Rocco Alvaro Accardi
Fanfic arxiv💋:
"Shuning uchun ham, bugun Amaliya uni sevimli amakisi deb tanlasa kerak. U har kuni o‘ziga yangi 'sevimli amaki' saylaydi."
Go‘yoki men butun tushdan keyin basharam alum-jalum bo‘lib yotganimga qaramay, u bilan o‘ynamagandekman.
"Menga og‘ir botyapti," — deb bo‘rttirib oh-voh qildim. — "Ko‘chaga chiqolmadim, shuning uchun hamma ishni egizaklarga topshirib qo‘ydim."
"Ajoyib," — deb to‘ng‘illadi Kosta. — "Shunchaki daxshat."
"Ularga qachondir mas’uliyat berishing kerak-ku. Hozir ayni vaqti," — deb kuldi Tristano.
"Hazillashyapsanmi?" — Kosta akamizga qarab piching qildi. — "O‘tgan hafta ertasi kungi naqd pullik kelishuv uchun kerak bo‘ladigan pullarni olib kelishga ularni bir klubga yuborgandim. Jovanni mast bo‘lib qaytib keldi, Aydan esa poyabzalini yo‘qotib qo‘ygan, qo‘llaridagi sumka esa bir dollarlik kupyuralarga to‘la edi."
Kostaning jig‘ibiyroni chiqayotgan edi, lekin Tristano ikkalamiz qah-qah urib yubordik. Bu shunchaki kulgili bo‘lgani uchun emas, balki bu egizaklar uchun juda xos holat bo‘lgani uchun edi.
"Xullas, men sabog‘imni oldim. Bugun tushdan keyin ularni Alessiyaning idorasiga imzo qo‘ydirib kelishga yubordim. Hujjatlar rasmiylashtirilmaguncha yangi omborni to‘ldirishni boshlay olmaymiz."
"Lekin ular idora o‘rniga uning kvartirasiga borishibdi va guldonni sindirib qo‘yishibdi."
Hammamiz bilamizki, egizaklar qimmatbaho narsalarni sindirishni jonidan yaxshi ko‘rishadi. Bir safar Millining kubogini ham parchalab tashlashgan edi.
"Keyin esa ular shunchaki bir mashinani tashlab, men uchun hujjatlarni olib kelishlari kerak edi." Men gapirgan sayin, ularning ko‘chada qolib ketgan vaqti ancha cho‘zilib ketganini anglay boshladim. Hozir oqshom ancha kech bo‘lib qolgandi.
"Aslida, ular allaqachon qaytib kelishlari kerak edi," — qoshlarimni chimirdim.
"Yana qandaydir ko‘ngilsizlikni kutaver," — deb kuldi Tristano. — "Yoki butunlay falokatni."
Ular uchta oddiy vazifani ham eplay olmasligiga ishongim kelmasdi, lekin bu ularning qo‘lidan kelishini yaxshi bilardim.
Televizorda raqsga tushayotgan sabzavotlar haqidagi ahmoqona ko‘rsatuv tugaganida, xonaga bir lahzali jimjitlik cho‘kdi.
"Dada. Veggie Boogie," — Amaliya qoshlarini chimirib, Tristanoning tizzasidan tushishga harakat qildi; u har doimgidek televizor yoniga yugurib bormoqchi edi. Bu safar Tristano uni mahkam ushlab qoldi.
"Tinchlan, principessa (malikam)," — qizaloqning jig‘ibiyroni chiqayotganini ko‘rib Kosta kulib qo‘ydi. — "Hozir yangisi boshlanadi."
Xonada keyingi sabzavotlar turkumini kutib hamma jim bo‘lib qolgan o‘sha lahzada, yo‘lakda qadam tovushlari eshitildi.
Bir ozdan so‘ng, otamiz eshik yonidan o‘tib ketayotib, ehtimol o‘z ish xonasiga yo‘l olgan edi. Kosta uni chaqirdi: "Ada, bir daqiqaga bu yerga kiring."
Edoardo to‘xtadi, ichkariga kirarkan ko‘zlari qisildi. "Nima gap?"
"Bunaqasi boshqa qaytarilmaydi," — Kosta maqsadga ko‘chdi va ekranda yangi sabzavotlar paydo bo‘lishi bilan menga ishora qildi.
Bu safar ekranda kartoshka va pomidor chiqdi. Bu qism oxirgi marta qo‘yilganida, Milli ularning hatto sabzavot ham emasligini bilib qolgandi. Sabzavot turiga kirmaydigan ikkita narsa haqida butun boshli qism tayyorlashganiga ishonolmagandik. "Veggie Boogie"dagi kartoshka va pomidor.
Haqiqiy firibgarlar.
"Nima bo‘ldi?" — Otam qoshlarini chimirib, avval menga, keyin Kostaga qaradi.
"Franko unga qo‘l ko‘tardi." Kostaning ovozi baland emas edi, lekin undagi vazminlik yetarli edi. "Yuzi ko‘kargan, qovurg‘alari lat yegan. Uni yolg‘iz tutib olibdi."
Edoardoning yuz ifodasi bir zumda o‘zgardi — avval taranglik, so‘ng g‘azab paydo bo‘ldi. "U nima qildi?!"
"Ombordagi kechikishlar tufayli," — dedi Kosta.
"U buni ogohlantirish deb aytdi."
Men buni ko‘rdim, bor-yo‘g‘i bir soniya. Otamning ko‘zlarida aybdorlik hissi miltillab o‘tdi.
"Men unga endi bunday qilmasligimizni aytgandim," — deb to‘ng‘illadi Edoardo va sekin bir qadam oldinga yurdi. — "Oxirgi marta aytganimda... Agar bilganimda edi..."
"Endi bilyapsiz," — dedi Kosta.
Edoardo yana menga qaradi. "Yaxshimisan?"
Men yelka qisdim. "Meni g‘ofillikda tutdi. Bu boshqa qaytarilmaydi. Kelasi safar men..."
"U sizlarning birontangizga boshqa barmog‘ini ham tekkiza olmaydi," — u gapimni qat’iy ohangda bo‘ldi. — "U bilan o‘zim shug‘ullanaman."
"Yaxshi," — deb pichirladi Tristano, u hamon otamizga emas, Amaliyaga qarab turardi. — "Chunki biz endi bola emasmiz. Franko esa rahbar emas."
Men iljaydim. "Buni Frankoga ham aytdim. Unga yoqmadi."
Edoardoning labi g‘azabdanmi yoki o‘zini tiyishdanmi, bir titrab ketdi — ajratolmadim. "U faqat yuk tashish yo‘nalishlari uchun hamon yonimizda. Agar u yana chegaradan chiqsa, tamom — u endi yo‘q deb hisobla."
Eshik zarb bilan ochildi-yu, Aydan va Jo kirib kelishdi. Jo stol ustiga bo‘sh konvertni tashladi.
"Alessiya bilan ish bitdi," — u tirjayib, mening ko‘kargan yuzimga ishora qildi. — "Hali ham chiroylisan, a?"
"Yo‘qol-e," — deb kuldim va muzi erigan no‘xatlarni unga qarab otdim. U osonlikcha chetga qochib, Sandro yoniga, polga o‘tirdi.
Aydan divanga suyanib, Edoardoga qarab bosh irg‘adi. — "Tristano haq, amaki (Zio). Boshqa pinhona zarbalar bo‘lmaydi. Biz uning ortidamiz."
"Shunday," — deb qo‘shib qo‘ydi Jo, Sandroning o‘yinchoqlaridan birini o‘g‘irlab. — "Franko unga tegmaydi. Hech kim tegmaydi."
Edoardo hammamizga — menga, Kostaga, Tristanoga va egizaklarga bir-bir qarab chiqdi. Uning ko‘zlarida g‘urur porlardi. So‘ng ovozi pasaydi.
"Agar Franko buni yana takrorlasa, uni o‘z qo‘llarim bilan yerga ko‘mamiz."
Xonaga sukunat cho‘kdi. Chunki bu nima degani ekanligini hammamiz yaxshi tushunardik.
Agar kimdir Frankoga tegsa, hukmron Akkardi oilasiga qarshi fuqarolar urushi boshlanib ketardi.
Shu payt Amaliya kartoshkaning pomidorga qilgan qaysidir qilig‘idan qah-qah urib kulib yubordi.
"Qarang, buva!" — Amaliya kıkırlab, Edoardoga o‘girildi. Edoardoning ko‘zlari Amaliya televizorga ishora qilganida yumshadi. — "Pomidor. U endi raqsga tushyapti."
"Ko‘ryapman." Uning pomidor bilan zarracha ishi yo‘q edi, buni hamma bilardi. Lekin nevarasining ko‘ngli uchun bosh irg‘ab qo‘ydi.
"Men pomidorni meva deb o‘ylagandim," — Aydan qoshini chimirdi, uning diqqati ham endi sabzavot deb atab bo‘lmaydigan raqs tushayotgan narsalarga qaratilgandi.
"Shunaqa o‘zi," — deb g‘uldiradim, boshimni chayqab. Agar bular sabzavot bo‘lmasa, bu ko‘rsatuvni "Veggie Boogie" (Sabzavotlar raqsi) deb atashmasin.
Mavzuning o‘zgarishi suhbat tugaganidan dalolat edi, shuning uchun Edoardo indamay ortiga o‘girildi va Kostaning yonidan o‘tayotib, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ydi.
"Xayr, buva!" — deb baqirdi Amaliya, Sandro ham unga ergashib qo‘l siltadi.
"Ciao, piccola (Xayr, mittiqiz)," — u eshik oldidan qo‘l silkidi va chiqib ketdi.
"Chatda yozilishicha, kartoshka uglevodlar oilasiga kirar ekan," — deb e’lon qildi Jovanni telefoniga qarab. — "Sabzavotlar ham uglevodmi?"
