MAFIA King
Jungkook Seoyuning tepasida turmoqchi edi, lekin u bunga yo'l qo'ymadi va uni karavotga itarib, uning ustiga o'tirdi, Seoyunning og'zi endi Jungkookning bo'ynida, butun tanasida binafsha rangli ko'karishlar qoldirdi
Jungkook uning to'satdan jasur xatti-harakatiga ingrab yubordi, u qo'lini butun tanasi bo'ylab o'tkazar ekan, azosini siqib qo'ygani aniq.
To'satdan Seoyun uning lablarini ag'dardi, uning azosi to'g'ridan-to'g'ri jungkookning azosi ustida ishqalanar edi . Bundan ikkalasi ham nola qildi, chunki Jungkook katta zavq bilan boshini orqaga tashladi. Jungkook shunday qilishda davom etdi, ikkalasi ham ishqalanishdan nola qildi.
"Jin ursin! Ayin! Qani! tezlash"
"Seoyun tezroq!....yo'q To'xta! Agar yana shunday qilsang, o'zimni boshqarolmayman!" Jungkook o'zini bo'shatib yubormoqchi bo'lib ingladi.
— Kim senga to‘xta deb aytyapti, lanati mafiya.. - dedi Seoyun unga sirena kabi ko'zlari bilan tikilib.
Jungkookning ko'zlari birdan qorayib, qora rangga aylandi va endi u uning tepasida edi, xuddi yirtqich o'z o'ljasiga qaragandek, yutib yuborishga tayyor edi.
Jungkook seoyunning koylagini shavqatsizlarcha yirtib tashladi.
"Sen endi jasur xotinimga aylanding, lekin aytgan gaplaringa javob berasan ?" -dedi Jungkook Seoyunni bo'ynini so'rib uni baland ovozda nola qilib.
Uning bo'ynini so'rishda davom etdi, javobini kutdi. Seoyun his qilgan zavq tufayli ko'zlarini orqaga aylantirdi. U Jungkookni inkor etish uchun og'zini ochdi, lekin uning bo'ynini so'rishi Seoyunning lablarini avtomatik ravishda yopib qo'ydi. To'satdan Jungkook uning azosini so'rib, uni baland ovozda ingrab yubordi.
Lanati....sevgilim....uhmm
Jungkook undan bu so'zni eshitib, uning bo'yniga jilmayib qo'ydi. Ko'p o'tmay, ikkalasi ham yalang'och bolishdi. Jungkook qo'llarini Seoyunninging tanasidan pastga tushirdi va uning klitorikasi oldida to'xtadi va uni titratdi.
U unga qaradi va uning ko'zlari yarim yopiq, lablari ajratilgan va uning og'ir nafaslari uning azosini ko'rganida jilmayib qo'ydi. U hech qanday ogohlantirishsiz uning ichiga ikki barmog'ini kiritdi, seoyun ko'zlarini katta qildi. U norozilik bildirmoqchi edi, lekin Jungkook barmoqlarini harakatlantira boshladi, Seoyun boshini yostiq ichiga chuqur joylashtirdi, chunki u sexy tovushlarni chiqara boshladi.
"Xotinjon afsus, endi o'zimni boshqara olmayman"
Shu bilan Jungkook uning issiqligidan barmoqlarini tortib oldi, undan xirillashdi va qattiq, mag'rur va qizarib turgan ulkan a'zosini chiqardi buni korib Seoyun deyarli hushidan ketishga majbur qildi.
Jin ursin, bu menga qanday mos keladi?
U kuchukcha ko‘zlari bilan Jungkokga mo'ltillab qaradi.
"J-Jungkook mos kelmaydi"
"Xavotir olma, hal qilamiz", deb xirilladi Jungkook a'zosini uning azosiga sekin kirgizar ekan.
Sekin uni ichkariga itarib yubordi va qattiq og'riqdan ko'zlarini mahkam yumgan Seoyunga qaradi.
Jungkook o'zini tuta olmadi, u bir harakatda uning ichkarisiga kirdi va Seoyun qattiq baqirib yubordi. U tezda engashdi va uning lablarini sorib boshladi, ko'zlaridan oqayotgan yoshlarining sho'rligini his qildi. U qizning yuziga, keyin bo'yniga shivirladi va shirin so'zlar va maqtovlar aytdi.
Keyin Jungkook uning ko'kragiga bordi va kokraklarini qo'liga oldi, u birini o'ynab, birini so'ra boshladi. U ona sutini hohlagan go'dakdek uni so'rishda davom etdi.
Jin ursin.
Nihoyat, u uning ichida harakatlana boshladi, ikkalasi ham bir-birini his qilib nola qildi. Seoyuning qo'llari Jungkookning yumshoq 🍑lari tomon yo'l oldi, u uni o'ziga tortdi.
Ko'p o'tmay, sekin zarbalar tezga aylandi, er-xotin zavqdan mahrum bo'lishdi.
"Birozdan song tortib ol!" — dedi u, Jungkok hali ham uning ichida ekan.
Jungkook uning qulog'iga egilib, pichirladi;
"Kim aytdiki, biz bir xot bilan tugatamiz deb?"
Shu bilan tun o'tib ketdi, Jungkook Seoyunda mavjud bo'lgan har bir pozitsiyani sinab ko'rdi va uni bema'ni aloqa qildi. Ular to'xtaganida deyarli ertalab soat 5 edi va Seoyun hushidan ketish arafasida edi.
Ular o'zlarining so'nggi raundlarini tugatdilar, Jungkook uning ichiga chuqur ko'mildi va u o'zining baland joyidan tinchlanardi. Bir necha daqiqadan so'ng u sekin to'shakda charchagam azosini tortib oldi. Seoyun to'satdan bo'shliqqa dangasalik bilan ingrab yubordi, lekin Jungkook tezda uni ko'kka soldi. U uni o'rab turgan yostiqni olib tashladi va undan oqib chiqayotgan spermaga qaradi.
U tezda uni barmoqlariga yig'di va uni ichkariga qaytardi.
Ko'p o'tmay ikkalasini tozalagandan so'ng, Jungkook Seoyunning yoniga yotib, uni o'ziga tortdi. U boshidan o'tkazgan kuchli aloqadan oyoqlari qaltirayotganini his qilgandi. To'satdan Seoyun unga qaradi, qoshlari chimirildi va lablarini egdi. U nimadir deyishini kutib, sarosimaga tushib unga qaradi.
"Ichimga joylashtir va uxla!"
"Nima?"-dedi jungkook hayratda
"Ichimga joylashtirib, keyin uxla!-- U pichirladi Jungkookning ko'zlarini hayratdan kattalashdi.
"Sen karmisan? Azoyingni ichimga sol, dedim!" U baqirdi Jungkokni joyida qotib qoldi.
— solmaysanmi? — deb soʻradi u ovozida gʻazab koʻrinib turardi.
Jungkook tezda boshini chayqab qo'ydi, u asta-sekin a'zosini boshqarib, uning issiqligiga itardi. Son-sanoqsiz soatlar davomida aloqa qilganiga qaramay, seoyun hali ham qattiq nola qilib, Jungkook ingrab yubordi.
"Baxtlimisan? Endi uxlaysanmi malikam." -dedi Jungkook seoyun bilan birga ko'zlarini yumib
Bir necha soat o'tgach, Seoyun uyg'ondi va o'girimoqchi bo'ldi, lekin uning ko'zlarini ochgan nolasi eshitildi.
Kechagi voqealar uning xayolida chaqnab ketdi, yonoqlari qizarib ketdi
U Jungkook hali ham uning ichida ekanligini esladi, bundan battar qizara boshladi.
Nega bunday dedim o'zi😩?!9
U o‘ylanib, xijolatdan o‘lishni xohlab, yuzini yostig‘i bilan yashirdi. U yostiqdan ko'z tashladi va tinch uxlab yotgan Jungkookga qaradi. Keyin Seoyunning ko'zlari uning bo'ynidagi binafsharang ko'kargan joyga tushdi, bu esa uni yana yuzini yashirishga majbur qildi.
To'satdan uning telefoni jiringlab, bezovtaligidan ingrab yubordi. U tabassum bilan uni oldi, chunki unga qo'ng'iroq qilgan Kaylin edi.
-Seoyun, agar bo'sh bo'lsang, bugun universitet yonidagi kafeda uchrashsak degandim? — soʻradi Kaylin.
"Ah... ha, albatta. Nechida borishim kerak?!"
"Soat 3 larda? Hozir soat 1:30, keling, 3da uchrashaylik", - deb taklif qildi Kaylin.
"Ha, yaxshi, ko'rishguncha!"
Shu bilan u qo'ng'iroqni o'chirdi va Jungkookga qaradi, u o'zining qora nigohlari bilan unga tikilib qolgan edi. U qimirlamoqchi bo'ldi, lekin u uning belidan mahkam ushladi va uning o'rnida to'xtadi.
"Qimirlama." U bo'g'iq ovoz bilan ingrab yubordi, uning azosi allaqachon qotib qolgan.
Jungkook seoyunning yuzini uning ko'kragi orasiga ko'mib, og'ir-og'ir nafas olarkan, Seoyunningning ko'zlari kattalashib ketdi. Ko'p o'tmay, u ikkalasi ham ingrab, undan chiqarib oldi.
"Men bugun soat 15:00 da Kaylin bilan uchrashishim kerak. Kimgadir meni universitetim yonidagi kafega tashlab qo'yishini ayta olasizmi?" — deb so'radi u kuchukcha ko'zlari bilan unga qarab, xirillab kuldi.
"Nega menga yoqimtoy ko'zlaring bilan qarayapsan? Seni butun yuzingdan o'pmoqchiman." U yuzini yashirmoqchi bo'lganida, uning ovozi qizarib ketdi.
