qattiq qat’iyat bilan:
"Hosh o'ylab ko'ring bu vaqtda qanday qilib odam qonini topib kelasiz. Y/N ning ahvoli og'ir...yaxshilikcha fikrimni o'zgartirmasimdan qonimni olinglar," dedim.
Jimin xo‘rsindi.
U yonimga kelib, yelkamdan ushladi.
"Axmoq Y/N seni sevadi. Bilsang vamperlar butun hayoti davomida faqat bir odamnigina seva oladi. Agar sen bu dunyoda bo‘lmasang, u hech qachon baxtli yashay olmaydi. U sevgan odam yonida bo‘lmasa, uning hayoti zulmatga aylanadi. U nazoratdan chiqadi... yovvoyilashadi," dedi Jimin, ko‘zlarimga tikilib. Men ko‘zlarida — u meni o‘limga yubormaslik uchun ko‘nglimni o‘zgartirishga harakat qilayotganini aniq ko‘rdim.
"Yaxshi...unda odam qonini topib kel " dedim Jimin tomon qarab--Bir necha soniya davomida topib kelsang singling tirik qoladi."
Jimin:
"Axmoq... agar tirik qolsang, sen ham to‘liq vampirga aylanasan shunga tayyormisan?" dedi u.
"Rostdanmi?" dedim hayron bo‘lib.
"Ha," deb javob berdi Jimin jiddiy ohangda.
"Tayyormisiz?" — deb so‘radi shifokor mendan.
"Ha," dedim hayajon bilan, shifokorni ergashib Y/Nning xonasiga kirdim. Boshqalar ham ortimdan yurishdi.
Men Y/Nning karavoti yonida turdim. U hanuz hushsiz, juda zaif edi. Yuzida hayot asari yo‘q, oqarib ketgan.
"Kaftingni ozgina kes, shunda u qon hidini sezadi," dedi shifokor.
"Xo‘p..." dedim, tilim kalovlanib. Shifokor uzatgan pichoqni oldim. Nafasimni ichimga yutib, og‘riqqa chidashga harakat qilib, kaftimni biroz kesdim.
Haqiqatan ham qon tomchilay boshladi — polga oqib tushardi. Y/N burunidan kuchli, yangi inson qoni hidini sezgan zahoti ko‘zlarini qattiq ochdi. Uning ko‘zlari qip-qizil edi, aynan qon rangida.
Y/N burni bilan havoni hidlab, yangi qonning manbasini izlay boshladi va nihoyat menga qaradi. Yuzida g‘alati, tabassum paydo bo‘ldi , kozlarini esa rangi ozgardi. Nigohini pastga, bo‘ynimga qaratdi. Men hayajondan quruq yutindim — tanam titrardi. Bu holatda Y/N o‘zini emas, go‘yo bir maxluqni eslatardi. U meni tanimayotganga o‘xshardi — uni faqat yangi qonning kuchli hidi boshqarayotgan edi.
Tezlik qobiliyatidan foydalanib, u bo‘ynimdan ushlab oldi va birdaniga pastga tortdi. Og‘zini bo‘ynimga yaqinlashtirdi. Men dahshatga tushib, oh tortdim — uning tishlari terimga kirib borayotganini, qonimni so‘rayotganini his qildim. Tanam qaltirab ketdi, zaiflashayotganimni aniq sezdim.
Jimin va Hoseok hushini yo‘qotgan Y/Nni orqaga tortib, undan ajratishga urinishdi. Chunki u haddan tashqari ko‘p qon so‘rib yuborayotgan edi. Men esa asta-sekin hushimni yo‘qota boshladim. Ko‘z oldim xiralashdi. Tanam bo‘shashdi, va men hushsiz holatda yerga quladim — juda ko‘p qon yo‘qotgan edim...
Jimin/ Pov
Jungkook va Yoongi hushini yo‘qotgan Taehyungni yerga qulamasidan oldin tutib olishdi. Ular uni pastga — mehmonxonaga olib tushishdi. Shifokor ham ularning ortidan tushdi.
Y/N butunlay o‘zini yo‘qotgan edi va Taehyungning qonini haddan tashqari ko‘p so‘rib yuborgan edi. U boshi bilan yuzini silab, hushini asta-sekin qaytara boshladi. Endi u ancha sog‘lom ko‘rinar, rangi ham o‘ziga kelgan edi.