"Yo‘q, og‘ayni. Ular shunchaki sabzavot," — Aydan divanga o‘zini tashladi, u ham xuddi Amaliyadek ko‘rsatuvga mukkasidan ketgan edi.
"Buni battar qilganingni bilasan-a?" — Kostaning e’tiborini tortish uchun uni turtib qo‘ydim. — "Agar dadam Frankoga biror narsa desa, uning battar g‘azabi chiqadi."
"Bilaman. Lekin sen mening ukamsan. Bunday narsaning yana qaytarilishiga hech qachon yo‘l qo‘ymayman."
"Chindan ham men La Famigliadagi fuqarolar urushiga arziymanmi?" — Ohangim o‘ta jiddiy bo‘lsa-da, nimtabassum qildim.
"Yo‘q," — deb qo‘shib qo‘ydi Tristano. — "Lekin u buni senga qilgan bo‘lsa, bizga ham qila olaman deb o‘ylashi mumkin."
Boshimni chayqadim. "Demak, meni shunchaki akalik mehri tufayli himoya qilmayapsizlar-da?"
"O‘zingga haddan ortiq bino qo‘yma," — Tristano piching qildi. — "Agar ular senga hujum qilishsa, keyingisi biz bo‘lamiz."
"Men esa kasalxonaga borish uchun juda charchaganman," — deb to‘ng‘illadi Kosta.
"Juda ta’sirli," — deb pichirladim, raqsga tushayotgan pomidorga qayta tikilib
ALESSIYA RUSSO
POV (Uning tilidan)
7-kolonka. Marlboro sigareti.
Navbat kutayotganimda, miyamda mana shu ikki narsani qayta-qayta takrorlardim.
Faqat bir marta xayolim bo‘lindi — mendan besh qadam oldinda turgan kichkina qizcha onasi qulupnayli konfet olib bermagani uchun yig‘lay boshlaganida.
Men Palermodan yigirma daqiqalik masofada, omborxona yaqinidagi gavjum yoqilg‘i quyish shoxobchasida edim.
Gavjum joylar meni stressga tushiradi, shuning uchun ham hamma narsani unutib qo‘yaman.
Lekin men qiladigan yagona ish — anavi muloyim ayolga "Yettinchi kolonka va Marlboro sigareti" deyish edi. Shunchalik oddiy.
Nahotki, eng kutilmagan vaziyatlarda faqat men shunaqa xavotirga tushsam?
"Sizga yordam bera olamanmi?"
Oh.
Navbat meniki.
"Benzin uchun to‘lamoqchi edim," — deb jilmaydim, kredit kartamni ko‘kragimga mahkam bosgancha.
"Kolonka raqami?" — u saqichini chaynab, zerikarli ohangda so‘radi.
Mana, endi raqam esimdan chiqdi.
"Iii..." Men chapga o‘girilib, yoqilg‘i quyish maydoniga qaragan oynadan tashqariga qaradim. U yerda o‘zimning Audi mashinamni ko‘rdim.
"Yettinchi raqam."
"67 yevro."
"Karta bera olasizmi?" Men qo‘limdagi tayyor turgan kartani ko‘rsatib jilmaydim. Mendan uchta odam oldindagi ayol to‘lovni tugatganidayoq uni tayyorlab olgan edim.
"Tayyor bo‘lsangiz, to‘layvering." U shunchalik zerikkan ko‘rinardiki... Bu oddiy muloqot meni qanchalik xavotirga solayotganidan xabari ham yo‘q edi.
"Aytgandek, uzr, bir quti Marlboro ham bera olasizmi?"
Mana shu lahzada ortimdagi turnaqator navbat norozilik bilan g‘uldirayotganini tasavvur qildim. Balki ular buni ovoz chiqarib aytishmagandir, lekin ichlarida so‘kishganiga aminman.
"Xo‘p," — u uf tortib, sigaret qutisini olish uchun o'girildi. Bu Rokko uchun kichkina sovg‘a edi. Oxirgi marta ob'ektni ko‘zdan kechirganimizda, bu bir necha soat davom etgan va Rokko sigaretini unutib qoldirgan edi.
Shuning uchun, har ehtimolga qarshi unga bir quti olib borishga qaror qildim. Bu meni ortiqcha bosh og‘rig‘idan qutqarardi.
To‘lovni tugatib, Audining xavfsiz bag‘riga qaytishim ko‘p vaqt olmadi. Men kolonka raqamini unutganimni eshitgan ortimdagi odamlarning malomatli nigohlaridan qochishga muvaffaq bo‘ldim.
O‘n daqiqadan so‘ng, nihoyat, omborxonaga yetib keldim. Mashinani to‘xtatar ekanman, Rokkoning qora Mazeratisi hali yo‘qligini payqadim. Kutganimdek — chunki bu odam hech qachon o‘z vaqtida kelmaydi.
Xayriyatki, ichkarida uni atigi bir necha daqiqa kutdim. Shu fursatdan foydalanib, mulk haqidagi shakllarni va tekshiruv uchun kerak bo‘ladigan hujjatlarni to‘ldirishni boshladim.
Uzoqdan uning kelayotganini ko‘rdim — egnida odatdagidek qimmatbaho dizaynerlik kostyumi va hashamatli aksessuarlar: ko‘zni qamashtiruvchi soat, tilla uzuklar va unga juda yarashgan qora ko‘zoynak.
"Kech qoldingiz," — deb pichirladim, nigohimni telefonimga qaratib (u yerda qaydlar qilayotgan edim).
Yoki telefonim, yoki eski uslubdagi planshetli qog‘oz tutqich. Kompaniyamiz qog‘ozsiz ishlashga qat’iy o‘tgan edi — lekin ular meni bizga berilgan o‘sha ahmoqona planshetlarda uzun jumlalarni yozishga hech qachon majbur qila olishmaydi.
"Kechir," — u yonimda to‘xtadi, uning yog‘ochli atiri hidi tuyg‘ularimni junbushga keltirdi. — "Singlimni baletga olib borishimga to‘g‘ri keldi."
"Kecha uyimga bostirib kirgan o‘sha egizak amakivachchalaringizdan biri emasdir-a?" — deb qoshimni ko'tardim, unga zo‘rg‘a qarab.
"Yo‘q. Lekin o‘sha ikki ahmoqni balet darsida ko‘rish uchun bor-budimni bergan bo‘lardim," — u kuldi, kulgisi beton devorlarda aks sado berdi. — "Bu ularning singlisi, Marina edi. U olti yoshda."
"Ha," — men bosh irg‘adim. Rokkoning juda mehribon va muloyim bo‘lib, 6 yoshli jiyanini baletga olib borayotgani haqidagi tasavvurni miyamdan chiqarib tashlashga harakat qildim.
Unga bo‘lgan qiziqishim u taratadigan sirli va xavfli auradan kelib chiqsa-da, lekin erkak kishining o‘z oilasiga, ayniqsa bolalarga nisbatan yumshoq bo‘lishida ham meni o‘ziga tortadigan nimadir bor edi.
Fanfic arxiv💋:
Ikkala xislatni ham o‘zida mujassam etgan erkak esa... shunchaki daxshat.
"Kech qolganim uchun uzr so‘rayman. Lekin uzrimli sababim bor edi."
"Hm. Balki buning uchun uzring o‘tar," — nihoyat ko‘zlarimni uning ko‘zlariga qaratdim. — "Lekin bunisiga nima bahonang bor?.."
Yuzimdagi hazilomuz tabassum bir zumda g‘oyib bo‘ldi. "Yuzingga nima qildi?"
"Yuzimga?" — deb so‘radi u, lablari jilmayishdan titrab.
"Rokko," — qoshlarimni chimirib, bir qadam oldinga bosdim. — "Yuzing ko‘karib ketibdi."
"Hech narsa emas," — u nigohini olib qochib, atrofimizdagi omborni ko‘zdan kechira boshladi.
"Hech narsa? Ko'm-ko'k bo‘lib turibdi-ku! Bu ko‘zoynaklar hech narsani yashirolmayapti." Uning ko‘zi atrofidagi yanoq qismi butunlay ko‘kargan edi.
"Jiddiy aytyapman, Alessiya. Hammasi joyida." E’tiroz bildirish uchun yana og‘iz juftlagandim, u gapimni bo‘ldi: "Bu shunchaki akam bilan kelishmovchilik. Akalar urishib turadi." U xuddi bu dunyodagi eng oddiy narsadek yelka qisdi.
"Seni tanigan uch yilim ichida hali biror marta bunday jarohatlanganingni ko‘rmaganman, ayniqsa akalaringdan biri tufayli ekanligiga aslo ishonmayman." Men unga bir soniya ham ishonmadim va buni yuz ifodamdan tushunish qiyin emasdi.
"Tristano chindan ham pitsa yeyishni juda xohlagan edi," — u yana yelka qisdi, men unga o‘qrayib qaraganimda, uning tabassumi yanada kengaydi.
"Yaxshi. Menga aytma. Baribir menga farqi yo‘q." Men undan o‘girilib, diqqatimni omborning nurayotgan shiftiga qaratdim.
"Iye, qo‘ysang-chi," — u kıkırlab, tirsagimdan tutib meni yana o‘ziga qaratdi. — "Yolg‘on gapirma. Sen men haqimda qayg‘urasan."
"Yo‘q, qiziq emassan. Sen shunchaki mening shaxsiy bankimsan."
Men mutlaqo samimiy gapirgan bo‘lsam-da, Rokko bunga qah-qah otib kuldi. To‘g‘ri, u mening shaxsiy bankim edi, lekin afsuski, men haqiqatan ham unga befarq emasdim.
"Men shunchaki bankmasman. Biz do‘stmiz, shunday emasmi?"
"Yo‘q." Men yana o'girilib ketmoqchi bo‘ldim, lekin u meni to‘xtatdi.
"Alessiya."
"Rokko."