Biroq, Jungkook bunga yo'l qo'ymadi, uning qo'llarini ushlab, o'ziga yaqinroq tortdi, ikkalasi ham bir-birining ko'ziga tikilib turardi
U sekin unga qarab egilib, lablarini birlashtirdi.
"Hmm J-Jungkook, men kechikaman." Jungkok uning bo'ynini so'rarkan, u nola qildi.
Jungkook shimini kiyib to'shakdan turdi. U Seoyun bilan birga yuvinish xonasiga kirdi.
Dushdan keyin ikkalasi ham xalatlarini kiyib chiqishdi. Jungkook nonushta qilish uchun xona xizmatiga qo'ng'iroq qildi, Seoyun kiyimlarini almashtirib, Kaylin bilan uchrashishga tayyorlanar edi. Jungkook esa shim va futbolkada edi.
«Haydovchini chaqirdingmi?» deb so‘radi Seoyun nonushta paytida Jungkookka qarab.
Jungkook boshini chayqadi va unga qaradi.
«Bugun bo‘shman, o‘zim olib boraman va u yerda kutib turaman», dedi u, bu gapdan Seoyunning ko‘zlari chaqnab ketdi.
Nonushtadan so‘ng soat 14:40 bo‘ldi, va qahvaxonaga yetib borish uchun taxminan o‘n besh daqiqa kerak edi. Shundan so‘ng ular avtoturargohga yo‘l olishdi. Seoyun Jungkookning hali kiyimlarini almashtirmaganini ko‘rib unga tikildi.
Seoyun:
--Sen kiyimlaringni almashtirmdingmi?
«Malikam men shunchaki mashinada bo'laman», dedi Jungkook va ikkalasi mashinaga o‘tirdi.
Nihoyat ular yetib kelishdi.
Seoyun eshikni ochdi, ammo to‘xtadi. U orqaga qaradi va Jungkookning labidan tezda o‘pib, qahvaxonaga yugurib ketdi. Jungkook esa boshini chayqab kulimsiradi.
Seoyun soat 15:00 da aniq qahvaxonaga yetib bordi va burchakda o‘tirgan Kaylinni ko‘rdi. U unga jilmayib qarayotgan edi. Kaylin g‘alati darajada dabdabali kiyimda edi, bu Seoyunga biroz ajab tuyuldi, lekin u e’tibor bermaslikka harakat qildi va uning ro‘parasiga o‘tirdi.
«Salom, Kaylin! Yaxshimisan?» deb so‘radi u, sumkasini yonidagi stulga qo‘yar ekan.
Kaylin unga jilmayib, oldinga egilib, tirsaklarini stolga qo‘ydi.
— Juda yaxshi, o‘zimni zo‘r his qilyapman! Sen haqingda gaplashaylik? Qanday yuribsan? Boyib ketdingmi? — deb so‘radi Kaylin, yuzida achchiq jilmayish bilan. Bu holat Seoyunning qoshlarini chimirtirdi.
— Tushinmadim? Nima demoqchisan — dedi Seoyun, hayrat bilan.
— Voy, Seoyun, iltimos, begunohga o‘xshab rol o'ynashni bas qil! Boshidan Dadam haq edi. Menga seni taklif qilma, degandi. Lekin men yaxshi do‘st bo‘lib seni baribir chaqirdim. Ammo oxir-oqibat, sen ham o‘sha foxisha qizlardan ekansan! — dedi Kaylin, ohangida nafrat va jirkanish sezilib.
— Uzr, Kaylin, ochiqroq gapir. Nimadir bo'ldimi — dedi Seoyun, bu safar ohangi biroz balandroq chiqdi, aytilgan haqoratlar sababli.
— Sen ketganingdan keyin, dadam meni seni mashinada kuzatib qo‘yishimni aytdi, juda kech bolib qolgan edi axir. Men ham orqangdan chiqdim, — dedi Kaylin, istehzo bilan.
— seni Jeon Jungkookning mashinasida o‘tirganingni ko‘rib hayratda qoldim. U seni yaxshi qoniqtirdimi, U senga qancha to‘ladi? — dedi Kaylin, yuzida Seoyunga bo‘lgan ochiq-oydin nafrat bilan.
Seoyun o‘ziga qarata aytilgan haqoratlardan to‘yib ketgan edi. U qo‘llarini stolga urdi-da, o‘rnidan turdi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Kaylinning ko‘zlariga qaradi.
— Ovozingni ochir. Sen kimsanki bo'bsanki menga tuxmat qiladigan. Sen hatto meni kimligini bilmaysan! — dedi u, g‘azab bilan.
— Voy, dadasini erkatoy qizini jahli chiqyaptimi? Hmm? Mayli, men bunday pulga o‘ch fohishalarni yaxshi bilaman—
Seoyun uni yuziga tarsaki tushirdi.
— bitch kaylin! Menga yana shunaqa jirkanch yuzingni ko‘rsatadigan bo‘lsang, afsuslanasan! — deb baqirdi Seoyun, sumkasini oldi va kafeni tark etdi. Orqada esa shokka tushgan odamlar va hayrat ichidagi Kaylin qolgan edi.
To‘satdan mashina eshigi ochildi va Seoyun kirdi. Uning yuzi g‘azabdan qizarib ketgan edi, bu esa Jungkookni hayron qoldirdi. Seoyun unga qarab, ko‘zlari yoshga to‘la holda qaradi.
— Nima bo‘ldi? Kimni o‘ldirishim kerak? — dedi u sovuq ohangda.
— J-Jungkook... Meni uyga olib bor. Jonimga tegdi, dam olmoqchiman — dedi Seoyun, yig‘lab. Bu Jungkookning tishlarini g‘ijirlatishiga sabab bo‘ldi.
— Aeinim, menga aniq ayt, kim seni hafa qildi? — dedi u, g‘azab aralashgan ohangda.
Seoyun unga tikilib qaradi va yigʻini yutib, barcha voqeani unga aytib berdi. Jungkook esa tishlarini gʻijirlatib, jahd bilan quloq solardi. U soʻzini tugatgach, Jungkook hech narsa demay mashinani harakatga keltirdi.
— Ertaga ketamiz. Bugun esa kechki ovqatga tayyorlan. Bir kishi bilan uchrashamiz, — dedi Jungkook sovuqqina ohangda.
Seoyun bosh irgʻab rozi boʻldi, uning yuzidagi telbalarcha tabassumni esa ko‘rmay qoldi.
Mashinani to‘xtatgach, Jungkook Seoyunga penthauzga chiqishni aytdi, oʻzi esa hali bajariladigan ishlari borligini bildirdi. Lift eshiklari yopilishi bilan, u mashinadan tushdi va unga tomon kelayotgan bosh qo‘riqchini ko‘rdi.
"Bugun soat 7 ga Bae oilasi bilan kechki ovqat tashkillashtir. Qizi ham bo‘lsin", dedi Jungkook sovuq ohangda.
Jungkook penthausga kirib, atrofga qaradi, Seoyunni izlay boshladi. U hech qayerda ko‘rinmagach, chuqur nafas oldi va yotoqxonaga yo‘l oldi. Xonaga kirishi bilan u ko‘rgan birinchi narsa — Seoyun karavot ustida, boshi tizzalari orasiga tiqilgancha, yelkasi titrab yig‘layotgan edi.
Jungkook asta yoniga borib o‘tirdi, lekin Seoyun qimirlamadi ham.
— Aein? — deb shivirladi u, Seoyunning nafasi qisilib ketdi.
Seoyun asta boshini ko‘tardi, qizarib ketgan va shishgan ko‘zlari Jungkookning yuragini ezdi, ammo u bu hisni yuzida ko‘rsatmaslik uchun kulimsiradi.
— J-Jungkook... men pul uchun... odamlar bilan yotadigan ayolga o‘xshaymanmi? — deb so‘radi Seoyun, yana bir tomchi yosh yuzidan sirg‘alib tushdi.
— Unda... Nega odamlar meni ko‘rganida, go‘yo men senga faqat pul uchun yaqin bo‘lganman deb o‘ylaydi? — dedi Seoyun, ovozi deyarli pichirlab, ko‘zini tizzasiga tikdi.
"Uyimizdagi xizmatkordan tortib, universitetdagilargacha, keyin mehmonxona xodimlari, va... oxirida Kaylin ham," dedi Seoyun, yelkalari titrab.
"Xotinjon, ular faqat senga hasad qilishyapti. Inson pastroqda bo‘lsa, yuqoriga chiqishni xohlaydi. ular esa seni ko‘rganida, hech qachon senga teng bo‘lolmasligini bilishgan. Shuning uchun haqoratli gaplar qilishadi. Ular biz uchun begonalar, Aein. Ularni gapi biz uchun umuman muhim bo'lmasligi kerak tushindingmi?" — dedi Jungkook, Seoyunning ko‘z yoshlari ichra boshini qimirlatayotganini ko‘rib.
"Endi shirinim, men sening ortiq ko‘zlaringda yosh ko‘rishni hohlamayman. Iltimos, yig‘lama, xo‘pmi? Va bugun bizda kechki ovqat bor, soat 7 ga tayyor bo‘l." — dedi Jungkook va uning yoshlarini o‘pib artdi, bu esa Seoyunni kuldirib yubordi, u esa hansirab, entikdi.
Time skip ⏩
"Jungkook, qachon bir xil kiyim sotib olishgan ulgurding?" — deb so‘radi Seoyun, oynada o‘ziga va Jungkookka tikilar ekan.
U o‘zining tanasiga mukammal mos tushgan, go‘yoki terisidek yopishgan chiroyli qora ko‘ylakka qaradi. So‘ngra Jungkookga qaradi — uning qora kostyumi tanasidagi har bir mushakni ajratib ko‘rsatardi.
Jungkook kulimsiradi va qo‘lini Seoyunning beliga o‘rab, qulog‘iga yaqinlashib pichirladi:
"Xotinjon, bu kiyimlar maxsus, faqat sen va men uchun tayyorlangan."
