Rocco Alvaro Accardi
5-qism
ROCCO ALVARO ACCARDI
POV (Uning nigohidan)
Palermoga qaytish bir soatdan sal kamroq vaqt oldi. Bir qo‘lim rullu bo‘lsa, xayolimda faqat birgina o‘y hukmron edi:
U haqida o‘ylama.
O‘rtadagi janjal haqida o‘ylama. Uning menga qaragan nigohlari haqida o‘ylama. Uning baqirmaganini ham o‘ylama.
Senga baqirmaydigan odam bilan janjallashishning g‘alati bir qoniqarsiz tomoni bor ekan.
To‘g‘ri, u o‘z so‘zini aytdi, o‘zida doim mavjud bo‘lgan olovni ko‘rsatdi. Lekin baqirmadi.
Shuncha odam turganda, men g‘azabimni Alessia Russodan — o‘zini haddan tashqari aslzodalardek tutadigan va men bilan tortishishni o‘ziga ep ko‘rmaydigan ayoldan olibman-a. Doim professional qolishga intiladigan ayoldan.
Xullas, u yerdan ketayotganimda g‘azabim kelganimdagidan ham battar edi. Barchasiga Franko aybdor.
Men shag‘al to‘shalgan yo‘lakka mashinani burib, dvigatelni o‘chirdim. Mashinadan tushayotganimda telefonim titradi, yana qandaydir muammo bo‘lishini sezib, chuqur nafas oldim.
Kosta:
Kechikayapsan. U kutib olyapti.
Chexiya "underboss"i (pastki boshliq) uchrashmoqchi. Kosta emas, sen bilan. Kechki 8:00 da.
Keyin, men ichkariga yura boshlaganimda yana bitta xabar keldi.
Alessia:
Agrigento hal bo‘ldi. 1.5. Arziysiz.
Jag‘larimni mahkam qisib, telefonni cho‘ntagimga soldim.
Hozir hal qilishim kerak bo‘lgan muhimroq ishlarim bor edi — garchi ayb menda bo‘lsa ham, alamimni undan olgan bo‘lsam ham.
Lekin shuncha gapdan keyin ham u o‘z ishini qildi. Albatta-da, chunki u eng zo‘ri.
Garchi unga boshqa odam topaman degan bo‘lsam ham, ikkalamiz ham buni safsata ekanligini bilardik. Alessia mening "sodiq yo‘ldoshim" edi — rieltorlar tilida aytganda, albatta
ROCCO ALVARO ACCARDI
Albatta, u mening agentimdan bo‘lak hech kim emas.
Villa ichi g‘iz-g‘iz qaynardi. Mehmonxonada tartibsizlik hukmron, ammo bu yoqimli tartibsizlik edi.
Marina qorin bilan yotib olib, son-sanoqsiz qog‘ozlar orasida katta diqqat bilan qasrni bo‘yayotgan edi. Dariya esa uning yonida polda o‘tirgancha, minoralarni pushti marker bilan ehtiyotkorlik bilan to‘ldirardi.
"Bu pushti rang to‘g‘ri emas," — deb pichirladi Marina. Ovozi past bo‘lsa-da, ohangi jiddiy edi.
Olti yoshli bola uchun u biroz qo‘rqinchli, rostini aytsam.
Dariya faqat onalargina qila oladigan tarzda vaziyatdan oson chiqib ketdi va tabassum qildi: "Bu sehrli rang. Uni yorug‘likka tutsang, derazalarni yaltiratadi."
Marina sahifani baland ko‘tarib, ko‘zlarini qisib qaradi: "Rostdan ham yaltirayapti."
"Ko‘rdingmi? Aytgandim-ku."
Marina onasiga bildirmasdan suyanib, jilmaydi. Dariya esa birga rasm chizishda davom etarkan, uning sochlaridan o‘pib, iyagini qizining boshiga qo‘yib oldi.
Ayvi yarmi muzqaymoq bilan bezatilgan kekslar patnisi yonida, polda chordona qurib o‘tirardi. Egnida Tristanoning futbolkasi, go‘yo u shu yerga olib kelgan barcha hayotiy tanlovlaridan pushaymondek ko‘rinardi.
Ehtimol, bunga egizaklarning undan bir necha dyuym narida, odatdagidek ovqat ustida talashayotgani sababdir.
Meni birinchi bo‘lib Marina payqadi.
"Zio Rocco!" — deb qichqirdi u va sapchib o‘rnidan turdi.
"Salom, mitti voyach (cucciola)," — ohangim yumshadi. U yugurib kelganida, men cho‘kkalab qo‘llarimni ochdim, u esa bo‘ynimdan mahkam quchoqladi.
"Mening rasmimni o‘tkazib yubordingiz," — u yelkamga boshini qo‘yib, arazlagandek gapirdi.
"Shunaqami?" Men unga qarash uchun biroz chekindim. "Bu haqiqiy fojia-ku. Yaxshisi, keyinroq ko‘rsatasan, bo‘lmasa yig‘lab yuboraman."
"Yig‘lamaysiz," — dedi u olti yoshli bola uchun juda qat’iyat bilan. "Siz juda qo‘rqinchlisiz."
"To‘g‘ri," — deb bosh qimirlatdim.
Dariya polda o‘tirgan joyida pishillab kulib yubordi: "Marina senga yaltiroq lak surishni buyurmaguncha qo‘rqinchlisan. Keyin esa birdaniga uning yordamchisiga aylanasan-qolasan."
"Pistandagi gaplarni qo‘y," — deb to‘ng‘illadim o‘rnimdan turarkanman. "O‘sha pushti yaltiroq lak menga juda yarashgandi."
"Ha, albatta," — u qo‘li bilan "qo‘ysang-chi" degandek ishora qildi. "O‘zi qayerlarda eding?"
Franko jinnimni chiqargani uchun rieltorim bilan munosabatlarimni barbod qilib kelyapman.
"Ishda."
"Shunday ko‘rinyapti," — Dariya qoshini ko‘tardi. Uning tanish "opacha"larcha qarashi menda g‘azab uyg‘otmasdi. Deyarli.
Uni o‘zimga opa deb bilish osonroq edi, chunki u mendan bor-yo‘g‘i uch yosh katta edi va uni hech qachon "amma" deb atay olmasdim.
Ayvi esa, bu arada, hatto boshini ko‘tarib qaramadi ham.
"Sizga ham salom," — deb qo‘ydim quruqqina qilib.
U javob bermadi. Go‘yo men uni shaxsan haqorat qilgandek o‘zini olib qochdi va kekslarini bezashda davom etdi.
Men kofe stoli ustidagi oxirgi pitsa bo‘lagi uchun talashayotgan egizaklarga o‘girildim...
"Hoy," — mening asabiy ohangimni eshitib, ikkalasi ham boshini ko‘tardi. — "O‘ttiz daqiqada tayyor bo‘linglar. Uchrashuvimiz bor."
"Endigina o‘tirgan edik-ku," — noliydi Jovanni.
"Qayta o‘rinlaringdan tur," — dedim qisqa va keskin qilib.
"Qayerga boryapmiz?" — Edan qoshlarini chimirdi.
