𝐁𝐞𝐥𝐥𝐨𝐧𝐠 𝐓𝐨 𝐌𝐞
Ba’zi hikoyalar tugagandek tuyuladi. Ammo ayrim rishtalar vaqt bilan uzilmaydi — ular faqat sukutga cho‘madi. Hammasi goʻyo ortda qolgandek ko‘ringan pallada, bitta qaror bilan, taqdir yana o‘z yo‘lini boshlaydi. Chunki ayrim boshlanishlar aynan yakun deb o‘ylangan joydan paydo bo‘ladi.
Jk va raya esa shirin qizaloq farzand koʻrishdi ismini esa Afia qoʻishdi
Afia ismini jungkook qoʻygan edi jungkook aytadikiy...
— mening qizalogʻmni onasi musulmon ekan qizalogʻm ham musulmon boladi... toʻgʻrimi Afiam... 💝
— Mana, Arabistonga kelganimizga ham besh yil boʻlibdi. Boshimizdan koʻp qiyinchiliklar oʻtdi, lekin Ollohga tavakkal qilgan holda shu yergacha yetib keldik. Shu vaqt ichida anchagina narsa oʻrganib, hayotimizga moslashib oldik. Qizalogʻimiz Afia esa allaqachon besh yoshga toʻldi. Ana endi shu joyga kelib, safarimiz ham qaridi.
— Koreyaga qaytmoqchi boʻldik. Bunga sabab esa akam… Akam o‘ylab topib, men kabi musulmon qizga uylanmchi edi. Daje ular hozir baxtli boʻlmasa ham... Koreyada ham shirin kunlar koʻrdik, yillar oʻtar ekan. Qizalogʻimiz ham sekin-asta ulgʻayib bormoqda keyingi hafta esa u maktabga chiqadi.
— Biz esa bu sahifa bilan yangi hayotimizning yana Nma sarguzashtlar bn davom etishini kutyabmiz. Shu paytgacha boshdan kechirganlarimiz bizni yanada kuchliroq va sabrliroq qilganini his qildik. Endi oldimizda yangi imkoniyatlar va yangi baxtli kunlarva yana qiyinchiliklar kutmoqda.
— Gulim, qayerda qolding? Ishga kechikib qolyapman, ahr… — bugun Jungkookning muhim uchrashuvi bor edi. Deyarlik 100% aniq bilmayman, lekin bu uchrashuv juda muhim narsani muhokama qilishar ekan
Axx… men esa hozir hammomdaman, Afiani chiyqirtirib yuvntryapman. Hech kim yordam bera olmaydi, hizmatchilar esa eplolmaydi. Axir o‘zim zo‘rg‘a yuvyapman-ku…
Afia suv bilan o‘ynab, suv tomchilari hammomni to‘ldirib yuborgancha shovqin qilmoqda. Men bir qo‘lim bilan qizalog‘mni tutib, bir qo‘lim bilan sochini yuvyapman, va har bir tomchi uchun ichimda “Iltimos, bugun ishga kechikmasin” deb duo qilaman.
— Afia, biroz tinch bo‘l, shirinim, suv seni yeb qoʻymaydi — deyishim bilan boshini siltib battar yigʻladi.
— Dadang kech qoladi axr. Jim boʻl.
— Oyi istamayman. Hohlamayman! — Bas qil mana tugab qoldi..
Afiani nihoyat yuvuntrb boʻldim. Sochiqqa oʻrab yotogʻiga tashlab chiqib kettm umid qlamankiy endi jim boʻladi. Yoʻlda esa hizmatchi enaga ayolni kirgazb yubordim.
— Ayla opa Afia shamollab qolmasn qarang tez kiyintiring. — Ayla opa Afiani oldiga kirb ketti men esa Jungkookning oldiga shoshdim.
Jungkookning oldiga kirganimda u alla qachon kiyinib boʻlgan edi.
— Hayotim... — erkalanib kirdim. Jungkook ni esa ensa holatda koʻrdm.
— Qayerda yuribsan? Bilasanku bugun muhim kun! — Jahli chiqgan odatta unday emas, ammo bugun muhum kun sabap u asabilashmoqda.
— Jungkooook Afia injiqlik qilib turb oldi shunga chiqishm qiyin boʻldi.
— Gulim ketmasam boʻlmaydi har bir daqiqa muhum. Yo nimadandir ayrilaman yoki teskarisi. — Juda ham gʻalati gapirdi. Shubhalanishni boshladm. Huddi nmadur yashryotgandek. Lekin Nma?
— Mayli hoyna hoy kech kelasiz?