Seoyun unga hayrat bilan qaradi, ammo ko‘zlarini yumdi, chunki Jungkookning lablari bo‘yniga tegdi va u engilgina so‘ridi.
"Ana endi ajoyib boldi," — dedi Jungkook, Seoyunning bo‘ynida paydo bo‘lgan qizarib turgan izga qarab. Seoyun esa unga o‘ldirgudek nigoh bilan tikildi.
"Kettik xotinjon," — dedi u va qo‘lidan ushlab, lift tomon yetakladi.
"Biz sen deb kechikyapmiz!" — dedi Seoyun g‘azab bilan.
Soat deyarli 19:30 bo‘layotgandi, lekin Jungkookga bu mutlaqo qiziq emasdi, u faqat kulib qo‘ydi, xotinining jiddiyligiga qarshi.
U unga qaradi, so‘ng mashina shahar ko‘chalari bo‘ylab harakatlanar ekan, nigohini binolarga qaratdi.
Pov/ Bae
— Dada, qiziq, nega Jeon Jungkook bizni kechki ovqatga taklif qildi? — deb so‘radi Kaylin otasidan, ular Jungkookni kutib turgan vaqtda.
— Bilmayman, qizim. O‘zim ham hayratdaman, chunki bu, ehtimol, u ilk bor kimnidir kechki ovqatga taklif qilayotganidir, — dedi u boshini chayqab.
— menimcha, bu bejiz emas. Esingdami, uni senga tanishtirgan edim? Balki jungkook sen bilan qizib qolgandir.
Otasi shunday xulosa qildi va qiziga qaradi.
Ota-bola bu holat ularga foyda keltiradi deb o‘ylab quvonayotgan edilar, lekin bu aslida ularning halokatiga olib kelishini bilishmasdi.
To‘satdan bir qo‘riqchi kirib, yo‘taldiyu ularning e’tiborini tortdi va Jungkook yetib kelganini e’lon qildi. Ikkovlon tezda o‘rinlaridan turib, kiyimlarini tekshirib chiqishdi, hammasi joyida ekanligiga ishonch hosil qilib, yuzlariga soxta tabassum yopishtirishdi.
Seoyun unga qaradi, keyin esa nigohini binolarga qaratdi, mashina esa hanuz shahar ko‘chalari bo‘ylab harakatda edi.
Jungkook har doimgidek sovuqqon va hissiz chehrasi bilan xususiy xonaga kirdi va unga jilmayib qarab turgan ikki kishiga qaradi. To‘satdan ularning nigohi Jungkookning ortida turgan qizga tushdi va ikkalasi ham qoshlarini tugib, ajablanishdi.
Ular qizning yuzini ko‘ra olishmasdi, chunki u Jungkookning orqasida edi, Jungkook esa yurishdan to‘xtagan edi. Jungkook unga o‘girildi, bu esa ota-bolani joyida qotirib qo‘ydi — ikkalasining ham ko‘zlari kattalashdi.
Seoyun ham ularni ko‘rib hayratda qoldi, ayniqsa Jungkook uning belidan ushlab, ikkalasi ham sekinlik bilan ota-qiz qarshisidagi stolga yo‘l olganida.
Jungkook Seoyun bilan birga o‘tirar ekan, qarshisida turgan odamlarga o‘ta sovuq, tahdidli nigoh bilan qaradi. Ularning yuzlarida qo‘rquv sezilib turardi.
--bu mening Xotinim, Jeon Seoyun, — dedi u sovuq ohangda.
Kaylin hamda otasining ko‘zlari hayratdan kattalashdi, ular Jungkookga tushunarsiz qarash bilan qarab turishardi. Seoyun esa o‘z tizzasiga qarab o‘tirardi, u qarshisida o‘tirgan odamlarning ko‘zlariga qarashni istamasdi.
Jungkook xotiniga qaradi va qo‘lini uning iyagiga qo‘yib, unga qarashga majbur qildi. U unga jilmaydi, Seoyun ham jilmayib javob berdi. Ammo keyin Jungkookning nigohi pasga tushdi, ko‘zlari qorong‘ilashdi, boshi biroz egilib, nigohi to‘g‘ridan-to‘g‘ri Kaylinga qadaldi.
— Sen... sen uni yig‘latdingmi? — dedi u qorong‘i ohangda shivirlab. Xonadagi atmosfera darhol taranglashdi.
— M-Mr. J-Jeon... — deya titrab gapira boshladi Kaylin.
— Bilasanmi, sen uning bir tomchi yoshiga ham arzimaysan? — dedi u tishlarini g‘ijirlatib.
Hech kim og‘iz ochmadi. Jungkookning nigohi hali ham Kaylinda edi. Qiz esa endi yig‘lab yuborgan, tiz cho‘kmoqchi bo‘layotgandi, ammo atmosfera shu qadar og‘ir ediki, qimirlamoq ham qiyin edi.
— J-Jungkook... keta qolaylik, iltimos, — dedi Seoyun sekin, Jungkookning qo‘lini mahkam ushlab.
Jungkook unga yana bir bor jilmaydi va o‘rnidan turdi. Ikkalasi ham xonani tark etishdi. Ular jim holda mashina tomon yurishdi. Ammo to‘satdan Jungkook to‘xtadi.
— Oh, la’nat. Malikam, telefonimni unutibman. Sen mashinada o‘tirib tur, men uni olib kelaman, — dedi Jungkook va Seoyunni mashinaga o‘tqazdi.
Jungkook orqasiga o‘girilib jilmaydi va yana restoran tomon yo‘l oldi. U xususiy xonaga qaytib kirdi — Bae va uning qizi hozirda yerda tiz cho‘kkan holda yordam kutayotgan edi, yuzlarida nochorlik aks etgan.
Ha, u bunday holatni sog‘ingan edi.
Jungkook asta-sekin ularning qarshisidagi stulga bordi va o‘tirdi. U ularga qaradi va bo‘ynini cho‘zib "g‘ijirlattirdi", go‘yoki kelayotgan narsalarga tayyorlanayotgandek.
Bir lahzada uning chap qo‘li Bae'ning yuziga urildi — qariyani yon tomonga yiqitdi va burnidan qon oqqancha qoldi.
— bu ozingga oxshagan jirkanch qizni katta qilaganing uchun— deb shivirladi Jungkook.
So‘ng u yon tomonga qaradi va xonaga bir ayol qo‘riqchi kirdi. U Kaylin oldiga borib, uning sochidan tortib yuzini Jungkookka qaratdi.
— Sen uni “foxisha” dedingmi? Unda, o‘zingni qanday tariflaysan, Miss Kaylin? — dedi u, Kaylinning yuziga bir dasta suratlarni otib yuborarkan — bu suratlarda Kaylin boshqa erkaklar bilan klubda ko‘rinib turardi.
Kaylin tezda otasiga qaradi:
--Yo'q yo'q...dada bu men emasman..
Bae esa qiziga qarh bilan qaradi. Buni korgan jungkook kulib qoydi.
Jungkook otani ham, qizni ham yana o'ttiz daqiqa davomida qiynadi, nihoyat to‘xtadi. Seoyun allaqachon uyga jo‘natilgan edi — Jungkook haydovchiga uni uyga olib borishni buyurgan, chunki bu ish uzoq davom etishi mumkin edi.
Jungkook stuldan turdi va yerda yotgan Bae'ga tepadan qaradi — erkakning yuzi qattiq ko‘kargan edi. Jungkook sekin pastga cho‘kdi, qo‘lini peshonasiga surtib, yotgan odamga sovuq nigoh tashladi.
— Seni va qizingni shu yerning o‘zida o‘ldira olmasligim — bu faqat sening omading, — deb tishlari orasidan so‘z chiqardi Jungkook, so‘ng o‘rnidan turib ortga burildi.
U chiqish eshigiga yetib borganida to‘satdan to‘xtadi, yon tomonga qaradi va yuzida ruhiy muvozanatdan chiqqandek, jinnilik aralash tabassum paydo bo‘ldi.
— Ikkalasini ham Janubiy Koreyaga olib boring. Men yetib borgunimcha, ular mening podvalimda bo‘lishsin.
Seoyun penthaus bo‘ylab yurardi, asabiylashganidan tirnoqlarini tishlayotgan edi. U Jungkook nima uchun uyerda qolganini bilar, bu esa uni tinch qo‘ymasdi. U ketganiga taxminan ellik daqiqa bo‘ldi, ammo Seoyunning xayoli faqat u bilan band edi.
— Nega bunchalik asabiylashayapsan, jonim? — degan Jungkookning ovozi eshitildi.
Bu ovoz Seoyunni cho‘chitib yubordi, u zudlik bilan orqasiga o‘girilib, unga tikildi.
— Ularga nima qilding? — deb pichirladi Seoyun, ko‘zlarini polga tikkancha.
— Deyarli hech nima. Faqat o'z o'rnini ko‘rsatdim, xolos, — dedi u va hozirda Seoyunning oldida turar, o‘z nigohi bilan uni kichraytirgandek edi.
— Ertaga soat 10:00 da ketamiz. Narsalaringni tayyorla, — dedi u, so‘ngra Seoyunning iyagidan ushlab, uni o‘ziga qarashga majbur qildi.
Jungkook sekin egilib, peshonasidan o‘pdi. Seoyun esa ko‘zlarini yumdi — mehrini his qilib.
— Aein. Mening go‘zal sevgilim. Sening Jungkooking abadiy sen bilan bo‘ladi, sen yoqtirmaydigan odamlar bilan to‘qnash kelmasliging uchun har doim qo‘riqlab turadi. Men har doim sen bilanman, agar senga kimdir yoqmasa, menga ayt, xo‘pmi? — dedi u muloyim shivirlab, Seoyunning yuzini silarkan. Seoyun bosh irg‘ab javob berdi.
