Rocco Alvaro Accardi

Fanfic arxiv💋:
ALESSIA RUSSO
​POV (Qahramon tilidan)
​"Rokko... buni yaxshi g‘oya ekanligiga aminmisan?"
​"Senga hammasi joyida deb aytdim-ku," deb to‘ng‘illadi u, mashina kalitini barmog‘ida asabiy tarzda aylantirib.
​"U yerda butun oilang yig‘ilgan va seni nima kutayotganidan xabaring ham yo‘q."
​Men mashinada Rokkoga Uber chaqirib, uyga keta qolganim ma’qulligini tushuntirishga harakat qildim. Ammo u negadir men ham u bilan birga yuqoriga chiqishimni qat’iy talab qilardi.
​U buning sababini aytmayotgan edi. Hatto oilasida nima bo‘layotganini o‘zi ham aniq bilmasdi. Shunday bo‘lsa-da, u mening ichkariga kirishimni juda-juda xohlardi.
​"Buni gaplashib bo‘ldik," deb xo‘rsinib qo‘ydi u menga ko‘z tashlab. U darg‘azab emasdi, lekin bu suhbatdan charchagani aniq edi. Menimcha, vaziyatning noaniqligi uni qattiq tashvishga solayotgan edi.
​Uning bor bilgani — kimdir jarohat olgani edi. Bo‘ldi. Boshqa hech narsa ma’lum emasdi

Menda bahslashishga imkon bo‘lmadi, chunki lift eshiklari jaranglab ochildi va bu mening ichki xavotirimni keskin oshirib yubordi.
​Hammasi birvarakayiga yopirilib keldi — antiseptikning o‘tkir hidi, lyuminessent chiroqlarning yorug‘i, shoshilinch bo‘limdagi alg‘ov-dalg‘ov muhit va tinimsiz shovqin.
​Men shifoxonalarni doim yomon ko‘rganman. Ammo Marko otib ketilganidan keyin ulardan ayniqsa nafratlanadigan bo‘lib qoldim.
​Biz aynan mana shunday shifoxonada, atrofda hamshiralar yugurib yurgan, tartibsizlik va o‘sha yoqimsiz steril hid anqib turgan joyda ikki hafta o‘tkazgan edik.
​Men u eng xavfsiz joyda ekanligiga ishongandim. Ular uni qutqara olishadi deb o‘ylagandim. Hatto u tuzalayotgandek tuyulgan edi — sekin bo‘lsa-da, lekin ishonch bilan.
​Keyin esa u vafot etdi.
​Men Rokkoning baland bo‘yli gavdasi ortidan, u meni go‘yo himoya qilib turgandek, xavotir bilan liftdan chiqdim.
​Yagona istagim — ortimga o‘girilib, uyga qochib ketish edi. Lekin Rokko uchun vaziyatni yanada qiyinlashtirishni xohlamasdim. Shuning uchun o‘z instinktlarimni — bularning hammasi yomonlik bilan tugashini uqtirayotgan ichki ovozni bo‘g‘ishga harakat qildim

​Atrof odam bilan to‘la edi — juda kichik joyga juda ko‘p odam va juda ko‘p his-tuyg‘ular siqib tiqilgandek edi.
​Birinchi bo‘lib Kostani ko‘rdim. U har soniyada qo‘ng‘iroq kutayotgandek telefonini mahkam siqib olgandi. U u yoqdan-bu yoqqa borib kelar, lekin yaqin atrofdagi jigarrang sochli ayoldan uzoqlashmaslikka harakat qilardi.
​Taxminimcha, bu uning rafiqasi Milli edi. U tirsaklarini tizzasiga tirab, boshini egib o‘tirardi, qora sochlari yuzini to‘sib turardi.
​U yerda oilaga mutlaqo aloqasi yo‘qdek ko‘ringan, yolg‘iz o‘tirgan yosh ayol ham bor edi. Uning sochlari sarg‘ish, terisi esa Akkardilarnikiga qaraganda oqroq edi.
​Hech kim uning yoniga o‘tirmagandi. U xonaning eng chekka burchagida qilt etmay o‘tirardi — qomati tik, qo‘llari qovushtirilgan, ko‘zlari esa bir nuqtaga qadalgan. Go‘yoki bir qadam jidillasa, butunlay parchalanib ketadigandek edi.
​Deraza yonida yoshi kattaroq bir kishi telefonda past ovozda, ammo g‘azab bilan gaplashardi. Uning Rokkoning otasi ekanligini bilish uchun yaqinroq borish shart emasdi. Kosta ham, Rokko ham tashqi ko‘rinishidan unga juda o‘xshardi.
​Eng uzoqdagi devorga suyanib turgan ayol ham ularga o‘xshardi. U taxminan Kosta va Rokko bilan tengdosh edi. Qo‘lida ro‘molchani mahkam siqqanicha, ko‘zlarini yerga qadab, lablarini tishlab turardi — go‘yo o‘zini zo‘rg‘a qo‘lga olib turgandek. Agar adashmasam, bu Rokkoning singlisi Riviera edi.
​Egizaklar ham shu yerda edi — Aidan va Jovanni skameykada holsiz o‘tirishardi. Ular men ikki marta ko‘rgan o‘sha quvnoq va sergash odamlardan asar ham qolmagandi. Doimiy tabassum o‘rnini tushkunlik egallagan, vujudlari tarang, go‘yo hozir portlab ketadigandek edilar.
​Rokko darhol Kostaning yoniga yugurib bordi va hammaning e’tiborini tortdi: "Nima bo‘lyapti?"
​"Tristano hali ham operatsiyada," deb tushuntirdi Kosta, ovozi hayajondan bo‘g‘ilib va xirillab chiqdi. "Ular bilishmaydi, u yashab qoladimi yo..." Uning so‘zi tomog‘iga tiqildi, lekin nima demoqchiligini tushunish qiyin emasdi.
​"Daria-chi?" — deb so‘radi Rokko.
​Daria? Men uning kimligini bilmayman.
​Bir necha soniya davomida hech kim javob bermadi.
​Keyin Milli shifoxona shovqini orasida zo‘rg‘a eshitiladigan ovozda shivirladi:
​"Daria vafot etdi."

