Mafia Bride
Azielning qarashlari (POV)
Leo aytgan gaplar miyamda aks sado berardi. Qo'limdagi qog'ozlar shunchaki hujjat emas, bu Catalaiyaning o'limiga chiqarilgan hukm edi. Mason... bu ism endi xotiramda qora harflar bilan muhrlandi. U qizni shunchaki mol-mulk uchun yo'q qilmoqchi bo'lgan, Leo esa uni qutqarish uchun yagona yo'l — meni tanlagan.
Men Catalaiyani o'z manfaatini o'ylaydigan oilaning bir qismi deb o'ylab, unga sovuqqonlik qilgandim. Ammo u o'z yaqinlari tomonidan sotilishiga bir bahya qolganini va hozirgi hayoti aslida uning uchun panoh ekanini bilmasdi ham.
"Demak," dedim ovozim past, lekin qat'iy chiqib. "Sen uni o'limdan qutqarish uchun menga 'sotding'. Va u buni bilmaydi. U hali ham uni nima kutayotganidan bexabar, shundaymi?"
Leo chuqur tin oldi va xotinining yoniga o'tirdi. Uning yelkasidagi yukni endi aniq ko'rib turardim. "Unga aytsam, u Masonni to'xtatmoqchi bo'lib xavfli ishga qo'l urardi. Uni bilasan-ku, Catalaiya hech qachon qochib ketmaydi, u kurashadi. Ammo Mason kabi odamlar bilan kurashib bo'lmaydi, Aziel."
Karterga qaradim. U ham hayratda edi. Biz bu o'yinga bilmasdan himoyachi sifatida kirib qolganimizni endi tushunib yetdik.
"U xavfsiz bo'lishi kerak," dedim hujjatlar solingan papkani mahkam qisib. "Mason endi uning yaqiniga ham kelolmaydi. Lekin bu sirlar... ular abadiy yashirin qolmaydi, Leo."
Miyamda bir savol tinmay aylanardi: Catalaiya bu haqiqatni bilsa, meni va akasini kechirarmidi? Yoki bu xiyonatning yana bir turi deb hisoblaydimi?
Mashinaga o'tirdik. Karter haydar ekan, Adam so'radi: "Endi nima qilamiz?"
"Men undan uzr so'rashim kerak," — dedim qat'iy. Ular jimgina ma'qullashdi.
Nihoyat uyga qaytdim. Xonamga kirib, dush qabul qildim va qulay sport shimim bilan oq futbolkamni kiydim. Xonadan chiqib, pastki qavatga tushdim.
Zinalardan tushar ekanman, yuragimda g'alati bir g'ashlik bor edi. Uni qayerdan topishni bilardim. Oshxonadan kelayotgan yengil shovqin yoki yashash xonasidagi sokinlik meni uning huzuriga chorlayotgan edi. Unga aytgan har bir sovuq gapim, har bir nafratli qarashim xuddi o'zimga qaytib urilayotgandek edi.
Pastga tushib, uni ko'rdim. U deraza yonida turib, tashqariga termulib o'tirardi. Shunchalik nozik va yolg'iz ko'rindiki, qalbimning qaysidir chekkasi simillab og'ridi.
Menga atab sotib olgan baliqlarni ko'rmoqchi edim.
Mehmonlar uyi tomon yo'l oldim. Eshikni taqillatgan edim, Alfred ochdi.
U men bilan salomlashdi, men ham alik oldim. Baliqlarni ko'rmoqchi ekanligimni aytdim va u men bilan birga hovuz bo'yiga bordi.
Hozir u yer juda rang-barang va jonli ko'rinar edi.
— Juda chiroyli ekan, — deya tasdiqladim.
— Siz hali u chizgan rasmni ko'rishingiz kerak. Xuddi mana o'ziningginasi, — deb qo'shib qo'ydi Alfred. Uning gapidan so'ng unga qaradim.
— U rasm chizadimi? — deb so'radim.
Men u haqda hech narsa bilmas ekanman...
— Ha, chizgan rasmlari xonasida turibdi. Bir kun kelib ko'rsatishini so'rashingiz kerak, — deb javob berdi u. Bir necha daqiqa atrofni kuzatib turgach, uzr so'rab, asosiy uyga qaytdim.
— Talia, menga kofe tayyorlab bera olasanmi? — deb so'radim va u bosh silkidi.
