مقایسه سریال It's Always Sunny in Philadelphia و سریال Friends
«فیلادلفیا همیشه آفتابی است» عنوان سیتکامی آمریکایی است که پخشش از سال 2005 در شبکه ی FX آغاز شد. سریال توسط راب مک النی خلق و توسط او، گلن هورتون و چارلی دی -که همگی از بازیگران سریال هستند- تهیه شد. ایده ی ساخت یک فیلم کوتاه به نویسندگی گلن هورتون و راب مک النی پیرامون مردی که به دوستانش می گوید سرطان دارد پیش زمینه ساخت سریال را فراهم کرد و به پایلوت سریال تبدیل شد که سرانجام شبکه ی FX رسما ساخت فصل اول آن را سفارش داد. دنی دویتو در آغاز فصل دوم در نقش پدر دنیس و دی به گروه پیوست. شبکه ی FX با آغاز فصل نهم سریال پخش آن را به شبکه ی جدیدش، FXX، واگذار کرد. در آوریل 2014 اعلام شد که این سریال برای سه فصل دیگر یعنی فصل 10، 11 و 12 تمدید شده است.
«فیلادلفیا همیشه آفتابی است» سریالی ست که میتواند مدت ها شما را سر حال بیاورد و بخنداند. شخصیت ها همه به خوبی ساخته و پرداخته شدن، همگی به شدت بدجنس اما در عین حال دوست داشتنی اند. موضوعاتی که مورد بحث قرار میگیرد همه ریشه های فرهنگی داره و تلنگری به هر جامعه ای میزند. این سریال صرفا یک کمدی نیست، یک کمدی تلخ یا شاید یک کمدی سیاه است.
اسم سریال هم بسیار با هدف انتخاب شده. فیلادلفیایی که قرار بوده همیشه آفتابی باشه، اما در بسیاری جاها میبینیم که نه تنها آفتابی نیست بلکه بسیار هم گرفته و ابری است.
همچنین مکالهنی بهعنوان نویسنده، بازیگر و یکی از سازندگان در سریال Mythic Quest: Raven’s Banquet (تجسس افسانهای: ضیافت کلاغِ سیاه) که از سرویس استریم Apple TV Plus منتشر میشود، نیز حضور دارد. مکالهنی مدتی پیش از این گفته بود که اگر مردم به تماشای سریال It’s Always Sunny in Philadelphia ادامه دهند، آنها حاضر هستند تا ابد ساخت این سریال کمدی را ادامه دهند. همچنین شبکه FX از تمدید سریال Better Things (چیزهای بهتر) برای فصل پنجم نیز خبر داده است که قابل انتظار است فصل پنجم این سریال کمدی که توسط پاملا ادلون تولید شده و در آن نقشآفرینی نیز میکند، در ۱۰ قسمت تولید و در سال ۲۰۲۱ از شبکه FX منتشر شود.
چرا دوستان (که می خواهم آنها را دوستان خود بدانم) اینقدر محبوب هستند؟ پاسخ به این سوال گرچه ساده است اما بسیار پیچیده و دست و پا گیر است. این به این دلیل ساده است که برای شخصی که این سریال را ندیده است (آیا کسی این سریال را ندیده است؟ حالا فرض کنید) ، فقط کافی است توضیح دهیم که Friends در مورد شش دختر و پسر و یک میمون است که بسیار دوست صمیمی و مبل کافی شاپ زیر آپارتمانشان ، حتی اگر آنها نشسته باشند ، شوخی می کنند ، یکدیگر را مسخره می کنند ، صاحب فقیر و ساده لوح کافی شاپ را آزار می دهند و این برای 10 فصل ادامه دارد. البته آنها با هم مشاجره و عصبانی می شوند اما مسئله این است که دعواهای آنها همیشه سرگرم کننده است. بگذارید با شما صادق باشم: این بدترین توصیف دوستان است. مطمئناً شخصی که با چندلر ، مانیکا ، جوی ، فیبی ، راشل و راس آشنایی ندارد (آیا کسی نمی تواند آنها را تشخیص دهد؟ حالا بیایید بگوییم) ، با خودش می گوید: "خوب ، این هیچ تفاوتی با اکثر کمدی های مدرن ندارد. به عنوان مثال در تئوری بیگ بنگ ، همه در کاناپه ای در خانه لئونارد و شلدون جمع می شوند و جوک های تخته نرد را می گویند و اخلاق کثیف لئونارد را به سخره می گیرند. خوب ، دوستان من ، این جایی است که ما به قسمت سخت و طاقت فرسای توضیح دادن دلیل محبوبیت Friends می رسیم.
در زمانی بود که این مجموعه هرگز رفتارها و ویژگی های شخصیتی شخصیت ها را نمی شکست ، در عوض نه تنها آنها را در طول داستان کاوش و پرورش می داد ، بلکه به آنها پایبند بود و اخلاقیات شخصیت ها را از زوایای مختلف نشان می داد. به عنوان مثال ، ممکن است خانه مانیکا در ابتدا یک مسخره باشد ، اما معلوم می شود که این اخلاق است که او را به یک خانه دار و مادر خوب تبدیل کرده است. یا شاید همه ما تفکر کم حرف را دوست داریم ، اما با گذشت زمان مشخص می شود که چنین رفتاری ، با وجود ویژگی های خوبش ، خالی از اشکال نیست. برای کسانی که نمایش را ندیده اند ، این توصیف ها داستان یک داستان پیچیده داستان را روایت می کند ، اما در واقع ، یک ویژگی که به سرعت توجه بیننده را به خود جلب کرد ، شخصیت این شخصیت بود که در سادگی آن چشمگیر بود. راس گلر: مردی که دایناسورها و وسایل آنها را دوست دارد. جوی: پسری در پوست یک مرد. چندلر: یک کارمند بامزه و کنایه آمیز. مانیکا: آشپز بیکار. فیبی: ماساژور باحال و باهوشی که به معنای واقعی کلمه عجیب است و راشل: دختری شیرین که معلوم می شود در یک کافه پیشخدمت است و سپس به مد و لباس معتاد می شود. تعداد زیادی از شخصیت های اصلی و طیف گسترده ای از خصوصیات شخصی آنها به همه بینندگان اجازه می دهد حداقل با یکی از آنها تعامل داشته باشند.
تاکنون ، من گفته ام Friends از نظر شخصیت ، داستان و ثبات محتوای یک نمایش مهیج است ، اما من فکر می کنم نمایش یک زندگی باورنکردنی رویایی / آرمانشهرانه عنصری است که تماشای آن را به یکی از آرامش بخش ترین لحظات جهان تبدیل می کند. کمدی های زیادی وجود دارد که گرچه خنده دار هستند اما می توانند به همان شیرینی تلخ باشند. به عنوان مثال ، نمایش های تلویزیونی مانند The Master of Nothing و Bojack Horse با تمام جنون بازیگری عجیب و غریب خود ترسناک و قابل تأمل می شوند. اما Friends یک ویژگی منحصر به فرد دارد که هیچ کس هرگز آن را تکرار نکرده است: نمایش باورپذیر خیالی جوانی. مشکل این است که ، در دنیای واقعی ، تقریباً غیرممکن است که 6 دوست اینقدر با هم خوب باشند و سالها زندگی کنند بدون اینکه نگران هزینه های زندگی ، بدهی ها و وعده ها باشند ، بدون اینکه از هم جدا شوند و به چیز دیگری فکر کنند. به نوشیدن قهوه روی کاناپه در کافه زیر آپارتمان آنها ادامه دهید.