Xonaga og‘ir sukunat cho‘kdi. Rokko qilt etmay, akasining ko‘zlariga tikilib qoldi. U hech narsa demadi, hatto qimirlamadi ham.
​U qotib qolgandi. Uning yuz ifodasini ko‘rolmasdim, lekin his qilardimki, agar hozir yuzini ko‘rsam... bu yuragimni parchalab yuborgan bo‘lardi. Faqatgina qo‘li bilan yuzini silab, og‘ir tin olganidagina uning hissiyotlarini payqash mumkin edi.
​Bir necha daqiqadan so‘ng sukunatni Riviera buzdi. U ko‘z yoshlarini artib, sekin o‘rnidan turdi. Ovozi titrar edi, lekin unda qat’iyat sezilardi.
​"Men o‘ylab ko‘rdim," — deb gap boshladi u. "Marina... u men bilan Portugaliyaga qaytishi kerak. Men va Elena bilan yashaydi. Uning oilasi, uyi bo‘ladi—"
​"Nima?" — Aidan birdan joyidan sapchip turdi, uning ovozi hayajondan bo‘g‘ilib chiqdi.
​"Yo‘q," — dedi Jovanni ham uning ortidan keskin tarzda. "Aslo bo‘lishi mumkin emas."
​Riviera go‘yo buni tushuntirib berishga majbur bo‘layotganiga ishonmayotgandek ularga hayron bo‘lib qaradi. "Unga barqarorlik kerak! Unga ona o‘rnini bosuvchi inson, oila kerak—"
​"Uning oilasi bor!" — deb baqirdi Aidan, unga yaqinroq borib. "Uning biz borimiz!"
​Men bu ikki yigitda bunday darajadagi g‘azab borligini hech qachon tasavvur qilmagan edim.
​Jovannining ovozi bo‘g‘iq, yuzida esa og‘riq va g‘azab aks etgandi. "Biz uning akalarimiz. Sizlarga o‘xshab amakivachchasi emasmiz. Akalarimiz."
​Kosta ular orasiga tushdi. U go‘yo portlashi mumkin bo‘lgan bo‘ronni tinchitmoqchi bo‘lgandek, qo‘llarini ko‘tarib turardi. "Hamma o‘zini bossin. Bu yerda janjal qilmaymiz."
​Lekin Aidan hozir titrar, mushtlari gohi tugilib, gohi yozilardi.
​"Uni olib ketolmaysan," — dedi u Rivieraga barmog‘ini bigiz qilib. "Uni boshqa joyda yaxshiroq yashaydi deb, o‘zingcha qaror chiqarolmaysan."
​"U yerda haqiqatan ham yaxshiroq yashaydi!" — deb sanchildi Riviera, uning g‘azabi toshib chiqdi. "Atrofingga qara! Bu oila — bu xavfli! Bu zaharli muhit—"
​Rokko birdan oldinga qadam tashladi, uning ovozi past va xatarli, ko‘zlari esa iztirobga to‘la edi: "Og‘zingga qarab gapir."

