QORA SOYABON AKADEMYASI
Temir eshikning g'ichirlashi butun podvalni larzaga soldi.
G'iiirrr...
Nora nafasi ichiga tushib ketdi.
Eshik ortidan qorong'ulikdan boshqa hech narsa ko'rinmasdi.
Ammo sovuq...
Oddiy sovuq emas edi.
Go'yo kimdir muzdek qo'llari bilan yelkangni ushlab turgandek.
RM sekin qo'lini ko'tardi.
— Hech kim ichkariga kirmaydi.
SUGA esa ko'zini qorong'ulikdan uzmasdi.
— Kech bo'ldi...
U allaqachon bizni kutyapti.
Shu payt ichkaridan yana o'sha past ovoz eshitildi.
— Yoongi...
— Shuncha yildan keyin ham meni unutdingmi?
Noraning yuragi tez ura boshladi.
— Kim u?
SUGA bir necha soniya indamay turdi.
So'ng nihoyat javob berdi.
— Bir paytlar... u ham shu akademiyaning talabasi edi.
— Ismi-chi?
SUGA ko'zlarini yumdi.
— Men uning ismini ayta olmayman.
— Nega?
— Chunki bu akademiyada uning ismini aytgan odamning boshiga kulfat tushadi.
J-Hope bu gapni eshitib kulishga urindi.
— Aka, bunaqa afsonalarga ishonasizlarmi?
Lekin uning kulgisi ham yarim yo'lda to'xtadi.
Podvalning uzoq burchagidan yana qadam tovushlari eshitildi.
Tak...
Tak...
Tak...
Bu safar qadamlar yaqinlashayotgan edi.
Jimin pichirladi:
— Biz yolg'iz emasmiz.
Eski devordagi surat
RM fonarni yoqdi.
Nur nam devorga tushdi.
U yerda ulkan surat osig'liq edi.
Suratda sakkiz nafar o'quvchi qora forma kiyib turardi.
Nora suratga yaqinlashdi.
— Bu...
Jung Kook ham yaqin keldi.
Suratning burchagida eski yozuv bor edi.
"1997-yil bitiruvchilari."
Nora bir-bir yuzlarga qaradi.
RM.
Jin.
SUGA.
J-Hope.
Jimin.
V.
Jung Kook...
U birdan to'xtadi.
— Bu mumkin emas...
Hamma bir xil ko'rinardi.
Go'yo suratdagi yigitlar hozirgi yigitlarning o'zi edi.
Lekin surat deyarli o'ttiz yil oldin olingan.
Nora sekin ortiga chekindi.
— Sizlar...
Sizlar necha yoshdasizlar?
Xonani og'ir sukunat qopladi.
Hech kim javob bermadi.
Faqat SUGA sovuq ovozda dedi:
— Bu akademiyada vaqt boshqacha oqadi.
Chiroqlar o'chadi
Birdan podvaldagi barcha chiroqlar o'chib qoldi.
Chiq!
Mutlaq qorong'ulik.
Faqat Noraning tezlashgan nafasi eshitilardi.
Kimdir uning qulog'i yonida juda past ovozda shivirladi.
— Nora...
U keskin burildi.
Hech kim yo'q.
Yana o'sha ovoz.
Bu safar boshqa tomondan.
— Orqangga qara...
Nora beixtiyor ortiga qaradi.
Fonarning xira nuri ostida uzun qora palto kiygan bir odam turardi.
Yuzi oq niqob bilan berkitilgan.
Qo'lida esa eski qora soyabon.
U qimirlamasdi.
Faqat tikilib turardi.
Jung Kook bir qadam oldinga chiqdi.
— Sen bu yerga kira olmaysan.
Niqobli odam kuldi.
— Men hech qachon ketmaganman.
Shu zahoti podvalning devorlari titray boshladi.
Shiftlardan chang to'kildi.
RM baland ovozda buyurdi:
— Hamma yuqoriga!
Hozir!
Lekin SUGA joyidan qimirlamadi.
U niqobli odamga tikilgancha sekin dedi:
— Men seni o'sha kuni o'z ko'zim bilan yo'qolganingni ko'rganman...
Niqobli odam soyabonini sekin yopdi.
— Yo'qolgan emasman, Yoongi...
— Meni sizlar shu yerda qoldirgansizlar.
Podval bo'ylab sovuq kulgi yangradi.