"Avval Kosta va dadam bilan uchrashuvim bor. Keyin soat sakkizda Chexiya 'underboss'i bilan ko‘rishamiz."
Ular bir-biriga qarab qo‘yishdi va vaziyat haqiqatan ham jiddiy ekanini tushunishdi.
"Tushunarlu," — dedi Edan qomatini tiklab. — "Tayyor bo‘lamiz. Hech qanday chalg‘ishlarsiz."
Uning ortida Jovanni ham vazmin va jiddiy qiyofada bosh silkidi. Ammo Edan boshqa tomonga qarashi bilan, pitsaning oxirgi bo‘lagini chaqqonlik bilan ilib ketdi.
Men buni kuzatib turardim. Edan esa buni besh soniyadan keyin payqadi.
"To‘xta. Sen hozirgina...?"
"Bu strategik yurish edi," — dedi Jo og‘zi to‘la pitsa bilan. — "Sening himoyang zaif edi."
Edan unga go‘yo u vataniga xiyonat qilgandek tikilib qoldi. "U meniki edi!"
"Sen ikkilanib qolding."
"Men professional bo‘lishga harakat qilayotgandim!"
"Men esa qornim ochligini o‘ylayotgandim."
Ular yana o‘zaro tortishishni boshladilar.
Lekin mening otam bilan uchrashuvim bor edi va men allaqachon kechikayotgandim, shuning uchun ularni o‘z hollariga tashlab ketdim.
Otamning ish xonasiga yetib borganimda, Franko allaqachon mening o‘rnimda o‘tirgan edi.
Albatta-da, boshqacha bo‘lishi ham mumkin emasdi.
So‘nggi paytlarda hayotimda sodir bo‘layotgan barcha ko‘ngilsizliklarning sababchisi aynan shu odam edi.
U omborxonalar masalasida bosimni oshirib, Kostani jazolash haqidagi tahdidini tinmay eslatib turgandi. Hatto, la’nati, egizaklarni ham jazolashini aytdi — aynan shu gap Agrigento bitimi deyarli barbod bo‘layotganini eshitganimda Alessiyaga qo‘ng‘iroq qilishimga sabab bo‘lgandi.
U buni telefonda aytgandi, aks holda bu gap og‘zidan chiqishi bilan uni urib majaqlab tashlagan bo‘lardim.
Kosta kamin yonida qo‘llarini qovushtirib turardi.
Tristano uzoqdagi devorga suyanib olgan, yuzidan biror narsani uqib bo‘lmasdi.
Dadam esa stoli ortida o‘tirgancha, xonadagi har bir harakatni kuzatib turardi.
"Keltirilganingdan xursandmiz," — dedi Franko mayin ohangda. "Sening sha’ningga aytayotgan barcha maqtovlarimni o‘tkazib yubording."
"Ularni o‘zingga saqla. Undan ko‘ra tahdidlaringni eshitganim ma’qul."
Men borib Kostaning yonida turdim, otamning nigohi esa menga qarab, so‘ng yana Frankoga qaytdi.
"Bugun tahdidlar yo‘q, shunchaki kuzatuvlar," — Franko jilmaydi. "Bilasanmi, men sening yoshingda bo‘lganimda ishlar ancha silliqroq bitar edi. U paytlar yoshlar o‘z o‘rnini bilishardi."
Kostaning nigohi xonaning narigi burchagidan unga qadaldi. "Odamlarni kaltaklashni yetakchilik deb hisoblagan paytlaringizni aytyapsizmi?"
Tristano joyidan qimirlamadi, lekin uning jag‘ mushaklari titrab ketganini ko‘rdim.
Eski usul shunday edi — yosh avlodni bo‘ysundirish uchun do‘pposlash. Bobom buni otamga nisbatan qilgan, otam esa bizga.
Yagona farq shundaki, u buni yetti yil oldin to‘xtatgan edi.
"Vahima qilma," — Franko qo‘l siltadi. "Hammasi ham kaltakdan iborat emasdi."
"Faqat bir nechta qovurg‘ani sindirishga yetarligini aytmasangiz," — deb to‘ng‘illadim, Frankoning otamiz nomidan bizga bergan eng daxshatli kaltaklarini eslab.
Singan qovurg‘alar, singan jag‘lar. Va bular orasidagi barcha azoblar.
Nihoyat otam sovuq ohangda, o‘z salobatini saqlab gapirdi: "Endi biz ishlarni bunday hal qilmaymiz."
Edoardo Akkardi yaxshi tomonga o‘zgardi.
Rostini aytsam, buni hech qachon sodir bo‘ladi deb o‘ylamagandim. Ammo u qandaydir yo‘l bilan qilayotgan ishlari noto‘g‘ri ekanini anglab yetdi.
U buni bizni toblash uchun, qachondir u yonimizda bo‘lmaganida shafqatsiz dunyodan himoya qila olishimiz uchun qilganini aytgandi.
Uning nima demoqchiligini tushunardim, lekin bunga mutlaqo qo‘shilmasdim. Zo‘ravonliksiz ham u bizga ancha narsani o‘rgatdi. Qolganlarini o‘rganish uchun esa somoncha orqali ovqatlanmasdan yoki uyda oqsoqlanib yurmasdan ham vaqtimiz yetarli edi.
Franko unga qaramadi, uning ko‘zlari hamon menga qadalgan edi: "Afsus."
Xonaga sukunat cho‘kdi.
Frankoning xislati shunda edi. Unga baqirishning keragi yo‘q, bor-yo‘g‘ini bitta gap bilan hal qila olardi. Birgina nigohi bilan ulug‘ yoshli odamni o‘zini o‘n yoshli boladek his qilishga majbur qilardi.
Lekin endi emas.
Biz bilan bunday o‘yin o‘tmaydi.
Nihoyat, men borib uning qarshisiga o‘tirdim va to‘g‘ridan-to‘g‘ri maqsadga ko‘chdim: "Agrigento hal bo‘ldi. Keyingi navbat — Shakka (Sciacca)."
U mening gapimni eshitmaganga olib, otamga yuzlandi: "Haliyam o‘ylaymanki, Rokkoning zimmasiga buncha narsani yuklash oqillik emas. U juda... olovli."
"Samarali," — deb tuzatdi Kosta.
"Beqaror," — dedi Franko hamon jilmayib. Keyin yana menga qaradi. "Senda qandaydir bir narsa bor-da."
Men javob bermadim, chunki u nima qilayotganini tushunib turardim. Franko odamning nozik nuqtalarini topib, jiziga tegishni yaxshi ko‘rardi. Hozir ham u xuddi bo‘ri kabi mening atrofimda aylanib, qayerdan zarba berishni poylayotgan edi.
"Buni oldin ham aytganman," — davom etdi Franko. "Kosta doim vazmin bo‘lgan. Tristano — tartibli. Sen esa..." — u boshini biroz egdi, — "sen doim muammoli bola bo‘lgansan."
Edoardo o‘rnida tikroq o‘tirdi, uning ham sabr kosasi to'la boshladi: "Yetar endi."
Franko bir soniya unga ko‘z tashladi: "Men shunchaki aytyapman..."