Talia uni mendan ko'ra yaxshiroq taniydi, balki undan bir necha savollar so'rashim kerakdir. Men peshtaxta yonida noqulay ahvolda, uning ishlayotganini kuzatib turardim.
"Yaxshi, hammangizga yoqadigan biror narsa tayyorlayman," — dedi Talia va men bosh silkitdim.
"Talia, uning xonasi qayerda?" — deb so'radim nihoyat. U menga hayron bo'lib qaradi.
"U ikkinchi asosiy yotoqxonada," — deb javob berdi u. Men ma'qullab, yuqoriga, uning xonasi tomon yo'l oldim.
Bilaman, birovning xonasiga ruxsatsiz kirish yaxshi emas, lekin shunchaki ko'rishni istadim. Eshikni ochib, ichkariga kirdim.
Ko'zlarim devor yonidagi ish stoliga tushdi.
Lant... u bu joyni haqiqatdan ham ajoyib bezatibdi. Ruchkalari va markerlar kolleksiyasi kishini hayratga solardi. Ranglarning uyg'unligi, tartib va tozalik yuqori darajada edi.
Yaqinroq borib, uning bir nechta rasmlarini qo'limga oldim. U hovuz bo'yini, tunda basseyndagi manzarani va yana bir qancha gullar va tabiat tasvirlarini chizgan ekan.
Har gal uni basseyn yonida ko'rganimda, u o'sha yerni chizish bilan band bo'lgan ekan-da...
Nihoyat xonadan chiqib, yana pastga tushdim. Adam va Karter qaytib kelishgan, ikkalasi Talia bilan kulishib gaplashib o'tirishardi.
Talia kofemni uzatdi, men unga rahmat aytdim.
"U qo'ng'iroq qildi, kechki soat 9 larda shu yerda bo'ladi," — deb xabar berdi Talia. Men bosh silkidim.
Katalaiya (Catalaiya) POV
Bugungi kun meni butunlay holdan toydirdi.
Bir oy davomida uyda o‘tirish unchalik ham yaxshi fikr emas ekan. Odatda men tanaffussiz o‘n ikki soatlab ishlashga o‘rganganman, lekin bugun ikki marta dam olishga majbur bo‘ldim. Tik o‘tiraverganimdan belim, keyin esa bo‘ynim ham og‘riy boshladi.
Uyda, to‘shakda yoki divanda qulay yotib ishlashga shunchalik o‘rganib qolibman-ki... O'zimni xuddi injiq boladek his qilyapman.
Lekin ofisdagi muhit meni yanada ko'proq ajablantirdi. Negadir hamma jimjit, hamma o'z ishi bilan band. Hech qanday ahmoqona xatolar yo'q, hech kim ortda qolmayapti, g'iybatlar ham to'xtagan...
Bu g'alati tuyulgani uchun Nayvidan so'radim.
— Nega hamma bunchalik... g'alati? — deb so'radim hayron bo'lib.
— Sen Mafiya kelinisanku, — deb javob berdi u, go'yoki bu hammaga ma'lum haqiqatdek.
Qoshlarimni chimirdim. — Xo'sh, nima bo'pti?
— Ular sening "erchangdan" biroz qo'rqishadi, — deb tushuntirdi u.
— Nega? Bu yerda u emas, men ishlayman-ku, — deb e'tiroz bildirdim.
— Xo'sh... — u to'satdan asabiylashib, gapini chala qoldirdi.
— Nima?
— Sen uydan ishlagan vaqtingda, Meyson (Mason) seni izlab har kuni bu yerga kelardi, — deb tan oldi Nayvi. Men hayratdan qotib qoldim.
Nega Meyson bunday qiladi? Axir biz do'st emasmiz-ku... yoki boshqa biror narsa ham.
— Seni tashvishga qo'ymaslik uchun bu haqda aytmagandim. Har kuni uni soqchilar yordamida haydatib yuborish bilan qo'rqitardim, u esa chekinib, ketib qolardi... to o'tgan haftagacha. O'tgan hafta u yanada qaysar bo'lib oldi, — deb tushuntirishda davom etdi Nayvi.
— U soqchilarga ham e'tibor bermay qo'ydi, shuning uchun men "improvizatsiya" qilishga majbur bo'ldim. Meysonga aytdim-ki, agar hoziroq ketmasa, Aziel Alvaroga qo'ng'iroq qilaman va unga — Meyson — o'z xotinini qidirib ofisda janjal ko'tarayotganini aytaman... Buni hamma eshitdi va endi ular qo'rqib qolishgan.