Nora ilk bor SUGAning yuzida qo'rquvni ko'rdi.
U ichida bitta savol bilan qotib qoldi:
"Aslida bu akademiyada kim kimni ovlayapti?"
Davomi bor...
Keyingi bobda akademiyaning eng katta siri ochila boshlaydi va SUGA nima uchun bu joyni tark eta olmasligini bilib olamiz.
Podvalning temir eshigi shiddat bilan yopildi.
GUMM!
Ovoz butun akademiya bo'ylab aks-sado berdi.
Nora bir necha soniya joyidan qimirlay olmadi.
U hali ham niqobli odamning so'nggi so'zlarini eshitayotgandek edi.
"Meni sizlar shu yerda qoldirgansizlar..."
Bu gap xuddi devorlarga singib qolgandek takrorlanardi.
Akademiya hovlisi
Tong otgan bo'lsa ham, quyosh ko'rinmasdi.
Osmonni yana kulrang bulutlar bosgan.
Talabalar hovliga chiqishga jur'at qilmasdi.
RM zinapoya oldida tik turardi.
Qo'llari cho'ntagida.
Nigohi sovuq.
Jin asta uning yoniga keldi.
— Yoongi yana uxlamadimi?
RM boshini chayqadi.
— Uch kundan beri.
— U o'zini ayblayapti.
RM javob bermadi.
U buni allaqachon bilardi.
Kutubxona
Kutubxona odatdagidan ham jim edi.
SUGA eski pianino oldida o'tirardi.
Barmoqlari tugmalarga tegardi.
Lekin musiqa chiqmasdi.
Nora eshikni sekin ochdi.
— Kirishim mumkinmi?
SUGA javob bermadi.
U derazaga qarab o'tirar edi.
Nora asta ichkariga kirdi.
— Kechagi odam...
Kim edi?
Yana jimlik.
Bir necha daqiqa o'tdi.
Nihoyat SUGA past ovozda gap boshladi.
— O'n yil oldin...
Akademiyada sakkiz kishilik guruh bor edi.
Biz...
Birga o'qirdik.
Nora diqqat bilan tinglardi.
— Bir kuni podval taqiqlangan bo'lsa ham...
Biz u yerga tushdik.
— Keyin-chi?
SUGA ko'zlarini yumdi.
— Kimdir xato qildi.
Shundan keyin...
U qaytmadi.
— Uni qidirmadingizlarmi?
SUGA achchiq kulimsiradi.
— Har kuni.
Har kecha.
Har yil.
Lekin akademiya ba'zi narsalarni qaytarib bermaydi.
Kutilmagan hodisa
Shu payt akademiya bo'ylab signal chalindi.
VUUUUU!
Qizil chiroqlar miltillay boshladi.
J-Hope yugurib kirdi.
— RM!
Muammo bor!
— Nima bo'ldi?
— Ikkinchi qavatdagi barcha oynalar sinib ketdi!
Jung Kook ham yugurib keldi.
— Va...
Devorlarda yozuv paydo bo'ldi.
Hamma birga ikkinchi qavatga yugurdi.
Yo'lak devorlarida qizil bo'yoq bilan katta harflar yozilgandi.
"SIRNI YASHIRGANLAR NAVBATMA-NAVBAT HISOB BERADI."
Jimin sekin pichirladi.
— Bu biz uchun yozilgan.
V devorga yaqinlashdi.
Yozuvning pastida yana bitta jumla bor edi.
"Birinchisi... YOONGI."
Hamma bir vaqtning o'zida SUGA tomon burildi.
SUGA esa mutlaqo qimirlamasdi.
U faqat yozuvga tikilib turardi.
Go'yo bu lahzani anchadan beri kutgandek.
Birdan...
Akademiyadagi barcha soatlar bir vaqtda to'xtadi.
08:08.
Mutlaq sukunat.
Keyin esa...
Uzoqdan yana o'sha kulgi eshitildi.
Past.
Sovuq.
Va juda yaqin.
Nora yuragi gupillab urayotganini his qildi.
Bu akademiya sirni yashirayotgan edi.
Ammo endi...
Sirning o'zi ularni qidirishni boshlagandi.
Soatlar...
Butun akademiyadagi yuzlab soatlar bir vaqtda to'xtadi.
08:08
Shu onning o'zida devorlardagi lampalar miltillay boshladi.
Chiq...
Chiq...
Chiq...