Ertasi tongda juftlik soat 8:00 da uyg‘onishdi, chunki ertalabda ular chamadonlarini yig‘ishtirishlari kerak edi.
— Seoyun tezlash.. ketishimiz kerak— dedi Jungkook, shu vaqtda uning qo‘riqchilari chamadonlarni mashinaga olib chiqishayotgan edi.
Seoyun xonadan chiqdi va Jungkookka qaradi. Jungkook esa qoshini ko‘tardi.
— Nima bo‘ldi? — deb so‘radi u.
— Hech narsa, — dedi Seoyun, va ikkalasi birga lift tomon yo‘l olishdi.
Ular liftga kirishdi. Jungkook tugmani bosdi. Seoyunning ko‘zlari kattalashdi.
Ground Floor? (Ya'ni, yer qavati?)
— Jungkook, nima uchun yer qavati? — deb zudlik bilan so‘radi u.
U boshini Seoyunga qiyalay qaratdi va ko‘zoynagini taqdi, yuzida tabassum bilan xotinining chehrasiga qaradi. Shu payt lift “ding” qilib, ular pastga — yer qavatga yetib kelganini bildirdi.
Lift eshigi ochildi va Seoyun ko‘rgan birinchi narsa — Jungkookning qo‘riqchilari edi. Ular xo‘jayinlarini kutib turishardi. Jungkook liftdan chiqdi va orqasiga qarab, Seoyunga qo‘lini uzatdi. Seoyun xo‘rsinib yutindi va qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi. Ikkalasi birgalikda chiqish tomonga yo‘l olishdi.
Seoyun ko‘z qiri bilan atrofdagi odamlarga qaradi — ularning hayratga to‘la yuzlarini va og‘iz ochib “voooy…” degan tovushlarni eshitdi. Ammo darhol qarashini oldinga qaratdi.
— O‘zingni qulay his qilyapsanmi? — deb so‘radi Jungkook ular xususiy samolyotga o‘tirgach.
Seoyun ilgari Taehyung bilan kelgan samolyotni esladi, ammo hozirgi samolyot butkul boshqa edi. Oldingisi ham hashamatli edi, lekin bu... bu mutlaqo boshqa daraja edi. Ichki ko‘rinish juda hashamatli va keng edi.
Voy... u qanchalik boy o‘zi?! — degan o‘y o‘tdi miyasidan.
— Ha, juda qulay, — deb jilmaydi Seoyun, Jungkook esa unga javoban kulib qo‘ydi.
Samolyot bir necha daqiqadan so‘ng havoga ko‘tarildi va endi uchishganiga uch soatdan oshgandi. Bu vaqt davomida Jungkook doimiy ravishda noutbukda ishlayotgan, Seoyun esa unga g‘azab bilan qarab o‘tirardi. Bu holat uni xafa qilardi. Yo‘q, xafagarchilik kamlik qiladi — bu uni juda ko‘ngli qolgan va begona his qiladigan holatga olib kelgandi. U Jungkook parvoz davomida u bilan vaqt o‘tkazadi, kulishadi deb o‘ylagandi.
U g‘azab bilan xo‘rsinib lablarini chiqardi va atrofga alangladi.
To‘satdan samolyot xodimasi uning e’tiborini tortdi. U Seoyunga tabassum bilan qarab:
— Biror narsa hohlaysizmi, Mrs. Jeon? — deb so‘radi, nigohi Jungkook bilan Seoyun orasida almashardi.
— Yo‘q, rahmat. iltimos, meni yotoqxonaga olib boring, uxlashni xohlayapman, — dedi Seoyun muloyimlik bilan.
Xodima bosh irg‘ab, Seoyunning o‘rnidan turishini kutdi.
Seoyun Jungkookga bir qarash ham qilmadi. U o‘rnidan turdi va xodim ortidan samolyot ichidagi hashamatli yotoqxona tomon yurdi. Tez orada xodima chiqib ketdi va Seoyun xonada yolg‘iz qoldi.
U xo‘rsinib, paltosini va oyoq kiyimlarini yechdi. So‘ng karavotga yotdi va yumshoq, g‘aroyib darajada qulay to‘shak tanasini o‘rab olganida, beixtiyor rohatlanib ingrab yubordi.
Seoyunning ko‘zlari asta-sekin og‘irlasha boshladi, lekin to‘satdan eshikning “chilq” etib ochilgan ovozi uni yana uyg‘otdi. U kimdir biron narsa deydimi deb kutdi, lekin yotoqning boshqa tomoni og‘irlashganini sezgach, bu kimligini darrov bildi. Bir juft qo‘l uning beliga o‘raldi va uni kuchli ko‘krakka tortdi.
— sevgilim ozimmi, — dedi Jungkookning ovozi, Seoyun esa og‘zini burib ko‘zlarini yumdi, huddi unga etibor bermayotganday tutdi.
— Aein? — Jungkook qayta-qayta so‘rardi, ammo Seoyundan sado chiqmasdi.
Jungkook birdan yelkasiga qo‘lini qo‘ydi va uni o‘ziga qaratdi, shunda ular yuzma-yuz bo‘lishdi. Seoyun unga tikildi, Jungkook ham uning ko‘zlariga qaradi — xuddi ko‘zlar orqali kurashayotgan kabi.
— malikam, men ishimni tugatishim kerak edi. Agar o‘sha ishni bajarmaganimda, kompaniya o‘n million dollarlik zarar ko‘rardi. To‘g‘risi, men uchun bu katta muammo emasdi, lekin Tae-hyung buni bajarishimni so‘radi. kechir meni, jonim, — deb pichirladi Jungkook sekin qulog‘iga.
— Sen bu haqida menga aytishing kerak edi! — dedi Seoyun jahl bilan.
— vayey ozimni arazchim...kechir— dedi Jungkook unga rozi bo‘lib, bu esa Seoyunni jilmayishga majbur qildi.
— endi bunday qilma tushindingmi? — dedi Seoyun. Jungkook esa boshini chayqadi.
Time skip ⏩
Seoyun hashamatli qarorgoh darvozasidan kirgan zahoti yuragi tez ura boshladi. Go‘yo yuragi ko‘kragidan otilib chiqadigandek edi, lekin chuqur nafas olib, o‘zini tinchlantirishga harakat qildi.
— Xush kelibsiz, Mr. Jeon va Mrs. Jeon, — dedi bosh xizmatchi, Seoyun va Jungkook mashinadan tushgach, bosh egib qarshilagan xodimlar bilan birga.
Seoyun ularga jilmaydi, Jungkook esa odatdagidek sovuq chehrada, hech kimga e’tibor bermay to‘g‘ri yurdi. Ikkalasi ichkariga kirdilar, Seoyun atrofga nazar tashlab, nimadir o‘zgarganmikan deb qaradi — lekin hammasi o‘z holicha, xuddi u tark etganidek edi.
— Men ovqat tayyorlashlarini aytaman. Sen borib dam ol, — dedi Jungkook ular yotoqxonaga kirishganida. Seoyun bosh irg‘adi.
Kechki ovqatdan so‘ng Seoyun charchoqdan darhol uxlab qoldi, Jungkook esa...
— Xo‘sh, parvozingiz yaxshi o‘tdimi? — dedi Jungkook quvnoq ohangda, ammo bu ohang hammani titratib yubordi.
— Javob ber, senga gapiryapman! — deya baqirdi u va Bae’ning yuziga musht tushirdi. Bae og‘riqdan ingrab yubordi.
Kaylin hali ham hushida emasdi. Bu esa Jungkookni yanada g‘azablantirdi. U odamlariga ishora qilib, Kaylinning yuziga suv sepishni buyurdi.
— I-iiltimos... biz... bizni kechiring... N-nima uchun bizni b-bunday jazolayapsiz— AAAAAHH! — Uning gapi to‘satdan uzildi, chunki Jungkook uning sochidan tortib yana yuziga kuchli zarba berdi.
— Nima uchun jazolayapmanmi? Hmm?
Jungkook savolni takrorladi va go‘yoki bu haqda jiddiy o‘ylayotgan odamdek boshini egdi.
— Agar sen buni jazo deb hisoblayotgan bo‘lsang, unda haqiqiy jazoni nima deb ataysan, hayronman, — dedi u kulib.
— Sen kimligimni unutdingmi, a qari ablah? Mening asl kimligimni unutdingmi? Odamlar meni shunchaki “mafiya” deb atashmaydi, bu nom bekorga chiqqan emas! — deb baqirdi Jungkook uning yuziga.
Shundan so‘ng u Bae’ni tashlab, orqaga chekindi. So'ng odamlariga uni tinchitishlarini aytdi
Jungkook iblisona kulib qo‘ydi va xonasini tark etishdan oldin qo‘llarini yuvdi.
U asta-sekin ularning yotoqxonasiga kirdi va ko‘zlari tushgan birinchi narsa — Seoyun edi. U tinchgina uxlayotgan, sovuq oy nuri uning yuzini yoritib turardi, yostiqqa bosilgan yonoqlari esa uni yanada yoqimli ko‘rsatardi. Jungkook bu manzaraga qarab kulib qo‘ydi. So‘ng dush qabul qilib, qulay kiyimga almashtirdi va divanga o‘tirib, hali ham tugallanmagan ishlarini bajarish uchun noutbukni ochdi.
Ko‘p o‘tmay, ishi tugagach, u noutbukni yopdi va darhol ko‘rpa ostiga o‘zini tashladi. Qo‘llari tezda Seoyunning beliga o‘raldi va uni o‘ziga tortdi.
— Xayrli tun, jonim, — deb pichirladi u va Seoyunning lablaridan engilgina o‘pdi. So‘ng qorong‘ilik uni o‘z bag‘riga oldi.
Ertasi kuni Seoyun va Jungkook juda kech uyg‘onishdi — soat taxminan 13:00 edi. Uzoq parvozdan charchagan edilar. Jungkook birinchi uyg‘ondi — ofisidan kelgan qo‘ng‘iroq uning uyqusini bo‘ldi. Keyin esa u Seoyunni uyg‘otdi, chunki vaqt juda o‘tib ketgan edi va endi ular nonushta qilishlari kerak edi.