"Nima deganingni eshitdim," — otam uning gapini bo‘ldi. "Va sen bir narsani unutyapsan — mening o‘g‘illarim endi yosh bola emas."
Bu gap baland ovozda aytilmadi. Hatto sovuq ohangda ham emasdi. Lekin men ko‘p yillardan beri birinchi marta Edoardoning Franko bilan bunday gaplashayotganini eshitishim edi.
Frankoga bu yoqmadi. Men buni uning lablari uchib ketganidan va ko‘zlaridagi chaqnab ketgan g‘azabdan sezdim. "Men shunchaki yordam bermoqchiman."
"Men sendan yordam so‘ramadim," — Edoardoning ohangi o‘zgarmadi. "Men seni bu uchrashuvlarga taklif qilganimning sababi — sen chexlar uchun import yo‘nalishlarini boshqaryapsan. Bu yerda o‘tirganingning yagona sababi shu."
Kosta biroz qo‘zg‘aldi, Tristano qomatini tikladi. Bu bor-yo‘g‘i bir lahzalik holat edi, kichik bir sahna. Lekin bu juda muhim edi. Chunki dadam o‘z martabasini eslatib qo‘yayotgan edi. U Frankoni "seni almashtirsa bo‘ladi" deb ogohlantirayotgandi.
Franko chexlar o‘z mahsulotlarini bizning hududimizga qanday olib kirishi va biz ularni qayerda saqlashimiz kerakligini hal qiladigan odam edi. Boshqa hech qanday vazifasi yo‘q edi.
Franko ko‘zlariga yetib bormaydigan soxta tabassum bilan ortga suyandi.
"Albatta. Mening xatom."
Shundan so‘ng bir necha og‘riqli soniyalar davomida hech kim hech narsa demadi. Keyin dadam menga qaradi: "Soat sakkizda chexlar bilan uchrashuving bormi?"
"Sì (Ha)," — bosh silkidim.
"Kechikma. Ular omborxonalarimizdan birini ko‘zdan kechirmoqchi. Nima bilan ishlayotganlarini ko‘rishni istashyapti."
O‘rnimdan turdim. "Kechikmayman."
Eshik oldida Frankoning ovozi meni to‘xtashga majbur qildi.
"Taq-tuq, yigitcha (ragazzo). Bu imperiya umid va ezgu niyatlar ustiga qurilmagan."
Men faqatgina uning ko‘zlariga tik qarash darajasidagina o‘girildim.
"No. Funziona con il sangue. (Yo‘q. U qon ustida ishlaydi)."
Shu gapni aytdim-u, chiqib ketdim.~~~~~
Men oldimdagi qoramag‘iz ayolga e’tiborimni qaratishga harakat qilib, Edanni turtib qo‘ydim.
"Hajmi yaxshi ekan. Juda katta..."
Jovanni yana kulgi bilan bo‘g‘ilib qoldi, bu esa Edanni o‘z-o‘zidan kıkırdatib yubordi.
Bu safar men Joga turtki berib, Edanga g‘azabnok qarab qo‘ydim.
"Kuzatuv tizimi-chi?" — deb so‘radi u, chexcha talaffuzi yaqqol sezilib turardi. Ha, Chexiya mafiyasining "underboss"i ayol kishi edi. — "Pragadan turib qanchalik nazorat qila olaman?"
Ortimda egizaklar yana kulgidan bo‘g‘ilishdi. Nazarimda, gap uning talaffuzida edi. Nega bo‘lsa ham, bu ahmoqlarga uning shevasi kulgili tuyulardi.
"Biz termal va harakatga sezgir tizimlarni o‘rnatdik," — burchakdagi kameralardan biriga ishora qildim. — "Sizda to‘liq nazorat bo‘ladi: barcha kirish va chiqish nuqtalari, barcha 'ko‘rinmas' hududlar. Hammasi qamrab olingan."
"Bu asosiy yo‘llarga yaqinmi? Kirib-chiqishimiz oson bo‘ladimi?" — u biz hozir turgan chang bosgan omborxonaga ishora qildi.
Uning qizil baland poshnasli poyabzali va oq ko‘ylagi chang va beton polga mutlaqo zid edi.
Qaysidir ma’noda, Alessi ham o‘zining dabdabali kiyimlarida kelardi-yu, lekin baribir bunday omborxonalarda ham ajoyib ko‘rinardi. Ivana esa shunchaki... xullas, ahmoqdek ko‘rinardi.
"Bu yerdan yuk tashish portigacha to‘g‘ri ketgan asosiy yo‘l bor," — deb javob berdi Edan, poldagi adashgan limonad qutisini tepib yuborarkan. — "Buning siz uchun muhimligini aytgan edingiz. Siz buni... 'maxfiy tashqi harakatlar uchun logistik jihatdan manfaatli' deb atadingiz. Bu nima degani ekanini bilmayman-u, lekin yodlab oldim."
"U buni qachon aytganini qayerdan bilasan?" — Jovanni qoshini chimirdi.
"Aytgan-da, brat. Kelganimizda," — deb uqtirdi Edan, Ivanaga ishora qilib. — "Unga qanday omborxona kerakligini tushuntirayotganida."
"Sen rostdan ham gaplariga quloq solayotganmiding? Men esa shunchaki uning qaddi-qomatiga mahliyo bo‘lib turgandim."
Ajoyib.
Boshlandi.
"Nima deding?!" — Ivana qichqirib yubordi, u hozir qulog‘imni qonatadigan darajadagi uzun ma’ruzaga tayyor edi. — "Siz, hurmatsiz mitti..."
"Ularni kechirishingizga to‘g‘ri keladi," — uning gapini bo‘lib, o‘zimni bu azobdan qutqardim. Shu bilan birga, egizaklarga ham "bas qil" degandek qattiq qarab qo‘ydim. — "Ular hamma ham bunday muomala bilan qutulib qola olmasligini unutib qo‘yishadi."
Ivana qoshini chimirdi, u nima demoqchi ekanligimni aniq tushunib turardi.
Men Rokko Akkardiman, istagan gapimni ayta olaman va buning uchun jazolanmayman. Qaysidir tushunarsiz sababga ko‘ra, ayollarga ularga nisbatan... qo‘pol munosabatda bo‘lishim yoqishini ham bilardim.
Egizaklarda esa bunday kuch yo‘q edi.
U ortimizdagi shovqin-suronga parvo qilmay, yana menga o‘girildi.
"Men ular kabi erkaklarni ko‘p uchratganman," — u past ovozda gapirdi. — "Yosh, baqiroq, o‘ziga e’tibor tortishga haddan ortiq urinadigan. Sen esa... senga urinishning hojati ham yo‘q."
Men javob bermadim, buning o‘rniga uni sinchiklab o‘rganishni afzal ko‘rdim. Menga iltifot qilib, amakivachchalarimni haqorat qilyaptimi? Bu unchalik ham oqilona yo‘l emas.
U bir necha qadam oldinga yurdi, poshnalarining taqillashi beton polda aks-sado berdi.
