Brother's boyfriend

Fanfic arxiv💋:
​Kemeron
​Agar Itanning bunchalik jahli chiqmaganida, Meddi Markning mashinasiga o'tirganida, ehtimol, men uni olqishlagan bo'lardim. Bu eng aqlli qaror edi deb o'ylamayman, lekin u ko'ngil ochishga loyiq. Men uni ko'p yillardan beri bunday holatda ko'rmaganman.
​Birinchi kursimdan oldingi yozda, ularning oilasi bilan Mertl-Bichga (Myrtle Beach) borganimizda, Meddi bizni yashirincha ko'chaga chiqishga ko'ndirmoqchi bo'lgan edi. Bu u yerdagi oxirgi kechamiz edi, Itan esa sohildagi uzoq kundan keyin allaqachon uxlab qolgandi. Men buni xohlamaganman, u paytlarda juda qo'rqoq edim, lekin Meddi yolvorib so'rardi. U qayergadir qochib ketishni juda-juda istayotgan edi.
​Sohilga yashirincha chiqayotganimizda, bu qanchalik noto'g'ri ekanligi haqida o'ylaganim esimda. Aynan nima qilishni xohlashi haqida gaplashganimizda, u hatto bir qarorga kela olmagandi. U shunchaki hayotida birinchi marta qandaydir noto'g'ri ish qilganidan hayajonda edi.
​Biz o'sha sohilda tong saharigacha soatlab gaplashib o'tirdik va o'sha safardan keyin, nazarimda, oramizdagi munosabatlar o'zgardi. Biz ulg'ayayotgan edik va men uni o'z singlimdek ko'rish o'rniga, boshqacha nazar bilan qaray boshladim. Aynan nima bo'lganini bilmayman, lekin bu meni qattiq qo'rqitib yuborgandi.
​Shu sababli uni o'zimdan uzoqlashtirdimmi?
​Markning "Mustang"i yo'lda tezlik bilan ko'zdan g'oyib bo'lar ekan, yuzimdagi tabassumni sira o'chira olmayapman. Men aynan shu Meddini sog'ingan edim. O'sha kecha sohilda bo'lgan qizning aynan o'zini.
​— Men uni o'ldirib qo'yaman, — dedi Itan g'azab bilan. — Dushanba kungi mashg'ulotni kutsin. Shunchaki kutsin.
​— hoy, biroz bosil. U ahmoqlik qilmaydi. Bu Meddi-ku. U shunchaki vaqtichog'lik qilyapti.
​— Mashg'ulotda uning nima deganini eshitmadingmi? — deb so'radi u va bu haqda o'ylab, piching bilan kuldi. — Yo'q, eshitmading, chunki sen Xudo biladi nima sababdan erta ketib qolganding.
​Men hiringladim.
​Mishel.
​Va ha, u mashg'ulotdan erta ketishga arziydigan qiz edi.
​— Jirkanch, — deb gap boshladi u. — Xullas, u butun dam olish kunlari hech kim bilan birga bo'lmaganini va bu vaziyatni Kelsining bazmida tuzatmoqchi ekanligini tushuntirayotgan edi.
​To'satdan men ham Itanning g'azabini his qila boshladim, butun vujudim taranglashdi.
​— Ikki karra ikkini hisoblab ko'r, — deb to'ng'illadi Itan. — Agar u singlimga barmog'ining uchini tekkizsa, senga aytyapman, u keyingi o'yinda maydonga tusha olmaydi

Lana't.
​Nega bunchalik g‘azabdaman? Oxirgi paytlarda u haqida ba’zi o‘ylarga borayotganimni bilaman, lekin Mishel, Seydi, Kelsi yoki men birga bo‘lgan boshqa birorta qizga nisbatan bunday narsani his qilmaganman. Balki u Itanning singlisi bo‘lgani uchundir? Men u bilan birga o‘sib-ulg‘ayganman. Men ham xuddi akasidek uni himoya qilishni istayapman, shunday emasmi?
​Og‘ir xo‘rsinib, Itanning ortidan mashinasiga ergashdim. U telefoniga tikilib, ishonchsizlik bilan bosh chayqayotganini ko‘rdim. "Nima gap?" — deb so‘radim birdaniga. "U yaxshimi?"
​U menga bir soniya shubha bilan qarab turdi-da, nihoyat javob berdi: "Hech gap yo‘q. Mayya u haqida xavotir olmasligimizni, o‘zi qarab turishini aytdi".
​"Ha," — deb yengil tin oldim va o‘zim ham sezmagan holda o‘rindiqqa suyandim.
​Menga nima bo‘lyapti o‘zi?
​"Uyingga ketasanmi yoki..." Itan esnab, peshonasini rulga qo‘ydi. "Bazmga borishga xohishim qolmadi. Mark hammasini rasvo qildi".
​Yelka qisdim. "Sizlarnikida qolsam kerak".
​U boshqa birorta ham so‘z demasdan mashinani yo‘lga burdi, barmoqlari rulni har qachongidan ham qattiqroq siqib turardi