Va u oziga keldi.
"Taehyung qayerda?" — dedi Y/N hayrat va xavotir bilan.
"U hozir mehmonxonada dam olyapti," dedim men, uning yoniga o‘tirarkanman.
"Iltimos, men uni ko‘rishni juda-juda xohlayapman. Nega men uning qonini so‘rib qo‘ydim... u mening aybimdan o‘lmasin!" — dedi u yig‘lab, ko‘z yosh to‘karkan, ko‘ylagimdan mahkam ushlab meni yalinardi — uni mehmonxonada hushsiz yotgan Taehyung oldiga olib borishimni iltimos qilar edi.
"Malikam sen dam ol. Taehyung ham dam olyapti. Sen Organizm hali to‘liq tiklanmagan," dedim men uni ko‘ndirishga urinib. Lekin u o‘ta qaysar edi — sevgan odamining yoniga borish uchun hech narsani eshitmasdi.
"Yo‘q!! Men uni ko‘rishni xohlayman!!" — deb qichqirdi Y/N va o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi. Lekin men uni orqaga tortib, mahkam quchoqlab qoldim.
"Men uni yo‘qotishni xohlamayman... Men uni sevaman," — dedi u sekin yig‘lab, boshini ko‘ksimga qo‘yarkan. Singlimning yuragi sinayotganini ko‘rib o‘zimni tutolmadim — ko‘zimdan bir tomchi yosh yumshoq yuzimdan oqib tushdi.
"Hammasi yaxshi bo‘ladi. U albatta tuzaladi," — dedim men uni tinchlantirishga urinib.
Oradan bir necha daqiqa o‘tib, Y/N quchoqlarimda uxlab qoldi. Men peshonasidan o‘pdim va asta pastga — mehmonxonaga tushdim. Ichimda umid bor edi — Taehyung sog‘ bo‘lib chiqadi, deb.
Ammo yuqoriga qaraganimda, Taehyung hali ham hushsiz yotardi. U juda oqarib ketgan, go‘yoki o‘lim soyasi tanasini qoplagandek edi. Tanasi juda ko‘p qon yo‘qotgani bilinib turardi.
"Taehyungning ahvoli yaxshimi?" — deb so‘radim shifokordan,
Ammo shifokor faqat aybdor ko‘zlar bilan menga qaradi.
"U allaqachon vafot etgan... Juda ko‘p qon yo‘qotdi. Tanasi zaiflashib ketdi va hayotni saqlab qola olmadi," — dedi shifokor yuzida qayg‘u bilan.
Men unga hech nima deb javob bermadim. Faqat yuzimda g‘am va xavotir birlashib, ifodam o‘zgardi. Ichimda eng katta qo‘rquv asta haqiqatga aylanayotgan edi:
Y/N Taehyungning o‘limini eshitgan zahoti... o‘ziga kelolmaydi. U endi hech qachon o‘z holicha bo‘la olmaydi.
Y/N Taehyungni shunchalik sevardiki, agar u bu dunyoda eng sevimli insonini yo‘qotsa... bu uni telbagacha olib borishi mumkin edi.
Men o‘zimni bir oz tinchlantirish uchun oshxonaga suv ichgani bordim. Yutqinib suv ichayotganimda, kutilmaganda kimdir ismimni baqirib chaqirdi.
"Jimin!! Taehyung tirik!!" — Jinning ovozi mehmonxonadan yangradi.
Men hushimni yo‘qotayotgandek bo‘ldim — hayratdan nafasim tiqildi va shu zahoti yugurib mehmonxonaga chopdim. Barchasi Taehyung yotgan divan atrofida to‘planib olishgan edi.
"Rostdanmi?!" — deb so‘radim, ko‘zlarimga ishonmay.
"Ha! U nafas olayapti!" — dedi Namjoon.
"Shifokor, bu rostmi?" — dedim men, javobni iltijo bilan kutib.
Shifokor boshini qimirlatdi:
"Ha. Lekin yomon xabari — u hushiga kelganidan keyin vampirga aylanishi muqarrar. Shuning uchun tayyor bo‘lishingiz kerak. U uyg‘onganida juda qonxo‘r bo‘ladi, uni to‘xtatish oson bo‘lmaydi."
