" 𝓗𝔂𝓪𝓬𝓲𝓷𝓽𝓱 .... 3-𝓠𝓸𝓲𝓭𝓪 "
So‘nggi kunlar… men oʻz xonamda uxlolmadim.
Ikkinchi qavat yo‘lagi bo‘ylab oxirigacha yurilsa, deyarli hech kim kirmaydigan kichik bir xona bor. U yerda mavsumdan chiqqan kiyimlar, eski paltolar, hidini yo‘qotgan matolar saqlanadi. Derazasi yo‘q. Havo og‘ir aylanadi.
Men o‘sha yerda qolardim.
Allaqachon erkin yotish men uchun orzuga aylanayotgan bir paytda, men yashirinishdan oʻzga chora topolmasdim.
Chunki kech bo‘ldi deguncha… u kelardi.
Eshik sharaqlab ochilgan zahoti butun uyga begona hid taralardi. Mastlik. G‘azab. Nazoratni yo‘qotgan kuch.
Men buni qadam tovushlaridan bilardim.
Yuragim tez-tez ura boshlardi. Nafasim ichimga tushib ketardi. Qo‘llarim titrardi.
Men jon saqlash uchun yashirinardim. Uydagi eng kichik, eng qorong‘i joyga.
Lekin baribir.
Uning ovozi... bor ovozi bilan baqirganda tanam - bugun ham omadimiz kelib omon qolarsan degan nido bilan qarshi chiqardi.
Qo‘rqinchli, baland, devorlarni titratadigan ovoz. Uni eshitgan zahoti oyoqlarim o‘zimga bo‘ysunmaydi.
Qochish kerakligini bilaman.
Yashirinish foydasizligini ham bilaman.
Va eng dahshatlisi
men baribir o‘z oyoqlarim bilan uning oldiga boraman.
Bu qo‘rquv emas edi. Bu sinish.
Tanam allaqachon qachon taslim bo‘lishni o‘rgangan edi.
U menga qaraganida, Ko‘zlari xira, sovuq qish kabi.
Men boshimni ko‘tarmayman. Chunki qarash ham gunohdek tuyuladi bazan.
U jim turadi.
Bu jimlikdan kegin esa eng og‘iriqlisi boshlanadi.
Jazolashga o‘xshagan harakatlari bilan meni tinimsiz kaltaklaydi.
Men endi qarshilik qilmayman.
O‘zimni himoya qilishga ham urinmayman.
Chunki bilaman bu bilan faqat uzoqroq azoblanishim mumkin.
Qanchadir vaqtga kelib tanam charchaydi. Nafasim uziladi. Ko‘zlarim yana qorong‘ilashib yumiladim, tanam sovuq polni his qiladi... Juda ham sovuq....
Keyin yana hech narsa boʻlmagandek yashashda davom etaman.
Uyg‘onganimda yonimda hech kim bo‘lmaydi.
O‘sha kichik xona. Men shiftga qarab yotarkanman. Ko‘z yoshlarim endi chiqmaydi. Ichimda faqat bo‘shliq qolgandi.
Men doimiy yashirinaman.
Meni chaqirishadi.
Men yana boraman.
Va yana sinaman.
Bu doira hech qachon tugamaydigandek tuyuladi nazarimda. Doimiy bir kino pilyonkani tasmasidan tortib takror va takror koʻrayotgandekman.
Va men eng qo‘rqinchli haqiqatni tushunib yetdim...
Men endi faqat undan qo‘rqmayman.
Men o‘zimdan ham qo‘rqaman.
Chunki har safar o‘sha ovozni eshitganimda,
men tirik qolish uchun emas
azobni tezroq tugatish uchun uning yoniga chiqib boraman.
Bu mening eng katta mag‘lubiyatim boʻladi.
Soʻngi bir yilim ham shu tarda oʻtib ketdi aslida.
.
.
.
Tunning gʻira-shirasi yaqinlashib qolgandi, men endigina barcha ishlarimni tugatib, oʻsha kichik hujra tomon ketarkanman, kirish eshigi zarb bilan ochildi.
Uning ovozi ikkinchi qavatgacha eshitildi. Meni ichimda kuchli qoʻrquv paydo boʼlib ulgurgandi. Yugurgancha xonaga kirdim.
Deyarli 15-20 daqiqacha hammayoq suv quygandek jim boʻlib qoldi.
