Bad boy in love
Yoongi telefonini olib videoni qo'ydi.
Seoyun qahvani noxush ichib, ko‘zlari kattalashdi.
U videoni ko‘rib, yuzidan qon qochdi.
— Qayerdan olding buni? – dedi u asta, ovozi titrab.
Yoongi lablarini qattiq qisib, ko‘zlarini tikdi:
— Bu video menga zakrit akkauntdan yuborildi. Unda sen... klubda... va atrofingdan aqldan ozgan erkaklar ...
yoongi chuqur nafas olib, stakandagi suvni oxirigacha ichdi-da, uni sekin stolga qo‘ydi. U ichida qaynayotgan g‘azabni zo‘rg‘a bosib turardi. So‘ng sekinlab o‘rnidan turib, Seoyunning yoniga o‘tdi.
Yoongi:
--Kim senga buni qilishni aytdi?
Seoyun:
--Yoongi men...
Yoongi:
--KIM?
Seoyun:( yiglab)
--Klub boshqaruvchisi.... Eliz xonim- deb baqirdi Seoyun.
Yoongi:
--jin ursin!- deb stulga qattiq urib ornidan turdi.
Seoyun shoshib qoldi.
Yoongi:
--Keyinchi? Yana nimalar qilding?
Seoyun:
--Keyin...uffff .bilmayman( u tosatdan baqirib yubordi) jonimga tegdi hammasi! Nima?? meni ogirlab ketgani meni aybimmi. -- deb baqirib xonasiga kirib eshikni qulfladi
Yoongi bir necha soniya jim qoldi.
So‘ng divanning yonidagi vazani olib, devorga otdi — chil-parchin bo‘ldi.
U zo‘rg‘a nafas olib, divanga o‘zini tashladi.
Tinchlikni telefon jiringlashi buzdi.
Yoongi bir zum qarab turdi. Ekranda esa — Yumi.
U nafasini rostlab, go‘shakni ko‘tardi.
Yoongi qongiroqni sekin kotardi.
--Eshitaman
Yumi xursand bolib:
--Yoongi... hozirgina amakim qongiroq qildi. Nahotki uni topding...eh hudoyim quloqlarimga ishonolmayapman..
Yoongi:
--Ha topdim...
Yumi:
--Uni ahvoli yaxshi ekanmi...
Yoongi:
--U ancha yaxshi.
Yumi:
--Hudo shukur. Telefoningdagi rasmni ko'rib qorqib ketgan edim....U bilan gaplashsam bo'ladimi?
Yoongi:
--Yumi azizam ancha kech boldi. Yaxshi dam ol ertaga ozi senga qongiroq qiladi.
Yumi:
--Ammo uni ovozini eshitmoqchiman..
Yoongi:
--u....hozir uxlayapti..
Yumi:
--yoongi ovozinggga nima qildi? Nimadir bo'ldimi?
Yoongi:
--Ha biroz charchadim..
Yumi:
--hm...Seni sogindim tezroq qayt.. ozingni ehtiyot qil...hayrli tun
Yoongi:
--Hayrli tun..
Qongiroq yakunlandi..
Yoongi jim qoldi. Ko‘zlarida alam.
U asta o‘rnidan turib, sigaret, kalit va telefonini oldi.
So‘ng hech nima demay eshikni ochdi va tashqariga chiqib ketdi.
Vaqt: O‘sha kecha, Yoongi uydan chiqib ketganidan biroz keyin
Joy: Jungkookning yashirin ofisi, qorong‘u, , faqat qizg‘ish chiroq yonib turibdi
Jungkook o‘zining ofisida, orqaga yengil suyanib o‘tirgan holda edi.
Telefon jiringlaydi. Jungkook labida sekin tabassum paydo bo‘ladi.
Jungkook (xotirjam va kinoyali ohangda):
— Vau, nihoyat Mr. Min biz bilan bog‘landi. Videoni ko‘rding, to‘g‘rimi?
Yoongi (ovoz orqa tarafdan, sovuq va nafrat bilan):
— Qayerdasan?
Jungkook (kulib):
— O'zingni bos Yoongi. Hamma narsani tez bilib olish – odamni sindiradi. Men faqat kichkina... epizod ko‘rsatdim. Davomi undan ham qiziqroq.
U oyoqlarini stol ustiga chiqaradi.
Jungkook:
— Bilasanmi, Seoyun juda... yoqimli
Jungkook (ohangida hazil va yovuzlik qorishgan):
— Bilasanmi, singling juda... yoqimli edi.
Ayniqsa... uning nozik, mukammal tanasi... Nega uni balogatga yetmaganini aytmading
Yoongi (sukut. So‘ng muzdek ovozda):
— Fucking...Nima deding?
Jungkook (kulimsirab, shaytoniy kinoya bilan):
— To'grisi hayron qoldim... u juda tor ekan... Uni biroz qiynab qoydim kechir..
Yoongi (Jahl bilan baqirdi.):
— QAYERDASAN?
