MY KILLER HUSBAND

— Kechasi odamlarning xonasiga ruxsatsiz kirish odating bormi?

Ayolning yuzida sovuq tabassum paydo bo'ldi.
— Shuncha vaqtdan keyin meni ko'rib xursand bo'lmadingmi?

John qo'llarini cho'ntagiga soldi.
— Demak, sen odatlaringni o'zgartirmabsan.
— Sen esa odamlarni tez unutadigan bo'libsan.
Ayol bir qadam yaqinlashdi.
— Ichkaridagi qiz... yangi tanishingmi?
John yelka qisdi.
— Bu seni qiziqtirmaydi.
— Aksincha, juda qiziqtiradi.
— Chunki sen bir vaqtlar menga ham xuddi shunday qararding.
John kulimsiradi.
— O'zingni juda muhim deb hisoblash odating qolibdi.
Ayolning tabassumi yo'qoldi.
— Men seni yo'qotganim uchun emas keldim.
— Men seni ogohlantirgani keldim.
John qoshini ko'tardi.
— Meni?
— Yo'q...
Ayol boshini eshik tomonga burdi.
— Uni.
Johnning nigohi darhol sovuqlashdi.
— Uning ismini tilga olma.
Ayol istehzo bilan kuldi.
— Demak, bu safar jiddiysan.
— Qiziq...
— Qancha vaqtga?
John unga yaqinlashdi.
— Sen har doim bitta xatoni qilasan.
— Qaysi?
— Meni hali ham eski John deb o'ylaysan.
Ikkalasi bir-biriga tikilib qoldi.
Hech biri ortga chekinmadi.

John eshik ochilganini sezishi bilan ko'zlarini ochdi.
U karavotdan sekin turib, ko'rpani Yuri ustiga tortdi.
Eshik oldida turgan odamning yuzi g'azabdan oqarib ketgandi.

— Kechasi odamlarning xonasiga ruxsatsiz kirish odating bormi?

John eshikni qattiq yopdi.
— Kim seni bu yerga kiritdi?
Jessika labini kinoyali burdi.
— Bu uyga kirish uchun senga ruxsat so'rashim kerakmi?
Johnning nigohi muzdek edi.
— Ha. Endi kerak.
Shu payt karavotdagi Yuri uyg'onib, boshini ko'tardi.
U Jessikani ko'rishi bilan yuzidagi rang o'zgarib ketdi.
— Sen...
Jessika zaharli tabassum qildi.
— Voy, Yuri. Meni hali ham eslarkan-san.
Yuri asta o'rnidan turdi.
— Nega bu yerga kelding?
— Seni ko'rgani.
— Yolg'on gapirma.
Jessika kulib yubordi.
— To'g'ri. Men Johnni ko'rgani keldim. Axir u hali ham mening erim-ku.
Yuri bir zum jim qoldi, ammo John darhol gapni bo'ldi.
— Bas qil.
Jessika unga qaradi.
— Nega? Rostini aytdim.
John bir qadam oldinga yurdi.
— Sen bilan oramiz tugaganiga ancha bo'lgan.
— Lekin hujjatlar hali tugamagan.
— Bu seni bu uyga bostirib kirishga haqli qilmaydi.
Jessika qo'llarini ko'ksiga chalishtirdi.
— Demak, endi uni mendan ustun qo'yasanmi?
Johnning sabri tugayotgan edi.
— Yuri mening oilam. Uni bu gaplarga aralashtirma.
Jessika Yuriga yaqinlashdi.
— Men senga aytgan edim, John hech qachon hech kimniki bo'lmaydi.
Yuri uning ko'ziga tik qaradi.
— Men ham senga aytganman. Qo'rqitishga urinishni bas qil.
Jessikaning chehrasi birdan o'zgardi.
— Sen hali ham o'zingni g'olib deb o'ylayapsanmi?
— Yo'q. Men faqat sening o'yinlaringdan charchaganman.
Jessika keskin kulib yubordi.
— O'yin endi boshlandi.
U stol ustidagi foto ramkasini qo'liga olib, polga uloqtirdi.
Sharaq!
Shisha parchalari butun xonaga sochildi.
Johnning ovozi ilk bor g'azab bilan yangradi.
— Yetar!
Jessika unga qarab baqirdi.
— Sen meni shuning uchun tashladingmi? Shu bola uchunmi?
John uning gapini oxiriga yetkazmadi.
— Og'zingni yop!
Xona jimib qoldi.
John eshikni ko'rsatdi.
— Hozirning o'zida chiqib ket.
— Chiqmasam-chi?
— Unda men seni o'zim chiqaraman.
Jessika bir lahza Johnning ko'zlariga qarab turdi. U yerda ilgari ko'rgan mehrdan asar ham qolmaganini sezdi.
U zaharli tabassum qildi.
— Mayli... bugun ketaman.
Eshikni ochishdan oldin orqasiga o'girildi.
— Ammo eslab qolinglar. Bu hali tugamadi. Men ikkalangizning ham hayotingizni tinch qo'ymayman.
Eshik qattiq yopildi.
Xonada faqat singan shishalarning jarangi va og'ir sukunat qoldi. John chuqur nafas olib, Yuriga qaradi.
— Endi u qaytadi, — dedi Yuri past ovozda.
John bosh irg'adi.
— Bilaman. Lekin bu safar seni yolg'iz qoldirmayman.