"Sening ortingdan odobsiz va intizomsiz soyadek ergashib yurishlariga yo‘l qo‘yarkansan... bu haqiqiy mafiozga xos emas." — Jag‘larim tugildi, lekin u buni sezmadi. Sezgan bo‘lsa ham, to‘xtamadi. — "Hatto askarlar ham qachon og‘zini yumishni bilishlari kerak."
"Ehtiyot bo‘l," — uning gapini bo‘ldim, ovozim aldovchi darajada xotirjam edi. — "To‘g‘ri gapirish bilan hurmatsizlik qilish o‘rtasida farq bor. Sen hozir chegaradan o‘tyapsan."
U bir muddat to‘xtab qoldi, so‘ng sovuq jilmaydi. "Shunday bo‘lsin."
U yana diqqatini omborxonaga qaratdi. "Menga mana shunday turdagi omborxonalar yoqadi."
Men sekin bosh silkib, javob berish uchun og‘iz juftladim. Lekin bunga imkon bo‘lmadi.
"Kimga ham omborxonalar yoqishi mumkin?" — deb to‘ng‘illadi Jo, kostyumining cho‘ntagidan kichkina shokoladli rulonni chiqararkan.
U go‘yo jimjit, aks-sado berib turgan omborxonada hech kim uni eshitmayotgandek o‘z-o‘ziga gapirishda davom etdi.
"Xuddi bu uning sevimli mashg‘ulotidek gapirayapti-ya. 'O‘ylaymanki, bugun yana bitta omborxona sotib olaman'," — deb uni ingichka va g‘alati shevada masxara qildi Jo. — "'O‘ylaymanki, bunisining tomi metall bo‘ladi. O‘tgan hafta beton tomlisini sotib olgandim'. G‘alati-ya."
Bu orada men unga o‘qdek qarab turardim. Uni dengizga uloqtirib yuborsammi yoki qo‘liga belkurak berib, o‘ziga qayerdan qabr qazishini tanlashiga qo‘yib bersammi deb o‘ylardim
"Ulardan yana qancha bor senda?" — deb so‘radim qoshlarimni chimirib, uning 1000 dollarlik kostyumiga qarab.
"Sakkizta."
"Sakkiz... eh, mayli." — Boshimni chayqab, chuqur nafas chiqardim. Egizaklar shokoladli rulonlarini ochayotgan bir paytda, men diqqatimni yana Ivanaga qaratdim.
Uning egizaklarga qarab, past ovozda: "Buyuk 'La Famiglia' (Oila) deganlari shumi?" — deb pichirlaganini eshitib qoldim.
U o‘zini ayyor deb o‘yladi — go‘yo men eshitmaydigan darajada past ovozda gapirdi. Lekin men hamma narsani payqayman. Doim shunday bo‘lgan.
Uning nigohi yana meniki bilan to‘qnashdi, u qo‘llarini qovushtirib olgan, lablari chetida esa nimtabassum o‘ynardi.
"Odamlaringga ayt, ob'ekt himoyalangan," — dedim quruqqina qilib. — "Agar yana birontasini ko‘rmoqchi bo‘lishsa, to‘g‘ridan-to‘g‘ri men bilan bog‘lanishsin. O‘rtakashlarsiz. Frankosiz."
"Tushunarli," — Ivana bosh silkidi. Keyin u boshini biroz qiyshaytirib, nigohini yuzimdan ko‘kragimga, so‘ngra pastroqqa sekin tushirdi.
"Bunchalik tarang ekanligingiz juda achinarli, janob Akkardi. Agar kimdir bu stresslaringizni chiqarib yuborganida, siz bilan ishlash ancha osonroq bo‘larmidi," — dedi u ochiqchasiga gap otib.
Xonadagi muhit birdan o‘zgardi, ortimda egizaklar tinchib qolishdi. G‘alati tomoni, uning tansoqchilari hatto qilt etishmadi ham.
Men darrov munosabat bildirmadim. Shunchaki uning nigohiga tik qarab turdim, uning tabassumi ham noz-karashmali, ham yovuzona edi.
"Mening qonimni (oila a’zolarimni) hurmat qilmaydigan odamga qo‘l tegizadi deb o‘ylaysanmi?" — deb istehzo qildim, ohangimdan nafrat yog‘ilardi. — "O‘zingga ortiqcha baho berma."
Ortimda Jo past ovozda hushtak chalib yubordi: "Vay-bo‘..."
"Shafqatsiz bo‘ldi-ku, brat," — deb pichirladi Edan.
Ularning hech biriga qaramadim.
Hammasidan charchab, ortimga o‘girildim va chiqish tomon yo‘l oldim. Egizaklar darhol harakatga tushib, orqamdan ergashishdi.
"La’nat," — deb pichirladi Jo. — "Rokko, rulonimning qog‘ozini tushirib qoldirdim..."
"Qolsin o‘sha yerda," — deb baqirdim.
Xuddi yosh bolalar bilan ishlashning o‘zginasi.
Biz kechki quyosh nuri ostiga chiqdik va men qora "Maserati"m tomon borarkanman, quyosh ko‘zoynagimni taqdim.
"Rokko," — deb chaqirdi Edan, menga yetib olish uchun yugurib kelarkan. — "Nima deb o‘ylaysan, u yerda asbest bormikin?"
"Aniq bor," — deb to‘ng‘illadim. Xayolim hamon amakivachchalarimni haqorat qilib, keyin menga gap otishga uringan o‘sha ablah ayolda edi.
Men axlatlar bilan yotmayman. Bu borada doim qat'iy bo‘lganman. Ayollarni tez-tez rad etavermayman, lekin rad etsam, ular doim shunaqa pastkash turdagilar bo‘ladi.
Xuddi Millining o‘sha jinnivachcha dugonasi Zari kabi. U hozir tirikmi yoki o‘lganmi — noma'lum.
Bu tasodif edi. Qisman.
Lekin Milli buni bilmaydi. Men unga hech qachon aytmaganman.
"Zo‘r-ku," — Edan iljaydi. — "Gaz niqoblarini taqib yurishimiz kerak. Bu bizni ancha salobatli ko‘rsatadi."
"Xulosang shumi?" — Bu egizaklarning o‘rganadigan narsasi hali juda ko‘p. — "Shuncha g‘urbatdan keyin-a? Mio Dio (Xudoyim-ey)."
Jo barmog‘idagi shokoladni yalaganicha yonimga keldi. "Bir safar poyloqchilikda o‘tirganimizda, bir o‘zim butun bir oilaviy paketdagi rulonlarni yeb qo‘yganman. Esingdami, bizning 'Il Moro' klubimiz tashqarisidagi poyloqchilik? Edan ikkimiz borgandik. Bir soat o‘tib qayt qilib yuborganman."
"Buni bilishim shart emas edi," — deb g‘udrandim mashinani ochar ekanman. Keyin ularga kichik bir sirni ochishga qaror qildim. — "O‘shanda hech qanday poyloqchilik bo‘lmagan. Kosta ikkingizni bir kechaga tinchgina qutilish uchun u yerga yuborganmiz."
"Nima, nima deding?" — U eshik tutqichini ushlaganicha qoshini chimirdi. — "Bu haqiqiy topshiriq emasmidi?"