"Xo‘sh, kelishdik. Agar do‘stligimizni tan olsang, aslida nima bo‘lganini aytib beraman." U menga ishonch bilan qarab iljaydi. U mening qiziquvchanligimga dosh berolmasligimni biladigan darajada meni yaxshi tanirdi.
Mayli, tan olaman, qiziqish ustun keldi.
"Yaxshi," — uf tortdim. — "Biz do‘stmiz. Baxtlimisiz?"
"Keyingi tug‘ilgan kuningga boradigan darajada yaqin do‘stlarmi?" — u ataylab jig‘imga tegish uchun tirjaydi.
"Albatta. Faqat ko‘ngilochar dastur sifatida."
"Ko‘ngilochar dastur?" — uning kibrli tabassumi yuzidan g‘oyib bo‘ldi.
"Sì (Ha). Fokuschi bo‘lishing mumkin. Yoki raqqos," — men vaziyatni o‘z foydamga burib, iljaydim.
"Agar tug‘ilgan kuningda barcha go‘zal dugonalaring senga emas, ko‘proq menga e’tibor qaratishlariga qarshi bo‘lmasang — bajonidil."
"Agar u yerda faqat erkak do‘stlarim bo‘lsa-chi?" — men begunoh tabassum bilan boshimni bir tomonga qiyshaytirdim.
"Bu umuman kulgili emas," — deb to‘ng‘illadi u, boyagi iljayishi o‘rnini jiddiylik egalladi.
"O‘zing boshlading," — deb kuldim. — "Xo‘sh, ko‘zinga nima qildi o‘zi?"
"E, oilamizga tegishli klublardan birida to‘qnashuv bo‘ldi. Kimdir narkotik sotishga harakat qilibdi."
"Nima, u yerda qo‘riqchilar yo‘qmi?" — deb shubha bilan qoshimni ko‘tardim.
Men ahmoq emasdim. Rokkoning qing‘ir ishlar bilan aloqasi borligini bilardim — u ehtimol soliqlardan qochardi va shubhali biznes aloqalariga ega edi
Lekin... uning biror narsaga shaxsan aralashganiga ishonchim komil emas edi. U klubdagi narkosavdoni shaxsan to‘xtatadigan darajadagi boy yigitga o‘xshamasdi.
"Bilasan-ku, agar biror ish to‘g‘ri bajarilishini xohlasang, uni o‘zing qilishing kerak."
"Hmm. Amakivachchalaring seni uchrashuvda deyishgandi," — dedim ombor bo‘ylab yura boshlaganimizda xayolchan pichirlab.
"Agar uchrashuvda bo‘lganimda, bu senga og‘ir botarmidi?" — u xonani ko‘zdan kechirayotganimda nigohini menga qadaganini his qildim.
"Albatta," — dedim o‘ylanib. "Yuragim parcha-parcha bo‘lardi. Men esa birga qochib, turmush quramiz deb o‘ylagandim. Keyin seni o‘ldirib, hamma pulingni o‘zimga olib qolmoqchi edim."
"O‘ylashimcha, qochishni rejalashtirishdan oldin... yoki meni o‘ldirishni rejalashtirishingdan oldin, men bilan uchrashuvga chiqishga rozi bo‘lishing kerak," — deya qo‘shib qo‘ydi u, ovozida kulgi sezilib.
Boy beva bo‘lib qolganimda u unchalik kulmaydi hali.
"Hoy, men rozi bo‘lganman-ku," — unga qarab barmog‘imni ko‘tardim. "Komissiya sifatida 200 ming ishlab olganimdan keyin."
"Sen uchun faqat pul muhim, shunday emasmi?" — u past va bo‘g‘iq ovozda kulib yubordi.
"Xo‘sh, janob Akkardi, sendan boshqa yana nima foyda bor?" — boshimni qiyshiq qilib, to‘xtadim. Bir necha soniya davomida uning nigohi nigohimga qadaldi va men uchrashganimizdan beri meni o‘ziga rom etgan o‘sha g‘ira-shira yashil ko‘zlar tubida g‘arq bo‘ldim.
"Nima deyishni bilasan, Alessia. Shunchaki bir so‘z de va men senga aynan nimalarga qodirligimni ko‘rsataman."
Oramizdagi taranglik shu qadar kuchli ediki, hech birimiz birinchi bo‘lib ko‘zimizni uzishni xohlamasdik.
Lablarim juftlangan bo‘lsa-da, hech qanday so‘z chiqmadi.
Yagona xohishim — uch yildan beri yashirib kelayotgan hislarimga bo‘ysunish edi. Ammo o‘sha birgina "beo‘xshov" so‘z xayolimda tinmay jaranglardi.
Professionalizm.
Men professional bo‘lib qolishim kerak edi. Chunki bir marta o‘sha chegara buzilsa, ortga qaytib bo‘lmaydi.
Va bu Rokkodek mijozni, demakki, kompaniyadagi ishimni yo‘qotishimga sabab bo‘lishi mumkin edi.
Shuning uchun tanamni harakatlanishga majbur qildim — xuddi ich-ichimdan yonmayotgandek, undan sal nariroqqa burildim.
"Poydevorni tekshirishimiz kerak." — Go‘yo poshkali tuflilarim oyog‘imni azoblamayotgandek va tomirlarimda qon gupurib urmayotgandek xotirjam qadam tashlab ketdim.
U yana o‘sha ishini qilardi — go‘yo hech narsani anglatmaydigandek noz-karashma qilishini. Uch yildan beri shunaqa. U bosishga haqqi yo‘q bo‘lgan tugmalarni ham bosib, men esa o‘zimni zo‘rg‘a tutib kelaman.
Men uni xohlashni istamasdim. Uning e’tiborini sog‘inishni, u menga uzoqroq tikilganda yuragim bezovta bo‘lishini istamasdim.
Ammo shunday edi.
Hozir ham u menga qarab turardi. Menga xohlagan hamma narsamni berayotgandek qarash. Lekin u deyarli har safar gaplashganimizda shunday qilardi.
Rokko tug‘ma noz-karashmachi, tug‘ma “pleyboy”. Shuni yodda tutishim kerak edi. U faqat men bilan emas, hamma bilan shunday.
Men darz ketgan devor yoniga cho‘kkalab, telefonimga qaydlar kiritdim.
— Bu joy o‘tgan haftagidan ham yomonroq. Sotuvchini yana quvishga to‘g‘ri keladi.
— Nega sotuvchini quvyapsan, — deb o‘ylanib dedi Rokko, — meni hali quvmabsan-ku?
Men jahl bilan boshimni burdim. U esa iljayib davom etdi:
— Aslida… yo‘q. Sen meni bir marta quvgansan.
— So‘ragan ko‘rishga kelmay, men seni topishimga to‘g‘ri kelganini aytyapsanmi?
U beparvo yelka qisdi.
— Tafsilotlar.
— Bilasanmi, Rokko? Bu juda katta omborxona. Biror foydali ish qil. — Men o‘rnimdan turib, yubkamni qoqdim. — Anavi uzoq burchakni tekshir. O‘sha mayda darz kattalashganmi, bilmoqchiman.
U mukammal shakldagi qoshini ko‘tarib, sovuqqina qaradi.
— Men zamsh (suede) kiyim kiyganman.
Men uning qora kostyumiga juda mos tushgan zamsh tuflilariga qaradim.
Lekin jiddiy, kim omborxonaga zamsh tufli kiyib keladi?
Oq Dior poshnali tufli kiygan ayol shunday deydi.
Ha, to‘g‘ri.
"Shunaqami? Bu sening shaxsiy muammongga o‘xshaydi," — jilmayib, burchakni ko‘rsatdim.
U dramatik tarzda uf tortdi-yu, lekin burchakka qarab ketayotib telefonini chiqardi.
Men yana biror qayd yozmoqchi bo‘lib turgandim, yaqin atrofdagi chang bosgan shisha panelning aksida uning telefoni ekrani yongani ko‘zimga tushdi.
U xabar yozayotgan edi.
Albatta-da, boshqa narsa kutilmagandi ham.
"Sen devorga qaramayapsan ham," — dedim ovozimda kulgi bilan.
"Vakolatlarimni topshiryapman," — deb javob berdi u, ko‘zlari ko‘zimga tushib.
"Xo‘sh, 'agar biror ishni yaxshi bajarilishini xohlasang, uni o‘zing qil' degan gapga nima bo‘ldi?"
"Kimga xabar yozyapsan?" — deb so‘radim, lekin u darrov javob bermaslikni afzal ko‘rdi. Telefonni o‘chirib, yuzida mag‘rurona tabassum bilan yonimga qaytib keldi.
"Men yordamchi kuch chaqirgan bo‘lishim mumkin."
Ko‘zlarimni qisib, uni diqqat bilan o‘rgandim. "Iltimos, o‘sha ahmoq amakivachalaringga yozdim deb aytma."
"Ularga yordam berish yoqadi," — u go‘yoki juda ko‘p ishlagandan keyin dam olayotgandek yonimdagi devorga dangasalik bilan suyandi. "Va ularga men aytganimni qilish yoqadi."
"Sen chindan ham dahshatli odamsan," — unga g‘azab bilan tikildim. "Ularning bu yerda bo‘lishini xohlamayman, Rokko. Shundoq ham ish ko‘p."
"Ular yordam bergani kelyapti."
"Yordam?" — men piching bilan kulib, ular bilan birinchi uchrashuvimizda qilgan barcha ishlarini sanay boshladim. "Bilasanmi, ular mening vazamni sindirishdi? Uyimga chaqirilmagan mehmon bo‘lib kelishdi. Fluffni (mushugimni) xafa qilishdi. Oshxonamdan yegulik qidirib, reyd uyushtirishga harakat qilishdi. Ustiga-ustak, meni har xil nomlar bilan haqoratlashdi."
"Masalan, nima deb?" — deb so‘radi u o‘zining ahmoqona, ammo o‘pishga loyiq tabassumini yashirishga urinib.