Itan uyga qaytganimizda, soat birlar atrofida uxlab qoldi, lekin Meddining hali ham ko‘chada ekanligi meni uyg‘oq o‘tirishga majbur qildi.
​Uning boshiga biror ko‘ngilsizlik tushishi mumkinligini o‘ylab, uxlay olmadim. Mayya u bilan birga ekanligini bilsam-da, baribir ko‘nglim joyiga tushmadi. Hayolimdan turli o‘ylar to‘xtovsiz o‘tardi. U qayerda, kim bilan ekanligi haqida o‘ylayverdim...
​U hali ham mastmikin?
​Nihoyat, soat uchlar atrofida old eshik sekin ochildi va uyga faqat Meddining o‘zi kirib keldi; boyagi baland poshnali poyabzallarini qo‘lida ushlab olgandi.
​Itan o‘z xonasida edi, men esa bu yerda qolganimda doim mehmonxonada uxlardim, shuning uchun u meni ko‘rib hayron bo‘lmadi. "Seni hali uyg‘oq deb o‘ylamagandim", — deb to‘ng‘illadi u charchagan ohangda va esnab oshxonaga yo‘l oldi.
​Men o‘rnimdan turib, uning ortidan bordim va suv idishini olib, peshtaxta ustiga qo‘yishini kuzatdim. Uning pardozi biroz surkalib ketgan, ammo shunga qaramay u juda jozibali ko‘rinardi.
​"Qanday o‘tdi?" — deb so‘radim, o‘zimni juda qiziqayotgandek ko‘rsatmaslikka harakat qilib.
​U yelka qisdi va tirsaklarini peshtaxtaga tirab, oldinga egildi.
​"Yomon emas... shunchaki normal. Mark jirkanch edi, lekin hammasi joyida", — dedi u

​— U biror nima qilishga urindimi? — dedim tishlarim orasidan g‘azab bilan.
​U hayron bo‘lib qoshlarini chimirdi, so‘ng yuzida nim tabassum paydo bo‘ldi.
— Agar uringan bo‘lsa-chi? — deb so‘radi u.
​Oshxonada hozir juda jim-jit, faqat pechka ustidagi kichik chiroqqina yonib turibdi. Boyagi tuyg‘u yana oramizda keza boshladi va men o‘zimni ortga chekinishga majbur qilib, qo‘llarimni bar kursisiga tiradim. Oramizda to‘siq bo‘lishi uchun o‘zimni tom ma’noda majburladim.
​— Buning ahamiyati yo‘q, — dedim, lekin bu gapim rost yoki yolg‘onligini o‘zim ham bilmasdim. — Itanning jahli juda chiqqan edi, ishonchim komilki, u buni bilishni xohlaydi.
​U bosh irg‘adi.
— Mayli. Unda ertalab unga aytib beraman.
​Meni so‘zsiz qoldirib, u suv idishini oldi va zinapoyaga qarab yurdi, lekin men uni to‘xtatish uchun bilagidan tutib qoldim. U avval qo‘limga, so‘ng menga qaradi va og‘ir yutindi.
​— Bugun yana o‘sha "tavakkalchi" Meddini ko‘rish yoqimli bo‘ldi, — dedim unga. U nima deyishni bilmay qoldi. — Men o‘sha qizni sog‘ingandim. Mertl-Bich (Myrtle Beach) safaridagi o‘sha qizni.
​— Sen buni eslaysanmi? — U hayratda qolgandek ko‘rindi.
​Buni unutishning aslo iloji yo‘q edi

Albatta, axir bu unchalik ham ancha oldin bo‘lmagandi-ku," — deb kuldim, lekin uning yuzi jiddiylashganini, hatto g‘amgin tortganini ko‘rib to‘xtadim.
​"Go‘yo shundaydek tuyuladi," — deb pichirladi u. Ehtimol, hali ham qonida alkogol borligi sabablidir, nigohi yana meniki bilan to‘qnashdi va unda to'satdan paydo bo'lgan ishonch namoyon bo'ldi. "Men o‘sha Pokemon kartalarini yig‘ib yuradigan aqlli (nerd) bolani sog‘indim. Maktabning yuqori sinflarigacha bo‘lgan o‘sha bolani."
​Bu fikr meni mayin tabassum qilishga majbur qildi. Onam vafot etishidan oldingi o‘zimni. Otam hayotdan, mendan bunchalik qattiq g‘azablanishidan oldingi o‘zimni.
​"Men ham uni sog‘indim," — deb yuborganimni o‘zim ham sezmay qoldim va qo‘lim hali ham uning bilagida ekanligini angladim. Biroq uni tortib olishga harakat qilmadim.
​"O‘ylashimcha, u hali ham sening ichingda," — dedi u, mening g'amgin bo'lib qolganimni sezgandek.
​"Shunaqami?" — deb so‘radim va beixtiyor bosh barmog‘im bilan uning bilagini siladim. "Bunga seni nima ishontiryapti?"
​"Chunki men hozir aynan o‘sha bola bilan gaplashyapman," — u ohista kulib, mening hamon uning bilagida aylanma harakatlar qilayotgan bosh barmog‘imga qaradi. "Siz bilan gaplashishni sog‘indim. Nima bo‘lganini yoki nima o‘zgarganini ham bilmayman..."
​"Men o‘zgardim," — deb uni ishontirdim. "Sening bunga hech qanday aloqang yo‘q. Onam haqida bilasan va otamning qanday bo‘lib qolganini ham..."