"Meni nohaq deya qol!" — Riviera ovozini ko'tarib baqirdi. "Seningcha, u bu yerda xavfsiz qoladimi? Bugun tunda bo'lgan voqealardan keyin-a?"
​"Biz allaqachon hamma yaqinlarimizdan ayrildik!" — Jovanni ovozi titrab qichqirdi. "Onamdan ham, otamdan ham. Endi singlimizni ham olib ketishingga yo'l qo'ymaymiz."
​"Dariya shuni xohlagan bo'lardi," — Rivieraning ohangida qat'iyat sezilardi, go'yo u egizaklarning fikri bilan qiziqmay, allaqachon bir qarorga kelib bo'lgandek edi.
​Jovanni qattiq so'kinib, to'satdan uni tutib olmoqchi bo'lgandek oldinga tashlandi.
​Kosta uni ko'ylagining orqasidan zo'rg'a ushlab, orqaga tortishga ulgurdi.
​"Bizni bunga qodir emas deb o'ylayapsanmi?" — Aidan ham his-tuyg'ularini jilovlay olmay, unga qarab bir qadam bosdi. "Yosh bo'lganimiz uchun bizni ahmoq deb hisoblayapsanmi? Biz uni sendan ko'ra ko'proq yaxshi ko'ramiz!"
​"Sizlar hali bolasizlar!" — Riviera ham bo'sh kelmay baqirdi. "Olti yoshli bolani tarbiyalay olmaysizlar!"
​"U sening qizing emas!" — Jovanni o'kirdi. "U bizning singlimiz!"
​Hamma yoqni quloqni qomatga keltiruvchi shovqin-suron — baqiriq-chaqiriq, bahslashish va bir-biriga qo'shilib ketgan ovozlar qopladi. Men instinktiv ravishda bu mojaroga aralashmaslikka harakat qilib, orqaga tislana boshladim

​Kosta o'zining ham g'azabi qaynab, egizaklarni qo'pollik bilan orqaga itarib yubordi.
​"Bu yerda emas dedim!" — dedi u tishlarini g'ijirlatib.
​"Senga bo'ysunadigan joyim yo'q, la'nat bo'lsin!" — ana shundan keyin hamma yoq ostun-ustun bo'lib ketdi. Jovanni Kostani itarib yubordi, u esa borib Rokkoga urildi.
​Rokko Kostani qo'llab-quvvatlash uchun oldinga qadam tashladi; u bir vaqtning o'zida ham egizaklarni tinchlantirishga urinarkan, ham o'zi ham janjalga qo'shilib ketdi — uning ham sabr kosasi to'lib borayotgan edi.
​Rokko Aidanga yetib olib, uni orqaga tortmoqchi bo'ldi, lekin Aidan g'azab bilan uning qo'lini siltab tashladi.
​Keyin nima bo'lganini aniq eslay olmayman. Kimdir nimadir dedi-yu, bu Jovannining butunlay jahlini chiqarib yubordi. U Rokkoni itarib yubordi va xuddi unga musht tushirmoqchidek qo'lini ko'tardi.
​Ammo musht o'rniga, uning tirsagi to'satdan mening og'zimga kelib urildi.
​Og'zimga issiq, metall ta'mini beruvchi qon sizib kirar ekan, qo'lim bilan yuzimni bosgancha ingrab yubordim.
​"Cazzo (la'nat)," — deb to'ng'illadi kimdir. Balki Aidan, balki Kosta — ajrata olmadim

​Ko'zlarimga yosh keldi, ularni to'xtatib qolishga ulgurmadim. Faqat og'riqdan emas, balki o'zimni hayotimdagi eng yomon vaziyatda ko'rib turganimdan ham shunday bo'ldi.
​
​Tezda Rokko qarshimda paydo bo'ldi, uning tatuirovka chizilgan qo'llari go'yo menga tegmoqchidek ko'tarildi. So'ngra, tegishiga bir baxya qolganda, qo'llari havoda qotib qoldi.
​Uning yuz ifodasi g'azabdan yonardi.
​Keyin uning qora ko'zlari xona bo'ylab Jovanniga qadaldi.
​"Seni la'nati ahmoq," — deya bo'kirdi Rokko, amakivachchasiga qarab yangi bir g'azab bilan qadam bosarkan.
​Jovanni dahshatga tushgancha, darhol qo'llarini ko'tardi. "Men... men uni mo'ljallamagandim! Seni urmoqchi edim. Bu tasodif bo'ldi."
​"Bu biror narsani o'zgartiradi deb o'ylaysanmi?" — deb qichqirdi Rokko. U mushtlarini shunday tugib olgan ediki, Jovannini devorga yopishtirib qo'ymaslik uchun bor irodasini ishga solayotgani ko'rinib turardi.
​Jovannining rangi o'chib ketdi. Aidan ularning orasiga tushib, yo'lni to'sishga urindi. "Bu xato edi! Biz shunchaki bahslashayotgan edik. U buni ataylab qilmadi..."
​"U bu iflosliklarga aloqador emas!" — deb baqirdi Rokko, barmog'i bilan Jovanniga g'azab bilan ishora qilib. "Sen unga qo'l tegizding, Jo! Shunchaki qutulib qolaman deb o'ylayapsanmi?!"
​"Bo'ldi, yetar!" — Millining ovozi butun xonani teshib o'tib, hammani darhol jim qildi. U rangi o'chgan, lekin o'zini qo'lga olgan holda oldinga chiqdi.
​"Buning hech qanday yordami tegmaydi," — dedi u keskin ohangda, uning yunoncha talaffuzi yaqqol sezilib turardi. "Marina hozir yolg'iz, Tristano o'lim bilan olishyapti, Dariya esa endi yo'q."
​Oxirgi so'zni aytayotganda ovozi biroz titrab ketdi, lekin u o'zini yo'qotib qo'yishiga yo'l qo'ymadi.
​"Sizlar bir-biringizni himoya qilishingiz kerak edi," — uning nigohi Kosta, egizaklar, Riviera va Rokkoga qadaldi. "Vaziyatni yanada og'irlashtirishni emas."
​Hech kim e'tiroz bildirmadi. Hatto Rokko ham, garchi hali ham og'ir nafas olib, Jovanniga nafrat bilan tikilib turgan bo'lsa-da, jim qoldi