Ayol istehzoli kuldi.
— Bu uyga kirish uchun sendan ruxsat olishim shart emas.
Johnning qovog'i yanada solindi.
— Endi shart.
Ayol xonaga kirib eshikni orqasidan yopdi.
— Meni unutib yubordingmi, John?
— Yo'q. Shunchaki seni ko'rishni istamayman, Jessika.
Jessika uning yonidan o'tib, karavot tomonga qaradi. Ko'rpa ostida uxlab yotgan Yurini ko'rishi bilan lablari kinoyali tabassumga tortildi.
— Demak... u shu ekan.
John darhol uning oldiga o'tib, ko'rinishini to'sdi.
— Unga qaramagin.
— Nega? Yoki undan meni yashirmoqchimisan?
— Sening unga yaqinlashishga haqqing yo'q.
Jessika achchiq kuldi.
— Qiziq... Kecha hali mening qo'ng'iroqlarimga javob bermayotgan eding. Bugun esa begona odamni mendan himoya qilyapsan.
Johnning sabri tugayotgan edi.
— Nima ish bilan kelding?
— Erimni ko'rgani.
— Bu gapni boshqa aytma.
— Nega? Hali ham qonun bo'yicha sen mening erimsan.
Johnning ko'zlari sovuq chaqnadi.
— Faqat qog'ozda. Yuragimda esa sen allaqachon yo'qsan.
Jessikaning yuzi birdan o'zgardi.
— Demak, hammasiga shu bola sababchi ekan-da?
Shu payt karavotdagi Yuri asta uyg'onib, ko'zlarini ochdi.
U Jessikani ko'rishi bilan chuqur xo'rsindi.
— Sen yana keldingmi...
Jessika zaharli tabassum qildi.
— Meni sog'inmadingmi, Yuri?
Yuri karavotdan tushib, Johnning yoniga keldi.
— Men seni boshqa hech qachon ko'rmayman deb o'ylagandim.
— Afsuski, orzular hamisha ham ushalavermaydi.
John ikkalasining o'rtasiga chiqdi.
— Yetar. Bu uyda janjal qilishga yo'l qo'ymayman.
Jessika unga tikildi.
— Men hali boshlaganim ham yo'q, John...

John eshik ochilganini sezishi bilan ko'zlarini ochdi.
U karavotdan sekin turib, ko'rpani Yuri ustiga tortdi.
Eshik oldida turgan odamning yuzi g'azabdan oqarib ketgandi.

— Kechasi odamlarning xonasiga ruxsatsiz kirish odating bormi?