— Ha "Hufton" dan soʻng kelaman. Kutmay uxlayver. Qoʻriqchlarni bugun 2 barabarga oshirdim. Hushyor boʻl, iloji boʻlsa Afiani oldingda olib yot — nega unday gapryabti hali kech boʻlmasidan qoʻrqishni boshladm.
— Jungkook nega? Mendan nimanidir yashryabsizmi.
— Yoq keyin aytb beraman. Endi ketishim kerak.
U shoshilib ketib qoldi. Hatto har doim ketishidan oldin peshonamdan iliq oʻpib qoʻyar edi, ammo bu safar unutdi. Nma boʻlsa ham uni Alloh himoya qilsin.
U ketishidan soʻng Afianing oldiga qaytdim qizalogʻim. Yotoqda shiringina boʻlib uxlar edi. Oʻzi 2 soat oldin turgan edi ammo dushda koʻp yigʻlagani uchun toliqgan koʻrinadi. Ustidagi yopingʻichni balandroq koʻtarib chiroqni oʻchrmay chiqb ketdim. Sababi u qorongʻidan qoʻrqar edi. Arabistonda hech qoʻrmagamagan. Atrofimizda "Kaʼbatulloh" hamma joy yorugʻ edi. Ammo kareaga qaytganmzdan soʻng shunday odat chiqardi. Maktab yoshiga kelib qolgan boʻlsa ham hali 5 yosh qizaloqga oʻshaydi.
Jungkook borishi kerak boʻlgan joyga bordi. Ichkarida 6 kishi. Hammasi jim. Hammasi qora kostyumda. Hech biri yuzida ifoda yo‘q edi. Barchasi sovuq shu bilan birga jungkook ham.
— Sen bilan koʻrishish yana nasif qildi iymonlik Jeon Jungkook! — Eng kattasi ogʻir gapirdi. Atrofdagilar usiz ham uning itvachchalari edi.
— naqt 10 yil boʻlibtiya... — gapirdi sigaretini idishga bosgancha —Negadir yolgʻiz koʻrinasan huddikiy yolgʻiz boʻri kabi — kalta kulguv bilan mazax qildi.
Jungkook indamadi. Qadamini sekin oldinga tashlab, stol qarshisidagi bo‘sh kursiga o‘tirdi. Orqasi tik, nigohi sovuq. Xonadagi havo yanada og‘irlashdi.
— Yolg‘iz bo‘ri… — Jungkook labini qiyshaytirib kulimsiradi. — Bo‘ri yolg‘iz bo‘lsa ham, hech qachon kuchsiz bo‘lmaydi.
Eng kattasi ko‘zlarini qisdi. Uning qo‘lida sigaret titrab yonardi.
— Hali ham o‘sha mag‘rurliging qolibdi, Jeon. 10 yil oldin ham shu mag‘rurliging boshinga balo boʻlgan edi.
— Hech qachon. Faqat vaqtincha oʻz manfatim uchun yoningizda bo‘lganman.
Atrofdagilardan biri stulini g‘ijirlatib o‘rnidan turdi, lekin eng kattasi qo‘lini ko‘tardi. Buyruq berishga hojat yo‘q edi.
— Lanati ogʻzingdan qoningni keltiraman
— Yogʻe qolingdan keladimi? Adrian hali ham tovuq miyya koʻrinasan 10 yil oldingi boʻlgan ishni qoʻzgʻatb yengilamoqchisan shekkelik shundaymi..? Yana jabr koʻrma — Honani Jungkookning Shaddod ammo mazax kulgusi larzaga keltirdi.
Qarshisida oʻtrigan Adrian koʻksi yonayotgan edi. Gʻazab bilan sigaretni borasida yon tomonga otib yubordi.
— Jeon. Sen bu safar doʻstingni emas bilganingdan ham ko‘proq va qadirliroq narsani yo‘qotishing mumkin.
Jungkook ko‘zlarini ko‘tardi. Bir zumga xonadagi hamma jim bo‘lib qoldi.
— Eshitishm boʻyicha Qizing bor emish. Ayoling musulmon. Chogʻi endi sen ham shundaymi? 5 yil...5 yil boshqa davlatga ketganingni menda qochding deb hisoblayman.
Jungkookning qo‘li sekin musht bo‘ldi. Ko‘z oldiga bir lahza Afianing kulgisi, uyidagi sokinlik, Gulimning nigohi keldi. Ammo u buni tashqariga chiqarmadi.
— farzandim va ayolimga nmadr qilsang seni koʻtingni yirtaman. Bir tola sochi toʻkilsa kal boʻlib qolasan.
Xonada yana jimlik. Faqat sigaret tutuni osmonga ko‘tarilib, eski gunohlar kabi taralayotgandek edi.