— Nima qildim deding?!
Katalaiya (Catalaiya) POV
— Hoy, bu ish berdi-ku! Bugun u qorasini ham ko‘rsatmadi, — deb ta’kidladi u.
— U nega meni ko‘rmoqchi bo‘lganini aytdimi? — so‘radim qiziqib.
— Ha... u sen bilan to‘ying haqida gaplashmoqchi edi. Uni tinglashingga va Azielni tark etishingga ishonchi komil edi, — dedi u menga.
A?
— Bo‘lishi mumkin emas, — dedim, u esa kıkırlab kulib yubordi.
— Bilaman.
— Mayli... haydovchim tashqarida kutyapti. Men ketdim. Ertagacha, — dedim o‘rnimdan turib. Sumkam va paltomni oldim.
— Ko‘rishguncha.
Tashqariga chiqdim va menga qo‘l silkitayotgan Alfredni darrov payqadim. Mashina tomon yurar ekanman, jilmayib qo‘ydim.
— Alfred-uber xizmatini tanlaganingiz uchun rahmat, — dedi u hazillashib, orqa eshikni ochar ekan.
O‘rindiqqa o‘tirishdan oldin kıkırlab kulib qo‘ydim. U eshikni yopib, haydovchi o‘rindig‘iga o‘tdi va bizni uyga olib ketdi.
U mashinani to‘xtatgach, ikkalamiz ham tushib, ichkariga kirdik. Divanda Karter va Adam bilan o‘tirgan Azielni ko‘rib, qadamlarim sekinlashdi. Oyoq kiyimimning polga urilgan ovozidan hammasi boshini ko‘tarib qarashdi.
Azielning noutbuki o‘rtadagi stolda ochiq turardi; men kirib kelishimdan oldin ular ekranga tikilib o‘tirishgan edi.
Negadir, Aziel har doimgidek nigohini olib qochmadi. Aksincha, u xuddi meni sinchiklab o‘rganayotgandek o‘tkir nigohlarini uzmay turardi.
— Xayrli tun, azizam, — Alfredning ovozini eshitib, nigohimni unga burdim.
— Xayrli tun, — jilmaydim.
U mehmonlar uyi tomon ketdi, men esa indamay zinalar sari yurdim. Ofisda ovqatlanib olganim uchun, pastga boshqa tushmoqchi emasdim.
Xonamga kirgach, sumkamni divanga tashladim, poshnali poyabzalimni yechib, shimimning tugmasini bo‘shatdim va sochimni tartibsiz qilib yig‘ib oldim.
Vannaxonaga kirib, charchagan mushaklarimga orom beruvchi dush qabul qildim. Chiqib, o‘zimni quritdim va pijama kiyib oldim.
O‘qiyotgan kitoblarimdan birini olib, o‘zimni to‘shakka otgancha mutolaaga berildim. Bir necha sahifa o‘qiganimdan so‘ng soatga qarasam, allaqachon kechki 10:30 bo‘lib qolibdi. Kitobni tuman stolchasi ustiga qo‘yib, o‘rnimdan turdim.
Chanqagan edim.
Pastki qavatga tushish uchun zinalarning yarmiga kelganimda, yashash xonasiga ko‘z tashladim. Chiroqlar xiralashtirilgan, atrof qorong‘i edi. Divanda kimdir o‘tirganiga shubham bor edi.
Qorong‘ulikni yomon ko‘raman, hech narsani ko‘rib bo‘lmaydi...
— Kimnidir qidiryapsanmi?
Cho‘chib tushib, ovoz kelgan tomonga o‘girildim. Yuragim ko‘kragimdan chiqib ketgudek urar, zinalar tutqichini mahkam ushlab olgandim. Aziel mendan bir necha qadam narida turar va menga tushunarsiz ifoda bilan tikilib turardi.
— Y-yo‘q, — deb javob berdim.
— Nega unda galati korinyapsan? Sharpa kordingmi? — deb so‘radi u xavotirlanib.
Darrov boshimni chayqadim: — Shunchaki, pastda qorong‘i ekan.
U menga hayron bo‘lib qarab qoldi: — Ha, boya chiroqlarni o‘zim xiralashtirgan edim...