"Tozalik shaydosi va asabiy mushukboz kampir," — deb tan oldim uyalib. Buni ovoz chiqarib aytganimda, qanchalik nozik bo‘lib tuyulayotganimni yaxshi anglab turardim.
Kutilganidek, Rokko xiqillab kulib yubordi, lekin darrov yo‘tal bilan buni berkitishga urindi.
"Bu... anavi..." — u tomog‘ini qirib, nigohimdan qochish uchun o‘zining ahmoqona zamsh poyabzaliga qaradi. "Bu juda qo‘pol gap."
"Rokko."
"Yaxshi, lekin qaysidir ma’noda haqiqatga yaqin-ku, shunday emasmi?" — men e’tiroz bildirish uchun og‘iz juftlagandim, u gapimni bo‘ldi: "Pentxausung haddan tashqari toza va oppoq. Sen esa haqiqatan ham mushukboz ayolsan — ehtimol, biroz asabiysidir."
"Men pentxausimni yaxshi ko‘raman! Fluffni ham yaxshi ko‘raman."
"Tushunarli," — u kuldi. "Eshit, ular sening uyingga bormasligi kerak edi. Men u ahmoqlarga avval ofisingga borishni, keyin qolgan vazifalarni kechki payt bajarishni aytgandim. Lekin ular avval o'sha ishlarni qilib, keyin ovqatlanish uchun to‘xtashga qaror qilishibdi."
"Xo‘sh, ular mening qayerda yashashimni qayerdan bilishgan?" — qoshlarimni chimirib, unga qaradim.
U bir soniyaga qoshlarini chimirdi — yoki menga shunday tuyuldimi. Keyin xotirjam javob berdi:
"Oxirgi marta senga hujjatlarni tashlab o‘tish uchun borganimda, ular mashinada edi."
"Ha." Bu mantiqqa to‘g‘ri kelardi. Rokko bir necha marta qisqa muddatga uyimga kelib ketgandi.
"Nima bo‘lganda ham, aytganimdek, vaza mening bo‘ynimda. Va ular seni xafa qilgan boshqa har qanday ish uchun ham men javobgarman."
"Rahmat," — men unga qarab nimtabassum qildim, shu payt to‘satdan bir narsa yodimga tushdi. "O! Deyarli esimdan chiqibdi."
Hech qanday ogohlantirishsiz telefonimni unga tutqazdim. Tubi yo‘q sumkamni titkilayotganimda yuzimda kichik norozilik paydo bo‘ldi. Nihoyat, qo‘lim silliq qutiga tegdi va sigaretlarni chiqarib, unga uzatdim.
U avval qutiga, keyin menga qaradi. "Bular...?"
"Sening markang," — bosh silkib, mayin jilmaydim. "O‘tgan safar o‘zing bilan olishni unutgan ekansan, shuning uchun senga olib qo‘yishga qaror qildim."
U qutilarni shoshilmasdan olar ekan, qoshlari go‘yo buni kutmagandek yuqoriga ko‘tarildi. "Menga sigaret sotib oldingmi?"
Yaxshi, u haqiqatan ham buni kutmagan shekilli.
Bu yomon sovg‘a bo‘ldimi? Balki bunday qilmasligim kerakmidi?
"Bu yerda ancha qolib ketamiz deb o‘yladim," — men yelkalarimni qisib qo‘ydim, to‘satdan uning nigohi ostida uyala boshladim. — "Va tushdan keyin xuddi nikotin yetishmovchiligini boshidan kechirayotgan o‘smirdek g‘o‘ldirashingni eshitishni xohlamadim."
U hali ham menga tikilib turardi va bu boyagi yoqilg‘i quyish shoxobchasidagi asabiyligimni yana uyg‘otib yubordi.
"Baribir yoqilg‘i quyayotgan edim," — deb qo‘shib qo‘ydim. "Qolaversa, o‘tgan safar tushlikka sen pul to‘laganding." Bir safar juda uzoq ishlaganimiz sababli tushlik buyurtma qilishimizga to‘g‘ri kelgandi.
Mening valdirashimga qaramay, uning yuz ifodasi o‘zgarmadi. "Nima chekishimni eslab qoldingmi?"
"Men e'tiborliman," — boshimni biroz egib, unga muloyim tabassum hadya qildim. "Ba'zan."
U qutini go‘yo oddiygina "Marlboro" emas, balki juda qimmatbaho narsadek ohista ochdi.
"Rahmat," — dedi u oddiygina qilib.
Men ko‘zlarimni tepaga qaratdim. "Hissiyotga berilma. Shunchaki nikotin yetishmovchiligi tufayli kayfiyating buzilib, ishni sekinlashtirishingni xohlamayman, xolos."
Bu gap uni kuldirdi va odatdagi holatiga qaytdi. "O‘zingni mehribon emasdek ko‘rsatishga urinayotganingda juda yoqimtoy bo‘lib ketasan."
"Sen esa og‘zing yopiqligida chidasa bo‘ladigan odamsan," — deb javob berdim va ortga tirkaldim. Biroq, u javob qaytarishga ulgurmasidan, tuflimning pokshonasi bo‘shab yotgan simga ilinib ketdi va men muvozanatni yo‘qotdim.
Uning qo‘li chaqqonlik bilan cho‘zilib, belimdan tutib qoldi. Ham teginishdan, ham shu tuflilarda bo‘ynimni sindirishimga bir bahya qolganidan nafasim ichimga tushib ketdi.
Lekin men yiqilmadim. U meni tutib qoldi. Bir baquvvat qo‘li yonboshimda, ikkinchisi belimdan sal yuqoriroqda edi.
"Ehtiyot bo‘l," — deb pichirladi u. Ovozi pastlagan, endi unda masxaraomuz ohang yo‘q edi. Ovozi past va bo‘g‘iq chiqdi. Bu esa ichimda uch yildan beri jilovlab kelayotgan tuyg‘ularimni alangalantirib yubordi.
Unga qaradim, biron bir kesatiq gap aytishga yoki hazil qilishga shay edim, lekin qilolmadim. Chunki men uning sehri ostida asir bo‘lib qolgandim
"Bilasanmi..." — dedi u to‘satdan, ovozi yana o‘z holiga qaytib. "Seni hech qachon bunchalik dovdirab qolganingni ko‘rmagan edim."
"Men dovdirayotganim yo‘q." — Aslida shunday edi. Men tamomila dovdirab qolgandim.
"Shunaqami? Nigohingni olib qochyapsan, telefoning klaviaturasiga tikilib turibsan-u, lekin hech narsa yozmayapsan. Buning ustiga, qizarib ketyapsan." — U qo‘lini uzatib, sochlarimni yonog‘imdan chetga surdi.
Men tezda o‘girilib, uning qo‘lini sochlarimdan uzoqlashtirdim. "Menga qiyinchilik tug‘dirishdan zavq olasanmi?"
"Yo‘q," — u jilmaydi. "Menga sening mendan zavq olmaslikka urinishingni kuzatish yoqadi."
Oshqozonimda eng yomon, ammo eng o‘ziga o‘rgatib qo‘yadigan hayajon turdi.
Biz yana bir-birimizga haddan tashqari yaqin edik.
Agar hozir biror chora ko‘rmasam, xatoga yo‘l qo‘yaman; masalan, besh soniyaga kimligimni unutib qo‘yaman — aynan mana shunday vaziyatlarda men kabi odamlar qattiq jarohatlanishadi.
Men Rokko Akkardi uchun hech kim emasdim.
Shunchaki uning agentiman.
Shunchaki, u mana shunday loyihalari yoki sotib oladigan uylari bo‘lganida, vaqti-vaqti bilan hazillashadigan va birga kulishadigan odami, xolos.
"Men borib elektr panelini tekshiraman," — o‘zimni majburlab, bor kuchim bilan oradagi masofani (himoya devorlarimni) tiklashga urindim. "Ro‘yxatdagi keyingi ish shu."
U nima qilayotganimni tushungandek qoshini ko‘tardi. Lekin majburlamadi.
"Men tashqarida bo‘laman," — deb pichirladi u va allaqachon uzoqlasha boshladi — qadamlari sekin va xotirjam edi.
Men devorga o‘girildim va nihoyat yengil nafas oldim.
Keyingi yigirma daqiqani yolg‘izlikda o‘tkazdim; Rokko tashqarida nima bilan bandligini Xudo bilsin, men esa shakllarni to‘ldirishda davom etdim.
U ehtimol chekib, xabar yozib o‘tirgandir — bajarilishi kerak bo‘lgan haqiqiy ish turganda, bu uning eng sevimli mashg‘uloti.
Unga sigaret olib berib xato qildim, o‘zim aybdorman.
Shu payt to‘satdan eshitilgan qattiq gumburlashdan seskanib ketdim, hatto telefonimni qo‘limdan tushirib yuborishimga bir bahya qoldi.
Chindan ham, bu ovozdan yuragim duk-duk urib ketdi.
Shok holatida qo‘limni ko‘kragimga qo‘yib, sekin nafas chiqardim.
"Lana’ti," — g‘o‘ldiragan ovoz eshitildi. — "Hamma narsani tushirib yubordim."
"Og‘ayni, senga ikki qo‘llab ushla degandim-ku."
"Qanaqasiga ikki qo‘llab ushlayman, eshikni kim ochadi unda? Sen qayerda eding?"
"Men yeguliklarni ko‘tarib turgandim!"
Men omborxonaning asosiy qismiga qaytayotib, ularning o‘zaro janjallashayotganini eshitdim. U yerda Rokkoning egizak amakivachalari bir uyum asbob-uskunalar yonida turishardi.
Eydan va Jovanni.
Eydan qo‘lidagi qora sumkani tushirib yuborgan shekilli, ichidan yangi omborxona qurishga yetadigan darajada ko‘p asboblar sochilib ketgan edi. Jovanni esa uning ortida to‘rtta qahva solingan idish va qog‘oz xaltani ko‘tarib turardi.