10 yil oldin…
U paytlar Jungkook yolg‘iz emas edi oldida Suga Jimin bor ekan na faqat Adrean ham bor edi.
U paytlar Adrean jamoaga ishongan, do‘st degan tushunchaga ishongan edi.
Adrian bilan ular birinchi marta yerosti ringida tanishishgan. Ikkalasi ham yosh, ochko‘z emas edi. Hayotga, pulga, kuchga och edi holos.
Jungkook sovuqqon, jim. Adrian esa shaddod, gapdon, o‘zini yetakchi deb bilardi.
— Sen menga yoqding, Jeon — degan edi Adrian o‘sha kuni. Ammo uning doʻstligi bir tun deganda oʻz nihoyasiga yetdi.
Burilish nuqtasi o‘sha tun bo‘ldi. Jeon, Park Va Min, Adresning uyiga borishdi. Avvaliga uning keksayib qolgan onasi va singlisi bilan tanishishdi. Soʻngida shunchakiy koʻngil hushlik payti birdan. Otishma paydo boʻldi.
…Hammasi bir zumda yuz berdi. Avvaliga kimdir eshikni tepib ochdi. Keyin quloqni yorar darajadagi birinchi o‘q ovozi. So‘ng ikkinchisi. Uchinchi.
Uy ichidagi kulgi, suhbat, oddiy iliqlik hammasi bir soniyada parcha-parcha bo‘ldi.
— Yotinglar! — Park baqirdi, ammo ovozi o‘qlar shovqinida yo‘qoldi.
Suga Jungkookni qo‘lidan tortib devor tomon surdi. Jungkook refleks bilan qurolini ko‘tardi. Yuragi urayotgandi, ammo yuzi sovuq, ko‘zlari bo‘sh edi xuddi o‘sha paytlardagi Jungkookdek
Adrian esa boshqa tomonda edi.
— Oyi! — uning ovozi titrab chiqdi.
Qorong‘u znapoya da ikki soya paydo bo‘ldi. Kimdir betartib o‘q uzdi. Bir o‘q devorni teshib o‘tdi. Ikkinchisi… ikkinchisi esa nishonni topdi.
Adrianing onasi qulab tushdi. Qo‘lidagi choy piyolasi yerga urilib chilparchin bo‘ldi. Singlisi esa bir qadam oldinga tashlab
— Oyi — deyishga ham ulgurmadi.
Hamma narsa jim bo‘ldi.
Jungkook qo‘lida qurol bilan qotib qoldi. Barmog‘i hali ham tetikda edi. Quloqlari shang‘illardi. Ko‘zlari esa oldidagi manzarani qabul qilishdan bosh tortayotgandek.
— Yo‘q… yo‘q… — Adrian asta yurib keldi. Uning nigohi avval yerda yotgan tanalarga, so‘ng Jungkookning qo‘lidagi to‘pponchaga tushdi.
— Sen… — Adrian nafasi ichiga tushib ketgandek gapirdi. — Sen ot dingmi?..
— Adrian, bu men emas — Jungkook bir qadam oldinga tashlandi.
Ammo kech edi.
Adrianning qulog‘ida faqat bitta narsa qoldi o‘q ovozi va Jungkook qo‘lidagi qurol.
— SEN! — u baqirdi. — SEN O‘LDIRDING!
Atrofdagi hamma birdan tarqaldi. Suga Adrian tomon yugurdi.
— JIM BO‘L! — Adrian Sugani itarib yubordi. Ko‘zlari qizarib ketgan, yuzi tanib bo‘lmas darajada o‘zgargan edi.
— Men ko‘rdim! U qo‘lida qurol bilan turardi!
Jungkook joyidan qimirlamadi. Oʻzini oqlamadi, Inkor qilmadi.
Faqat ko‘zlarini Adrianing ko‘ziga tikdi. O‘sha nigohda ayb ham bor edi. Chunki u yashab qolgandi.
Va aynan shu narsa Adrian uchun kechirib bo‘lmas edi.
O‘sha tun bilan birga do‘stlik ham o‘ldi. Ishonch ham.
Va Adrian degan odam yuragida faqat bitta narsa qoldi
Hozirgi Vaqt
— Jungkook sen bu yerga nega kelding? Yoki nma u tushunib yetgan, meni kechiradi, avvalgidek doʻst boʻlishimiz mumkin deb oʻyladingmi. Ahmoq! Hech qachon, endi oylang bilan javob berasan. Huddi mening oylam kabi.
— īt seni oʻldiraman. — Jungkook oʻrnidan turib Adreaning yoqasidan oldi.
Atrofidagi itlari oʻrnidan turganda ishora bilan hechnma qilmasligini aytdi oʻzi esa shadood otib kuldi.