Milli ohista yonimga keldi, uning yuzidagi qat'iyat o'rnini yumshoqlik egalladi.
​"Yur, qani," — deb pichirladi u tirsagimdan muloyimlik bilan tutib. "Keldik, shu labingni bir ko'rsatib olaylik."
​Men ko'zlarimdan sizib chiqishga shay turgan yoshlarni to'xtatish uchun kiprik qoqib, bosh silkidim.
​U meni koridor bo'ylab yetaklab ketarkan, ortimizda yana past ovozdagi g'o'ng'ir-g'o'ng'ir gaplar boshlanganini eshitdim — vaziyat hali ham tarang edi, lekin baqiriq-chaqiriqlar kamaygan.
​Barmoqlarim orasidan sizib chiqayotgan qonning yopishqoq taftini his qilib, qo'limni labimga bosib borardim.
​Biz topgan hamshira chaqqon, ammo mehribon ayol ekan. U "oilaviy dramalar" va "shifoxona xavfsizligi" haqida burni ostida g'uldirab, labimni jonni achitadigan darajadagi antiseptik bilan tozaladi.
​Taxminimcha, u boyagina koridorda yuz bergan baqir-chaqirdan norozi edi. Va men uni ayblamayman.
​Men ilgari hech qachon bunaqasini ko'rmaganman. Balki tez achchiqlanish Akkardilar oilasiga xos xususiyatdir? Chunki boyagi holat juda shiddatli edi.
​"Tishlar sinmagan," — dedi hamshira ehtiyotkorlik bilan tekshirib bo'lgach, jilmayib. "Shunchaki labing yorilgan. Baxting bor ekan, bundan ham yomon bo'lishi mumkin edi."
​Baxt? Ha, hozir o'zimni baxtli his qilayotganim yo'q edi.
​Hamshira uzoqlashgach, Milli qarshimda cho'kkalab o'tirdi va menga toza salfetka uzatib, mayin jilmaydi.
​"Yaxshimisan?"
​Men bosh chayqadim, ovozimni chiqarishga qiynalardim. "Biz birga emasmiz yoki shunga o'xshash biror narsa... Lekin shunda ham, Rokkoning oilasi bilan uchrashishni hech ham bunday tasavvur qilmagandim."
​Milli kulib yubordi va boshini silkitdi.
​"Seningcha, bu hali yomonmi?" — deb so'radi u menga qarab jilmayarkan. "Ularni mast holda uchratganingni va keyin ular bilan tortishib qolganingni tasavvur qilib ko'r."
​"Nima?" — dedim labimga salfetka bosib, hayron bo'lib.
​"Sì (ha)," — u bosh silkidi. Uning yunoncha talaffuz bilan tabiiy ravishda italyancha so'zni ishlatishi meni jilmayishga majbur qildi. "Bu mening 25 yoshga to'lgan tug'ilgan kunim edi. Bir oz ichib olgandim, bilasan-ku, tug'ilgan kunim bo'lgani uchun."
​Men tushungandek bosh silkidim. Qaysi qiz tug'ilgan kunida mast bo'lmaydi deysiz?
​"Toza havodan nafas olish uchun tashqariga chiqqanimda, Kosta, Rokko va Tristanoga duch kelib qolganman," — u o'sha voqeani eslarkan, ko'zlari biroz xayolchan bo'lib qoldi