Hamma jim.
Hech kim nafas ham olmayotgandek edi.
Nora devordagi qizil yozuvga qarab qotib qoldi.
"Birinchisi... YOONGI."
J-Hope sekin pichirladi.
— Kim buni yozdi?
Jin devorga qo'l tekkizdi.
Bo'yoq hali ham nam edi.
— Endigina yozilgan...
RMning yuzi jiddiylashdi.
— Demak...
U hali ham akademiya ichida.
Bu gap hammani jim qoldirdi.
Yashirin qoida
Direktorning ovozi eski karnaylardan yangradi.
— Barcha 7-guruh a'zolari darhol majlis zaliga yig'ilsin.
Yetti kishi va Nora sukutda zalga kirishdi.
Direktor odatdagidek qora kiyimda edi.
Ammo bugun uning ko'zlarida charchoq bor edi.
U stol ustiga eski kalit qo'ydi.
Kalitning dastasida 808 raqami yozilgan edi.
— Bu akademiyada sizlarga aytilmagan yana bir qoida bor.
Hech kim gapirmadi.
— Soatlar 08:08 da to'xtasa...
Hech kim o'z xonasida qolmaydi.
Jimin qoshlarini chimirdi.
— Nega?
Direktor chuqur nafas oldi.
— Chunki u...
Yo'laklarda yuradi.
SUGAning siri
Majlis tugagach, SUGA indamay tomga chiqdi.
Yomg'ir yana boshlangandi.
Nora ham uning ortidan bordi.
— Yoongi...
SUGA ortiga qaramadi.
— Nega kelding?
— Siz yolg'iz o'tirishni yoqtirasiz.
— To'g'ri.
— Lekin ba'zida odam yolg'iz qolmasligi kerak.
Bir necha soniya shamolning ovozidan boshqa narsa eshitilmadi.
Nihoyat SUGA cho'ntagidan kichkina kumush medalonni chiqardi.
Ichida eski surat bor edi.
Suratda sakkiz nafar yigit kulib turardi.
Ammo sakkizinchi yigitning yuzi qalam bilan chizib tashlangan edi.
Nora asta so'radi.
— Uni kim o'chirdi?
SUGAning ovozi odatdagidan ham past chiqdi.
— Men.
— Nega?
— Chunki...
Uni eslasam...
Akademiya uyg'onadi.
Nora bu javobni tushunmadi.
Lekin SUGAning qo'llari titrayotganini ko'rdi.
Bu uning ilk bor zaif ko'rinishi edi.
Tun
Soat yana 08:08 ni ko'rsatardi.
Lekin...
Hech bir soat ishlamayotgan edi.
Akademiya koridorlarida faqat shamol uvillardi.
Birdan pastki qavatdan pianino ovozi eshitildi.
Yengil.
G'amgin.
SUGA qotib qoldi.
— Bu kuy...
RM uning yoniga keldi.
— O'sha kuymi?
SUGA bosh irg'adi.
— Uni faqat bitta odam chalardi.
Jung Kook pastga qaradi.
— Lekin pianino xonasi o'n yildan beri qulflangan-ku...
Hech kim javob bermadi.
Hamma sekin zinadan pastga tushdi.
Pianino xonasining eshigi ochiq edi.
Ichkarida esa...
Qora pianino o'z-o'zidan chalayotgandi.
Stulda esa hech kim yo'q edi.
Ammo pianino ustida bitta oq konvert yotardi.
RM uni ochdi.
Ichida atigi bitta jumla yozilgan edi.
"Endi navbat sizlarning xotiralaringizga..."
Shu zahoti pianino ovozi to'xtadi.
Xonadagi barcha shamlar bir vaqtda o'chdi.
Mutlaq qorong'ulik cho'kdi.
Va qorong'ulik ichidan kimdir juda sekin kuldi.
Bu safar...
Ovoz ularning orasidan kelayotgandek edi.
Davomi bor... 🌑
Pianino ovozi birdaniga to'xtadi.
Xonani mutlaq sukunat egalladi.
Hech kim joyidan qimirlamadi.
Nora yuragining urishini aniq eshitardi.
Dup...
Dup...
Dup...
Birdan...
Pianino tugmalaridan biri o'z-o'zidan bosildi.
Ting...
J-Hope yutindi.
— Menimcha... bu yerdan ketishimiz kerak.
Lekin SUGA qimirlamadi.