— Oʻzingni bos jungkook. Xxax! Xxax! Xxax!
— Seni oʻldraman. Oylamga teginma. Iflos qoʻlingni pok farzandimga tekkisma.! — uni yoqasidan siltib gapirar ekan koʻzi qonga toʻlgan edi.
— Mayli — uni zarb bilan itardi. — Hozircha sen aytgandek bola qolsin. Koʻrishguncha Jeon!
Ishshaygancha honani tark etishdi. Jungkook koʻksi yongancha gʻazablanar, honadagi bor narsani tepib uloqtirar edi.
Telefonini choʻntagidan olib Jiminga tel qla boshladi.
— Eshtaman Jungkook — goʻshakni koʻtardi jimin.
— Jimin...Jimin u iflos yana paydo boʻldi. Chunyabsanmni! — Baqirgan ovozi honani larzaga keltirar bino (xona) oynasidan qoʻlini tiyagancha pastga qarab gapirar edi.
— Adrean u iflos oylam bilan tahtit qildi lanati
— Oʻtgan ishni kavlamoqchimi? 10 yil boʻldiku axr
— Soat 21:00 da Ofis oldidagi bar ga kel !
Jungkook telefoniga bir lahza tikilib qoldi.
O‘n yil.
Lekin ayrim gunohlar vaqt bilan ko‘milmaydi… ular faqat uyg‘onishini kutadi. — Lanati!
Kech tushdi.
Soat strelkalari 20:58 ni ko‘rsatganda, Jungkook ofis oldidagi bar ga chiqti. Neon chiroqlar yomg‘irda xira yaltirardi. Bu joy haddan tashqari sokin edi huddi bo‘ron oldidagi sukunat kabi.
Jimin allaqachon kelgan edi.
U bar eshigi yonida turardi, qo‘llari cho‘ntagida, nigohi ko‘chaga qadalgan. Jungkookni ko‘rishi bilan yuzida jiddiylik yanada chuqurlashdi.
Ichkarida shovqin past, odamlar kam edi.Ichkaridan tutun, spirt va eski jazz musiqasi aralash hid kelardi.
Ular borib bosh stulga oʻtirshdi. Ichkilik kuydirib astoydil dardini toʻkishni boshlashdi.
— demak oʻtmishni kavlamoqchi — dedi ichkilikdan hoʻplagancha. — Nega u chunishni istamaydi
— Xa... Iflos endi men qanday qilib raya va Afiani uyda yolgʻiz qoldirishim mumkin A?
— Tinchlan unday qilolmaydi. Ammo har ektmoqlga qarshi qoʻriqchilar sonini oshir
— Usiz ham bugun 2× qildm nmadur roʻy bersa deb
— Hoʻsh endi Nma reja tuzmoqchisan?
— Senga bir ish Jimin judda ham chekka qishloqdan uy top. Hechkim, hatto itlar ham jididan topb bora olmagan. U nmadurga asqotib qoladi.
— Bu ish bajarildi deb hsobla.
Vaqt allaqachon yarim kechadan o‘tgan edi.
Jungkook birinchi bo‘lib o‘rnidan turdi. Qadah bo‘sh, ko‘zlari esa hanuz hushyor edi.
— Bo‘ldi — dedi u past ovozda. — Bu yerda qolish foydasiz.
Aljang-baljang gapirdi. Jimin ham o‘rnidan turib, paltosini oldi.
— Yo‘q. O‘zim, — Jungkook yelkasini to‘g‘riladi.
Ular tashqariga chiqishdi. Sovuq havo yuzga urildi, ichkilikning achchiq isi asta-sekin tarqalayotgandek edi.
— Ehtiyot bo‘l — dedi Jimin oxirida.
Mashina eshigi yopildi. Dvigatel g‘o‘ng‘irlab ishga tushdi va uyga ketdi
Arang 15 daqiqalik yoʻlda 30 daqiqadan yetb bordi. Boshi aylanib zoʻrgʻa ichkariga kirdi.
★ Katta zalda turar ekanman jungkook mast ahvolda kirib keldi. Nastranyasi ham yahshi emas, koʻrinishidan ishi oʻxshamagan oʻxshaydi.
Yugurb oldiga bordim. Bir joyda qotib turar edi, — Jungkook bu nma ahvol? — havotrlanb soʻradim. Tirsagidan ushlab turar ekanman meni bir deganda itarb yubordi. Polga gursillab tushdim
— Tegma lanati meni ayolim bor! — Yo hudo oʻzi bilmagan holda qidimi bu ishni? Ammo uning ogʻzidan chidgan gap gʻazabimni bosishga majbur qildi.