Va shundan soʻng...
Jk - Ella! Ella!
Qayoqqa yashirinib olding, kichkina shaytoncha.
- Seni chaqiryapman buyoqqa chiq. Ella!
Ha bu haqiqiy dahshatning boshlanishi edi. Men ikkilamchi qadamlarim bilan hujra eshigi tomon yurarkanman, eshik tutqichini ushlashim bilan....
Kuch bilan eshikni u men ochishimdan avval ochildi.
Meni ogʻzimdan chiqgan yagona soʻz shu bilandi. Qonga toʻlgan koʻzlari bilan qarab turib, vajoham bilan kelishib, sochimdan changallagancha sudray boshladi.
U avvaliga oʻz honasiga olib chiqadi. Katta hona, marzada esa faqat dumaloq yotoq joylashgan.
Butun hona boʻylab har bir soʻz, har bir ovoz huddiki gʻordagi kabi aks-sado qaytaradi.
Mening ovozim ham oʻzimga qaytib, goʻyo tanamda ikki inson jamlangandek hisni paydo qilardi.
Jungkook meni polga uloqtirdi, meni tizzalarimni polga qattiq urildi.
U menga shu darajada nafrat bilan qaradi-ki, bu nafratni baʼzida tariflab ham boʻlmasdi.
U doim meni koʻziga koʻringan, qoʻliga tushgan qattiqroq narsa, jism bilan urib odatlangandi. Bugun buni omad desa ham boʻladi. Jungkook yon atrofga alanglab hech narsa topa olmadi.
Jk - Lanati! Shu yerda boʻlishi kerak edi.
Ella - Iltimos Janob... yolvorib soʻrayman ... oʻtinaman... Kerak emas.
Jk - Yoʻq, eshityapsanmi yoʻq! Sen hali ota-onang oʻrniga toʻliq jazolanib boʻlmading... Aslida oʻlishing kerak. Lekin sen yoshsan, shu sababli senga yashashga imkon bergan holda, qiynab, koʻproq ushlab turib, ayovsiz kaltaklab oʻldiraman.
Toki otang va onag ruhi taskin topa olmasin.
Bu soʻzlar meni ruhan sindirib boʻlgandi. Farzand sifatida menga juda ogʻir jazo edi. Ukamning davolashi uchun ishlagan ota-onam. Tuzagan ham ukam. Tinch va halovatda yashayotgan ham ukam. Ota-onam ham ukamni hayotini saqlab qolishdi.
Lekin... lekin nega men ular uchun jazolanaman. Ularning gunohlari uchun men javob beraman...
Aynan shu narsa meni ota-onamga nisbatan nafrat tuygʻusini paydo qilardi.
Jungkook chap qoʻli bilan koʻylagimni boʻyin sohasidan gʻijimlab oʻrnimdan turishga majbur qildi. Soʻng esa... ikkinchi qoʻli bilan yuzimga kelib tushgan tarsakilar sonini bilmay ham qoldim....
U meni qoʻyib yuborganda meni boshim aylanib, koʻz oldim qorongʻulashib yana yiqildim.
Bu kamlik qildi chogʻi, oʻziga-oʻzi soʻkinayotgan Jungkook, birdan kutilmaganda meni bir necha marotaba kuch bilan ayovsiz tepib tashladi...
.
.
.
Author Pov:...
Ogʻriqdan Ella igrardi, tanasining biror boʻsh joyi qolmagandi. Jungkook unga yaqin keldi. Uni iyagidan ushlab oʻziga qaratdi.
Jk - Ota ham onang ham qotil. Sen esa shunchaki ahlatsan, ularga ham keraksiz sarqit eding halos.
Ella alamli yigʻlardi, Jungkook soʻzlari haqiqat boʻlsada buni undan eshitib azobli edi.
Jungkook uzoq kutmadi uni sudrab yotoqga tashladi. Ellaning tanasi zarbalardan soʻng hali oʻziga kelmagandi. Ella hohlamasada Jungkook unga zoʻravonlik qila boshlagandi.
Koʻylagining har yeri yirtilgan, lablari atrofi qon, boʻynida esa koʻkarish izlari sezilib turgan Ellani kutilmaganda koʻylagini yirtib tashladi. Ellaning hushi uchib qoʻli bilan koʻylagini gʻijimlagancha tanasini ochiq joylarini yopishga harakat qilardi.