U pianinoga yaqinlashdi.
Qo'lini sekin tugmalar ustiga qo'ydi.
Muzdek...
Go'yo bu pianino yillar davomida quyosh nuri ko'rmagandek.
Shu payt uning barmoqlari ostidan kichkina yashirin tortma ochildi.
Ichidan chang bosgan qora daftar chiqdi.
Muqovasida oltin harflar bilan bitta so'z yozilgan edi.
"808"
RMning yuzi oqarib ketdi.
— Yo'q...
Jin asta so'radi.
— Bu... o'sha daftar-mi?
RM bosh irg'adi.
— Uni yoqib yuborgan edik...
SUGA achchiq kulib qo'ydi.
— Demak, akademiya uni yana qaytargan.
Birinchi sahifa
Nora ehtiyotkorlik bilan daftarni ochdi.
Ichida sakkizta ism yozilgan edi.
RM
Jin
SUGA
J-Hope
Jimin
V
Jung Kook
Sakkizinchi ismning usti qora siyoh bilan chizib tashlangan.
Lekin qog'ozni yorug'likka tutganda yozuv ko'rinardi.
Nora pichirladi.
— Men o'qiy olyapman...
SUGA keskin uning qo'lidan daftarni tortib oldi.
— O'qima!
Xonadagi hamma cho'chib ketdi.
Bu birinchi marta SUGA ovozini baland ko'tarayotgandi.
U chuqur nafas oldi.
— Kechir...
Lekin o'sha ismni hech kim o'qimasligi kerak.
Yashirin xona
Daftarning orqa muqovasidan eski kalit tushib ketdi.
Kalitning uchida kumush belgi bor edi.
☂
Jung Kook darhol tanidi.
— Bu belgini ko'rganman.
— Qayerda?
— Kutubxonaning eng oxiridagi javonda.
RM darhol:
— Yuramiz.
Kutubxonaning eng chekkasidagi javon oddiy ko'rinardi.
Ammo kalit javon yonidagi qulfga mos tushdi.
Chiq...
Javon sekin chetga surildi.
Orqasida tor zinapoya paydo bo'ldi.
Pastdan muzdek havo urildi.
V pichirladi.
— Men bu joy borligini ham bilmasdim.
SUGA sovuq ovozda javob berdi.
— Chunki bu joy unutilishi kerak edi.
Yer ostidagi xona
Ular sekin pastga tushishdi.
Har bir zina g'ichirlardi.
Devorlarda eski shamdonlar osilgan.
Shamlar esa...
O'z-o'zidan yonib ketdi.
Nora to'xtab qoldi.
— Kim yoqdi ularni?
Hech kim javob bermadi.
Yo'lak oxirida dumaloq xona bor edi.
Xonaning o'rtasida ulkan qora stol.
Stol ustida sakkizta stul.
Lekin...
Yettitasida chang bor edi.
Bittasi esa...
Toza edi.
Go'yo kimdir undan hozirgina turgandek.
J-Hope sekin ortga chekindi.
— Bu menga yoqmayapti...
Birdan...
Tak...
Kimdir tepada yurgandek ovoz chiqdi.
Keyin yana.
Tak... Tak... Tak...
Lekin...
Ular yer ostida edi.
Ularning tepasida faqat beton shift bo'lishi kerak edi.
Nora asta yuqoriga qaradi.
Shiftda qizil bo'yoq bilan yozilgan gapni ko'rdi.
"Sizlar kechikdingiz."
Uning nafasi ichiga tushib ketdi.
Shu zahoti stollarning biridagi eski magnitofon o'z-o'zidan ishga tushdi.
Xirillagan ovoz butun xonani to'ldirdi.
"...Agar bu yozuvni eshitayotgan bo'lsangiz...
...demak, biz muvaffaqiyatsizlikka uchraganmiz.
Sakkizinchi talaba...
qaytdi."
Magnitofon shovqin chiqarib o'chdi.
Xonada yana sukunat.
Hech kim gapirmadi.
Faqat SUGA juda sekin, deyarli pichirlab dedi:
— Men eng qo'rqqan kun...
nihoyat keldi.
Shu payt xonaning temir eshigi o'z-o'zidan yopildi.
G'UUMM!
Kalit esa eshikning narigi tomoniga tushib ketdi.
Ular...
Yer ostidagi sirli xonada qamalib qolishgandi.
Davomi bor... 🌑