Toʻgʻrisi kutmagan edim. Uning bu gapidan oldiga boshqa ayollarni yaqinlashtirmasligiga amin boʻldim.
Oʻrnimdan turib qoʻlini yelkamga oʻtkazdm.
— Jungkook men rayaman sizning ayolingiz. — koʻzlariga qarar ekanman sukut ichida menga termulib turganini koʻrdim. Jim edi faqatgina no tekis nafasi eshtlb turar edi. U nimanidir havoty bilan oʻylayotgandek.
— Oʻzmni gulim. — Anchagina mastligidan boʻynimga osilib quchoqlab oldi.
— Hoy jungkook ogʻrsz bunday qilmang.
— Raya...Raya...ygonam. seni juda juda qattiq yahshi koʻraman. — Hozr honaga opchiqb yotkizmasam, oʻzini shu yerni oʻzidan tashlab yuboradi.
— Jungkook yuring kettik honaga. — qoʻlini yelkamdan oʻkizgancha dedim.
Va honaga arang olib chiqdim. Yotoqga yotkizb oyoq kiyimi yechdim. Kastimini yechib koʻylagini boʻshatdim.
— Yarm tun boʻlay deyabti jungkook u hozr uyquda.
— Nega sen uxlamading — yuzimdan ushlab termulgancha soʻradi.
— Sizni kutdm. Sizsiz uxlay olmayman ku.
— Men sizlarni jonimdan ortiq koʻraman bilasanmi?
— Ha bilaman. Biz ham sizni. Qani endi uxlang. Bugun ogʻir kun boʻlganga oʻxshaydi?
— Ha juda ham u iflosni oʻldraman. — U Nma deydi oʻldraman deydimi ? Oʻzi zoʻrgʻa bu yoʻldan opchiqb oldim. Arang bu gunoh ekanini tushuntrm, ammo u yana shu ishlarni boshlamoqchi mi?.
— Tish...Jungkook tinchlaning uxlang
Qoʻlini ushlab oʻtrar ekanman sekin uyquga ketdi. Nafas olishi ham bosildi. Negadur bugungi kun tushunarsiz oʻtdi. Huddikiy olding boʻlib oʻtgan yillarni esladm. Oʻzi bu niyatim yoʻq edi ammo...uning bugungi kuni va ichb kelgani.. bunday qilmay qoʻygan edi. Mayli oʻz oʻrniga tushar ertalab u bilan Nma boʻlganini gaplashaman.
Qo‘lini ushlab o‘tirar ekanman, u sekin uyquga ketdi. Nafasi barqarorlashdi, ko‘kragi bir maromda ko‘tarilib-tushardi. Xonani sukunat egalladi, faqat soatning mayin “tiq-tiq”i eshitilardi.
Bugungi kun negadir tushunarsiz o‘tdi. Yuragimda g‘alati og‘irlik bor edi. Go‘yo vaqt orqaga qaytgandek oldin bo‘lib o‘tgan yillar, unutilgan og‘riqlar, aytilmay qolgan gaplar birma-bir xayolimdan o‘ta boshladi.
Aslida bunday niyatim yo‘q edi. Hammasi o‘z-o‘zidan, uning bugungi holati, ichib kelgani… ko‘zlaridagi o‘sha siniq nigoh meni bunday qilishga majbur qildi. Uni shu ahvolda yolg‘iz qoldira olmadim.
Boshini yostiqqa to‘g‘rilab qo‘ydim, qo‘lini ohista qo‘yib yubordim. Bir zumga unga tikilib qoldim uyquda ham yuzida charchoq, ichida yashirin dard bordek edi.
— Mayli — deb pichirlab qo‘ydim ichimda. — Hammasi o‘z o‘rniga tushar.
Deraza yoniga borib, tashqaridagi tungi chiroqlarga qaradim. Ertalab… ertalab albatta u bilan gaplashaman. Bugun nima bo‘lganini, nimadan qochayotganini, nimasi uni ichishga majbur qilganini bilishim kerak. Chunki bu sukunat juda xavfli edi u uzoq davom etsa, yana kimdir ichidan sinib ketardi…
Erta tong sokin keldi. Deraza ortidan tushayotgan xira yorug‘lik xonani sekin uyg‘otardi.
Kechagi tunning og‘irligi hali ham havoda osilib turgandek, lekin tong bilan birga nimadir o‘zgarayotgandek tuyulardi.
Men uyg‘onib, bir zum yonimga qaradim.
U hali ham uxlab yotardi. Nafasi tinch, yuzidagi kechagi keskinlik biroz yumshagandi. Sochlari peshonasiga tushib ketgan, go‘yo hamma dardlaridan bexabar boladek ko‘rinardi.