"Eee..." — ovozimni eshitib, ularning ikkalasi ham birdan menga qarashdi va tirjayishdi. — "Bularning hammasini nima uchun olib keldingizlar?"
"Rokko omborxonada ishlaymiz deb xabar yubordi. Shuning uchun asbob-uskuna olib keldik," — deb tushuntirdi Eydan.
Undan bu bahaybat, go‘yoki oxirgi marta 80-yillarda ishlatilgandek ko‘ringan asboblar to‘la sumkani qayerdan olganini so‘rasam, xato bo‘larmikan?
"Omborxonada ishlaymiz?" — takrorladim men. — "Men undan faqat devorlardagi yoriqlar va namlikni tekshirishni so‘ragandim-ku."
"Ehtimol, u senga hamma rejani aytmagandir," — Jovanni yelkalarini qisdi. — "Lekin u bizni omborxonani ta’mirlashimizni xohlayapti."
"Tushunarli," — xo‘rsinib qo‘ydim va ularning ortidan Rokko kirib kelganida tepaga qaradim. — "Sening 'bo‘ysunuvchilaring' kelishdi."
"Nima baloga bularning hammasini ko‘tarib keldinglar?" — Rokko qoshlarini chimirdi. Eydan esa zanglagan asboblarni sumkaga qayta solishni boshladi.
"Sen omborxonada ishlaymiz deganding-ku," — deb javob berdi Jo (Jovanni).
"Siz ahmoqlar o‘qishni bilasizlarmi o‘zi?" — u o‘shqirib, men turgan tomonga yaqinlashdi. Ha, undan hamon o‘sha o‘rmon ifori (yog‘ochli atir) va tamaki hidi kelib turardi.
"Men: 'Alessia uchun bir ish qilishinglar kerak. Biz omborxonada ishlayapmiz', deb yozgandim."
"Ha..." — Eydan yerda o‘tirgancha to‘xtab qoldi.
"Ha," — deb takrorladi Rokko, ovozida g‘azab ohanglari sezilib turardi. — "Shularni yig‘ishtir-da, orqamdan yur."
"Hali ham buni yaxshi g'oya deb o'ylayapsanmi?" — men Rokkoga kinoyali qarab, qoshimni uchirdim va nimtabassum qildim.
"Boshlama, Russo," — deb to'ng'illadi u amakivachchalariga qarab qo'yib.
"Biz qahva oldik!" — deb e'lon qildi Jovanni. U Eydanni narsalarni yig'ishtirishga tashlab, biz tomonga keldi. — "Bu jamoaning kayfiyati uchun foydali. Omborxona qurayotganda kofein hech qachon ko'plik qilmaydi."
Omborxona qurish...? Ularning miyasi qanday ishlashini tushunishga chindan ham qiynalyapman.
"Ikkittasi qora qahva, ikkitasida karamel bor."
"Yo'q. Bittasida karamel, bittasida o'rmon yong'og'i (hazelnut) bor," — deb uni tuzatdi Eydan. U ulkan bolg'ani sumkaga sig'dirolmay ovora edi.
"E, to'g'ri. Bittasi karamel, bittasi o'rmon yong'og'i."
"Qaysi biri qora qahva?" — Rokko qoshini chimirib, Jvanni ko'tarib turgan to'rtta stakanga qaradi.
"Hmm... mana bunisi qora," — u avval bitta stakanni, keyin boshqasini ko'rsatdi. — "Mana bunisi esa... og'ayni, yana qaysi biri qora edi?"
U hali ham asboblarni yig'ishtirayotgan Eydanga o'girildi. U hali ishning yarmini ham bitirmagandi.
"Yuqoridagi chap tomondagisi."
"Mana bunisi," — u ishonch bilan qora qahvani Rokkoga uzatdi. — "Sen qora qahvani yaxshi ko'rasan-ku, og'ayni."
"Shunaqami?" — men burnimni jiyirib, Rokkoga qaradim.
"Sì (Ha). Tatib ko'rmoqchimisan?" — u iljayib, qahvani menga uzatdi. Men darrov bir necha qadam ortga chekindim, tuflimning poshnasi betonda taqilladi.
"E, yo'q. Qahvani yomon ko'raman."
"Shunaqami?" — Eydan yerdan turmay, hayron bo'lib menga qaradi.
"Ha." Bu nega bunchalik hayratlanarli?
"Lekin biz to'rtta qahva oldik-ku," — endi uning ovozi tajovuzkorroq chiqdi — xuddi bolasiga biron narsani olib berib bo'lgan va endi uni yeyishga majburlayotgan ota-onaga o'xshab.
"Unday bo'lsa, birontangiz bitta ortiqchasini ichasiz," — yelka qisdim.
"Lekin biz qahva ichmaymiz," — dedi Jovanni qoshini chimirib. Shu payt Rokko birinchi qultumni yutdi.
"Undan nega to'rtta olgan-"
"Bu matcha (ko'k choy kukuni) ekan-ku," — Rokko hozirgina ichgan ichimligiga nafrat bilan qarab, yuzini burishtirdi.
"Matcha?" — Jovanni hayron bo'lib ko'zlarini qisdi. Keyin stakanni uzoq vaqt diqqat bilan o'rgandi.
"Mana buni ko'r-chi. Bunisi qora qahva." U Rokkoga boshqasini uzatdi va boyagina qora qahva deb aytilgan matchani qaytarib oldi.
Rokko ikkilanib turdi, lekin bu safar juda kichik qultum yutdi.
"Issiq shokolad (Hot chocolate)." U boshini chayqadi, g'azabi qaynab borayotgani aniq edi. Buni uning turishidan, yuz ifodasidan va ovozidagi taranglikdan sezish mumkin edi.
Lekin men xursand edim.
"O," — men jilmayib, issiq shokoladni uning qo'lidan yulib oldim. Bir qultum ichib, uning mazali ta'midan zavqlanib bosh silkidim. — "Bu juda zo'r ekan."
"Shunaqami?" — Eydan hamon asboblarni sumkaga solayotgan bo'lsa-da, tirjaydi.
"Lekin senlar la'nati buyurtmani xato olib keldinglarmi?!" — Rokko o'shqirib, idishdagi qolgan ichimliklarga g'azab bilan tikildi
"Balki," — dedi Jo hech narsani tushunmayotgan sho‘rlikdek. Har holda, men issiq shokoladli bo‘ldim. Xudoning qudrati beqiyos. "Lekin qahvaxonada bizdan boshqa hech kim yo‘q edi. Shuning uchun qanday qilib..."
"Faqat sizdek ahmoqlar shunchalik qattiq adashishi mumkin," — Rokko chakkalarini uqalab, xo‘rsindi.
"Tayyor!" — deb e’lon qildi Eydan og‘ir nafas chiqarib. — "Lana’ti, asboblar juda ko‘p ekan."
Biron narsa deyishga ulgurmasimizdan, omborxonaga past ovozda gurlab kelayotgan dvigatel tovushi to‘ldi.
"E, la’nati," — Eydan o‘rnidan turib, eshik tomonga qaradi. — "Senga aytish esimizdan chiqibdi."
"Nimani aytish?" — Rokko tishlarini g‘ijirlatib, amakivachchalariga g‘azab bilan tikildi.
"Kosta yo‘l-yo‘lakay o‘tmoqchi."
"Kosta?" — Rokko qoshini chimirib, oldinga bir qadam tashladi. Men esa issiq shokoladimni ichib turaverdim. — "U bu yerda nima qiladi?"
"Ishning borishini tekshiradi," — Jo qoshlarini chimirib, hali ham ichimliklar va qog‘oz xaltani ushlab turgancha, menga uzatdi. — "Kruassan yaysizmi?"
Agar havodagi g‘alati o‘zgarishni sezmaganimda, bu taklifni qabul qilgan bo‘lardim. Rokkoning birdan taranglashishi, avvalgi yomon kayfiyati yanada yomonlashishi — nimadir joyida emasdi.
U javob berishga ulgurmasidan, tashqarida mashina eshigi qattiq yopildi. Biz Kostaning g‘azablangan ovozini eshitdik; u kimdir bilan telefonda tortishib, og‘ir qadamlar bilan eshikka yaqinlashardi.
So‘ng u egizaklarning ortida paydo bo‘ldi; qandaydir kechikkan yuk haqida gapirayotgan edi. U kimnidir koyiyotgan bo‘lsa-da, baqirmasdi. Unda bir ajib — "sokin hukmronlik" bor edi. Bunday odamlar o‘zini eshittirish uchun baqirishi shart emas.
U to‘q ko‘k rangli trenchoq kiygan, quyosh yo‘qligiga qaramay qora ko‘zoynakda edi. Uning kelishi muhitni bir zumda o‘zgartirib yubordi.
"Senga keyinroq qo‘ng‘iroq qilaman. Men kimnidir yuborishimga majbur bo‘lmasimdan oldin, buni hal qil." U telefonni o‘chirib, qarshisidagi manzarani ko‘zdan kechira boshladi.
Eydan asboblar to‘la katta sumka yonida turardi. Jo bir necha qadam narida, qo‘lida uchta ichimlik va pishiriqlar solingan xalta bilan qotib qolgandi. Rokko men tomonga biroz o‘tib, Kostaga qarab qoshini chimirib turardi. Men esa uning ortida issiq shokoladimni ichib, o‘zimni xuddi jinoiy filmning o‘rtasiga tushib qolgandek his qilardim
"Nega shunchaki qotib turibsizlar?" — bu uning birinchi aytgan gapi bo‘ldi; u telefonida xabar yozayotib, bu so‘zlarni g‘o‘ldiradi. — "Bajarilishi kerak bo‘lgan ishlar bor."
"Biz shug‘ullanyapmiz," — deb javob berdi Rokko, ovozi men kutganimdan ancha sovuq chiqdi. — "Kelishingni aytmaganding."