"O‘zimizning klubimizda shuncha xavfsizlik xizmati turganda, nega siz ahmoqlarni u yerga yuborishimiz kerak?"
Kosta buni soxta ekanini darrov tushunishadi va bir soatdan keyin uyga qaytishadi, deb o‘ylagan edi.
Ertasi kuni ertalab klub menejeri qo‘ng‘iroq qilib, ular hali ham tashqarida parkovkada turishganini — faqat endi pishillab uxlab yotishganini aytdi.
"Bizga qanday qilib bunday qila olding? Qo‘ysang-chi, brat. Oilaviy sadoqat qayerda qoldi?" — deb so‘radi Edan, dramatik tarzda orqa o‘rindiqqa o‘tirarkan.
U go‘yo men hozirgina ular uchun Chexiya mafiyasining boshlig‘ini haqorat qilmaganimdek gapirardi.
"Hey, haqiqiy mas'uliyatni xohlaysanmi? Unda uchrashuvlarga shokoladli tort ko‘tarib kelishni bas qil."
Men orqani ko‘rsatuvchi ko‘zguda unga qarab, gapimni keskin tugatdim.
"Brat, men senga ham taklif qilgan edim-ku," — Jovanni yonimdagi o‘rindiqda labini burishtirib noliydi. — "Bilasanmi, men o‘lsam, meni juda sog‘inasan."
"Sening yoshing 25 da," — ko‘zoynak ortidan qoshimni chimirdim. — "Men esa sendan kattaman."
"Mayli, yaxshi. Unda sen o‘lsang, pushaymonlikdan qiynalgan arvohga aylanasan."
"Xuddi Kasperga o‘xshab," — deb qo‘shib qo‘ydi Edan, boshini oldingi o‘rindiqlar orasiga tiqib. — "Faqat tushkunlikka tushgan va abgor arvoh. Tushkun Arvoh Rokko."
"Bilasizlarmi, menda yana bitta poyloqchilik vazifasi bor," — deb pichirladim va derazani tushirib, sigareta tutatdim.
"E-e, yo‘q. Endi bu la’nati tuzog‘ingga tushmayman," — Jo qat’iy rad etib bosh chayqadi.
"Yo‘q, rostdan. Buni uzr so‘rash deb qabul qilinglar. Shunchaki aloqachimizni bir hafta kuzatib yursanglar bo‘ldi. Menimcha, u Mayamiga ketyapti, sizlar esa uning ortidan borasizlar."
"Mayami?" — Edanning ko‘zlari yonib ketdi. Men sigaretadan birinchi marta chuqur simirganimda, u qandaydir yo‘l bilan yuzini menga yanada yaqinlashtirishga ulgurdi.
"Mayami?"
"Sì (Ha), Mayami," — deb g‘udrandim va dvigatelni o‘t oldirib, unga g‘alati qarab qo‘ydim. — "Xo‘sh, borasizlarmi?"
"Albatta, brat. Faqat tafsilotlarni (deets) aytsang bo‘ldi," — Jo bosh silkidi va yana bitta shokoladli rulonni chiqardi.
Tafsilotlar emish.
U rulonning qog‘ozini ochishi bilan, men uni qo‘lidan tortib oldim-da, derazadan tashqariga uloqtirdim.
"Brat!" — Joning dod-voyiga parvo qilmadim.
Buning o‘rniga, nigohim omborxona kirishida turgan Ivanaga tushdi. U o‘z tansoqchilari qurshovida kimdir bilan telefonda gaplashayotgan edi.
Ehtimol, hisobot berayotgandir. Voqeani o‘zicha aylantirib tushuntirayotgandir.
Yaxshi.
Gapiraversin. Uni xohlagancha o‘zgartirib aytsin.
Menga buning zarracha qizig‘i yo‘q.
Chunki u qanday hikoya to‘qimasin, o‘zgarmas bir haqiqat bor:
Hech kim "La Famiglia"ga (Oilaga) qarshi chiqib, suvdan quruq chiqib ketolmaydi
"Ularni nega boshlab kelding?" — deb g‘uldiradi Tristano, men xonaga qadam qo‘yishim bilan.
"Bular yelimning o‘zi," — dedim va klubimizning maxsus xonasida uning qarshisiga o‘zimni tashladim.
Men Ivana bilan uchrashuvdan, ya’ni omborxonadan endigina kelayotgan edim. Yo‘lda mashinaga yonilg‘i quyish uchun to‘xtaganimizda, Kosta o‘zi va Tristanoning klubda ekanligi haqida xabar yubordi. Shuning uchun, afsuski, egizaklarni ham o‘zim bilan birga olib kelishga majbur bo‘ldim.
Aslida, ularni yo‘l chetida qoldirib ketsam ham bo‘lardi. Lekin baribir keyinroq dadam ularni borib olib kelishimni buyurgan bo‘lardi.
"Qo‘ysang-chi, brat," — Jovanni Tristanoga haddan tashqari yaqin o‘tirib, iljaydi. — "Siz bizni yaxshi ko‘rasiz."
"Yo‘qol nariga," — deb to‘ng‘illadi Tristano va divanda Jovannidan uzoqroqqa surildi, Jo esa darhol unga yana yaqinlashdi.
"Menda bir savol bor," — dedi Kosta, sigarasini labidan olib. — "Siz ikki ahmoq 'ishora' (shama) nimaligini bilasizlarmi o‘zi?"
"Ishora?" — Edan qoshini chimirdi va Kosta o‘tirgan qora charm divanga o‘zini tashladi. — "Bu kontekstga bog‘liq-da, brat. Masalan, xazina qidirishdagi ishoralar bo‘lishi mumkin. Yoki politsiyachilar oldida kimdir jasad qayerga ko‘milganini sekingina shama qilishi mumkin. Yoki video o‘yinlardagi..."
"Sizlarni yoqtirmasligimizni sezmayapsizlarmi?" — deb gapini bo‘ldim. Oxirgi bir soatni ular bilan o‘tkazganim uchun asabiyligim eng yuqori nuqtaga yetgan edi.
"Yo‘q," — Edan jiddiy qiyofada bosh chayqadi. — "Men faqat mehringizni his qilyapman."
"Chaqaloqligida kimdir bularni yerga tushirib yuborgan bo‘lsa kerak," — dedi Tristano sigara tutuni orasidan. — "Xayolimga kelayotgan yagona fikr shu."
"Yoki haddan tashqari ko‘p shakar yeb, miyalarini chiratib yuborishgan," — deb pichirladi Kosta.
"Aslida, bunga sabablar ko‘p bo‘lishi mumkin," — men qo‘limni uzatib, o‘zimga bir qadah Kampari quydim. — "Genetikani hisobga olmaganda. Ular — Akkardilar oilasining 'nuqsonli' chiqqan yagona vakillari."
"Hoy. Menimcha, bu suhbatning umuman keragi yo‘q," — Jovanni bosh chayqab, yana bitta shokoladli rulonni chiqardi. — "Sizlar shunchaki bo‘shashishingiz kerak. Ichinglar, sigara chekinglar. Shokoladli rulon yenglar. O‘zingizni erkin tutinglar."