Xonani og‘ir sukunat bosdi.
John qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, Jessikaga sovuq tikildi.
— Senda ikki daqiqa bor. Nima demoqchi bo‘lsang, ayt-da, ket.
Jessika kulib yubordi.
— Avvallari menga bunday ohangda gapirishga jur'at qilolmasding.
— Avvallari sen ham bugungidek bo‘lmagansan.
Bu gap Jessikaga qattiq tegdi.
— Demak, endi hamma ayb menda?
Johnning javobi qisqa bo‘ldi.
— Ha.
Jessikaning ko‘zlari g‘azabdan chaqnadi.
— Men sen uchun nimalar qilganimni unutdingmi?
— Yo‘q. Hammasini eslayman. Ayniqsa yolg‘onlaringni.
— Yolg‘on?
— O‘zingni begunoh qilib ko‘rsatma.
Yuri ikkalasini kuzatib turardi. U Jessikaning fe'lini yaxshi bilardi. Bu ayol hech qachon bekorga kelmasdi.
Jessika Yuriga qarab kinoyali jilmaydi.
— Nega jim turibsan? Meni ko‘rganingdan xursand emasmisan?
Yuri sovuqqon ohangda javob berdi.
— Yo‘q.
— Juda qo‘pol bo‘libsan.
— Buni sendan o‘rganmaganman.
Jessikaning tabassumi bir zumda yo‘qoldi.
— Demak, hali ham menga qarshi gapirishga jur'at topibsan.
Yuri bir qadam oldinga chiqdi.
— Men sendan qo‘rqmayman.
— Qo‘rqishing kerak.
John darhol ularning orasiga kirdi.
— Jessika.
Uning ovozi past edi, ammo undagi ogohlantirishni sezmaslikning iloji yo‘q edi.
— Yuriga yana bitta tahdid qilsang, oqibati senga yoqmaydi.
Jessika kulib yubordi.
— Uni himoya qilyapsanmi?
— Ha.
— Meni esa hech qachon bunday himoya qilmagansan.
Johnning yuzida zarracha afsus yo‘q edi.
— Chunki bunga arzimagansan.
Bu so‘z xuddi shapaloqdek ta'sir qildi.
Jessika mushtlarini mahkam tugdi.
— Men sening xotiningman!
— Bu gapni takrorlama.
— Nega?
— Chunki sen faqat familiyamni olib yurgansan. Xotin degan nomni esa allaqachon yo‘qotgansan.
Xonadagi havo tobora taranglashib borardi.
Jessika stol ustidagi ramkani qo‘liga oldi. Unda John va Yurining birga tushgan surati bor edi.
U suratga bir necha soniya tikilib turdi.
— Demak, baxtlimisizlar?
John javob bermadi.
Jessika birdan ramkani polga uloqtirdi.
Sharaq!
Shisha bo‘laklari xona bo‘ylab sochildi.
Yuri seskanib ketdi.
Johnning sabri tugadi.
U bir necha qadamda Jessikaning yoniga yetib borib, uning bilagidan mahkam ushladi.
— Yetar dedim.
Jessika uning ko‘zlariga tikildi.
— Qo‘yib yubor.
— Sen bu uyni hurmat qilolmading. Endi chiqib ket.
— Qo‘yib yubormasang-chi?
John eshikni ochib yubordi.
— O‘zim chiqaraman.
Jessika uning qo‘lidan siltanib chiqdi.
— Sen o‘zgargansan, John.
— Yo‘q. Nihoyat seni qanday inson ekaningni tushundim.
Jessikaning yuzida g‘azab va nafrat qorishib ketdi.
U Yuri tomon burildi.
— Sen hali g‘alaba qozondim deb o‘ylama.
Yuri xotirjam javob berdi.
— Men hech kim bilan bellashmayapman.
— Ammo men bellashyapman.
Jessika sumkasini yelkasiga ilib, eshik tomon yurdi.
Chiqish oldidan yana bir bor orqasiga qaradi.
— Bugungi gap shu bilan tugamaydi. Men ikkalangizning ham hayotingizni ostin-ustun qilaman. John, sen meni rad etganing uchun pushaymon bo‘lasan.
Eshik qattiq yopildi.
Bir necha soniya davomida uy mutlaqo jim qoldi.
John chuqur nafas olib, singan shishalarga qaradi.
Yuri uning yoniga kelib sekin so‘radi:
— U yana qaytadimi?
John boshini qimirlatdi.
— Ha. Men Jessikani yaxshi bilaman. U mag‘lubiyatni qabul qiladigan ayol emas.
Yuri deraza tomon qaradi.
Ko‘chada qora mashina hali ham to‘xtab turardi.
Mashina ichida esa Jessika ularga tikilgancha, labining chetida sovuq tabassum bilan nimadir rejalashtirayotgandi.

