𝑆𝑝𝑒𝑐𝑖𝑎𝑙 𝑚𝑖𝑛𝑖𝑓𝑎𝑛𝑓𝑖𝑐 𝑓𝑜𝑟 𝐵𝑖𝑛𝑖 𝑆õ𝑛𝑔𝑖 𝑛𝑢𝑟✨
Xonada temir va sovuq qurol isi anqirdi. Jungkook stolda o‘tirgancha, qo‘llaridagi qonni sovuqqonlik bilan artardi. Uning dunyosi doim qora va kulrang ranglardan iborat bo‘lgan. To u paydo bo‘lguncha.
— Jungkook! Bilasanmi, bugun nima bo‘ldi? — eshik shartta ochilib, xonaga Bini kirib keldi.
Uning egnidagi och pushti ko‘ylagi bu qorong‘u joyga mutlaqo begona edi.
— Yo‘lda kelayotganimda bir kampirni ko‘rib qoldim, u menga dunyodagi eng mazali pishiriq reseptini aytib berdi. Men senga pishirib beraman, faqat va’da ber, hammasini yeysan!
Jungkook boshini ko‘tarmadi, lekin uning lab burchagi beixtiyor titradi. Bini uning yoniga kelib, qonli latta ustiga o‘zining kichkina, oppoq qo‘llarini qo‘ydi.
— Yana o‘sha zerikarli ishlarmi? Sen juda ko‘p ishlaysan. Agar shunaqa davom etsa, yuzingda ajinlar tushadi, keyin seni hech kim sevmay qo‘yadi. Mayli, xavotir olma, men seni baribir yaxshi ko‘raveraman, chunki men dunyodagi eng sabrli qizman!
— Bini, — Jungkook uning qo‘llarini sekin chetga surdi.
— Senga bu yerga kelma degandim. Bu yer xavfli.
— Xavfli? Mengami? — Bini jiringlagan ovozda kulib yubordi va
Jungkookning kursisi suyanchig‘iga o‘tirib oldi.
— Sen borsan-ku! Sen meni hammadan himoya qilasan. Keyin, men shunaqangi ko‘p gapiramanki, dushmanlaringning ham boshi og‘rib, qochib ketishadi. Rostdan!
Jungkook qizning chaqnoq ko‘zlariga qaradi. Bu ko‘zlarda qo‘rquv yo‘q edi. Faqat cheksiz hayot va quvonch bor edi. U Binini bu qorong‘u dunyodan uzoqroq tutmoqchi edi, lekin qiz xuddi kapalakdek olovga talpinaverardi.
Jungkook uni birinchi marta qanday uchratganini hech qachon unutmaydi. Bu uning hayotidagi eng yomgʻirli va eng sovuq tunlardan biri edi. U dushmanlaridan qochib, tor koʻchada qoniga belanib yotganida, ustiga pushti soyabon soyasi tushdi.
— Voy xudo! Sen shunchalik koʻp qon yoʻqotibsan-ki, agar hozir oʻlmasang, mening savollarimdan oʻlishing aniq! — degan edi oʻshanda Bini.
U qoʻrqish oʻrniga, Jungkookning jarohatlarini bogʻlagan va uni uyiga olib borgan. Oʻshanda Jungkook unga:
*"Nega yordam beryapsan? Kimligimni bilmaysan-ku?"* — deb pichirlaganida, Bini jilmayib:
*"Chunki sening yuzing juda chiroyli, lekin koʻzlaring dunyodagi eng gʻamgin koʻzlar. Men esa gʻamginlikni yomon koʻraman!"* — deb javob bergandi.
Shu kundan boshlab Bini uning hayotiga ruxsatsiz bostirib kirdi. U har kuni Jungkookning sovuq va qorongʻu kvartirasiga gul koʻtarib kelar, unga kutilmagan hikoyalar aytib berar va Jungkook javob bermasa ham, goʻyo dunyodagi eng qiziqarli suhbatni qurayotgandek tinmay gapirardi.
Bir safar, ular kechki payt shahar chiroqlari ostida oʻtirishganida, Jungkook undan soʻradi:
— Bini, nega men bilan birgasan? Men xavfli odamman, bir kun kelib senga zarar yetkazishim mumkin.