"Kelmoqchi emasdim. Lekin kutishdan charchadim." — U xabarini tugatib, telefonini cho‘ntagiga soldi. So‘ng Kostaning nigohi menga ko‘chdi.
"Sen Alessiamisan?"
Men odob bilan bosh silkidim. "Ha."
"Yaxshi. Menga bugun kechqurun ushbu dastlabki tekshiruv hisoboti yakunlanishi kerak. Buni uddalay olaman deb o‘ylaysanmi?"
Men yana lablarimni mahkam qisib bosh silkidim. "Allaqachon ustida ishlayapman."
Kosta menga so‘nggi bor nazar tashladi-da, yana Rokkoga qaradi. "Buni rasvo qilma."
Keyin u ortiga o‘girilib, chiqib ketdi; paltosi go‘yoki italyan mafiyasi haqidagi kinolardagidek ortidan hilpirab qoldi — rostini aytsam, hozirgi vaziyat shunga juda yaqin edi.
Eshik yopildi va taranglik qariyb 80 foizga kamaydi.
"Xullas," — Rokko xo‘rsinib qo‘ydi. — "Bu qiziqarli bo‘ldi."
Men unga ma’noli qarab qo‘ydim. "Qiziqarlilikka ta’rif ber-chi."
"Qiziqarlilik nisbiy tushuncha," — u menga qarab iljaydi. — "Va menimcha, biz tanaffusga loyiqmiz. Qani ketdik, men juda ochman. O‘zim haydayman."
U buni shunchalik xotirjamlik bilan aytdiki, go‘yo bu navbatdagi eng mantiqiy qadamdek allaqachon kalitlarini chiqargandi. Go‘yo faqat ikkalamizdek. Go‘yo u chekib, Eydan va Jovanni qiyofasidagi tartibsizlikni chaqirib turganda, men bir soat davomida hamma ishni qilmagandekman.
Shunday bo‘lsa-da... tushlik yomon fikr emasdi.
"Men o‘z mashinamda boraman," — chiqish tomon yura boshladim, lekin Jo yo‘limni to‘sdi.
"Foydasi yo‘q," — u tirjaydi. — "Keyin baribir shu yerga qaytamiz-ku, shunday emasmi? Shunchaki biz bilan o‘tir."
"Biz bilan?" — Rokko boshini egib, so‘zlarni sekin takrorladi. — "Sizlarga borasan deb kim aytdi?"
Eydan piching qildi: "Nima, bizni shu yerda qoldirib ketmoqchimisan? Bu juda shafqatsizlik-ku, og‘ayni."
"Unda men Alessianing mashinasida boraman," — dedi Jovanni darrov menga qarab yura boshlab.
Rokko darhol uning yo‘lini to‘sdi. "Yo‘q, bormaysan."
"Unda hammamiz sening mashinangga o‘tiramiz," — Eydan yelka qisdi. — "Mantiqan to‘g‘ri, shunday emasmi? Senda Maserati-ku, to‘rt eshikli."
"Yo‘q, unday emas," — Rokko qo‘limdan tutib, meni o‘zining Maseratisi tomonga tortdi.
"Men uni ko‘rib turibman-ku!" — deb baqirdi Eydan ortimizdan yugurib. — "Qo‘ysang-chi, og‘ayni. Shunchaki bizni ham olib ket."
"Lana’ti," — deb so‘kindi Rokko. — "Mayli."
Egizaklar xursand bo‘lishga ulgurmasidan, u ularga g‘azab bilan qaradi. "Lekin Alessia oldinda o‘tiradi."
Jovanni o‘zini xuddi sotilgandek his qildi. "Nega u oldinda o‘tirishi kerak?"
"Chunki men shunday dedim," — Rokko allaqachon menga yo‘lovchilar eshigini ochib berayotgan edi, qo‘li hali ham bilagimni mahkam tutib turardi. — "Va chunki u har besh soniyada mening haydashimga izoh bermaydi."
"Hozircha," — deb pichirladim.
Rokko buni eshitib iljaydi, lekin hech narsa demadi. U shunchaki haqiqiy jentlmenlardek menga eshikni ushlab turdi. Men Maserati ichiga, ehtimol, oylik maoshimdan ham qimmatroq turadigan dabdabali charm o‘rindiqqa o‘tirdim.
Ortimizda esa — tartibsizlik.
"Fikrimdan qaytmasimdan oldin mashinaga o‘tirib ol," — deb ogohlantirdi Rokko.
Ular hali ham past ovozda g‘o‘ldirab, mashinaga chiqishdi. Eshiklar yopilishi bilan mashina ichi egizaklarning sharhlariga to‘ldi.
"Og‘ayni, o‘rindig‘ing shunchalik orqaga surilganki — senda oyoqmi yoki loyxatmi?" — deb dramatik tarzda uf tortdi Eydan, Rokkoning haydovchi o‘rindig‘i ortidan.
"Bu haqiqiy charmmi?" — deb so‘radi Jo, charm o‘rindiqni silab.
Rokko javob bermadi. U shunchaki, uni shu lahzagacha olib kelgan har bir qaroridan afsusda ekanligini bildiruvchi xo‘rsinish bilan mashinani o‘t oldirdi.
"Yaxshimisan?" — deb so‘radi u ovozini pasaytirib, go‘yo shaxsiy suhbat qurishga urinayotgandek.
Men bosh silkidim va uni ko‘rish uchun yumshoq o‘rindiqda biroz qimirlab qo‘ydim. "Issiq shokoladim borligi va nihoyat oyoqlarim dam olayotgani uchun ancha yaxshiman."
Men poshnali tufli kiygan oyog‘imni biroz ko‘tardim — aytgancha, u mana shu chiroyli mashinaga juda mos tushardi.
"Issiq shokolad, olti raqamli (qimmatbaho) mashina va mening hamrohligim? Arzimaydi," — u bir qo‘li rulda bo‘lgancha iljayib qo‘ydi.
Men javob qaytarmadim. Asosan, uning ikkinchi qo‘li uzatma dastasidan (skorost) pastga sirg‘alib tushib, tizzamga yengilgina qo‘yilgani uchun.
Uning barmog‘i qimirlaganida men qotib qoldim. Faqat bir marta. Yalong‘och oyog‘imga sekingina, zo‘rg‘a seziladigan tegish.
Hammasi joyida. Hammasi yaxshi.
Shunchaki uning qo‘li.
Mening tizzamda.
Oddiy holat.
Me’yoriy.
Yordam bering...
Shu payt ortimizda Eydan to‘satdan past ovozda hushtak chaldi. "Ustasan-ku, og‘ayni."
Rokko xuddi qo‘li kuyib ketgandek darrov qo‘lini tortib oldi. Uning ko‘zlari darhol orqani ko‘rsatuvchi oynaga qadaldi. "O‘z ishing bilan shug‘ullan, la’nati."
"Men hech narsa demadim-ku," — deb o‘zini oqladi Eydan o‘ta ma’sumona ohangda. — "Shunchaki haydashingga qoyil qolyapman. Haqiqatan ham mahorating oshibdi."
"Ovozingni o‘chir," — deb to‘ng‘illadi Rokko va tezlikni oshirdi.
Keyingi o‘ttiz soniya huzurbaxsh sukunatda o‘tdi. Undan keyin esa... unchalik emas.
"Og‘ayni, tezlikni oshiryapsanmi?" — Jo yuzini o‘rindiqlar orasidan chiqardi
"Men atigi 60 bilan ketyapman."
"Xuddi 90-ga o‘xshayapti."
"Balki boshingni old o‘rindiqdan orqaga olsang, sekinroq tuyular," — deb o‘shqirdi Rokko va go‘yo videoo‘yindagidek mashinalar orasidan suzib o‘tish uchun burilish chirog‘ini yoqdi.
Men eshik tutqichini ushlab olgandim. Shunchaki odatdagidek. Xotirjamgina. Go‘yoki hozir vasiyatnomamni o‘qishga shay turgan odamga o‘xshamasdim.
Meni noto‘g‘ri tushunmang, u yaxshi haydovchi. Shunchaki xuddi politsiya quvlayotgandek haydaydi-da.
Uning mashinasiga birinchi marta o‘tirishim emas va oxirgisi ham bo‘lmasa kerak. Lekin har safar bu meni hayratga soladi.
"Svetoforning qizil chirog‘ida sekinlashishing kerak edi," — deb gapga aralashdi Eydan "foydasiz" maslahati bilan.
"U sariq edi," — deb to‘ng‘illadi Rokko jag‘ini uqalab.
"Qizil edi."
"Bu shunchaki taklif edi," — deb gapni kesdi u va tezlikni oshirdi.
Men Rokkoga yon ko‘zim bilan qaradim. "Agar shu mashinada o‘lsam, seni sudga beraman."
"O‘lgan bo‘lsang, qanday berasan?"
"Fluff (mushugim) beradi. Fluff albatta sudga beradi, chunki mensiz dabdabali hayotini davom ettirish uchun unga pul kerak bo‘ladi."
"U mushuk meni yomon ko‘radi," — deb piching qildi Rokko.
"Aynan shuning uchun-da."
Rokko bilagining chaqqon harakati bilan keyingi yo‘lakka o‘tdi, dvigatel esa ostimizda xuddi mushukdek xurillardi. U o‘rindig‘iga suyanib, xotirjam o‘tirardi, haydash u uchun go‘yo tug‘ma qobiliyatdek edi.
"Menga ko‘ngil qo‘yib qolmaslikka harakat qil," — deb pichirladi u ohista, uzatmalarni osonlik bilan almashtirarkan. — "Bu shunchaki haydash, xolos."
Men ko‘ngil qo‘yganim yo‘q. Unday emas. Men shunchaki... Mayli, tan olaman, mashina haydashi yarashadigan erkakka nisbatan kuchli hislarim bor. Hatto yuzidagi o‘sha ko‘kargan joyi bilan ham u juda kelishgan ko‘rinardi.