"Sening o‘sha la’nati rulonlaring jonga tegdi," — boshimni chayqab, uning qog‘ozini ochishini kuzatdim. — "Kech bo‘yi shuni yeysan. Haliyam tugamadimi?"
"Sen yonilg‘i quyishga to‘xtaganida yana sotib oldim," — tushuntirdi u bir tishlab. Keyin u oldinga egildi
Edan ham darhol unga qo‘shildi, chunki qayerda ovqat bo‘lsa, bu ahmoqlar o‘sha yerda paydo bo‘lishadi.
"Bo‘ldi, bas qilinglar. O‘sha 'diabet'ingni yeyaver," — Kosta xo‘rsinib, Tristano va menga qaradi. — "Franko bilan uchrashuvdan keyin ahvollar qalay?"
"Hali hech kimni o‘ldirganim yo‘q," — Tristano ortiga suyanib javob berdi. — "Shekilli, psixolog bilan mashg‘ulotlarim rostdan ham foyda beryapti."
"Buning tafsilotini so‘rab ham o‘tirmayman," — Kosta boshini chayqab, e’tiborini menga qaratdi. — "Senda-chi? Chexlar bilan uchrashuv qanday o‘tdi?"
Men Kamparidan bir ho‘plab, javob berishdan oldin uning tomog‘imni kuydirib o‘tishiga imkon berdim. "U egizaklarni haqorat qildi, 'La Famiglia'ga tosh otdi, keyin esa menga yaqinlik qilishni taklif qildi."
Tristano ko‘zlarini pirpiratdi. "Aynan shu tartibdami?"
Edan og‘zidagi pistani chaynash asnosida mening o‘rnimga javob berdi: "Brat, u bizni ochiqchasiga bola deb atadi. Shunchaki shama ham qilmadi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri aytdi."
"U bizni baqiroq va intizomsiz dedi," — deb qo‘shib qo‘ydi Jo, og‘zi shirinlikka to‘la holda. — "Vaholanki, men u yerda indamaygina rulon yeb o‘tirgan edim, bu juda qo‘pollik."
"Sen esa uning ovozini masxara qilding, qaddi-qomatiga tikilganingni tan olding va omborxona tanlash mezonlarini ustidan kulding," — deb to‘ng‘illadim.
"U omborxona qidirishni xuddi o‘z sevimli mashg‘ulotidek gapirdi-da," — u o‘zini oqladi. — "Men o‘z fikrimda qolaman."
Kosta menga ma’noli qaradi. "Qolganichi?"
"U pichirlab: 'Buyuk La Famiglia deganlari shumi?', dedi, go‘yo biz qandaydir sirk artistlaridek," — dedim ularga va qadahimni bo‘shatdim. — "Keyin esa, ketishimdan oldin, mening juda tarangligim haqida gapirdi. Emishki, agar kimdir mening stressimni 'chiqarib yuborsa', men bilan ishlash osonroq bo‘larmish."
Edan barmog‘ini yuqoriga ko‘tardi: "Uning himoyasi uchun aytishim mumkinki, senda rostdan ham stress bor."
"Yaxshiyamki, men unga faqat gap bilan javob qaytardim," — deb g‘udrandi. — "Uni va tansoqchilarini o‘sha o‘ziga yoqqan omborxonaning tagiga ko‘mib tashlashim ham mumkin edi."
Jo pishillab kuldi: "Yo‘q, u seni xohlayapti, brat. Buni sezish qiyin emas."
"Men oilamni haqorat qiladiganlar bilan yaqin bo‘lmayman."
Bu gap ularni tildan qoldirdi.
Kosta divanga yaslanib, qo‘lida sigara bilan gap boshladi: "Franko seni u bilan uchrashishga bejiz tanlamadi. Uni yaqinroq tut, lekin aslo past baholama."
"Ishonaver," — dedim qadahimni yangilarkanman. — "U mening nazoratimda."
Agar Franko rostdan ham chexlar bilan qandaydir o‘yin o‘ynayotgan bo‘lsa, bu yaxshilik bilan tugamaydi. Akkardilar oilasiga qarshi bunday yurishlar ortidan albatta ichki urush kelib chiqadi
Kosta chuqur nafas chiqarib, menga qaradi. "Agar vaziyat bundan ham yomonlashsa, Franko masalasini hal qilish uchun reja kerak."
"To‘xta," — Tristano qoshini chimirib, oldinga egildi. — "Sen nazarda tutayotganing..."
"Sì (Ha)," — Kosta uning gapini oxiriga yetkazishiga qo‘ymay, bosh silkidi.
Xonada qisqa sukunat cho‘kdi. Tristano ikkimiz bu haqda o‘ylay boshladik, chunki Kosta rejani allaqachon pishirib qo‘ygani ko‘rinib turardi.
"Dadam xursand bo‘lmaydi."
"Bugun ularning bir-biriga munosabatini ko‘rding. Agar Franko shu zaylda davom etsa, ko‘p o‘tmay dadamning o‘zi ham buni o‘ylay boshlaydi."
"Xo‘sh, reja qanaqa?" — deb so‘radim sigara tutatib.
"Agar ish o‘sha darajaga yetsa, jimgina harakat qilamiz. Birgina toza zarba, hech qanday tartibsizliklarsiz. Agar bu ichki urushga aylanib ketsa, nimalar bo‘lishini o‘zing bilasan."
Men bir marta bosh silkidim.
Boshqa ortiqcha gapga hojat yo‘q edi.
Bizning darajaga yetganingda, bunday katta yurishlar soatlab muhokama qilinmaydi. Ikki daqiqa gaplashib olasiz, qolgan vaqtni esa ichib, chekib o‘tkazasiz.
Mafioz hayoti shunaqa.
"Buni dadamning tug‘ilgan kunida qilmoqchi emassizlar, to‘g‘rimi?" — deb so‘radi Tristano, yuzida biroz dahshat bilan. — "Chunki men allaqachon taklifnomaga 'boraman' deb javob berib qo‘yganman va bunday dramalarga tayyor emasman. Psixologim stressdan qochishimni aytgan."
"Oila a’zosining tug‘ilgan kuniga kim ham RSVP (tasdiq xati) yuborardi?" — Kosta sigarasining kulini qoqib, qoshini chimirdi.
"Men. Chunki Nadiya ham taklif qilingan," — deb javob berdi u yovuz o‘gay onamizni nazarda tutib. — "Menga bunga ruhan tayyorlanish uchun vaqt kerak."
Har yili dadamning tug‘ilgan kunida biz Nadiya bilan "baxtli oila" o‘yinini o‘ynashga majbur edik. Bu yil davomida butun Akkardi oilasi bir joyga to‘planib, boshidan oxirigacha o‘zini namunali tutishi shart bo‘lgan yagona kecha edi.
"Bilasanmi nima?" — deb to‘ng‘illadi Kosta tutun orasidan. — "Balki ham Frankoni, ham Nadiyani tinchitishimiz kerakdir."
"Ikki kishilik qotillik," — deb pichirladi Edan. — "Dahshat-ku."