— Nima yeyishni xohlaysan? — deb so‘radi Jungkook, Seoyun ovqatlanish stuliga o‘tirganida.
— Jungkook, nima bo‘lsa ham tezriq olib kelishsin ochlikdan o'lyapman — dedi Seoyun.
Jungkook kulib qo‘ydi va xizmatkorga nonushtani olib kelishini ishora qildi.
Osmon ko‘m-ko‘kdan qoramtir tusga o‘tayotgan edi. Jeon juftligi hozirda mexmon xonasida edi — Seoyun Jungkookning tizzasida o‘tirar, u esa sekin orqasini silardi. Seulning sovuq ob-havosi Seoyunni Jungkookga yanada mahkam yopishishga majbur qilgan edi. To‘satdan Jungkookning telefoni jiringladi. U oldinga egilib telefonni olmoqchi bo‘ldi, ammo Seoyun uni orqaga surdi.
— Bir kun bo‘lsa ham ishingni chetga surib qo‘yolmaysanmi? — dedi u lablarini burib, boshini Jungkookning yelkasiga qo‘ygancha.
— hop...sevgilim — deb javob berdi Jungkook va uning boshidan o‘pdi.
Ular bir-biriga ohangraboday chirmashgan holda o‘tirishar edi va shunday bo‘lishiga qarab, hech kim old eshik ochilganini va kimlarningdir ichkariga kirganini sezmay qoldi.
— Vaaay, men bu ikkisi urishib yotgandir, deb o‘ylagandim! — degan ovoz mexmon xonada aks sado berdi. Bu ovoz Seoyun va Jungkookni hayratdan cho‘chitdi.
— D-ada? — deb titrab so‘z boshladi Seoyun, u Jungkookning tizzasidan tushib, oldinda turgan odamga qaradi.
Jungkook esa norozi holda xo‘rsinib qo‘ydi va orqasidan turib, Seoyunni soyadek qoplay boshladi.
— yaxshimisan, shirinim? — deb so‘radi Seoyunning otasi. Hammasi bir-biri bilan salomlashdi va joylariga o‘tirdilar.
— Sevgi rostan ham insonni o‘zgartirarkan, — dedi Jimin, bu gapga xonadagi hamma kuldi. Faqat Jungkookdan boshqa — uning sovuq nigohi Jiminning terisini teshib o‘tganidek bo‘ldi. Bu holat hammaga jim bo‘lish uchun yetarli edi.
Oradan bir oy o‘tdi — Seoyun va Jungkook Parijdan qaytgach, hammasi ideal tarzda davom etmoqda. Ular bir-birlariga yanada yaqinlashishgan, Jungkook bo‘sh vaqt topganda ular birga ko‘chaga chiqadigan bo‘lishgan.
— Xush kelibsiz, xonim. Bugun sizni qayerga olib boray? — deb so‘radi haydovchi, Seoyun qarorgohning asosiy eshigidan chiqqanida.
— meni Jungkookning ofisiga olib boring. Unga bu fayllarni tezroq yetkazishim kerak, — dedi Seoyun, qo‘lidagi papkalarni ko‘rsatib.
Shubhasiz, u biroz asabiy edi — bu ofisga borishi faqat ikkinchi marta edi va ehtimol u yerda hanuzcha uni yaxshi tanishmasdi.
Soat taxminan 17:00 larda Jungkookdan qo‘ng‘iroq keldi — u muhim bir yig‘ilish uchun kerakli fayllarni so‘radi. Seoyun fayllarni qo‘riqchilar orqali yubormoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook fayllar juda muhimligini aytib, hech qanday xavf tug‘ilmasligi uchun shaxsan olib kelishini talab qildi.
Yigirma daqiqalardan so‘ng mashina Jeon Industries’ning ulug‘vor hududiga kirib bordi. Bu oddiy bir bino emas edi — u yerda besh-olti binodan iborat butun imperiya bor edi. Ularni ortda qoldirganingda esa nihoyat asosiy bino — ulkan va zamonaviy bosh ofis ko‘zga tashlanardi. Seoyun oxirgi marta bu yerga kelganida qorong‘i tushgan edi, lekin bu safar quyosh botayotgan pallada kelgan va binolarning oynavand devorlari botayotgan quyoshning nurlarini shunday go‘zal aks ettirayotgan ediki, sariq, qizil va to‘q to'q sariq tuslar uning katta, xiralashgan ko‘zlariga porlab tushdi.
Mashinadan tushishdan avval Seoyun butun bino kompleksiga qarab, uning arxitekturasi, dizayni va albatta, go‘zal bog‘ini tomosha qildi.
— Xonim, sizni kuzatib qo‘yishimga ijozat bering, — dedi haydovchi muloyimlik bilan.
— Yo‘q, rahmat. Yo‘lni o‘zim topaman. Mobodo topa olmasam, Jungkookni chaqirarman, — dedi Seoyun ishonch bilan jilmayib.
Shundan so‘ng u mashinadan tushdi va asosiy binoning kirish eshigi tomon dadil yurdi. Ichkariga kirganida u ko‘rgan birinchi odam bu resepsionist edi. Seoyun unga yaqinlashgach, u tabassum bilan kutib oldi.
— Jeon Industries’ga xush kelibsiz. Men Anna. Qanday yordam bera olaman, xonim? — dedi resepsionist tabassum bilan. Bu Seoyunni ham jilmayishga majbur qildi.
— Men Jungkook bilan uchrashishim kerak. Bu fayllarni unga tezroq yetkazishim kerak, — dedi Seoyun, papkalarni ko‘rsatib.
— Oh, kechirasiz, men Mr. Jeonning ishlariga bevosita aralasha olmayman. Siz lift orqali eng yuqori qavatga chiqing. U yerda Mr. Jeonning yordamchisi sizga yo‘l ko‘rsatadi, — deb javob berdi Anna.
Seoyun bosh irg‘ab, lift tomon yurdi. Lift eshigiga yetib borgach, u o‘tgan safar Jungkook bilan chiqqan liftni ko‘rib qoldi. Bir oz ikkilanib qoldi — u liftga kirish-kirmaslikni o‘yladi. Ammo oxir-oqibat, xodimlar uchun mo‘ljallangan liftni tanlab, unga kirib yuqori qavat tugmasini bosdi.
Lift “ding” etib ochildi va Seoyun ichkaridan chiqdi. Ammo darrov to‘xtab qoldi — qavatda anchagina odam to‘plangan edi. U ularga qisqacha qarab oldi va so‘ng yon atrofga ko‘z yugurtirib, stol ortida o‘tirgan ayolga yaqinlashdi.
— Salom, men Jungkookka bu fayllarni topshirish uchun kelgandim...
— Avvalo, iltimos, uni Mr. Jeon deb atang. Ikkinchidan, bu yerda hamma o‘z hisoboti bilan kelgan, shuning uchun siz ham o‘sha yerga o'tirib navbatizni kuting, — dedi yordamchi ayol sovuq va qo‘pol ohangda, bu esa Seoyunning yuzida g‘ijindi ifodasini paydo qildi.
— Bu fayllar juda muhim, ularni hoziroq topshirishim kerak. U o‘zi menga qo‘ng‘iroq qilgan, — deb javob berdi Seoyun, ohangida e’tiroz va qat’iylik sezilardi.
— Uff, xonim, men sizni tanimayman va siz haqingizda hech narsani bilmayman. Shunchaki sizni ichkariga kiritolmayman. Mr. Jeon oddiy odam emas, xohlagan paytda uchrashish mumkin bo‘lgan inson emas. Agar juda muhim bo'lsa unga qo‘ng‘iroq qiling, ko‘ramiz nima bo'larka — dedi yordamchi yanada balandroq ovozda, atrofdagi odamlar endi Seoyunga tikilib qaray boshladi.
“Oldingi yordamchisini almashtirdimi?” deb o‘yladi Seoyun va telefondan raqamni qidirdi. U qo‘ng‘iroq qilish-qilmaslik haqida bir lahza o‘yladi.
“Bo‘ldi, yetarli.” deb o‘ziga dedi va Jungkookning raqamini bosdi, bu orada atrofdagi odamlarning nigohidan qochmaslikka harakat qildi.
— Xonim, iltimos, boring va o‘tir—
— Jungkook, — dedi Seoyun, u telefonni ko‘targan zahoti. Shu ondayoq butun koridor bo‘ylab sirli jimlik taraldi.
Resepsionist ham, atrofdagilar ham Seoyunga hayrat bilan qarab qolishdi. Lekin Seoyun faqat ularga bir qarab qo‘ydi-da, telefon orqali gaplashishda davom etdi.
— Jungkook, men ofisingiz oldidaman, lekin bu ayol meni ichkariga qo‘ymayapti, — dedi Seoyun va qo‘ng‘iroqni tugatdi.
Resepsionist unga hayrat bilan tikilib qoldi, so‘ng kinoyali kulib qo‘ydi — go‘yoki u aytilgan narsalarga ishonmagandek.
— xonim, nimani tushinmadingiz bu yerda kutish odatiy holat. Hech kim sizning qo‘lingizda uning raqami borligiga ishonmaydi. U har kimga telefon raqamini beradigan odam emas, — dedi u keskin ohangda. Bu gapga javoban xonada kulgi ko‘tarildi.
To‘satdan Jungkookning ofisi eshigi "klik" etib ochildi. Xona bir zumda jim bo‘lib qoldi. Seoyun darhol eshikka qaradi, tashqarida turgan qo‘riqchilar ham belini rostlab, e’tibor bilan eshikka tikilishdi.