Shifokor buni ogohlantiruvchi ohangda aytdi.
"Tushinarli," — dedim men yuzimda katta tabassum bilan. Chunki... Taehyung tirik edi. Hatto agar u endi vampir bo‘lsa ham — u hali ham biz bilan edi.
Men Taehyungning yonida divanda o‘tirardim, qo‘limda bir stakan qon bor edi. U hushiga kelgach, darrov qonning hidini sezdi. Bir soniyaga ham ikkilanmay, unga stakanni uzatdim — bilardimki, uyg‘ongach, u qon istaydi.
— "Yaxshimisan, Taehyung?" — deb so‘radim, u qonli ichimlikni oxirigacha ichib bo‘lgach.
— "fuu qon ichishga organishim kerak ekan....Ha yaxshiman, hattoki sog‘lomdekman ham. Nima bo‘ldi o‘zi?" — dedi u hayrat va chalkashlik bilan yuzimga tikilib
Men diqqat bilan uning yuziga qaradim. U endi insonlarga xos bo‘lgan pushti rangni yo‘qotgan edi — o‘rniga go‘yoki tirik murdaga o‘xshardi. Chunki u endi biz kabi to‘liq vampirga aylangandi.
— "hosh," — dedim men ohista, — "sen juda ko‘p qon yo‘qotganing uchun allaqachon vafot etganding. Lekin Y/N sendan qon so‘rib, bir vaqtda vampirlik zaharini tanangga yuborgani sababli sen ham vampirga aylanding."
Taehyung bir zum jim bo‘ldi, so‘ng lablarida sekin-asta tabassum paydo bo‘la boshladi.
— "Demak, men Y/N bilan abadiy birga yashashim mumkinmi?" — dedi u, ko‘zlari porlab.
Men ham tabassum bilan javob berdim:
— "Albatta, endi sizlar aqldan ozgan vampir juftlik sifatida o‘z dunyochangizda baxtli yashay olasizlar."-- deb kuldim
— "Zo'rku...unda Men Y/Nning xonasiga chiqaman!"
Taehyung quvonch bilan kuldi va zinapoyadan yuqoriga — Y/Nning xonasiga ko‘tarildi. Endi u nihoyat Y/Nni o‘ziniki qila olishiga ishonardi.
Seoyun /pov
Men asta ko‘zlarimni ochdim. Qarshimda Taehyung yotardi — u menga tikilib qarar, yuzimga shunchalik diqqat bilan boqar ediki, o‘zimni bir oz noqulay his qildim. Boshida biroz hayron bo‘ldim: u avvalgidek emas edi. Tashqi ko‘rinishi... go‘yo tirik murdaga o‘xshardi.
— "Taehyung... sen tirikmisan?" — dedim, unga sinchiklab qarab. So‘ng qo‘lim bilan yuzining har bir chekkasiga sekin tegdim. U esa mening harakatlarimga kulib qo‘ydi.
— "Ha, men tirikman... lekin endi men ham to‘liq vampirman. Xuddi sen kabi." — dedi Taehyung, o‘zining doimiy, qutlug‘ qutichaga o‘xshash tabassumi bilan.
— "Rostdanmi?" — dedim hayrat va sevinch ohangida. Ichimda asta-sekin quvonch pufaklari ko‘tarilayotgandek edi. Endi biz yana birgamiz... lekin bu safar abadiy.
-- "Ha, sen menga juda ko‘p zahar yuborgan ekansan," — dedi Taehyung, kulimsirab.
— "Oh… kechirasan," — dedim biroz xijolat bilan.
— "exx tentakinam..... Endi biz abadiy birgamiz," — dedi u, meni ohangraboday bag‘riga tortib, boshimni silab.
— "Hammasi uchun raxmat , Taehyung... Men seni sevaman," — dedim, uning bag‘riga mahkamroq yopishib.
— "Men ham seni sevaman, Y/N," — dedi u sokin ovozda.
Bir lahzaga sukut cho‘kdi, ammo qalbimizda issiq tuyg‘ular guvillab urardi.
— "Bilasanmi?" — dedim kulimsirab. — "Endi sening inson yuzingni ko‘ra olmayman. To‘liq vampirga aylangansan exx!"