John deraza yonida qimirlamay turardi.
Ko'chaning narigi tomonida turgan qora avtomobilning oynalari qoraytirilgan edi.
Ichkarida kim o'tirganini ko'rishning iloji yo'q.
Yuri ham uning yoniga kelib, pastga qaradi.
— Hali ham ketmabdi...
John indamay bosh irg'adi.
— Bu Jessikaning odati.
— Nima uchun shunchaki ketmaydi?
— Chunki u odamni bezovta qilishni yaxshi ko'radi. U seni asabiylashtira olsa, o'zini g'olib deb hisoblaydi.
Xuddi shu payt Johnning telefoni titradi.
Ekranda yana o'sha ism paydo bo'ldi.
Jessika.
John bir necha soniya ekranga tikilib turdi-da, qo'ng'iroqni qabul qildi.
— Gapir.
Mashina ichidan kelayotgan sokin ovoz eshitildi.
— Deraza oldida turishing senga yarasharkan.
John javob bermadi.
Jessika kulimsiradi.
— Demak, meni kuzatyapsan.
— Yo'q. Faqat qachon ketishingni kutyapman.
— Afsus... Men hali ketmoqchi emasman.
Johnning ovozi yanada sovuqlashdi.
— Meni qiziqtirmaydi.
— Lekin meni qiziqtiradi.
Mashina ichida o'tirgan Jessika old oynadan uyga tikilib turardi.
— Yuri yoningdami?
Johnning javobi qisqa bo'ldi.
— Bu seni ishing emas.
— Uni mendan yashirishga urinma.
— Men seni undan uzoq tutyapman.
Jessika sekin kuldi.
— Farqi yo'q. Baribir bir kun kelib u bilan yolg'iz gaplashaman.
Shu gapdan keyin Johnning yuzi keskin o'zgardi.
— Agar unga yaqinlashishga harakat qilsang...
U gapini tugatmadi.
Jessika uning jimligidan ham ma'noni angladi.
— Unda nima bo'ladi, John?
Johnning ovozi muzdek yangradi.
— O'sha kuni sen uchun hamma narsa tugaydi.
Telefonning narigi tomonida bir necha soniya sukunat cho'kdi.
So'ng Jessika past ovozda kuldi.
— Men seni aynan shundayliging uchun sevganman.
Johnning javobi esa birgina jumla bo'ldi.
— Men esa seni aynan shundayliging uchun yomon ko'raman.
U qo'ng'iroqni uzdi.
Deraza ortida qora mashina hali ham joyidan qimirlamas, uning ichida o'tirgan Jessika esa labidagi sovuq tabassum bilan uyga tikilishda davom etardi.