​— Ablax bo‘lib qolganini... — deb gapimni yakunladi u.
​— Aynan shunday. Hammasi sodir bo‘lganidan keyin men shunchaki hamma bilan aloqani uzdim va afsuski, sen ham ular qatorida eding. Buning uchun juda uzr so‘rayman, Meds. Sen bunga loyiq emasding. Rostini aytsam, sen mening ikkala holatimda ham doim ichimdagi eng yaxshi jihatlarni ko‘ra olgan yagona insonlardan biri bo‘lgansan.
​Meddi bilan tuyg‘ularim haqida gaplashish juda oson. O‘sha tunda, sohildagi voqeadan keyin unga nisbatan ichimda g‘ubor paydo bo‘lgandi, barchasiga sabab — unga nisbatan chindan ham his-tuyg‘ularim borligini anglab yetganim edi. Unga tikilib turib, buni tushunib yetdim. Men aynan shu sababli o‘zimni uzoqlashtirgan ekanman, demak, bu uning aybi emasdi. U do‘stligimizni buzish uchun hech qanday xato ish qilmagan. Barchasiga men aybdor edim.
​Men shunchaki qo‘rqib ketgandim.
​— Bu endi meni boshqa "zerikarli" deb atamasligingni anglatadimi? — deb hazillashdi u. — Biz chindan ham yana do‘st bo‘lamizmi?
​— Zerikarli degan gapim bo‘yicha va’da berolmayman, — deb hazil qildim. — Lekin do‘stlik masalasiga roziman.
​— Kelishdik. — U iljaydi. Uning yuzidagi bu tabassum menga juda yoqadi. Bu tabassumni har kuni ko‘rishni istab qolaman.
​Biz yana bir necha soniya jim qoldik, oramizdagi kuchli hayajon va taranglik meni butunlay chulg‘ab oldi. Qo‘limni uning bilagidan tortib oldim va boshimning orqasini qashib qo‘ydim.

​— Biz uxlashimiz kerak shekilli, — dedim oxiri, garchi butun vujudim bilan u bilan tonggacha avvalgidek gaplashib o‘tirishni xohlayotgan bo‘lsam-da.
​— Ha, shunday qilsak kerak, — u rozi bo‘ldi, lekin u mendan uzoqlasha boshlaganda, men yana boyagi savolimni berdim. Bugun tunda uxlay olamanmi yoki yo‘qmi, shuni bilishim kerak edi.
​— U biror nima qilishga urindimi? — deb so‘radim.
​Uning yuzida yana sekin tabassum yoyildi va shu lahzada u mening u bilan noz-karashma qilayotganimni tushunib yetganini angladim. To‘satdan Itan kecha Mayya haqida nima demoqchi bo‘lganini tushungandek bo‘ldim.
​Mening Meddi bilan biror nima boshlashga haqqim yo‘q, buni qanchalik xohlamayin. Men jiddiy munosabatlar uchun yaralmaganman. Hech qachon unday bo‘lmagan. Men ruhan charchagan insonman va Meddi bilan bog‘lanish uni ham o‘zim bilan birga tubsizlikka tortishdan boshqa narsa emas. Uni xafa qilishni xohlamayman. Buning ustiga, agar u bilan biror nima boshlasam, uni to‘xtata olmasligimdan qo‘rqaman. U men uchun xavfli va u menga qanchalik ta’sir qilayotganini o‘zi ham bilmaydi.
​— Urindi, — deb tan oldi u, butun vujudim muzlab qoldi, — lekin men uni to‘xtatdim.
​Undan nega deb so‘ramoqchi bo‘ldim, lekin javobini o‘zim bilgandek edim. U menga shu paytgacha hech qachon qaramagan nigoh bilan boqib turardi. Xuddi bazmdagi nigohdek. Meni butunlay hayoldan ozdiradigan nigoh.
​— Yaxshi, — dedim-u, biror bir afsuslanarli ish qilib qo‘ymaslik uchun oshxonadan chiqib ketdim