Eshik ochildi va ichkaridan Jungkook chiqdi. U zudlik bilan barcha xodimlarni sokinlashtirdi. Hamma darrov oyoqqa turdi, boshini egib, o‘zlarining xo‘jayinini ehtirom bilan qarshi oldi.
Jungkookning nigohi Seoyunga tushdi. U asta-sekin unga yaqinlashdi va sekin jilmaydi.
"Haydovchiga seni olib kirishini aytmading?" — deb so‘radi Jungkook Seoyunni quchoqlab, atrofdagilar hayratdan qotib qolishdi.
"Ofisingni va ishchilaringni ko‘rmoqchi edim "
— dedi Seoyun, bu esa Jungkookni kuldirib yubordi. U Seoyunni ofis tomon yetakladi.
"Hammani ertaga chaqiring, hozir bandman," — dedi u birdan yurishni davom ettirib, so‘ng to‘xtadi va yana orqasiga qaradi.
"Bu mening xotinim, unga hurmat bilan munosabatda bo‘linglar," — dedi u sovuq ohangda, bu esa barchani yana ta’zim qilishga majbur qildi.
Seoyun soat kechki 7da uyga qaytdi, o‘zini biroz yomon his qilayotgandi. Jungkook esa hali tugamagan uchrashuvlari tufayli ofisda qoldi. Seoyun xonaga kirib, pal'tosini yechdi va karavotga o‘tirib, og‘riqdan uvishayotgan boshini karavotning suyanchig‘iga bosdi.
Birdan ichki tomondan g‘alati holat sezdi va hiqchirdi. Og‘zini qo‘llari bilan to‘sib, tezda hojatxonaga yugurdi. Oshqozoni bo‘shagach, Seoyun yana xonaga qaytib, karavotga cho‘zildi.
Oradan Bir hafta o‘tdi, ammo Seoyun hanuz o‘zini g‘alati his qilmoqda. Jungkook uni kasalxonaga olib borishni qat’iyan talab qilmoqda, lekin Seoyun qaysarligi bilan rozi bo‘lmayapti. Hozirda u navbatdagi oshqozonini bo‘shatib bo‘lgach, karavotda o‘tiribdi, Jungkook esa ofisda.
Birdan miyasidan bir fikr o‘tdi. Seoyun tezda telefonini oldi va Safari ilovasini ochdi.
"Qusish va ovqatga ishtaha o‘zgarishi nimalarning belgisi?" — deb yozdi u qidiruvga va ko‘zlarini yumdi.
Seoyun chuqur xo‘rsindi va ko‘zlarini ochdi, ekranga qaradi. Ko‘zlari tezda yoshga to‘ldi.
Homiladorlik belgilari.
Erta homiladorlik belgilari quyidagilar bo‘lishi mumkin: hayz ko‘rmaslik, ko‘ngil aynishi va qusish (ko‘pincha "ertalabki ko‘ngil aynishi" deb ataladi, ammo bu har qanday vaqtda sodir bo‘lishi mumkin).
Seoyun telefoniga qarab turardi, qo‘llari titrardi, ko‘zlari yoshga to‘la edi. Homiladorlik haqida u hech qachon o‘ylamagan edi, lekin endi, telefonda yozilganlarni ko‘rgach, hammasi o‘z joyiga tushayotgandek edi. Doimiy kayfiyat o‘zgarishlari,
ishtaha yoqligi...
ko‘ngil aynishi...
“Agar u bolali bo‘lishni xohlamasa-chi?”
Bu fikr uni yanada qo‘rqitdi. Chunki ular hech qachon bu mavzuda gaplashmagan edilar.
Shoshilinch xulosaga kelishni istamagan Seoyun tezda karavotdan turdi. Ko‘rinishiga parvo qilmasdan, mashina yo‘lagiga chiqib, haydovchidan uni dorixonaga olib borishini so‘radi.
"Xonim nima izlayapsiz?" — deb so‘radi kassir, Seoyun uning oldida turar edi.
Asabiylikdan kaftlari terlab ketgandi, lekin u bir nafas oldi va noaniq tabassum bilan unga qaradi.
"Menga... hom-homiladorlik testi kerak?"
"Qaysi sifatdagisini xohlaysiz, opa?" — deb so‘radi kassir, bu esa Seoyunni bezovta qilib yubordi.
"Qanday bo‘lsa ham beravering!" — dedi u biroz balandroq ovozda.
Seoyun tezda testlarni to‘lab, mashinaga yugurib bordi.
“Nafas ol… chiq...” deb takrorlardi ichida, test natijalarini kutarkan. Test tayoqchasini qo‘lida mahkam ushlab olgan, ko‘zlarini yumgan edi — natijani ko‘rishdan qo‘rqardi.
Ko‘zlarini birdan ochdi va tayoqchaga tikildi. Ko‘zlariga yana yosh to‘ldi — ikki qizil chiziq.
Seoyun titroq bilan chuqur nafas oldi va hojatxona stolini ushlab, hushini yig‘ishga harakat qildi. Besh daqiqa o‘tgach, xonaga chiqdi, bir stakan suv ichdi va ehtiyot bo‘lib yana hojatxonaga qaytdi — yana boshqa natijalar ham bo‘lishi mumkin edi.
O‘nta test natijalarini tekshirganidan so‘ng, ko‘zlari yoshdan shalabbo bo‘lgan Seoyun yotoqxona tomon yo‘l oldi va karavotga og‘ir xo‘rsinib o‘tirdi. U bolalarni yomon ko‘rmas edi. Aksincha, u har doim bolalarni yaxshi ko‘rgan — ularning kichik qo‘llari, yoqimli yuzlari, mayda qadamlari… hammasi unga yoqar edi.
Lekin uni qo‘rqitayotgan narsa — Jungkook edi.
Hammasi oralarida tinchib, barqarorlashganiga atigi bir oycha bo‘lgandi, endi esa bu holat yana muammo keltirib chiqarishidan Seoyun qo‘rqardi.
Yana bir mashaqqatli ish kunidan so‘ng, Jungkook qarorgohga kirdi. Ko‘zlari atrofni kezib, xotinini qidirdi, lekin odatdagidek unga salom bermayotganini ko‘rib, yuzida xavotirli ifoda paydo bo‘ldi.
"Seoyun qayerda?" — deb so‘radi u yaqin atrofda turgan qo‘riqchidan.
"Janob, Jeon xonim yotoqxonada. U dorixonaga borgandi va shundan beri xonadan chiqmadi," — dedi qo‘riqchi.
"Qancha vaqt bo‘ldi?" — deb so‘radi Jungkook, ohangi sovuqlashib.
"Olti-yetti soatlar bo‘ldi, janob."
"Nega shu vaqt ichida hech biringlar undan xabar olmadinglar?" — deb qichqirdi u va zudlik bilan yotoqxona tomon yugurdi. Yuragi xavotirdan tez ura boshladi.
Jungkook xonaga eshikni ochib kirib bordi va ko‘zlari bilan Seoyunni qidirdi. U karavotda yotgan edi, ko‘zlari yarim ochiq, uxlab yotgandek, lekin eshik ochilishining tovushidan cho‘chib ketdi va unga qaradi.
"Yaxshimisan, malikam? Nega dorixonaga bording? Hammasi joyidami?" — deb so‘radi Jungkook, unga yaqinlashib, yoniga tiz cho‘kkan holda.
U Seoyunning yuziga tikildi, va ko‘z yosh izlarini ko‘rib, lablari chekkasida chuqur xavotirli ifoda paydo bo‘ldi.
"Nega yig‘lading, Seoyun?" — deb so‘radi u birdan, bu esa Seoyunni unga qarashga majbur qildi. U asta karavotda o‘rnidan turib o‘tirdi.
Ammo unga hatto qaramay, Seoyun yana yig‘lab yubordi. Jungkook zudlik bilan tiz cho‘kkan holatdan turib, uni bag‘riga mahkam quchib oldi. Seoyun uning quchog‘ida boladek yig‘lardi, Jungkook esa hech narsani tushunmay turar, ammo jim turib, u tinchgunga qadar kutdi.
"menga qara..senga nima boldi " — dedi u, qo‘lini Seoyunning iyagiga qo‘yib, uni ko‘zlariga qarashga majbur qildi.
Seoyun burnini tortdi, burni qizarib ketgan, og‘zini ochdi, lekin ko‘zlariga yana yosh to‘ldi.
"J-Jungkook… hech nima bo‘lmadi," — deya pichirladi u, ko‘z yoshlarini artarkan, yana pastga qaradi.
Jungkook unga tikilib qoldi — aniqki, bu gaplarga ishonmadi, lekin baribir kutdi. Seoyun biror narsa aytishiga umid qildi.
Jungkookdan hech qanday javob kelmagach, Seoyun boshini ko‘tarib unga qaradi, ammo uning ko‘zlaridagi qarashni ko‘rib, tezda yutindi.
"Men... men yolg‘on gapirmayapman," — dedi u yana, bu esa Jungkookni xo‘rsinishga majbur qildi.
U hech narsa demasdan, karavotdan turdi va hojatxona tomon yurdi, orqasida eshik sekin g‘iyqillab yopildi. Yengilgina yoritilgan, sokin xonada u ko‘zlari bilan joyni ko‘zdan kechira boshladi. Nigohi rakovina ustidagi testlarga tushdi
Qo‘li beixtiyor titrab, u test tayoqchasini oldi. Havas bilan nafas olarkan, test qutisini ochdi. Ichida yashiringan kichkina sir — ikki qizil chiziq.
Jungkook bu nimani anglatishini yaxshi tushunardi. U joyida qotib qoldi, nima qilishni bilmay, jim turardi.
Bu orada, Seoyun yotoqda o‘tirar, Jungkookning sokin, g‘alati harakatlaridan yuragini xavotir bosgandi. Va birdan unga eshit tushdi — u testlarni hojatxonada qoldirgan edi!
U yotoqdan turdi, yurak urishi tezlashib, qadam tovushlari xona bo‘ylab jaranglab, hojatxona tomon yugurdi.