Qo‘ng‘iroq uzildi.
John telefonni stol ustiga qo‘yib, deraza yonida qimirlamay turdi.
Ko‘chaning narigi tomonida turgan qora avtomobil hali ham joyidan siljimagandi.
Mashinaning qoraytirilgan oynalari ortida Jessikaning qiyofasi zo‘rg‘a ko‘rinardi.
Yuri sekin uning yoniga keldi.
— Hali ham ketmadi...
— Yo‘q.
— U nimani kutyapti?
Johnning nigohi mashinadan uzilmadi.
— Men tashqariga chiqishimni.
Yuri uning yuziga qaradi.
— Chiqmaysanmi?
— Yo‘q.
— Nega?
— Chunki u aynan shuni xohlayapti.
Bir necha daqiqa davomida ikkalasi ham indamay turishdi.
Shamol daraxt shoxlarini tebratar, ko‘cha chiroqlarining xira nuri qora avtomobil kuzovida aks etardi.
To‘satdan avtomobilning faralari bir lahzaga yonib, yana o‘chdi.
Yuri seskanib ketdi.
— U nima qilyapti?
— Asabimizni sinayapti.
Johnning telefoni yana titradi.
Bu safar qo‘ng‘iroq emas, xabar edi.
"Men juda sabrliman, John."
John xabarni o‘qidi-yu, darhol o‘chirib tashladi.
Oradan bir necha soniya o‘tib yana yangi xabar keldi.
"Deraza yonidan ketma. Senga qarab o‘tiribman."
Yuri xavotir bilan so‘radi:
— Nima yozdi?
John telefonni cho‘ntagiga soldi.
— Hech narsa.
— Mendan yashirma.
John chuqur xo‘rsindi.
— U bizni qo‘rqitmoqchi.
Yuri yana mashina tomonga qaradi.
— Menimcha, u aqldan ozgan.
John sovuq ohangda javob berdi.
— Yo‘q.
— Unda nega bunday qilyapti?
— Chunki u "yo‘q" degan javobni hech qachon qabul qilmaydi.
Shu payt qora avtomobilning oynasi sekin pastga tushdi.
Ichkarida o‘tirgan Jessika ularga tikilib turardi.
U qo‘lini rul ustiga qo‘yib, sekin kulimsiradi.
Keyin telefonini qulog‘iga olib, yana qo‘ng‘iroq qildi.
John bu safar uzoq kutmadi.
— Nima?
— Hali ham deraza oldidamisan?
— Gapni cho‘zma.
— Men shunchaki seni tomosha qilyapman.
— Men sirk emasman.
Jessika kuldi.
— Yo‘q. Lekin seni jahlingni chiqarish juda qiziq.
Johnning ovozi yanada sovuqlashdi.
— O‘ynashni bas qil.
— Men hali boshlaganim yo‘q.
— Jessika...
— Ha?
— Oxirgi marta aytyapman. Bu uydan, bu ko‘chadan va mening hayotimdan uzoq yur.
Jessika rulni barmoqlari bilan sekin taqillatdi.
— Agar yurmasam-chi?
— Unda bir kun pushaymon bo‘lasan.
Jessika kinoyali kuldi.
— Meni qo‘rqityapsanmi?
— Yo‘q.
Johnning ovozi xotirjam, ammo muzdek edi.
— Men faqat seni ogohlantiryapman.
U boshqa hech narsa demay qo‘ng‘iroqni uzdi.
Bu safar qora avtomobil dvigateli ishga tushdi.
Yuri yengil nafas oldi.
— Ketayotganga o‘xshaydi.
John javob bermadi.
Mashina sekin oldinga yurdi...
Ammo darvozadan uzoqlashish o‘rniga uyning ro‘parasida aylana qilib yana to‘xtadi.
Faralar o‘chdi.
Dvigatel ham o‘chirildi.
Jessika esa mashina ichida qolgancha, qorong‘ulik orasidan uyni kuzatishda davom etdi.
John buni ko‘rib, past ovozda dedi:
— Endi bu shunchaki rashk emas...
Yuri unga qaradi.
— Unda nima?
Johnning nigohi qoraytirilgan oynalardan uzilmadi.
— Bu urushning boshlanishi.

Tun oxir-oqibat o'z hukmini o'tkazdi.
John deraza pardalarini yopdi.
— Endi uxla, Yuri.
Yuri hali ham xavotir bilan tashqariga qaradi.
— U qaytib kelmaydimi?
John yelkasiga qo'lini qo'ydi.
— Bugun yo'q.
Yuri indamay bosh irg'adi.
Charchoq ikkalasini ham yengdi.
Uy yana sukunatga cho'mdi.
Ertasi kuni.
Tong endigina yorishayotgan edi.
Oshxonadan qahva hidi kelardi.
John stol ustida yotgan gazetalarni varaqlayotgan, Yuri esa nonushta tayyorlayotgan edi.
Shu payt televizordagi ertalabki yangiliklar boshlanib qoldi.
— "...Kecha yarim tundan keyin shahar tashqarisidagi magistral yo'lda og'ir yo'l-transport hodisasi sodir bo'ldi..."
John beixtiyor televizorga qaradi.
Ekranda tun qorong'usida ezilib ketgan qora avtomobil ko'rinardi.
Boshlovchi davom etdi:
— "...Dastlabki ma'lumotlarga ko'ra, avtomobil nam yo'lda boshqaruvni yo'qotib, yo'l chetidagi beton to'siqqa urilgan. Haydovchi voqea joyida halok bo'lgan..."
Kamera avtomobilning davlat raqamiga yaqinlashdi.
Johnning qo'lidagi piyola stolga sekin qo'yildi.
Yuri ham televizorga tikilib qoldi.
Bir necha soniyadan so'ng boshlovchi ismni aytdi.
— "...Haydovchi shaxsi aniqlangan. U 34 yoshli Jessika edi."
Xonada og'ir sukunat hukm surdi.
Yuri asta pichirladi:
— Jessika...
John hech narsa demadi.
Uning yuzida na quvonch, na qayg'u bor edi.
Faqat chuqur o'yga cho'mgan odamning sokin nigohi.
— Bu tasodifmikan? — dedi Yuri sekin.
John televizordan ko'z uzmadi.
— Bilmayman.
Yangiliklarda hodisa yuzasidan tergov davom etayotgani, avariya sabablariga aniqlik kiritilayotgani aytildi.
John televizorni o'chirdi.
— Nima bo'lgan bo'lsa ham... endi ortga qaytmaydi.
Yuri boshini egdi.
Kechagi tahdidlar, qora avtomobil va sovuq nigohlar endi o'tmishda qolgan edi.
Ammo ikkalasi ham bitta narsani his qilardi:
Ba'zan bir hikoya tugagandek tuyulsa ham, uning ortidan yangi sirlar boshlanadi.