"Og‘ayni," — dedi Eydan orqa o‘rindiqdan. — "Hozirgina uni haydashing bilan rom qilmoqchi bo‘ldingmi?"
Men darrov ortimga o‘girildim. "Buni qanday eshitdinglar o‘zi?"
"Biz hamma narsani eshitamiz," — deb qo‘shib qo‘ydi Jovanni dramatik tarzda. — "Biz ko‘rshapalakka o‘xshaymiz. Faqat hissiyoti shikastlanganlaridan."
"Gapiraverish," — deb to‘ng‘illadi Rokko, ko‘zlari hamon yo‘lda. — "Hozir bu mashina ichida ikki kishi kam bo‘lsa, qanchalik yaxshi yurishini ko‘rsatib qo‘yaman."
"Alessia va Eydanni haydab yubormoqchimisan?"
Jo buni shunchalik jiddiy aytdiki, o‘zimni tutolmay kulib yubordim. Rokkoning nigohi menga qadalganida ham kulgidan to‘xtolmadim.
Bir necha daqiqadan so‘ng, Rokko restoran tashqarisidagi tor joyga mashinani parallel ravishda joylashtirdi (parkovka qildi). U buni shunday mahorat bilan bajardiki, qoyil qolmaslikning iloji yo‘q edi.
U hamma narsada eng zo‘ri bo‘lishi shart ekan-da.
Dvigatelni o‘chirdi, bir qo‘li bilan xavfsizlik kamarini yechdi va men hali yubkamni to‘g‘rilab ulgurmasimdan mashinadan tushib ketdi. Bir soniya o‘tar-o‘tmas, mening eshigim ochildi va u menga qo‘lini uzatdi.
"Qani, yur, Bambi," — u jilmaydi. — "Bu tuflilarda to‘pig‘ingni qayirib olishingni xohlamayman."
Men qo‘limni uning qo‘liga qo‘ydim — asosan, baland poshnalarda pastqam Maseratidan tushishdan ko‘ra bu osonroq edi. Men o‘rnimdan turganimda, uning ikkinchi qo‘li yonboshimga tegib o‘tdi — u issiq va ishonchli edi.
Men tezda uning quchog‘idan (tutib turishidan) chiqqanimda, u hech narsa demadi. Shunchaki iljayib, mashina eshigini yopdi.
Men Rokkoning ortidan restoran eshigi tomon yurdim. U eshikni odob bilan ochib, men birinchi kirishim uchun chetga o‘tdi.
"Rahmat," — jilmaydim.
"Sen bilan birga yurish uchun har qanday bahona yaxshi," — u go‘yo bu gapida zarracha noo‘rinlik yo‘qdek iljayib qo‘ydi.
Men ko‘zlarimni tepaga qaratib, tabassumimni yashirish uchun o‘girildim. Biz ichkariga kirdik va Rokko ortidagi egizaklarga qarab ham qo‘ymay, eshikni yopdi.
"Ikki kishilikmi?" — deb so‘radi ofitsiant odob bilan.
"Sì (Ha)," — Rokko bosh silkidi.
"To‘rt kishilik," — deb to‘g‘irladim men o‘sha zahoti unga ma’noli qarab.
Yaxshi urinish, Rokko.
Ofitsiant bizga "qaysi biringiz boshliqsiz?" degandek qarab qoldi. Buni tushunsa bo‘ladi.
Yakunda bizni boshqa mijozlardan biroz chetroqdagi, burchakdagi stolga taklif qilishdi.
Ehtimol, egizaklar bizga qo‘shilayotgani uchun ham bu bir marhamat edi.
Rokko birinchi bo‘lib, stolning yumshoq o‘rindiqli (divan) tomoniga o‘tirdi. Men qarshisidagi stulga o‘tmoqchi bo‘lib joylashayotganimda, u shunchaki yonidagi bo‘sh joyni ko‘rsatdi. "Bu yerga."
Men bir soniya ikkilanib, uning yoniga o‘tirdim.
U o‘rindiqqa go‘yo bu yerning egasidek suyanib oldi — bir qo‘lini ortimdagi suyanchiq bo‘ylab tashladi, ikkinchi qo‘li bilan menyuni ochdi.
U juda kelishgan ko‘rinardi. Men esa uning shundoq yonida o‘tirishga "mahkum" bo‘lgan bechora edim.
U qimmatbaho kostyumda, qimmat aksessuarlarini ko‘z-ko‘z qilib o‘tirardi, yuzidagi ko‘kargan joyini hamon ko‘zoynak berkitib turardi — shunga qaramay, u mukammal ko‘rinardi.
Yordam bering...
Menyuga hali ko‘z yugurtirishga ulgurmasimdan, shisha eshik qattiq ochildi.
"Bizni tashqarida qoldirib ketdinglar-ku," — deb aybladi Eydan, ortidan Jo kelayotgan holda biz tomon bostirib kirarkan.
"Arzimaydi," — deb to‘ng‘illadi Rokko quruqqina qilib, hatto boshini ko‘tarmay.
"Bizni tunab ketishlari mumkin edi," — deb qo‘shib qo‘ydi Jovanni. Go‘yoki Sitsiliyaning tinchgina shahar markazida, kun ochiqida ikki nafar baland bo‘yli va baquvvat yigitni tunab ketishlari mumkin bo‘lgandek.
"Ha," — deb tasdiqladi Eydan.
"O‘tiringlar," — deb gapni kesdi Rokko. — "Odamlarning ichida o‘zingizni sharmanda qilishni bas qiling."
Ular o‘tirishdi, lekin shovqin-suron bilan. Stullar g‘ichirladi, tirsaklar to‘qnashdi va ular non savatchasi ustida janjallashib bo‘lguncha, men o‘sha savatni ularga otib yuborishga tayyor edim.
Tushlik mana shunday davom etdi. Egizaklar ham o‘zaro janjallashib suhbat qurishga, ham men va Rokko o‘rtasidagi har bir gapga aralashishga ulgurishardi.
Chindan ham.
"Hozir ishtaha ochar taomlarni olib kelaman," — ofitsiant menga yana bir bor jilmayib, uzoqlashdi.
"Unga yoqib qolding," — deb pichirladi Eydan go‘yoki hayratlanarli sirni ochayotgandek.
"Zo‘r-ku," — deb qo‘ydim ichimligimdan xo‘plab.
"Hech shunaqa odam bilan uchrashgan bo‘larmiding?" — deb so‘radi Jovanni. — "Ya’ni... yuvosh? Noziktabiat? Qo‘llari yumshoqroq?"
"Tayinli ishi bor odam bilanmi?" — deb qoshimni uchirdim. — "Albatta."
Rokko yonimda past ovozda kulib qo‘ydi. "Mening ishim tayinli emas demoqchimisan?"
Hamma narsani o‘ziga bog‘lashi shart-a, shunday emasmi?
"Bugun bir daqiqa ham haqiqiy ish qilganingni ko‘rmadim," — deb javob berdim.
"U seni mot qildi," — dedi Eydan non tayoqchasini (breadstick) qarsillatib sindirarkan.
"E, ovozingni o‘chir," — xo‘rsindi Rokko.
Ishtaha ochar taomlarni asosan tinchgina yeb oldik; faqat Eydan va Jo eng yaxshi makaron shakllarini baland ovozda reyting qilib chiqishgani va Rokkoning "boshqa bular bilan hech qachon ovqatlanmayman" deb pichirlaganini hisobga olmaganda.
Keyin ofitsiant qaytib kelib, asosiy taomlarni qo‘ydi: makaron, steyk va Rokko buyurtma berganini eslay olmagan, bir qarashda ishtahani bo‘g‘adigan "kun baliq mahsuloti".
"Stollarni adashtirmadingizmi?" — deb so‘radi u og‘zi ochiq holda yotgan bahaybat baliqqa qarab.
"Ha, janob," — ofitsiant bosh silkidi. — "U kishi 'kun o‘ljasi'ga buyurtma bergandilar."
Hammamiz Joga qaradik. U allaqachon baliqni go‘yo hayotida bunaqa katta narsani ko‘rmagandek titkilayotgan edi.
"Men 'kun o‘ljasi' deganda... makaron deb o‘ylabman. Krevetka yoki chig‘anoqlar bilan pishirilgan biron narsa-da."
"Tagida aniq qilib 'butunlay qovurilgan dengiz bashi' (seabass) deb yozib qo‘yilgan-ku," — menyuni ko‘rsatdim.
"Nega uni kursiv (yotiq) harflarda yozishadi?" — nolidi Jo. — "Bu odamni adashtiradi. Kursiv — bu seksual (jozibador) narsa. Bu baliq esa jozibador emas."
"Bu butun boshli baliq-ku," — Eydan uni tekshirish uchun egildi. — "Hatto ko‘zi ham ko‘rinib turibdi."
"Senga o‘zing buyurtma berishga ruxsat bermasligimizning sababi ham shu," — Rokko yuzini silab xo‘rsindi. Keyin ofitsiantga yuzlanib, boshini chayqadi: — "Buni qaytarib olib keting. Pulini to‘laymiz, lekin u buni yemaydi."
Ofitsiant bosh silkib, uydagi o‘sha xunuk baliqni stolimizdan olib ketdi.
U ketishi bilan Jo o‘rindig‘iga suyanib, uf tortdi. "Rostini aytsam, u menga qarab turgandek tuyuldi."
"Uning jag‘ tuzilishi senikidan chiroyliroq edi," — deb to‘ng‘illadi Eydan.
"Hozir senga non otaman!"
"Bemalol," — deb gapni bo‘ldi Rokko. — "Shunda sizlarni tashqarida kuttirib qo‘yishga bahonam bo‘ladi."
Egizaklar yana bir kichik janjalga berilib ketishganida, men makaronimni titkilab, tabassumimni yashirdim.
Muhit... g‘alati bo‘lsa-da, iliq edi.