Bunga sabab, ehtimol, hozirgina jarrohlik amaliyotiga kiritilgan Tristanoning ismi tilga olingani bo'lishi ham mumkin edi. "Ularning shoshilinch ishlari bor edi. O'zing ham ko'rding, ularning jahli juda tez. Endi tasavvur qil: ular muhim uchrashuvga oshiqayotgan bir paytda, mast qiz yo'llarini to'sib tursa... Bu yaxshilik bilan tugamagan."
​Menda savollar qalashib yotgan edi, lekin ularni bermaslikka qaror qildim. Birinchidan, u bilan endigina tanishganim uchun ular o'rtasidagi janjal tafsilotlarini surishtirish menga emas edi.
​Ikkinchidan, g'iybat qilish uchun labim juda qattiq og'riyotgan edi.
​"Xullas, ular ketishdi, men esa avvalgidan ancha o'zimga kelgan holda tug'ilgan kunimga qaytdim, lekin baribir qaytadan ichib, mast bo'lishga ahd qilgandim."
​"Xo'sh, unda qanday qilib Kostaga turmushga chiqding? Axir birinchi uchrashuvdayoq urishib qolgan ekansizlar-ku."
​"Ha... biz bir necha hafta o'tgach yana uchrashdik. U meni tanib qolgach, o'sha kungi qo'pol muomalasi uchun uzr so'radi," — u hafsalasi pir bo'lgandek bosh chayqadi. — "Idiota (ahmoq)."
​Men qaltiroq kulgi aralash labimni yana bir bor artdim. Kutish zaliga qaytishimizdan oldin bir necha daqiqa jim o'tirdik.
​Zalga yetib kelganimizda, shifoxona havosi yanada og'irlashgandek tuyuldi. Endi hamma boshqacha — holdan toygan ko'rinardi.

​Ular shunchaki atrofda o'tirishar, eshitishdan qo'rqayotganlari — Tristano haqidagi xabarlarni kutishardi.
​Men ostonaga yaqin joyda to'xtab qoldim; yorilgan labim hamon lof-lof urib og'riyoqar, o'zimni bu yerga butunlay begona his qilayotganimni va ichki qiyinchiliklarimni yashira olmayotganimni sezaridim.
​Xayolimda nima qilishni — qolishni yoki ketishni muhokama qilardim.
​Shu payt koridorda liftning "ding" etgan ovozi eshitildi. Go'yo oltinchi tuyg'usi borga o'xshab, hamma birdek kutish zali eshigiga o'girildi.
​Bir necha soniyadan so'ng, hamshira ostonadan nogironlar aravachasini itarib olib kirdi. Unda kichkina qizcha o'tirar, go'yo shu harakat uni tinchlantirayotgandek, mitti oyoqchalarini ohista silkitib borardi.
​Bu Marina edi.
​Uning yuzi qurigan ko'z yoshlardan dog'-dog' bo'lib ketgan, yuzida esa qip-qizil shilingan iz bor edi. Kichkina qo'llari aravacha suyanchig'ini shunchalik qattiq siqib olganidiki, barmoq bo'g'imlari oqarib ketgandi.
​U xona bo'ylab alanglar ekan, shishgan yashil ko'zlari uning naqadar ruhan ezilganini ko'rsatib turardi.
​Ammo keyin u Rokkoni ko'rib qoldi

U bor kuchi bilan yugurib borib, o'zini to'g'ri Rokkoning quchog'iga otdi.
​Rokko uni tutib olish uchun o'z vaqtida tiz cho'kdi va qo'llari bilan uni mahkam bag'riga bosdi.
​"Hammasi joyida, cucciola (kichkintoyim)," — deb pichirladi u bo'g'iq ovozda. — "Men shu yerdaman."
​Marina qo'yib yuborishdan qo'rqqandek uning bo'ynidan mahkam quchoqlab, yelkasiga bosh qo'ygancha o'ksib-o'ksib yig'lardi.
​"Oyim vafot etdi," — deb aytdi u hiqichoq aralash o'pkasi to'lib.
​"Bilaman, jonim," — dedi Rokko uni ohista tebratib.
​"Men juda qo'rqdim," — deb ingradi u, mitti mushtchalari bilan uning ko'ylagini mahkam siqib. — "Mashina... u juda shovqin edi. Hamma yoq qon edi, oyim esa baqirdi..."
​Rokko ko'zlarini yumdi; u go'yo shu xotiralarni qizchaning xayolidan siqib chiqarib tashlamoqchi bo'lgandek, uni yanada mahkamroq bag'riga bosdi.
​"Hozir sen xavfsizsan," — deb pichirladi u. — "Qasamyod qilaman, sen xavfsizsan, jonim."
​Qizcha so'zlarni aytish jismonan azob berayotgandek, havo yetishmay hansirab yig'lashda davom etardi.
​"Men uni uyg'otishga harakat qildim," — deb yig'ladi u uning ko'kragiga bosh qo'yib. — "Lekin u uyg'onmadi