Oradan ikki kun o'tdi.
Uy asta-sekin yana avvalgi sokin holatiga qaytayotgandek edi.
John ish xonasida hujjatlarni ko'rib chiqayotgan, Yuri esa oshxonada tushlik tayyorlayotgan edi.
Shu payt uy telefoni jiringladi.
Yuri go'shtni olovdan olib, telefonni ko'tardi.
— Alo?
Narigi tomondan shirin qizaloq ovozi eshitildi.
— Dada uylaridami?
Yurining yuzida beixtiyor tabassum paydo bo'ldi.
— Yelena?
— Ha! Menman.
— Bir daqiqa kut, dadangni chaqiraman.
John telefonni qo'liga oldi.
— Salom, malikam.
— Salom, dada!
Qizaloqning quvnoq ovozi uydagi og'ir kayfiyatni bir zumda o'zgartirib yubordi.
— Maktabing qanday o'tdi?
— Juda yaxshi! Bugun matematika fanidan besh oldim. O'qituvchim meni maqtadi.
Johnning sovuq chehrasida kamdan-kam ko'rinadigan tabassum paydo bo'ldi.
— Barakalla.
— Yana rasm chizish tanlovida ham qatnashaman.
— Ishonaman, qo'lingdan keladi.
Yelena biroz jim qoldi.
— Dada...
— Eshitaman.
— Bugun meni o'zingiz olib ketasizmi?
John soatiga qaradi.
— Albatta.
— Rostdanmi?
— Men senga va'da berganman.
— Unda kutaman!
Qo'ng'iroq tugadi.
Yuri kulimsirab so'radi:
— Yana seni sog'inibdi-a?
John telefonni stolga qo'ydi.
— Har doimgidek.
Kunning ikkinchi yarmida.
John qora avtomobilini maktab darvozasi yonida to'xtatdi.
Bir necha daqiqadan so'ng o'quvchilar birin-ketin chiqishni boshlashdi.
Oralaridan kulib yugurib kelayotgan Yelena ham ko'rindi.
— Dada!
U yugurib kelib Johnni mahkam quchoqladi.
John ham qizining boshini siladi.
— Bugun juda xursand ko'rinyapsan.
— Chunki siz keldingiz.
Yelena mashinaga o'tirib, sumkasini yoniga qo'ydi.
— Yuri amaki ham uydalarmi?
John bosh irg'adi.
— Ha. U sening eng yaxshi ko'rgan shirinligingni tayyorlayapti.
Yelenaning ko'zlari chaqnab ketdi.
— Rostdanmi?
— Ha.
Qizaloq xursand bo'lib qo'llarini chapak chaldi.
Mashina asta maktabdan uzoqlasha boshladi.
John orqa ko'zgu orqali qiziga bir qarab qo'ydi.
Uning ko'nglidan faqat bitta fikr o'tardi:
"Nima bo'lmasin, bu oilani endi hech kimga buzdirib qo'ymayman."