O‘rnimdan sekin turdim. Uni uyg‘otmaslikka harakat qilib, derazani ochdim. Salqin tong havosi ichkariga urildi. Chuqur nafas oldim kecha bosib turgan og‘irlik biroz yengillashgandek bo‘ldi.
Oshxonada choy qo‘ydim. Choyning hidi uyga taralar ekan, xotiralarim yana uyg‘ondi. Bugun gaplashishimiz shart edi. Qochib bo‘lmas edi endi. Kechagi sukunat javobsiz qolmasligi kerak.
Orqamdan yengil shovqin eshitildi. U uyg‘ongan edi.
— Hayrlik tong quyoshm — dedi mayin ovoz bilan.
— Sizga ham. — oldiga har kungidek erkalanb bordm. Boyniga osilib labida asta optim.
— Mening bolajonim doimgidek gaz. — Sekin ogʻrlik bilan kuldi. Uyalab ketm...
— ha gulim.. — u peshonamdan oʻpdi. — bilasanmi boshim yorilay deyabti.
— albatta kech oʻlikdek uyga kirib keldingzku. Ey aytganchi sizdan hafaman qoching — bir pastda qovogʻimni solib quchogʻidan chiqdim, va yon tomonga qarab oldim.
— Nega? Men Nma qildm. Yoki kecha bilmay..
— Xmmm kecha meni yaqinlashma lanati deb, itarib yubordingz. Yerga qattiq tushdm. — doimgidek erkalanb gaprdm iloji boricha jiddilashb.
— Rostanmi hech qayering lat yemadiingni. Menga qarachi koʻkargan joiing yoʻqmi?
— Meni kechir men bilmay qoldim. Hatto eslolmayman. Atay qilmadim. Gulmm
— Xmm hoʻp kechiraman ammo kecha Nma boʻlganlarini aytib berasiz.
— hammasini. Uchrashuvingiz Nma boʻldi, nega ichdingiz, kim bilan ichdingiz?
— Mayli aytaman ammo hozr nmadr yemasam boʻlmaydi qornim oʻlgudek och. — Belimdan ohista qoʻllarini oʻtkazb oʻziga tortdi. Negar hayajonlanishni boshladm...
— Oyi, Dada. — Kelgan ovoz tarafga qaradi Afia uygʻongan edi
— Nega mensiz quchoqlashib turibsiz — yuzni ishqigancha uyqudan endi uygʻonb gapridi.
— Kel farishtam sen ham. — Jungkook oldiga borib Afiani qoʻliga oldi. — Yahshi dam oldingmi
— Xmmm qornim och quymoq yeyman oyyi.
— U huddi men va senga oʻxshaydi. Quymoqli yahshi koʻradi. — dedi Jungkook Afiani stolga qoʻygancha.
— Xa huddi shu asallik quymoq kabi aa. — Jilmaygancha qiymoqni stolga qoʻydim.
— Bolam buni hizmatchilarga qoʻyb ber
— Dada men oyimni quymoqlaridan booshqasini yemayman. — qoʻshildi Afia
— Koʻrdingz buni Afia ham istamaydi. Hech boʻlmasa buni oʻzm qilishm kerak.
Nonushtadan soʻng Afiani enaga ayollar oʻz honasiga olib kirib ketdi. Raya va Jungkook esa zalga oʻtushdi.
Zalga oʻtganimizda Jungkook divan ohiriga oʻtrganda men esa, qarshisiga oʻtrdim. Hozr mening 1 gina istagm kecha Nma boʻlganini bilish.
— Jungkook endi aytasizmi — Oʻrnimdam turib oldiga bordim. Oyoqlariga chiqb atayn eritish maqsadida oʻtrdm. Uning qoʻllari belimdan oʻraldi. Men esa yelkasini ushlab oʻtrar edm.
— Ha.. Nma desam ekan, ishm oʻxshamadi va..va qol ostimdagi kichik kampanyamdan biridan ayrildm. Soʻng chday olmay jimin bilan ichdik. — U nega dudlanyabti huddi hali ham nimanidir yashrmoqchi. Koʻzlarimga tikil aldayabtimi?
— Ishonmasang Jiminga tel qilib beraman
— Yooq mayli ishonaman. — Broz oʻylanib mavzuni oʻzgartmoqchi boʻldm. — Jungkook keyingi hafta Afianing 1-matkab kuni bilasza.
— Ha yodimda. Birga tashlab kelamiz. Mmm..aytchi u koreys tilini osson organa olarmikan.
— Menimcha ha. — uning lablariga koʻzim tushdi yo hudo mening hayollarim..
— Bolajonmni hayoli buzuqda...
