"Moviy Oy Tabassumi"

MOVIY OY TABASSUMI
1-bob — Tabassum ortidagi sir
Tun...
Moviy oy odatdagidan ham yorqin edi.
Qadimiy Noctis o'rmoni sukunatga cho'mgan, faqat shamol qurigan barglarni shitirlatardi. Daraxtlar orasida esa ikkita zumraddek yashil ko'z porlardi.
So'ng...
U kuldi.
Oddiy kulgi emas.
Go'yo butun tun uning tabassumiga bo'ysungandek.
Qora junli, uzun dumli mushuk oy nurida bemalol yurardi. Uning tabassumi juda chiroyli edi... ammo shu bilan birga, tushunib bo'lmas darajada xavfli.
Qadimiy afsona shunday derdi:
"Agar Moviy Oy kechasida tabassum qilayotgan qora mushukni uchratsang... taqdiring endi senga tegishli bo'lmaydi."
...
— Topdim!
O'rmon ichidan qizning ovozi eshitildi.
Qo'lida eski xarita, belida xanjar, yelkasida kichkina sumka bilan u daraxtlar orasidan chiqdi.
— Nihoyat! Men seni uchratdim.
Mushuk boshini egdi.
— Meni?
Qiz qotib qoldi.
— Mushuk... gapirdimi?
— Yo'q. Daraxt gapirdi.
Qiz atrofga qaradi.
— Rostdanmi?
— Yo'q. Men gapirdim.
Bir necha soniya sukunat.
Keyin qiz peshonasiga urdi.
— Ajoyib. Men aqldan ozgan ekanman.
Mushuk kuldi.
— Bu ehtimolni inkor etmayman.
Qiz ko'zlarini qisdi.
— Juda kinoyali ekansan.
— Rahmat. Bu mening eng yaxshi fazilatlarimdan biri.

Shu payt yer qimirladi.
Xaritaning markazida chizilgan qadimiy belgi moviy rangda yona boshladi.
Mushukning tabassumi sekin yo'qoldi.
U ilk bor jiddiy tus oldi.
— Demak... ular uyg'ongan.
— Kimlar?
— Agar hozir javob bersam, bugun kechqurun tirik qololmaysan.
Qiz qo'llarini ko'ksiga chalishtirdi.
— Menga buyruq beradigan odamlardan unchalik ham qo'rqmayman.
Mushuk unga uzoq tikildi.
So'ng yana o'sha mashhur tabassumi qaytdi.
— Yaxshi. Unda birga o'lamiz.
— NIMA?!
— Hazillashdim...
U bir lahza to'xtadi.
— Balki.
Qiz chuqur xo'rsindi.
— Seni birinchi ko'rganimdan beri afsuslanishni boshladim.
— Juda kech.
Mushuk sekin yaqinlashdi.
— Chunki sen endi bu hikoyaning ichidasan.
Shu zahoti o'rmonning tubidan dahshatli bo'kirish yangradi.
Daraxtlar orasidan qizil ko'zlar birin-ketin ochila boshladi...