"Og‘zingni yum," — dedim sigaramni tishlagancha unga o‘girilib. — "Sen bu suhbatga aralashma."
Kosta qo‘lidagi sigarasini og‘ziga yaqinlashtirgancha, Edanni kuzatib turardi.
Edan vaziyatdan mutlaqo bexabar o‘tirgan bir paytda, akamning uning oyoqlariga g‘azab bilan tikilib turishi meni o‘z-o‘zimdan kulishga majbur qildi.
"Omborxona qidirish ishlari nima bo‘lyapti?" — Tristano mavzuni o‘zgartirdi, ammo afsuski, u men yomon ko‘radigan mavzuni tanlagan edi.
"Shu haqda gapirmaylik."
"Nega? Agent bilan muammolarmi?" — Tristano iljaydi. Uni hozir ko‘z oldimga o‘sha shoxli shaytoncha emojisi kabi keltirdim.
"Ehtiyot bo‘l. Men pichoq otishga juda ustaman."
"U shunchaki bugun ertalab 'Agent xonim' bilan janjallashib qolgani uchun asabiylashyapti. Kelayotganimizda bizga aytib berdi. Biz shunaqa yaqin akalarmiz-da," — deb tushuntirdi Jovanni og‘zi to‘la pista bilan.
Men unga o‘z xohishim bilan aytganim yo‘q. Bu ahmoq (idiota) men haydab kelayotganimda Alessia bilan yozishmalarimni o‘qib olgan, keyin esa javob berishimni talab qilib tinchlik bermagan edi.
"U bizga hammasini aytib berdi," — deb qo‘shib qo‘ydi Edan, hamon Kosta o‘tirgan divanda oyoqlarini cho‘zib yotgancha.
"Ha-ya," — deb kuldi Kosta. — "Allaqachon ishni pishiribsan-da, a?"
"Yo‘q," — Aslida ha. — "Men ishni pishirganim yo‘q. Franko bosimni oshiryapti, tahdid qilyapti..."
Men ovozimni pasaytirib, ovqat bilan ovora bo‘lgan egizaklarga ishora qildim. "G‘azabdan kimnidir o‘ldirishga tayyor turganimda, buning ustiga bir bitim deyarli barbod bo‘layozdi. U esa muammoni hal qilish o‘rniga la’nati samolyotda uchib yurgandi."
Aslida bu uning aybi emasligini bilardim. U menga aloqaga chiqolmasligini va umumiy Wi-Fi tarmoqlaridan qo‘rqishini aytgan edi.
Lekin bir qulog‘ing ostida Franko, ikkinchisida esa la’nati chex mafiyasi tahdid qilib turganda, mantiq va mulohaza bir chetga surilib qolar ekan.
"Bilasan-ku, jahlimni jilovlashga usta emasman," — deb pichirladim, bu Kostaning kinoyali kulishiga sabab bo‘ldi.
"Bu hali juda yumshoq aytilgan gap," — Tristano kulib yubordi. — "Lekin agentingni o‘ldirmagan bo‘lsang, demak o‘zingni ancha bosibsan. Ishonchim komilki, o‘sha paytda ko‘ngling shuni tusab turgan edi."
Xuddi shunday. Kimnidir o‘ldirgim kelayotgan edi — lekin afsuski, atrofda munosib nomzod yo‘q edi. O‘sha paytda hatto egizaklarni ham tinchitib qo‘yishga tayyor edim
Alessia mana shunday qilib mening g‘azabim nishoniga aylandi.
"Bilasizlarmi nima? Ikkovingiz xotinlaringiz bilan band bo‘lgan, sizlar esa mendan juda-juda uzoqda bo‘lgan vaqtlarni sog‘indim," — dedim akalarimga, so‘ngra egizaklarga qarab.
"Biz Mayamiga ketganimizda bizni sog‘inib qolasan," — deb iljaydi Edan, tuflisining uchi bilan Kostaning sonini pastdan yuqoriga sekin ishqalar ekan.
"Mayami?" — deb so‘radi Tristano. Shu payt Kosta bir siltash bilan Edanning oyoqlarini divandan itarib yubordi.
Ahmoq (idiota) butun gavdasi bilan divandan yiqilib tushdi.
"Sì (Ha)," — Edan qaytadan divanga chiqib, yana tik o‘tirib olishga urindi. Bu yigit Kosta uni hozirgina polga itarib yubormagandek gapida davom etaverdi. — "Rokko aytishicha, biz yana bitta poyloqchilikka borarkanmiz. Bu 'aybni yuvish' poyloqchiligi, chunki biz avvalgi borganimiz soxta bo‘lganini, uni Kosta va Rokko uyushtirganini bilib qoldik."
Kostaning yashil ko‘zlari meniki bilan to‘qnashdi, ularda quvnoq uchqunlar porlardi. U jilmayishini yashirish uchun qadahini yuziga yaqinlashtirib, ichimlikdan ho‘pladi.
"Sì," — deb bosh silkidim, divanga kengroq o‘tirib (manspread) sigarani labimga yaqinlashtirdim. — "O‘shanda sizlarga nisbatan noto‘g‘ri ish qilgan edik. Lekin Mayamidagi bu aloqachimiz juda ko‘p shubhali ishlar bilan band. Sizlar 'La Famiglia'ni millionlab zarardan va katta bosh og‘rig‘idan qutqarib qolasizlar."
"Yordam berishdan xursandmiz," — Jovanni bosh silkidi. — "Oila hamma narsadan ustun, shundaymi, Kosta?"
Hamma nigohlar kulgisini yo‘tal bilan yashirib, bosh silkib qo‘ygan Kostaga qaratildi.
"Xo‘sh, ular kimni kuzatishadi?" — Tristano menga va Kostaga qarab jilmaydi.
"Uning ismi Aldo Chetta." Men bu ismni aytishim bilan Kosta sigara tutuniga tiqilib, yo‘talib yubordi.
"Yaxshimisiz, brat?" — Jovanni qoshini chimirdi. Kosta esa nafasini rostlashga urinib, bosh silkidi.
"Yaxshiman," — deb xirilladi u. — "Shunchaki Aldo-da, bilasan-ku? U meni rostdan ham hayajonga soladi."
Aldo Chetta. Lukaning kichik ukasi.
"Biz uni qo‘lga tushiramiz," — Edan Kostaning yelkasiga urib qo‘ydi, yuzida qat’iyat aks etardi. — "Bu odam haqida qanaqa kirdikor topish mumkin bo‘lsa, hammasini kavlab chiqamiz."
Tristano esa shunchaki jilmayib, zavq bilan bosh chayqab qo‘ydi.
Egizaklar Mayamida Aldoning ortidan bir hafta ergashib yurishsa ham, uning aslida kimligini barbir bila olishmasdi.
Bu ham bizni Franko avlodidan ajratib turadigan yana bir jihat edi. Ularning butun diqqat-e’tibori faqat jinoiy olamda hukmronlik qilishga qaratilgandi.
Agar senga qonuniy naqd pul yoki biron-bir sabab bilan "yopdi-yopdi" qilish kerak bo'lib qolsa, bu usul unchalik ham ish bermaydi.