Men kuldim. Taehyung esa kulgimga qo‘shildi — lekin ko‘zlarimizda hali-hanuz abadiy birlik orzusi yaltirar edi.
Biz turmush qurdik. Endi birgina farzandimiz bor — ismi Kim yoenjun va men faxr bilan o‘zimni Kim Y/N deb atayman.
Jimin esa yoenjun bilan baste o‘ynab, hovuzda vaqt o‘tkazardi. Hali ham o‘ziga juft topmagan bo‘lsa-da, hayotdan rozi. U Yoenjunning o‘z jiyanidek emas, go‘yoki o'g'lidek yaxshi ko‘radi.
Men esa hovuz chetida turib, Jimin bilan Yoenjunning sho‘xliklarini kuzatib, kulib qo‘yardim. Yuragim erib ketganday bo‘ldi — Jiminning o‘g‘limga bo‘lgan mehribonligi uni bir kun ajoyib ota bo‘lishiga ishonch uyg‘otardi.
— "Jimin! O‘zingga hali ham juft topmadingmi?" — dedim kulib.
— "Chunki men allaqachon jiyanli bo‘lganman. U men uchun xuddi o‘g‘ildek. Menga boshqa bola kerak emas!" — dedi Jimin, e’tiborini yoenjun uzmasdan.
— "Mayli, xo‘p," — deb javob berdim va shu payt orqamdan belimni kimningdir qo‘li quchib oldi. Yonimga qarasam — bu Taehyung edi.
— "Salom, sevgilim~" — dedi Taehyung, menga kulib qararkan.
— "Salom, Taetae~" — deb javob berdim, ko‘zlarimda mehr ila.
— "Hali ham ishonolmayapman... biz birgamiz, endi qaragin — o‘g‘limiz ham bor. Avvallari o‘ylardimki, biz boshqa-boshqa mavjudot bo‘lganimiz uchun birga bo‘la olmaymiz... lekin endi orzum ro‘yobga chiqdi." — dedi Taehyung, yuragi to‘lib.
— "Men ham xuddi shunday o‘ylardim... bilasanmi, men seni shunchalik sevaman." — deb javob berdim va qo‘llarimni uning bo‘yniga o‘rab oldim.
— "Men ham seni yaxshi ko‘raman, Y/N." — dedi Taehyung, qo‘llarini belimga qo‘yar ekan. So‘ng asta yuzimga yaqinlashdi va lablarimiz bir-biriga tegib, yumshoq va ehtirosli o‘pish boshlanib ketdi — shu daqiqada Jimin va yoenjun haqida ham unutdik.
— "Ey siz uyatsizlar!! Bu yerda muhabbatilarni doston qilishingiz shartmi! Agar shuni qilishni xohlasangiz, xonangizga boring! Bu beg‘ubor ko‘zlar sizlarning romantik sahnangizni ko‘rishiga hali erta" — deb Jimin hovuz ichidan bizga baqirdi,
O‘pishimizni yumshoq tugatib, kulib dedim:
— "Kechirasiz, oppa~ Kechirasiz, shirinim~" — dedim o‘pishdan so‘ng Jimin va o‘g‘limiz Yoenjunga qarata.
— "Xo‘sh, jimin aytgandek, endi yotoqxonaga boraylik!" — dedi Taehyung labining bir chetida vasvasa bilan jilmayib. Unga qarab yutindim — nima bo‘lishini aniq tushunib turardim. Og‘zimni ochib biror nima demoqchi bo‘lib ulgurmadim, Taehyung allaqachon meni quchog‘iga olib, ko'tardi va oglimizga qarab dedi:
--Oglim bir ozing oynab zerikganga oxshaysan ukacha hohlaysanmi? - deb kuldi taehyung yoenjun esa xursand bolib--Haa- deb baqirdi jimin esa qovogini uyib:
--Ahh uyatsizlar.. deb kulib qoydi.
Taehyung meni kotargancha yotoqxonaga qarab yugurdi.
Bilaman, bu hikoyaning syujeti hammaga birdek yoqmasligi mumkin. Biroq, shu fanfikni oxirigacha o‘qigan har bir insonga samimiy rahmatimni bildiraman😍❤️🔥 sizlarni yaxshi koraman...