U eshik oldiga yetib kelganda, qo‘li eshik tutqichida titradi Jungkook bu yangilikdan u kutgandek xursand bo‘ladimi? U asta eshikni ochdi.
Ammo kutmagan holda, Jungkook hojatxonada turardi — qo‘lida homiladorlik testlari, nigohi esa o‘sha kichik tayoqchalarda edi. Ularning kelajagiga doir kalit aynan o‘shalar edi. Uning yuzida turli-tuman hissiyotlar aks etar edi — hayrat, o‘yga cho‘mish va ehtimol, Seoyun kamdan-kam ko‘rgan bir zaiflik.
"J-Jungkook ....bu..." — dedi Seoyun, ovozi titrab, so‘zlarida noaniqlik sezilardi. Ko‘zlari Jungkookning yuzidan testlarga, yana yuziga qarab turardi.
Jungkook unga qaradi, lekin ifodasi o‘qib bo‘lmas edi. Xona bir lahza to‘xtab qolgandek bo‘ldi, Seoyun esa nafasini ichiga yutib, uning munosabatini kutardi. Tinchlik ichida aqli turli xavotirlar bilan to‘lardi. Balki u Jungkookning his-tuyg‘ularini noto‘g‘ri tushunganmidi? U ota bo‘lish fikridan norozi bo‘lishi mumkinmi?
Nihoyat, Jungkookning nigohi Seoyunnikiga tushdi va bu qarashdagi kuchli hissiyot Seoyunning butun vujudini titratdi. Ammo birdan, go‘yo ichki to‘siq ko‘tarilganday, uning yuzidagi ifoda yumshab, mehr va tushunish bilan to‘la tabassumga aylandi.
"Nega menga aytmading?" — dedi Jungkook, uning ovozi ohangdor. Seoyunning ko‘zlari kattalashdi, yuragini himoya qilayotgan devor qulab tushdi va u asta bosh irg‘adi.
Jungkook unga yaqinlashdi, qo‘llari bilan Seoyunning yuzini ohista tutdi.
"Seoyun, unutma — sening har bir holatingdan habardor bolishim shart. Butun dunyo uchun men mafiya qiroli bo‘lishim mumkin, lekin sen uchun men shunchaki Jungkookman."
Jungkookning so‘zlarini ich-ichiga singdirar ekan, Seoyun butun tanasi bo‘ylab yengillik his qildi. Yelkasidagi yuk endi yo‘q edi — uning o‘rnini Jungkookning mehrga to‘la quchog‘i egalladi.
Seoyun ichida yangi hayot unib-o‘sayotganini bilganiga bir hafta bo‘ldi. Bu sirni Jungkook xizmatkorlarga aytgach, qarorgohdagilar orasida quvonch va hayajon hukm sura boshladi. Jungkook va Seoyun esa bu xushxabarni otalariga, shuningdek safarda bo‘lgan Taehyung va Jimin bilan ham bo‘lishishga qaror qilishdi.
Belgilangan oqshom yetib keldi. Katta mehmonxona yorqin chiroqlar bilan yoritilgan, Seoyun va Jungkook divanda birga o‘tirishar, yaqinlarining kelishini sabrsizlik bilan kutishardi. Oradan o‘n besh daqiqa o‘tgach, katta eshik ochildi va birinchi bo‘lib Jungkookning otasi ko‘rindi. U ularni tabassum bilan qarshi oldi.
"Hayrli kech, dada," — dedi Jungkook, otasini quchoqlab, qolgan mehmonlarni kutdi.
Ko‘p o‘tmay, barchalar bir-biri bilan salomlashib, joylashib olishdi va safar tafsilotlari haqida suhbatlashishga kirishishdi.
Suhbatlar davom etayotgan vaqtda, Jungkook Seoyunning qo‘lini mahkam ushladi — u sevgilisining qanday asabiylashayotganini his qilgandi. Bu harakatni ko‘rgan Taehyung ularga qarab, qiziqib so‘radi:
"Yaxshimisan? Nega asabiy ko‘rinyapsan, Seoyun?"
Endi barchaning nigohi ularda edi. Jungkook esa tomog‘ini qirib qo‘ydi — bu juda kamdan-kam uchraydigan zaiflik lahzasi edi,
"Biz sizlarga bir narsani aytmoqchimiz," — dedi Seoyun, uning ovozi xonadagi sukunatni yorib o‘tgan nozik bir ohangday eshitildi.
Jungkookning otasi va Seoyunning otasi bir-birlariga qarab qo‘yishdi, sabrsizlik bilan ularning nima deyishini kutishar edi. Taehyung va Jimin esa qiziqish bilan qoshlarini ko‘tardilar.
"Seoyun va men sizlarga hayotimizni butkul o‘zgartiradigan bir yangilikni aytmoqchimiz."
Taehyung qiziqib:
--Tezroq gapiriylar..
U nigohini Seoyunga qaratdi, bu qarashda jim taskin va birga ekanlik hissi mujassam edi. Seoyun esa hayajon va xavotir aralash porlayotgan ko‘zlari bilan davom etdi:
"Taxminan to‘qqiz oydan keyin... oilamizga yangi a’zo qo‘shiladi."
Xonani chuqur sukunat qoplab oldi. Bu kutilmagan xabar hammani lol qoldirgandi. Har bir yurak urishi xonadagi keng jimjitlikda yangrayotgandek edi. Shu paytga qadar hech nima demagan Seoyunning otasi o‘rnidan turdi va juftlik tomon yurdi.
Taehyung esa asta jilmaydi, unga xos bo‘lgan boxy smile yuzida porladi.
"Nima? Rostanmi tabriklayman Tabriklayman sizlarni!" — dedi u hayajon bilan, ko‘zlarida hayrat va chin dildan quvonch aralash edi.
U barchasiga tabassum bilan qaradi, Seoyunning otasini quchoqladi, so‘ng Taehyungni ham. Jimin ham yaqinlashdi va past ovozda pichirladi:
"Voy, endi sening... dam oladi shekilli," — deb kuldi.
Jungkook esa yuzida soxta tabassum bilan Jiminning qorniga yengil musht tushirdi, nigohida esa:
" Endi seni aniq o‘ldiraman," degandek bir o‘t bor edi.
Birinchi zarba o‘tgach va hayrat so‘nib borar ekan, Jungkookning otasi ham o‘rnidan turdi va o‘g‘lini quchoqladi. Uning yuzida faxrli tabassum porlab turardi.
"Oila — bu bizning imperiyamizning asosi. Men sizga va qizimga sog‘lom va baxtli hayot tilayman."
Seoyun barchaning so‘zlarida aks etgan quvonchni sezib, minnatdorlik bilan jilmaydi. Avvallari gunohlar va sirlar qal’asi bo‘lgan bu qasr endi ularning hayotini o‘zgartirib yuboradigan bir haqiqatga guvoh bo‘layotgan edi.
Bir oy o‘tdi va endi qasr devorlarida Seoyunning kulgusi aks-sado bermoqda, bu esa ilgari soyalar ichida yashagan joyga quvonch ohangini olib keldi. Hamma xizmatkorlar va qo‘riqchilar endi ularning xojayinining rafiqasi bilan kulib gaplashadigan bo‘lishdi — u qasr muhitini butunlay o‘zgartirib yuborgan edi. Barcha ishchilar Seoyunning homiladorligini e’lon qilgan paytda Jungkook bergan ogohlantirishdan so‘ng doimo hushyor bo‘lib yurishardi.
Seoyunning homiladorligi bilan ularning hayotiga to‘satdan paydo bo‘lgan xohish-istaklar va kayfiyat o‘zgarishlari to‘lqini kirib keldi. Bir oqshom, Jungkook Seoyunning kutilmagan xohishini bajarish uchun safarga chiqdi. U murabbo, muzqaymoq va turli atir-upalar bilan to‘la paket bilan qaytib kelganida, Seoyun uni o‘ynoqi jilmayish bilan qarshi oldi.
"Jungkookiee, sen mening qahramonimsan," dedi u sho‘xlik bilan, ko‘zlari porlab.
Seoyunning homiladorligi bilan birga istaklar va hissiyotlardagi o‘zgarishlar to‘lqini ularning hayotini tubdan o‘zgartirdi. Bir kuni kechqurun Jungkook Seoyunning kutilmagan xohishlarini qondirish uchun safarga chiqdi. U tuzlangan bodring, muzqaymoq va turli atir-upalar bilan to‘la sumkani ko‘tarib qaytganida, Seoyun uni sho‘x tabassum bilan kutib oldi.
— Jungkookiee, sen mening qahramonimsan, — dedi u hazil aralash ohangda, ko‘zlari quvonch bilan porlab.
— malikam uchun hamma narsaga tayyorman.
Ammo tashqi sokinlik ortida Jungkook Seoyunning keskin o‘zgarayotgan kayfiyatlari bilan kurashishda ichki sabr va iroda bilan harakat qilardi...
Uning istaklari oddiydan tortib g‘alati va tasavvurga sig‘maydigan holatlarga qadar borardi. Jinoyat dunyosining boshqaruvchisi Jungkook esa, homiladorlik sababli yuzaga kelgan bu xohishlarga qarshi ojiz edi. Yotoqxonalari jimjitligida, Jungkookning bag‘rida yotgan Seoyun past ovozda xavotirini bildirdi:
— Jungkook... ba’zida seni qiynayap qo'yayabman deb oylab qolaman...
Jungkook esa barmog‘i bilan Seoyunning bilagida muloyim chiziqlar chizib, ko‘zlariga tikildi:
— malikam,balki axmoqona savollaringni berishni bas qilarsan...