Bir soniya o'tar-o'tmas egizaklar ham yetib kelishdi: Aidan Rokkoning yoniga cho'kkalab, qo'li bilan Marinaning orqasidan quchoqladi, Jovanni esa qizchaning ikkinchi tomoniga o'tirib, uning tartibsiz sochlarini ko'zlaridan chetga surdi.
​"Xavotir olma, Rina," — deb pichirladi Aidan.
​"Biz endi shu yerdamiz," — deya qo'shib qo'ydi Jovanni bo'g'iq ovozda. — "Hech qayerga ketmaymiz."
​Marina ko'zyoshga to'la yuzini ularga burdi va Aidanining bag'riga o'zini otish uchun bir lahzaga Rokkoni qo'yib yubordi.
​Aidan uni darhol tutib oldi va ko'kragiga bosgancha, qulog'iga men eshitolmaydigan gaplarni pichirlay boshladi.
​Keyin u Jovannini quchoqladi. Jovanni birozdan so'ng qizchani o'zidan uzoqlashtirib, peshonasini uning peshonasiga tiradi. "Seni yaxshi ko'raman, Rina. Biz hech qayerga ketmaymiz."
​Marina burnini tortib, qo'lining orqasi bilan yuzini artdi va xuddi kimga ko'proq muhtojligini hal qila olmayotgandek, yana ortiga burilib, o'zini Rokkoning quchog'iga otdi.
​Aynan o'sha paytda men buni ko'rdim: Rokkoning yuz ifodasi — bor-yo'g'i bir soniyaga — o'zgarib, azobdan burishib ketdi. U lablarini Marinaning sochlariga bosib, ko'zlarini mahkam yumib oldi

ROKKO ALVARO AKKARDI NING NIGOXI (POV)
​Men bu oilani himoya qilishim kerak edi. Lekin akamni o'qqa tutishganda, Dariya o'ldirilganda, men la'nati Alessiya bilan o'pishish bilan band edim.
​Mening o'rnimda bo'lishi kerak edi. Agar kimdir o'q yeyishi kerak bo'lsa, u men bo'lishim kerak edi.
​Ularga men kerak emasdim. Hech kimga mening keragim yo'q edi, hech bo'lmaganda Tristanoga muhtoj bo'lganchalik emas.
​Tristano bizni birlashtirib turardi. U Kosta urush chiqarmasdan gapiga quloq soladigan yagona odam edi. Egizaklarni ahmoqdek emas, balki odamdek his qilishiga sababchi bo'ladigan inson edi — xo'sh, avval ularni bir oz ahmoqdek his qildirib, keyin ko'nglini ko'tarardi.
​Milli tushkunlikka botganida uni jilmaytira oladigan, Rivierani ovozini ko'tarmasdan xavfli qarorlardan qaytara oladigan yagona inson u edi.
​Men esa qayerda edim? La'nati omborxonada Alessiyaning og'ziga tilimni tiqib yotgan edim.
​Men zarbalarni o'ziga oladigan odam bo'lishim kerak edi. Qalqon. Omadsiz. Boshqalar majbur bo'lmasligi uchun hamma iflos ishlarni bajaradigan odam.
​Lekin men u yerda emasdim.
​Tristano yordam so'rab baqirganida, ehtimol, men u yerda emasdim. U kimdir tomon qo'l cho'zganida. Marina qichqirganida. Dariya esa...
​La'nat

Marinaning mitti qo'llari hamon bo'ynimga mahkam yopishgan edi. Men uni ehtiyotkorlik bilan quchog'imda to'g'rilab oldim va Kosta yaqinroq kelganida, qizchaning boshidan o'pib qo'ydim.
​"Nima bo'lganini ayt," — dedim ohista. O'zimni uzoq vaqt davomida qo'lga olishga harakat qilganimdan ovozim bo'g'ilib chiqdi