— Men qorong‘ulikni unchalik ham xush ko‘rmayman, — dedim va uning yuzidagi ifoda o‘zgarganini kuzatdim. U hech narsa demadi, shunchaki yonimdan o‘tib pastga tushdi. Bir necha soniyadan so‘ng chiroqlar yana odatdagidek yorqin yona boshladi.
Pastga tushdim va undan bir necha metr narida to‘xtadim: — Rahmat.
— Biror narsa kerakmidi? — deb so‘radi u qat’iy ohangda.
— Shunchaki suv ichmoqchi edim, — deb javob berdim va u bosh silkidi.
U katta shisha eshik oldiga borib, qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turib qoldi. Men esa bir stakan suv olish uchun oshxona tomon yurdim. Suvni ichar ekanman, peshtaxtaga suyandim.
Nigohim unga tushdi — u hali ham tashqariga termulib turardi. Unga yaxshilab razm solar ekanman, birinchi marta uni kostyum-shimda emas, balki kulrang sport shimi va oq futbolkada ko‘rib turganimni payqadim.
Bu oddiy kiyim uning jismoniy holatini va keng yelkalarini har doimgidan ham yaqqolroq ko‘rsatib turardi. U kutilmaganda juda oddiy va shu bilan birga... xotirjam ko‘rinardi.
Uni orqasi juda katta edi.
Stakanni yuviladigan idishlar joyiga qo‘yib, yana zinalar sari yo‘l oldim. Ko‘zimning qiri bilan uning harakatlanayotganini ko‘rdim. Men zinalarning eng yuqorisiga chiqib bo‘lganimda, pastda chiroqlar yana xiralashdi.
U meni kutganmidi?
Xonamga olib boradigan yo‘lakka burilib, eshikni ochdim. Ortga o‘girilib qaradim va uning o‘z xonasi tomon ketayotgan orqa qiyofasini ko‘rdim.
Bu bizning ilk bor xotirjam suhbatlashishimiz edi...
Katalaiya (Catalaiya) POV
Oshxona tomon burilar ekanman, nigohim ovqatlanish stolida o‘tirgan Karterga tushdi. U telefoniga tikilgancha, nimadirni shiddat bilan yozardi. Atrofga ko‘z yugurtirib Taliani qidirdim, lekin u ko‘rinmasdi.
Peshtaxtaga yaqinlashganimda, qadam tovushlarimni eshitib, Karter boshini ko‘tardi va menga qaradi.
— Xayrli tong, — u meni yengil tabassum bilan qarshiladi.
Men biroz esankirab qoldim. Uning men bilan gaplashishini, hatto jilmayishini ham kutmagan edim.
— Xayrli tong, — deb javob qaytardim men ham jilmayib.
Stolga qaradim — nonushta tayyor edi. O‘zimga kofe quyib, stolga yaqinlashdim va har doimgi joyimga, aynan Karterning qarshisiga o‘tirdim.
Unga qisqacha ko‘z tashladim va shu payt uning futbolkasidagi g‘alati logotipga ko‘zim tushdi. U tanish ko‘rinardi, lekin baribir nimadir g‘alati edi. Yelkasidagi choklarga qaradim-u, hammasini tushundim.
Uning futbolkasi teskari kiyilgan edi.
— Hm, futbolkangiz teskari, — dedim unga qarab. U yana menga qaradi, so‘ng pastga ko‘z yugurtirib, chuqur uf tortdi.
— Demak, shuning uchun soqchilar menga g‘alati qarashayotgan ekan-da, — deb xulosa qildi u. Men kıkırlab kulib yubordim.
— Rahmat, — dedi u va men bosh silkidim.
Qovurilgan nonlardan birini olib, ustiga sariyog‘ surtdim. Bir tishlagan edim, xuddi men yaxshi ko'radiganimdek qarsilladi.
— Xayrli tong!
O‘ng tomonimga o‘girildim va biz tomonga kelayotgan Talia va Alfredni ko‘rdim.
— Xayrli tong, — dedim ularga.
Talia yonimga, Alfred esa Karterning yoniga o‘tirdi.
— Aziel hozir keladi, — dedi Talia bizga. U hamma uchun nonushta suza boshladi, Karter esa bor e’tiborini ovqatga qaratish uchun telefonini chetga qo‘ydi.
— Mana, — dedi Talia likopchamga qovurilgan tuxum (scrambled eggs) solar ekan.
— Rahmat.
— Tongingiz xayrli bo'lsin.