Bini uning qoʻlidan mahkam tutib, koʻzlariga qaradi:
— Agar sen boʻron boʻlsang, men shamol boʻlaman. Agar sen qorongʻulik boʻlsang, men chiroq boʻlaman. Birga boʻlsak, hech narsa qoʻrqinchli emas. Sen faqat menga qara va jilmay, qolgan hamma narsani men oʻzim hal qilaman!
Jungkook oʻshanda birinchi marta oʻzining temirdek devorlari qulaganini his qildi. U qizning quvnoq ovoziga, tinimsiz javrashlariga oʻrganib qoldi. Bini unga oddiy hayotning goʻzalligini — yomgʻirdan keyingi yer hidini, issiq qahvaning ta’mini va hech qanday sababsiz kulish mumkinligini oʻrgatdi.
Jungkook dushmanlari uni shunchalik tez topishini kutmagandi. Shovqin, o‘q ovozlari va qichqiriqlar xonani to‘ldirdi. Jungkook Binini xonaning burchagiga itarib, o‘zi unga qalqon bo‘ldi.
— Jungkook, bu o‘yinmi? — Binining ovozi ilk bor titradi, lekin u baribir jilmayishga harakat qildi.
— Agar bu hazil bo‘lsa, juda qo‘rqinchli chiqyapti, aytib qo‘yay...
— Jim bo‘l, Bini! Faqat jim tur! — Jungkook qichqirdi.
Lekin kech edi. Xonaga bostirib kirganlardan biri so‘nggi o‘qni uzdi. Jungkook raqibini yo‘q qildi, lekin ortiga o‘girilganda, dunyosi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Bini devorga suyanib o‘tirardi, uning pushti ko‘ylagida qizil "gul" ochilgandi.
Jungkook uning yoniga otilib keldi va qizni quchog‘iga oldi.
— Yo‘q, yo‘q, yo‘q... Bini, gapir! Biror nima de! — Jungkookning ovozi faryodga aylandi.
Bini qiyinchilik bilan nafas olar, lekin hamon o‘sha Jungkook sevgan chaqnoqlikni saqlashga urinardi. U titrayotgan qo‘llari bilan Jungkookning yuzini siladi.
— Jungkook... qara, oxiri meni... o‘chirishga muvaffaq bo‘lishdi, — u bo‘g‘iq ovozda pichirladi va qon aralash kulimsiradi.
— Endi senga... tinchlik bo‘ladi. Hech kim tinmay... gapirmaydi... joningga tegmaydi...
— Kerak emas! Gapir, iltimos, to‘xtama! — Jungkookning ko‘z yoshlari qizning yuziga tomardi. — Sen mening quyoshimsan, quyosh botmasligi kerak!
— Quyosh baribir... botadi-ku, ahmoqvoy, — Bini ohista pichirladi. Uning ko‘zlari sekin yumila boshladi.
— Faqat... pishiriqni yeyishga... ulgurmadik... Keyingi safar... albatta...
Binining qo‘li Jungkookning yuzidan sirg‘alib tushdi. Uning lablarida so‘nggi, quvnoq tabassum qotib qolgan edi.
Xonada Jungkook kutgan o‘sha "sukunat" qaror topdi. Lekin bu tinchlik emas, balki tiriklayin ko‘milish bilan barobar edi. U o‘zi bilan birga Binining butun quvonchini ham o‘ldirganini anglab, o‘zi nafratlangan qorong‘ulikda butunlay yolg‘iz qoldi.
Endi esa oʻsha qoʻllar sovuq edi. Jungkook qizning jonsiz tanasini mahkam quchib, oʻsha shirin xotiralarni eslar ekan, koʻkragidagi ogʻriq chidab boʻlmas darajaga yetdi.
— Bini... sen meni aldading, — deb pichirladi u, ovozi titrab. — Birga boʻlsak hech narsa qoʻrqinchli emas degan eding-ku. Mana, hozir men juda qoʻrqyapman. Sensiz bu jimjitlikdan oʻlim darajasida qoʻrqyapman...
U qizning peshonasidan soʻnggi bor oʻpdi. Binining pushti soyaboni burchakda yopiq holatda yotar, xuddi egasining hayoti kabi endi hech qachon ochilmas edi. Jungkook oʻsha kuni nafaqat sevgilisini, balki oʻzining qayta tugʻilgan qalbini ham koʻmdi