Kosta bir zum Marinaga, so‘ngra boshqalarga ko‘z tashladi. Hech kim bizni eshitmayotgan edi — nazarimda, hamma o‘z xayollari bilan ovora bo‘lib qolgandi.
​"Ular Riviera va Elenani aeroportdan olib kelishgani ketishayotgan edi," — dedi Kosta ohista, uning nigohi Marinaga qadalgan, qizcha esa bo‘shliqqa termulib o‘tirardi. — "Dariya, Tristano va Marina. Ular manzilga yetib borishmadi."
​U qo‘lini uzatib, qizchaning yuzini siladi; u oilamiz a’zosining o‘limiga sabab bo‘lgan va akamizning hayotini xavf ostiga qo‘ygan voqealarni shunchalik mayin ovozda gapirardiki, eshitgan odam buni dahshatli qotillik haqida deb o‘ylamasdi.
​"Ularning mashinasini yo‘ldan siqib chiqarishgan. Soqchilarning hammasi o‘ldirilgan," — Kosta Marina eshitmasligi uchun pichirlab davom etdi. — "Dariya va Tristanoni otib tashlashgan — bir necha marta. Ularni mashinadan sudrab tushirishgan, Marinani esa orqa o'rindiqda qoldirishgan."
​Men ko'zlarimni yumdim, ichimni g'azab va ojizlik tuyg'usi qopladi. Hatto Kosta ham davom etishdan oldin bir muddat to'xtab qoldi.
​"Buni kim qilganini hali bilmaymiz. Bu har kim bo'lishi mumkin — chexlar, albanlar. Balki yangi birontasi chiqqandir. Lekin..." — uning ovozi titrab ketdi, go'yo o'zini qo'lga olish uchun bor kuchini sarflayotgandek edi. — "Vaziyat yomon, Rokko. Juda ham yomon."

Men bir marta bosh silkidim va o‘zimni nafas olishga majbur qildim. Marina hayoti menga bog‘liqdek mahkam yopishib turgan bir paytda, o‘zimni yo‘qotib qo‘ymaslikka harakat qildim.
​"Tristano-chi?" — so‘zlarni zo‘rg‘a tilimga chiqardim. Kosta ikkilanib qoldi. U hali gapirmasidan, ko‘zlari hamma narsani aytib bo‘lgandi.
​"Ahvoli og‘ir. Ular harakat qilishyapti, lekin... yashab ketadimi-yo‘qmi, bilishmaydi."
​Shu lahzada ko‘z oldimdan Tristanosiz hayot — xuddi kadrlar kabi o‘ta boshladi. Kosta bilan birga mening eng yaqin do‘stim bo‘lgan akamsiz hayot.
​Bu tasvirlar xayolimga kelishi bilan, ularni darhol quvib yubordim. Chunki hozir vahimaga tushadigan vaqt emas edi. Meni parchalab tashlash bilan tahdid qilayotgan qo‘rquv va hissiyotlar bo‘roniga taslim bo‘ladigan payt emasdi.
​Usiz dunyo qanday ko‘rinishini his qilmagunimcha, unga naqadar muhtojligimni anglamagan ekanman.
​Uchalamiz ham hayotimiz davomida ko‘p marta o‘q yeganmiz, pichoqlanganmiz va kaltaklanganmiz. Lekin hech qachon bunday bo‘lmagan edi.
​O‘lim hech qachon bu qadar yaqin kelmagandi.
​Atrofdagi hamma narsa chayqalib ketgandek bo‘ldi, ko‘nglim aynib, boshim aylandi. O‘zimni qo‘lga olish uchun yuzimni Marinaning sochlari orasiga yashirdim.

​Men bu yerga kelganimdan beri Ayvi yig‘lamadi. Biror marta ham. U baqirmadi, bahslashmadi, hatto gapirmadi ham. Va bu meni hamma narsadan ham ko‘ra ko‘proq dahshatga solayotgan edi.
​G‘am-g‘ussa unga biz kabi ta’sir qilmadi. U shunchaki... muzlab qoldi. Go‘yo tanasi his qilish juda xavfli degan qarorga kelgandek edi.
​Hatto Jovanni ham hozir jim edi. Hech qachon gapdan to‘xtamaydigan odamning bunday jimjitligi o‘z-o‘zidan motamdek tuyulardi.
​Hech birimiz buni tilimizga chiqarmasdik, lekin qo‘rquv o‘sha yerda edi. Buni hamma bilardi.
​Biz haqiqatan ham Tristanoni yo‘qotib qo‘yishimiz mumkin edi.
​Eshik yonida harakat sezildi va yoshgina ayol shifokor ko‘rindi; uning tibbiy kiyimidagi qora-to‘q qizil dog‘larni ko‘rib, ko‘nglim aynib ketdi.
​Hamma birdek unga tikildi, hatto Marina ham ko‘zyoshga botgan yuzini yelkamdan ko'tardi.
​Shifokor tomog‘ini qirdi, uning ovozi professional, ammo muloyim edi. "Tristano Akkardi jarrohlik amaliyotidan chiqdi."
​Xonada bir lahzalik umid uchquni miltilladi, ammo shifokor gapida davom etishi bilan u so‘ndi