Seoyun:
--Nima? Hali meni savollarim axmoqona bo'lib qoldimi? . Birdan seoyun jungkookning quchogidan chiqib ogirilib oldi. Jungkook esa ogir uff tortib:
--Yani men aytmoqchimanki... Bunaqa savollar berishni bas qil. Hech qachon sen menga yuk bolmagansan..bolmaysan ham..seni istaklaring men uchun qonun sevgilim...-- dedida seoyunni oziga tortib yuzlarindan sanoqsiz opichlar qoldira boshladi.
Hissiyotlar girdobida, homiladorlikning to‘rtinchi oyida nihoyat uziga tushish kuni keldi. Jungkook, o‘ziga xos sokin tashvish bilan, Seoyunni shifokor qabuliga olib bordi. Seoyunning qornidagi kichikgina yong‘oqdek hayot endi bo‘rtiq bo‘lib ko‘rina boshlagan, bo‘shroq bichilgan libos ham bu mo‘’jizani yashira olmasdi.
Jungkook shifoxona eshigidan o‘zining himoyachilari bilan kirib kelganida, bu yerda boy mijozlarga o‘rgangan tibbiy xodimlar ham bir-biriga qarab qolishdi. Ularning nigohida tan olish bor edi — bu oddiy bir tashrif emasdi.
Xona ichiga g‘alati sokinlik cho‘kdi. Jinoyat dunyosining qorong‘i qiroli, Seoyunning yonida jim turar, lekin u atrofidagilarga xatardan to‘la himoya devoriday tuyulardi. Shifokorlar esa bir lahzalik hayratdan so‘ng, odatdagi kasbiy sovuqqonliklariga qaytdilar.
Ekranda go‘dagining harakatlari ko‘ringanida, Seoyunning ko‘zlarida yosh qalqib chiqdi. Jungkook esa asta uning qo‘lidan tutdi — bu harakat garchi sokin bo‘lsa-da, unda butun yuragi, borlig‘i mujassam edi.
— Bizning chaqalog‘imiz... — deb pichirladi u. Ovozi shu qadar sokin ediki, unda ilgari hech kim eshitmagan zaiflik, insoniylik bor edi.
Ular tekshiruvdan chiqqach, Seoyun shifoxona xodimlarining ohangsiz pichirlari va yashirincha tikilgan nigohlarini sezdi. Mashinada, qaytish yo‘lida, u buni tilga oldi
— Jungkook… nega ular menga shunaqa qaradi? Yuzlaridagi ifodani ko‘rdingmi? — Seoyun o‘zini tutolmay so‘radi. Ichidagi ishonchsizlik nihoyat yuzaga chiqdi.
U o‘zining chayqalgan qaddi, to‘lishgan yonoqlari va shishgan qorni bilan Jungkook yonida qanday nomunosib ko‘ringanini o‘ylab, o‘zini aybdor his qilayotgandi. Ammo to‘satdan Jungkook uning qo‘lini mahkam ushladi.
— Sevimligim, men uchun sen dunyodagi eng mukammal insonsan. Ularning pichirlari, qarashlari seni sindirmasin, — dedi u sokin, ammo qat’iy ohangda.
U Seoyunga tikildi. Uning nigohi qattiq, lekin yuragi bilan gapirayotgan edi.
— mayli, chakagi uzilguncha gapirishsin. Muhimi — biz birgamiz. --dedi jungkook
Kun hech qanday ogohlantirishsiz, taqdir yo‘laklarida pichirlab kelgan sirli xabar kabi yetib keldi. Seoyun, odatiy kundalik ishlar bilan band bo‘lgan lahzalarda, birdan bir kuchli to‘lqinni his qildi — bu to‘lqin shunchalik aniq ediki, ularning kichkintoyi dunyoga kelishga tayyor ekanini aytib turardi.
Jungkook esa jinoyat imperiyasidagi ishlariga sho‘ng‘ib ketgan edi. Amoo tosatdan telefoni jiringlab qoldi
Seoyunning tugish vaqti kelgan edi.
Saroy jimjimador shovqindan emas, balki ichki vahima va tayyorgarlik bilan to‘lgan bir holatga aylandi. Hamma yurardi, ammo osoyishtalik bilan.
Jungkook, tashqi ko‘rinishda xotirjam bo‘lsa-da, yuragida bo‘ron esardi. U barcha ishlarini tashlab, to‘g‘ri Seoyunning yoniga yo‘l oldi.
Seoyun ham, og‘riqdan qiyshaygan yuziga qaramay, ko‘zlarida yonayotgan iroda bilan shifoxonaga yetib kelgan edi. Aynan Jungkook bilan bir vaqtda. Tug‘ruq bo‘limi oldidagi koridor esa xuddi sahnaga aylangandek bo‘ldi — u yerda sukunat hukm surardi. Jungkook birgina imo bilan butun qavatni bo‘shatdi, Uning qo‘riqchilari esa devordek qotib, har qanday xavfni sezishga tayyor holatda turishardi.
Tug‘ruq xonasida havoning o‘zi zo‘riqib turgandek edi. Seoyunning qichqiriqlari — og‘riq va intizorlik aralashgan bir simfoniya kabi — xona bo‘ylab taralardi.
Jungkook esa ikki tuyg‘u o‘rtasida bo‘linib ketdi: uni himoya qilish istagi va hech narsa qila olmaslik azobi. Xuddi havo ham unga qarshi bo‘lib, Seoyunga qichqiriqlari jungkookga ozor berar edi
Jungkookning ko‘zlari — odatda yer osti dunyosining sovuq va qo‘rqinchli qatlamida yashiringan nigohlari — endi chaqalog‘ining tug‘ilganini ko‘rib namlandi. Taranglik va jimlik hukmron bo‘lgan xona endi yangi hayotning ohangdor chinqirig‘i bilan to‘lib ketdi. Shifokor chaqaloqni Seoyunning qo‘liga qo‘yarkan, Jungkookning lablarida kamdan-kam uchraydigan, ammo chin yurakdan chiqqan tabassum paydo bo‘ldi — bu uning ojiz, ammo so‘zsiz baxt lahzasi edi.
Yangi tug‘ilgan chaqaloq haqida xabar jinoyat olamining yo‘laklarida sokin zilzila kabi tarqaldi. Ularning otalari va akasi — qattiq va sovuqqon dunyoda o‘sgan erkaklar — hozir mutlaqo boshqa hislar domida edilar: oila muhabbati kabi begona va lekin juda chuqur bir tuyg‘u.
Kasalxona xonasida, Seoyunning otasi chaqaloqni ehtiyotkorlik bilan quchib ushlardi. Jungkookning otasi esa — soyalar imperiyasining asoschisi — bu manzarani kuzatar, yuzida yashirin faxr jilvasi paydo bo‘lardi. U bu holatni, o‘z soyali imperiyasida boshlanayotgan yangi bir meros sifatida qabul qilayotgandi. Taehyung esa, Seoyunning qo‘lini ushlab, singlisiga mehr bilan jilmayib turardi.
— "Bu yangi bir boshlanish," dedi Seoyunning otasi, ovozida chuqur hayajon sezilar edi.
Jungkookning otasi bosh irg‘adi, nigohi hali ham chaqaloqdan uzilmasdi:
— "Bu — bizning dunyomizda, olov ichida charxlangan meros."
Yangi tug‘ilgan chaqaloqni quchgan oila bag‘rida, go‘yo soyalar ham — hech bo‘lmaganda bir lahzaga — orqaga chekindi. Odatda kuch va sirlar bilan to‘yinib yotgan havoda endi begunohlikning shirin ifori ufurar edi.
Ular saroyga — soyalar saltanatidagi ulkan qarorgohga — qaytishar ekan, jinoyat dunyosining pichirlari go‘yo bu yangi hayotga hurmat bajo keltirib, sukutga cho‘mdi. Oldin hatto shamol shovqinini ham eshitgan darvozabonlar endi yurak yutib yurishar, chaqaloqning nozik hayotini himoya qilishga butun vujudlarini bag‘ishlashardi.
Uch-to‘rt qavatli, muzdek toshlardan tiklangan hashamatli saroy — endi yosh oila uchun panohga aylangandi. Chaqaloq xonasi — yumshoq o‘yinchoqlar va xuddi qirollikka munosib beshik bilan bezatilgan — o‘zining kichkina egasini kutar edi.
— Saltanat boshqarish qiyin deb o‘ylardim,— dedi Jungkook, ko‘zlarida charchoq va kulgili kinoya aralash bir jilmayish bilan.
Seoyun esa, sochlari to‘zg‘igan, ko‘zlari uyqusizlikdan og‘irlashgan holda kulib yubordi:
— Jinoyat olamidagi muammolarni ming karra afzal ko‘raman shunga nisbatan.
Tungi soatlar cho‘zilar, vaqt asta jimlikka cho‘milar ekan, ilgari yuragi muzdek, ko‘zlarida dahshat sochib yuradigan mafiya qiroli — hozir o‘z chaqalog‘ini bag‘riga bosgancha, asta-sekin allani kuylardi. Seoyun unga mehr bilan tikilib qarar, hayrat va mehr aralash ko‘zlari bilan bu o‘zgarishni kuzatardi — ilgari hammani dahshatga solgan erkak endi ularning chaqalog‘ini mehr bilan, butun mavjudoti bilan asrardi.
Nur yiltirab turgan, lekin soyalardan hali butunlay xalos bo‘lmagan bolalar xonasida, Seoyun va Jungkook birga bu yangi hayotda ota-onalik sirlarini o‘rganar edi. Va nihoyat, chaqaloq to‘yinib, mehrga to‘lib, tinch uxlab qolganida, ular beshik chetiga yonma-yon o‘tirib qolishdi. Ko‘zlarida esa faqat bitta narsa porlardi — umumiy charchoq va hamjihatlikdan tug‘ilgan chuqur, so‘zsiz sevgi.
Tugadi‼️ Fanfic haqida fikrlaringizni kutaman😘 iltimos bu ff sizlarga , qanday tasurot qoldirganini yozing. Kutaman💋