๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐โ๐ ๐ ๐๐๐๐ ๐
21-iyun. Qonli va Zangori toโqnashuv
Saroyning janubiy darvozasi qonli jangga guvoh boโldi. Jungkook va uning sadoqatli askarlari qurshovni yorib oโtishgan boโlsa-da, Li Kanning pistirmasi kutilganidan ancha kuchli chiqdi. Saroy chetidagi baland qoyalik ostida oqib oโtuvchi shiddatli daryo boโyida Sangin yolgโiz qolgan edi.
Uning ortidan quvib kelgan Li Kan, zaharli jilmayib, qilichini qiniga soldi.
โ "Malikam, qochadigan joyingiz qolmadi. Osmon ham bizga rangini bermadi, koโryapsizmi? Oy qip-qizil," โ dedi u osmondagi xira qizgโish nurga ishora qilib.
Sangin daryoning hayqirigโiga qarab bir qadam orqaga tashladi. Uning oq toโy koโylagi shamolda vahshiyona hilpirardi.
โ "Sizga asir boโlgandan koโra, bu daryoning tubi afzalroq!" โ dedi Sangin qat'iyat bilan.
Li Kan unga yaqinlashgani sari, Sangin koโzlarini yumdi va oโzini shiddatli toโlqinlar bagโriga otdi.
Muzdek suv Sanginning nafasini boโgโib qoโydi. Ogโir koโylagi uni tubga tortar, oqim esa uni toshlarga urishga harakat qilardi. Shu lahzada u hayoti davomida eshitgan eng aziz ovozni eshitgandek boโldi:
Toโsatdan suv yuzasida kuchli shaloplov eshitildi. Jungkook zirhlarining ogโirligiga qaramay, ikkilanmasdan oโzini suvga otgan edi. U daryo oqimi bilan kurashib, Sanginning suv yuzasida koโrinib turgan oppoq koโylagiga talpindi.
Jungkook qizning belidan mahkam quchoqlab, uni qirgโoq tomonga, xavfsizroq toshlar ortiga tortib chiqardi. Ikkalasi ham qirgโoqda, nafaslari boโgโziga tiqilib, hoโl va holdan toygan holda yotishardi.
Jungkook Sanginning sovuqdan koโkargan yuzlarini kaftlari orasiga oldi.
โ "Yashaysiz... Malika, siz yashashingiz kerak!" โ dedi u ovozi titrab.
Shu payt moโjiza yuz berdi. Bulutlar orasidan bir lahzaga chiqib kelgan oy, birdaniga oโz rangini oโzgartirdi.
Qizil tus yoโqolib, atrofni gโayritabiiy, sokin zangori nur qopladi. Bu haqiqiy qurbonlik โ bir-biri uchun hayotini tikish evaziga chiqqan Zangori Oy edi.
๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ 22-๐๐ฆ๐ข๐. ๐๐๐๐
"Suv ostida qolganimda hamma narsa tugadi deb oโylagandim. Ammo uning qoโllarini his qilganimda, hatto ajal ham bizni ajrata olmasligini tushundim. Biz hozir qayerdadir, nomaโlum oโrmon chetidagi kulbadamiz. U jarohatlangan boโlsa-da, meni isitish uchun olov yoqdi. Endi men na malikaman, na asiraman. Men shunchaki unikiman
๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐ฝ๐๐๐ ๐ฝ๐ข๐๐๐๐๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
"Uni daryodan olib chiqqanimda, yuragim toโxtab qolgandek boโldi. Agar u koโzini ochmaganida, men bu dunyoni haqiqatdan ham kulga aylantirgan boโlardim. Li Kan hali tirik, u bizni qidiradi. Lekin endi qoโrquv yoโq. Zangori oy bizni qutqardi. Qilichim endi faqat uning tabassumini himoya qiladi."
๐๐๐ฃ๐ข๐ง ๐ฟ๐ ๐พ๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
"Ular suvga gโarq boโlishdi deb oโylaganlar ahmoqdir. Men daryo boโyida oโsha qimmatbaho marjonning parchasini va erkak kishi zirhining boโlagini topdim. Ular tirik. Va bu oโyin endi qiziqarli tus olmoqda. Ularni qidirib toping! Men ularga Zangori oy qanday olovga aylanishini koโrsatib qoโyaman."
๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐ก๐๐๐ข๐๐....