— Balki Afiaga uka olib kelib berarmiz? — Menimcha ham u yahshi fikr aytdi. Anchadan buyon bu haqida oʻylab koʻrmagan edik.
— voy..Xmm.. oʻylab koʻrish kerak. — Ikkimiz ham kulib yubordik. U shunchalar yoqmlik quchoqladi...shunday vaqtda 8 yil oldin undan kechmaganm va arazlab qayoqdagi Jinnie ni db ketb qolmaganmdan faxrlanaman. Agar shunday qilganmda shirin hayotimni, oʻz qoʻllarim bilan koʻtiga tiqgan boʻlar edim.
— Raya.. balki Arabistonga qaytarmiz Nma deysan? — u ismim bilan chaqirdi. Odatta jiddiy boʻlganida, va jahli chiqganida ismim bilan chaqiradi.
— Nega oʻzi qaytagnmzga endi 1.5 yil boʻldiku.
— Mmm..aytamanda — U nmadur demoqchi yoki ayta olmaydi.
Shu bilan bir pasda qizalogʻining oʻqish kuni ham keldi. Tongdan hammamiz astoydil tayyorgarlik koʻrdik. Oʻzgacha uslubda kiynb Afiani ham goʻzal maktab formasida tayyorladik. Bizni koʻrganlar havasi ketib..." Uning ota-onasi yer sharidan eng goʻzal juftliklarga oʻxshaydi " deyishi uchun ham atay qidlm... Qanchalar imomlik razil qizman.
— Tayyormisiz kettik — Jungkook eshik oldida kutib turar edi. Men esa Afiani olb chiqtim.
Afiani bag‘rimga mahkam bosib, eshik tomon yurdim. U kichkina qo‘llari bilan yengimdan ushlab olgan, ko‘zlari esa hayajondan charaqlab turardi.
Birinchi kun. Birinchi qadam. Uning hayotidagi yangi sahifa.
Jungkook bizga tikilib qoldi. Nigohida odatdagi sovuqlik yo‘q edi u yerda faxr bor edi. Yashirin, lekin chuqur.
— Juda chiroyli… — dedi u past ovozda. — Ikkalang ham.
Ichimda nimadir qimir etdi. “Ikkalang” degan so‘zi yuragimga o‘tirib qoldi. Go‘yo u faqat Afiani emas, meni ham shu manzaraga qo‘shib ko‘rayotgandek.
Mashina tomon yurdik. Afiani orqa o‘rindiqqa ehtiyot bilan o‘tqazdim, kamarini taqarkanman, u birdan menga qaradi.
— Oyi… men qo‘rqmayapman, to‘g‘rimi? — dedi sekin.
Labim titrab ketdi. Peshonasidan o‘pdim.
— Yo‘q, farishtam. Sen juda jasursan.
Jungkook mashinani haydab ketdi. Derazadan maktab binosi ko‘rina boshlagach, yuragim tez ura boshladi. Oqartirilgan devorlar, rangli sharlar, shovqin-surondagi bolalar… hammasi juda beg‘ubor edi. Juda… bizning hayotimizga mos kelmaydigandek. Ammo shu bilan birga hatto yuragm broz gʻash edi huddi bizning ham hayotimizga yangi sahifa ochlayotgandek
Mashina to‘xtadi.
Atrofdagilar bizga qarashardi. Ayollar bir-biriga nimadir deb pichirlashar, erkaklar esa Jungkookning qomatiga, keyin menga qarab qo‘yishardi. Ana o‘sha lahza ichimdan o‘sha razil fikr o‘tdi
— Ha, qaranglar. Biz mukammalmiz. Go‘yo hech qanday sirimiz yo‘qdek.
Afiani qo‘lidan ushlab tushdim. U maktab darvozasiga qarab hayajon bilan qadam tashladi. Jungkook yonimizda jim yurardi. Ammo jimligi ham himoya edi.
— Oyi… dada, — dedi Afia to‘satdan, — sizlar kelib meni olib ketasizlarmi?
Jungkook to‘xtadi. Pastga egilib, Afianing ko‘zlariga qaradi
— Albatta. Har doim. — Egilib oʻtrdi jungkook — Kel farishtam kelishib olamiz.
— Nma haqida dadajon. — Jungkook afianing qoʻllaridan mahkam ushladi.
— Odoblik qiz bolasan! Bolalar bilan hech qachon yaqin bolmaysan! Oʻzboshimchalik bilan ish qilmaysan. Be soʻroq hech qayerga ketmaysan! Doim diqqatingni bir joyga qaratib talim olasan! Kelishdikmi?
— Broz qiyinku ammo hoʻp boʻladi dadajon.