Bir necha daqiqa davomida Franko haqida va uni yo'q qilish yaxshi fikrmi yoki yo'qligini muhokama qildik. Umumiy xulosa shunday bo'ldi: agar u yana biron muammo tug'dirsa yoki tahdid qilsa — ha, uni yo'qotamiz.
Keyin buni qanday va qachon amalga oshirish g'oyalarini ko'rib chiqdik.
Asosiy taklif — uch oydan keyin keladigan Rojdestvo yoki Yangi yilni kutish bo'ldi.
Bu hali ancha vaqt edi, lekin bizga tayyorgarlik ko'rish va bu chora rostdan ham zarurmi yoki yo'qligini tushunish uchun imkon berardi.
Franko kabi yuqori martabali mafiozni o'ldirishning oqibatlari tasavvur qilib bo'lmas darajada og'ir bo'lishi mumkin.
Egizaklar esa uni shunchaki ertagayoq tinchitib, ta'tilga ketishni taklif qilishdi.
Eshikning ochilishi suhbatimizni bo'ldi va klub menejeri ichkariga asabiy ohangda bosh suqdi.
"Sinyor Akkardi," u Kostaga qarab bosh silkidi. "Yana biron narsa kerakmi?"
"Gazaklar bormi?" — deb so'radi Edan, idishdagi oxirgi pistalarni olarkan.
"Men sizga menyuni keltirishim mumkin."
"Mayli, shunchaki hammasidan olib kelavering," Edan jilmayib, nigohini Joga qaratdi. "Senga biron narsa kerakmi, brat?"
"Men..."
"Yo'q," men Edanga norozi qarab, uning gapini bo'ldim, u esa labini burishtirdi. "Ovqat kerak emas. Questi idioti hanno mangiato abbastanza (Bu ahmoqlar yetarlicha yeyishdi). Tezda ketamiz."
"Boshqa biron narsa-chi?" — menejer yana bir bor urinib ko'rdi.
"Balki biroz tinchlik va osoyishtalik kerakdir," — deb javob berdi Kosta, uning kayfiyati joyida ekanligini ko'rsatib. Agar kayfiyati yomon bo'lganida, menejerni ovozini o'chirish uchun shunchaki otib tashlagan bo'lardi.
Uni ayblab bo'lmaydi, men ham shunday qilgan bo'lardim.
"Xo'p bo'ladi." Kishi ko'zlarini pirpiratdi, go'yo bu oddiy holatdek bosh silkidi va sekingina xonadan chekindi.
Eshik qayta yopilgach, oraga yoqimli sukunat cho'kdi.
"Xullas," Edan divanga yastandi, bu safar oyoqlarini Kostadan uzoqroq tutishga harakat qildi. "Yaxshi o'tirdik."
"Yo'q, unchalik emas," deb javob berdi Kosta.
"Bu oxirgi haftalar ichida aka-ukalarcha yaqinlashganimizga eng o'xshash holat bo'ldi."
"Sizlar bizning akalarimiz emassizlar," men uni tuzatdim. Mening sovuqqon javobimga Edan qo'l siltab qo'ya qoldi. "Mayda-chuydalar."
Kosta o'rnidan turdi, go'yo barchamizdan charchagandek qo'llarini bir-biriga urib qoqdi. "Kelinglar, kimdir pichoq yeb qo'ymasidan oldin bu yerdan ketaylik."
"Kecha qolding," deb to'ng'illadi Jo. "Men xayolan Edanga o'n daqiqa oldin pichoq sanchib bo'lganman."
"Sizlar imkon qadar tezroq Mayamiga jo'naysizlar," Kosta xonadan chiqib ketarkan g'udrandi.
"Sabuqsizlik bilan kutaman," Jo iljayib, menga xuddi g'alati kimsadek tikildi. U joyidan qimirlamadi, Tristano va Edan Kostaning ortidan chiqib ketishayotganida ham menga tikilishda davom etdi.
"Nima?" — deb baqirdim asabiylashib.
"Hech narsa, brat," u bosh chayqadi, g'alati iljayishi esa aslo yo'qolmasdi. "Shunchaki, yaxshi ko'rinyapsan." U yana bir necha soniya tikilib turdi-da, keyin hamma bilan birga xonani tark etdi.
La'nati g'alati nusxa.
Men Kampari qoldig'ini ichib, ularning ortidan chiqishdan oldin bir lahza sukunatdan zavqlandim.
Ba'zida o'ylab qolaman: agar men egizaklarni shunchaki... "yo'qotib" qo'ysam, kimdir buni payqarmikan-a?
Ehtimol, shunday bo'lar ham. Shunda dunyo ancha tinchroq joyga aylangan bo'lardi.
ALESSIYA RUSSO
POV (Uning nigohidan)
Men holdan toygandim.
Idorada ketma-ket o'tkazilgan uzoq uchrashuvlardan charchagan edim. Endi esa bu — Cheys ismli, novcha, moviy ko'zli amerikalik bilan kutilmagan maslahatlashuv.
Nafaqat uchrashuv belgilangan edi, na qog'ozbozlik bor edi; shunchaki yoqimli tabassum va qabulxonada aytilgan: "Alessiya Russoning besh daqiqa vaqti bormi?" degan gap.
To'g'ri javob bunday bo'lishi kerak edi: "Yo'q, Cheys. U o'zini o'layotgandek his qilyapti. Yo'q, uning besh daqiqa vaqti yo'q."
Biz esa allaqachon o'n daqiqadan beri gaplashayotgan edik.
"Vaqt ajratganingiz uchun haqiqatan ham minnatdorman." Uni eshikkacha kuzatib qo'yayotganimda u jilmaydi. "Meni qabul qilishingizga ishonmagandim, lekin hozir tavakkal qilganimdan xursandman."
"Odatda uchrashuvsiz kelganlarni qabul qilmayman." Men nimtabassum qildim. "Shekilli, omadli kuningizda kelibsiz."
Yoki qabulxonadagilardan kimnidir ishdan bo'shatish kerak.
"Ha, aslida reja Monako edi," u iljaydi, ko'zlari esa uyalmasdan meni ko'zdan kechirardi. "Lekin hozir Palermo ancha jozibaliroq ko'rinyapti."
Men bunga e'tibor bermadim. Bundan ham battarlarini yaxshiroq erkaklardan eshitganman.
"Hali hech narsaga imzo chekkaningiz yo'q-ku," dedim men, hali hech narsa aniq emasligini eslatishga harakat qilib, majburan jilmayib.
"Balki men shunchaki munosib kelishuvni yoki meni bunga ko'ndira oladigan to'g'ri odamni kutayotgandirman."
U menga biroz yaqinlashdi, qo'li belimga tegib ketadigan darajada yaqin keldi.
Men darhol ortga tahlid qildim.
Uni yana bir bor so'z bilan joyiga o'tqazib qo'yishimga ulgurmay, uning ortidagi eshik ochildi.
"Xalaqit bermayapmanmi?"
Rokkoning ovozi mayin va xotirjam chiqdi. Uning yashil ko'zlari ikkimizga qadaldi, ularda allaqachon g'alati bir olov yonmoqda edi.