Uning ahvoli juda og'ir. Biz qo'limizdan kelgan barcha ishni qildik, lekin... o'zingizni har qanday vaziyatga tayyorlang. Oilasi kirib, u bilan xayrlashib chiqqani ma'qul."
​Xonani birinchi bo'lib qichqiriq yoki yig'i emas, balki sukunat egalladi — hatto igna tushsa eshitiladigan darajadagi sukunat. Bir necha soniya davomida biz uning nima deganini idrok eta olmayotgandek, shunchaki unga tikilib qoldik.
​Marina past ovozda, tushunarsiz bir tovush chiqardi va men uni yanada mahkamroq bag'rimga bosdim; atrofimizdagi kattalarning qanday parchalnib ketayotganini u eshitishini xohlamasdim.
​Rivieradan chiqqan ovoz butun umr xotiramga muhrlanib qoladi — bu men qayta eshitishni hech qachon istamaydigan ovoz edi. Go'yo uning ichidan nimadir sug'urib olingandek edi. O'z egizagi bilan xayrlashishga majbur bo'lish... uning qanday azob chekayotganini tasavvur ham qilolmasdim.
​Faqatgina Milli o'zini qo'lga olishga muvaffaq bo'ldi va Riviera yig'idan polga yiqilib tushmasligi uchun uni o'z vaqtida tutib qoldi.
​Kosta boshini egdi, ko'zlaridan bir necha tomchi yosh sizib chiqdi va u ularni shartta artib tashladi.
​Egizaklar esa jim qolishdi. Lekin men ularning nimalarni his qilayotganini aniq bilardim. Tristano ular uchun xuddi o'z akalaridek edi.

Lekin u mening akam edi. Men esa... men...
​Tomog‘imga qadalgan achchiq o‘ksikni ichimga yutdim va instinktiv ravishda Alessiyani qidirdim.
​Shu lahzada u menga juda kerak edi. Milli Rivierani mahkam quchoqlab, so‘ng Kostaga tasalli berayotgan bir paytda. Otam qayerdandir kuch topib, egizaklarni bag‘riga bosayotganida. Marina menga mahkam yopishib turganida.
​Men ortimga o‘girildim, bor-yo‘g‘i bir soniyaga bo‘lsa-da, uni ko‘rgim keldi. Lekin u boya suyanib turgan devor bo‘sh edi.
​Go‘yo u bu yerda hech qachon bo‘lmagandek.
​U oxirgi marta men ko‘rgan joyda, devorga suyanib turmagan edi. Milli yonida ham, eshik oldida ham yo‘q edi. U ketib qolibdi. Orqamdan sovuq va ko‘ngilni xira qiluvchi bir his o‘rmalab o‘tdi.
​U ketdi.
​Albatta ketadi-da.
​Xayolimda uning xona chetida qandaydir noqulay ahvolda turgani jonlandi. Qo‘llarini yoniga mahkam qisib olgan, labi qonayotgan edi. U qimirlamay turar, men Marinani bag‘rimga bosib turganimni xuddi guvoh bo‘lishga haqqi yo‘q shaxsiy bir lahzadek kuzatardi.
​Men uni mana shu dahshatli tushning ichiga sudrab kirdim. O‘zi xohlamagan bo‘lsa-da, uni ichkariga kirishga majbur qildim

​Unga uzr so‘ramoqchi edim. Uni bularning ichiga sudrab kirishni yoki unga shikast yetishini xohlamaganimni aytmoqchi edim. Qolishiga muhtojligimni aytmoqchi edim. Lekin men la’nat bo‘lgur juda kechikkan edim.
​Marinani ko‘kragimga mahkamroq bosib, sochlari orasiga foydasiz pichirlar bilan uning titrog‘ini bosishga harakat qildim. Men bunday ishlarda — bolalarni tinchlantirish yoki yupatishda usta emasdim. Bu mening tabiatimda yo‘q edi.
​Shifokor go‘yo yuzlab oilalarning mana shunday parchalanishiga guvoh bo‘lgandek, yuzida hech qanday ifodasiz kutib turardi.
​Ayviga qaradim, lekin u go‘yo bu yerda yo‘qdek tutardi o‘zini. Shifokor kirib kelganida hatto qilt etmadi. Bosh ko‘tarmadi. Birinchi bo‘lib kirishni so‘ramadi. U shunchaki o‘tirar, uning qayg‘usi hech kim hatlab o‘tolmaydigan devorga aylangan edi.
​"Navbatma-navbat kiramiz," — dedi nihoyat Kosta xona bo‘ylab ko‘z yugurtirib. Uning nigohi Ayviga tushdi, lekin qiz munosabat bildirmadi. Shuning uchun u otamizga qaradi. "Ota, siz birinchi bo‘lib kiring."
​"Yo‘q," — dedi otamiz butun tun davomida birinchi marta tilga kirib. Uning ovozi juda past, ammo cheksiz azobga to‘la edi.