Qzalogʻim otasining yuzidan oʻpti. Jungkookning gaplari yuragimga oʻzgacha tuygʻu baxshida qildi. U nafaqat meni Afiani ham rashk qiladi. Doim bizdan qaygʻuradi. Boriga shukur
Afiani o‘qituvchiga topshirganimizda, u ortiga bir marta qaradi. Kichkina qo‘lchasi bilan bizga qo‘l siltadi.
Shu payt yuragimning bir bo‘lagi u bilan birga ichkariga kirib ketgandek bo‘ldi.
Darvoza yopildi. Men chuqur nafas oldim. Jungkook yonimda turardi.
— Yig‘lama, — dedi u sekin, go‘yo buyruq emas, iltimosdek.
— Yig‘lamayapman, — dedim, lekin ovozim sotib qo‘ydi.
U indamadi. Faqat yonimga yaqinroq keldi. Yelkamga qo‘lini qo‘ydi. Shu kichkina harakat… butun niqobimni yorib yubordi.
Chunki bugun Afia maktabga bordi. Va bugun men yana bir bor tushundim: biz qanchalik “eng go‘zal juftlik” bo‘lib ko‘rinsak ham, ichimizdagi haqiqatlar bundan ancha murakkab edi.
— Men ishga ketishim kerak sen haydovchi bilan uyga qayt. Qaytishda oʻzim Afiani olb kelaman.
— Hop yahshi. — dedim ishongan holda. Yengil quchoqlab qoʻydi va u ketdi. Ortidan jim qarab qoldim yuragim otta ham gʻash edi.
Huddi uni boshqa korolmaydigandek yana bir bor ortiga qarashini istadim. Balki yarm boʻlagi mendami u sezdi ortiga qarab huddi Afia kabi qol siltdi va ketb qoldi
Men ham koʻp qolmay bir maktab binosiga qaradmda mashinaga chiqdim uy tomon yoʻl oldim.
Raya va Jungkook yoʻlda ayrilishdi. Afia esa quvonch ila sinf honada. Raya oʻyladi hechkim qolmadi deb ammo bilmasdikiy. Afiani va Ularni kuzatib turgan yana bir odam bor ekanini.
— Bugun oʻlja qamoqqa tushishi uchun juda yahshi kun.
★ Axxx bram yolgʻizman qizalogʻm bilan zerikmayotgan edm ekan.U maktabga chiqib bir oʻzm qoldm. Qorogʻon huddi meni yutb yuboradigandek, tezroq vaqt oʻtsaydi.
Afia birinchi darsini tugatib, zinadan tushayotgan edi. Bugungi kun uning uchun yangi boshlanish edi yangi maktab, yangi sinfdoshlar va yangi hayot.
Yuzida tabiiy hayajon aralash kulgi, bugungi yoqmlik kundan mamnun edi, ko‘zlarida chaqnash.
Hali u koridorda yura boshlaganida, u orqasidan shoshilinch qadam ovozlarini eshitdi. Yuragi tezlashdi, ammo bu oddiy talaba qadamlariga o‘xshardi. — Ehtimol, ular ham yangi va hayajonli bo‘lishgan.
Lekin keyingi lahzada hammasi o‘zgardi. Orqasidan kelayotgan shaxs bir zumda Afiani mahkam quchoqlab, yuzini qorong‘ulikga burdi. U chaqira olmadi, faqat qattiq ushlanish va sovuq nafasni sezdi.
— Jim bo‘l… — sovuq, keskin ovoz uni ichkaridan titratdi.
Afia harakat qildi, lekin u juda kuchli edi. Sumkasi yerga tushdi, va u qorong‘u bir mashinaga tortildi. Yonida hech kim yo‘q edi, faqat qorong‘u yo‘l va shamolning shovqini.
Mashina tezlashdi, ko‘chalarning yorug‘ligi yengilgina o‘tib ketdi, ko‘zi yoshlanib, ichidagi qo‘rquvni his qildi. Jajji kichik yuragida yorilgudek urar edi.
Mashina tinchgina to‘xtadi va uni qorong‘u xona ichiga sudrab kirishdi. Afia atrofga qaradi: xona baland shiftli, devorlar sovuq vo bo‘yalmagan, faqat bir stul o‘rta markazda. Havoda kimyoviy bir hid aralashgan edi.
— Jaxannang shu boʻladi qizaloq. — u odamni gaplarini tushuna olmas edi. Koreys tilini oʻrganishi uchun unda faqatgina bugun boʻlgan edi.
Afia dahshat bilan titrab, o‘rnida jim qoldi. Yuragi tez urib, fikrlari chalg‘idi. — Adam olib ketmaydimi...bu yer juda ham sovuq, oyimni sogʻindim. Menga maktab yoqmadi boshqa istamayman...