Jungkook (birdan qattiq kulib yuboradi, telbarona):
--Tishsh... O‘zingni bos, Min.
Gaplashamiz. Ammo bugun emas.
(Kinoyali ohangda davom etadi)
— Ertaga. Soat 9:00. Como ko‘li yonidagi Villa del Sogno.
Jungkook (uning so‘zlarini bo‘lib):
— Tushunarli. O‘sha yerda kutaman.
(va qo'ngiroqni yakunladi)
Tut-tut-tut...
Yoongi bir zum jim turdi. Nafas olishi og‘irlashdi. Keyin birdan portlaydi.
Yoongi (jahldan qattiq baqirib):
--Seni o'ldirama lanati JUNGKOOK!!
U telefonni devorga qarata otadi. Qurilma chil-parchin bo‘ladi, bo‘laklari har tomonga sochiladi.
Asabiylashgan Yoongi kocha bo‘ylab yuradi. So‘ng cho‘ntagidan sigaret olib, yondirgichni titroq qo‘llari bilan yoqadi.
Song o‘tirib, birinchi po‘stni tortadi.
Yoongi, mehmonxonaga qaytayotganida, shovqin eshitadi. U sigaretni oxirigacha tortadi-da, yerga tashlab, oyoqlari bilan ezadi. Qadamlarini tezlashtiradi.
Yo‘lni to‘sib, odamlar to‘da bo‘lib yig‘ilgan. Ayrimlar telefon bilan video olayapti, boshqalar "pastga tush!", "u aqldan ozgan!" deb baqiryapti.
Yoongining yuragi gursillab ura boshlaydi.
Va mehmonxonaga yugurib kirib ketdi.
Pov/ seoyun
U eshikni qattiq yopib, zamin ustiga o‘tiradi. Yig‘isi bo‘g‘ziga tiqiladi.
Seoyun (titroq ovozda):
— Nega doim men...? Nega... faqat men?
U yelkalarini quchib, yelkasi titraydi. Nafas olishi notekis.
Seoyun hali o‘smir edi. Uning ota-onasi oddiy fermerlar bo‘lib, butun hayotini dalada mehnat bilan o‘tkazar edi. Seoyunning o‘zi esa maktabda har kuni kurashishiga to‘g‘ri kelardi — faqat darslar emas, balki atrofdagilar bilan ham.
Uning xotirasida hali ham aniq: maktabdagi ba’zi qizlar uni doimo nishonga olishardi. Boy oilalardan chiqqan, o‘zlarini ustun hisoblovchi bu qizlar Seoyunni mazax qilishar, ustidan kulishar, va har kuni undan pul talab qilishardi.
Agar Seoyun qarshilik ko‘rsatmoqchi bo‘lsa, uni sinfda sharmanda qilishar yoki uni do'pposlar edilar.
Ammo Seoyun bu haqda hech kimga og‘iz ochmasdi. Na ota-onasiga, na o‘qituvchilarga. Chunki u boshqalarga yuk bo‘lishni yomon ko‘rardi. U dardini ichiga yutar, jilmayib yurardi... go‘yoki hammasi joyida.
Flashback tamom
U zaminni titratgan qadamlar bilan asta o‘rnidan turdi.
Ko‘zlari qizargan, kipriklari ho‘l, lablari esa titrardi. Qorni ustiga qo‘lini qo‘yib pichirladi:
— Ortiq yashashni istamayman…o'zi shundoq ham hayotim do'zahdan farqi yoq.
Keyin biroz sukutdan so‘ng, ovozini zo‘rg‘a chiqarib davom etdi:
— K… kechir meni, bolam… Men chindan ham charchadim…
U xonadagi jimjitlikni o‘z ortida qoldirib, asta eshikni ochdi. Uyda Yoongi yo‘q edi — bu Seoyun uchun yagona imkon edi. Shoshilmay, deyarli ovozsiz qadamlar bilan chiqdi. Yuragi qattiq urardi, har qadamida ichidagi bir nido uni ortga tortgandek bo‘lardi.
Liftga yetgach, sekin "Rooftop" tugmasini bosdi. Lift balandlikka qarab harakatlana boshlaganida, ko‘zlaridan yana yosh tomdi.
Lift eshiklari ochilganda, uning yuziga sovuq tun shamoli urildi.
Tom qorong‘i edi. Shaharning milt-milt yongan chiroqlari uzoqdan qorishiq tusda ko‘rinib turardi. Havo og‘ir, lekin g‘alati sokin edi
Seoyun oyoqyalang tom chetiga yaqinlasha boshladi. Har bir qadami bilan yuragi xuddi sindirilayotgan shisha singari ezilar edi. U oldinga qaradi — balandlik. Pastda — noma’lum, qorong‘i tubanlik.
U qo‘lini qorniga qo‘ydi yana.
U kulimsirab qo‘ydi, ammo ko‘z yoshlari jimjimador edi.
U to‘xtadi. Bir qadam… yana bitta…