Shuncha tartibsizlikka qaramay, bu endi ishga o‘xshamasdi. Xuddi do‘stlar bilan tushlik qilayotgandek edik. Ahmoq, shovqinchi, asabga teguvchi do‘stlar, lekin baribir do‘stlar.
Rokkoning telefoni bir marta, keyin yana bir marta titradi.
U bunga e’tibor bermadi — to uchinchi marta titraganida Eydan ko‘zlarini tepaga qaratdi.
"Og‘ayni, shunchaki javob ber qo‘ya qol. Ba’zilarimiz tinchgina ovqatlanmoqchimiz."
Eydanning "tinchlik" haqida gapirishi — haqiqiy istehzo edi.
Rokko telefonini ag‘dardi... va men ekranda yarq etib chiqqan ismni ko‘rib qoldim.
Ivana.
Ivana kimligini bilmasdim. Lekin unda menga yoqmagan ikki narsa bor edi: yoqimtoy ism va juda noo‘rin vaqt.
Rokko o‘rnidan turdi va telefonni qulog‘iga qo‘ygancha stoldan uzoqlashdi. Men unga parvo qilmaslikka urinib qarab turardim — lekin bu menga baribir qiziq edi.
U mening oldimda deyarli hech qachon qo‘ng‘iroqlarga javob bermasdi.
Buning ustiga, bu bizning tushligimiz bo‘lishi kerak edi.
"Yaxshimisan?" — deb so‘radi Jo, Rokko ketishi bilan menga yaqinroq egilib.
"Ha." — Menimcha, juda tez javob berib yubordim. — "Nega yomon bo‘lishim kerak?"
U Eydan bilan ma’noli qarashib oldi. "U ketganida sening yuzing g‘alati bo‘lib qoldi."
"Hecham g‘alati bo‘lgani yo‘q," — deb to‘ng‘illadim. — "Unga qo‘ng‘iroq qilishdi. Buning nima yomon tomoni bor?"
"Hech nima," — Eydan yelka qisdi. — "Ehtimol, uning qiz o‘rtog‘idir."
"Rokkoning qiz o‘rtog‘i yo‘q." — Bu gap xuddi instinktiv javobdek juda tez chiqib ketdi. Chunki Rokko haqida bilganlarimga ko‘ra, u ilgari hech qachon jiddiy munosabatda bo‘lmagan.
"Ishonching komilmi?" — deb so‘radi Jo endi pastroq ovozda. — "U bu haqda ko‘p gapirmaydi, lekin... bu munosabat yillardan beri goh to‘xtab, goh davom etib keladi."
"Hazillashyapsizlar," — qoshlarimni chimirib, sanchqini pastga qo‘ydim.
"Hazillashayotgan odamga o‘xshaymizmi?" — deb so‘radi Eydan to‘satdan jiddiylashib
Oshqozonimda g‘alati og‘riq turdi. "Lekin u har doim munosabatlarga qiziqmasligini aytardi-ku."
"Unchalik emas," — deb javob berdi Jo. — "Lekin Ivana... u boshqacha."
"U chexiyalik, shunday emasmi?" — deb qo‘shib qo‘ydi Eydan. — "Ular bir necha yil oldin uchrashishgan. O‘shandan beri hammasi chalkash."
"Qanchalik chalkash?"
"U bu yerda yashamaydi. Lekin vaqti-vaqti bilan kelib turadi. Har doim qayerdadir yaqin atrofda bo‘ladi. Hozir ular birgalikda omborxona bo‘yicha kelishuv ustida ishlashyapti. Shuning uchun oradagi uchqun yana alangalangan ko‘rinadi," — Joning ovozi yumshadi. — "Haqiqatan ham bilmasmiding?"
Omborxona kelishuvi? Men unga topib bergan o‘sha omborxonalardan biridami?
"Yo‘q," — bosh chayqadim. — "U hech qachon bu ayol haqida gapirmagan."
Ular javob berishmadi. Shunchaki menga go‘yoki juda oddiy narsani o‘tkazib yuborgandek qarab turishdi.
"Agar u shunchalik muhim bo‘lsa, nima uchun u menga aytmadi?"
Eydan boshini egdi. "Sen shunchaki uning agentisan, shunday emasmi? Orangizda hech gap yo‘q-ku, to‘g‘rimi?"
To‘g‘ri.
Shunchaki uning agentiman.
Lekin u tizzamga qo‘l qo‘ydi. Meni "Bambi" deb chaqirdi. Go‘yoki bu biror ma’no anglatadigandek noz-karashma qildi.
Shunday emasmidi?
"Ha. Men shunchaki uning agentiman."
Tushlikning qolgan qismi juda sokin o‘tdi, har holda men va Rokko o‘rtasida. Egizaklar esa odatdagidek davom etishdi.
Tashqariga chiqqanimizda, egizaklar darhol yon tarafdagi muzqaymoq do‘koniga qarab burilishdi va Rokkoga ularni kutib turishni buyurishdi. Lekin men ularga deyarli e’tibor bermadim.
Men Rokkoning ortidan jim kuzatib bordim. U allaqachon mashina yonida edi, bir qo‘lini tomga qo‘ygan, ikkinchi qo‘li bilan yo‘lovchi eshigini yarim ochiq ushlab turardi.
"Nima bo‘layotganini aytasanmi?"
Men yerga qarab yelka qisdim. "Hech narsa bo‘layotgani yo‘q."
"Hm." U menga ishonmadi, bu aniq edi.
Men boshqa hech narsa demaganimdan so‘ng, u bir qadam oldinga siljib, boshini egdi. "Qo‘ng‘iroqdan qaytganimdan beri jim bo‘lib qolding."
"Balki shunchaki charchagandirman."
U qoshini ko‘tardi.
— Yo‘q. Sen faqat ortiqcha o‘ylayotganingda shunaqa jim bo‘lasan.
U yuzimdagi ifodani o‘qimasligi uchun nigohimni boshqa tomonga burdim — bu borada u asabni buzadigan darajada usta.
U bir oz kutdi, so‘ng go‘yo hammasini tushungandek sekin xo‘rsindi.
— Ular nimadir deyishdimi?
— Yo‘q. — Men bosh chayqab, uning ko‘zlariga qaramadim.
— Alessia. — Uning ohangi bahona va yolg‘onga umuman o‘rin qoldirmadi.
— Ular sening qiz do‘sting bor deyishdi. Ivana? Senga qo‘ng‘iroq qilgan ayol. — Yelka qisdim, ovozimni mustahkam tutishga harakat qilib. — Nega menga aytmading?
— Chunki mening qiz do‘stim yo‘q. — U buni shunchalik oddiy, aniq ohangda aytdiki, go‘yo bu o‘z-o‘zidan ravshan edi.
— Ammo—
— Qo‘y-e, Bambi. — Uning ovozi pastladi. — bunga Ishondim dema?
— aslida…
Albatta ishondim. Chunki men har doim Rokko bilan hech qachon birga bo‘la olmasligimizni bilganman… va bu og‘riydi.
Uch yildan beri uni ichimda, jim holda xohlayman. U esa mendan boshqa ko‘plab ayollarga “tegishli”. Ishimiz sabab u meni doim ma’lum masofada ushlab turadi. Professional munosabatimiz esa bizning birga bo‘lishimizga yo‘l qo‘ymaydi — faqat birga ishlashni to‘xtatsakgina mumkin. Bu esa menga hamma narsaga tushishi mumkin.
Shuning uchun ha, ishondim.
— Alessia. — U yana bir qadam yaqinlashdi, shunchalik yaqinlashdiki, ko‘zlariga qarash uchun boshimni biroz ko‘tarishga to‘g‘ri keldi. — Mening qiz do‘stim yo‘q.
— Mayli, bo‘lmasa ham. Realist bo‘lishimiz kerak. Sen ayolparastsan. Va mening mijozim, kompaniyamning mijozisan. Shuning uchun bu noz-karashmalar, bu… bu narsa — u… — So‘z topolmay to‘xtab qoldim.
Rokko bir lahza menga tikilib turdi. So‘ng sekin, muloyimlik bilan qo‘l uzatib, qulog‘im ortiga tushib ketgan soch tolani surib qo‘ydi.
— Men hech kim bilan sen bilan qilgandek noz qilmayman, — deyarli pichirladi u. — Buni bilasan… to‘g‘rimi?
Men qosh chimirdim, u esa bu safar yumshoqroq jilmaydi.
— Uch yildan beri seni “Bambi” deb chaqiraman. Meningcha, bu deyarli taklif degani.
Shunda kulib yubordim. Chunki o‘zimni eng ojiz his qilayotgan paytimda — istagan, lekin hech qachon ega bo‘la olmaydigan erkakning qarshisida turganimda — faqat u meni kuldira olardi.
"Mana u," — pichirladi u, ko‘zlari mening ko‘zlarimda qotib qolgancha. "Ko‘p o‘ylama, Alessia. Hammasi joyida. Shunchaki... qo‘yib ber."
Bu uning ortga qadam tashlab, men uchun yo‘lovchi eshigini to‘liq ochib berishidan oldingi so‘nggi so‘zlari bo‘ldi. "O‘tir. Hali qiladigan telbalarcha haydashlarim ko‘p."
Boshqa bir og‘iz ham so‘z demay, his-tuyg‘ularimni jilovlashga urinib, o‘rindiqqa o‘tirdim.
Rokko haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi, lekin u dvigatelni o‘t oldirgan zahoti men gelato (muzqaymoq) do‘koni tomon qaradim.
"Ular-chi?"
U ko‘zguga zo‘rg‘a ko‘z tashlab, piching qildi: "Piyoda ketaverishsin."
Haqiqatan ham, ikki daqiqa o‘tar-o‘tmas, panelda ularning ismlari yondi — avval Eydan, keyin Jio.
Rokko esa go‘shakni ko‘tarmadi (qo‘ng‘iroqning chalinishiga qo‘yib berdi).