Jungkook soniyalar ichida qotib qoldi, soʻng faqat shimi va ich kiyimini tushirgancha Ellaning ustiga bostirib kela boshladi. Endi uning hayoli buzilgandi. Endi u nafsini jilovlab turolmasdi.
Ella endigina gapirmoqchi boʻlganida Jungkook rimeni bilan Ellaning ikki qoʻlini birlashirdi, soʻng qoʻlini ogʻzi bilan yopgan holda boylab qoʻydi.
U endi qoʻli bilan qarshilik qila olmas, ovozi ham chiqmasdi. Lekin Ella hayolida kechayotgan oʻylar, ularni aytib ham yetkazib berolmasdi.
U kaltaklarga, kamsitilishga, inson oʻrnida koʻrmasliklariga chidagan edi. Ammo unga doimiy zugʻim-zulm oʻtkazib kelayotgan inson tomonidan zoʻrlanoshga chiday olmasdi.
Ella kuchsiz boʻlsada oyoqlari bilan Jungkookni tepdi, bu holat Jungkookga yoqmadi. U Ellaning ikki soniga kuch bilan musht tushirdi. Bu holatda Ella ingrab yigʻlab yubordi. Oyoqlari goʻyo oʻzi begonadek ogʻriq sezar, bu vaqtda Jungkook oʻz maqsadiga erishish uchun shaylanardi.
Endi qilishi mumkin boʻlgan narsa u oʻz nafsini qondirishi, Ellani sindirish edi. Ellaning ichki kiyimlarini onson uzib, yirtdi. Sezilarli koʻkraklarini gʻijimlagancha yanada Ellaga ozor berardi. Oʻzi boʻlsa goʻyo rohat his qilardi. Soʻng oyoqlari orasiga barmoqlarini olib bordi. Ellaning ostini barmoqlari bilan sezganida xirsi yanada oshdi. Tezlikda oʻzini kerak nuqtaga joylashib, Jungkook aʼzosini toʻgʻirlab, endina voyaga yetmagan qizni ostiga kira boshladi. Ogʻriqni his qilgan Ella tipirchilab ketti, Jungkook bunday extirosni, bokira qiz bilan aloqada boʻlmaganligi sababli Ellani boʻynidan ushlab boʻgʻib uni harakatini cheklab oldi.
Ella bazoʻr nafas olardi. Jungkook boʻlsa aʼzosini qizning ostiga toʻliq olib kirib boʻlgandi. Soʻng harakatida tezlik paydo boʻldi. U sezayotgan narsa juda torlik va kichik jussa edi. Deyarli 20-30 daqiqacha shu tarzda jinsiy yaqinlik qilgach, aʼzosini chiqarib qizning qorni ustiga boʻshandi. Soʻng rimenini sekin yechidi.
Jk - Kelganingdan buyon ilk bor meni hursand qila olding Ella...
Ella bu gaplardan ikki karra dahshatga tushib qoldi. Jungkook boʻlsa shunchaki ich kiyimi va shimini koʻtarib kiyib yuvish uchun kirib ketdi.
.
.
.
Boʻlgan zoʻravonlik va tajavuzdan soʻng Ella ruhsiz tanada yashayotgandek boʻlib qoldi. Jungkook bundan soʻng yana bir necha marotaba unga tajavuz qildi. Endi Ella ortiq yashashni istamasdi. Avvalari hech boʻlmasa hayollarida, orzularida bu zindon band etilgan uyidan ketib baxtli hayot qurib yashash haqida oʻyardi.
Ammo Jungkook uni ham tortib olgach u oʻz joniga qasd qilish haqida oʻylab yashay boshladi.
.
.
Ella Pov:..
O‘sha tun… men uchun tun... tun emas haqiqiy doʻzax edi...
Bu ichimdagi oxirgi yorug‘likni o‘chgan kun edi.
Tanam hali tirik bo‘lsa ham, ruhim allaqachon mendan chiqib ketgandek nazarimda.
Har nafas olish - majburiyat.
Har uyg‘onish - jazo, boʻlib qolgandi.
Uyning pastki qismi… yerto‘la. Hech kim tushmaydigan, sovuq, nam, hid bosgan joy.
Bu joy meni qo‘rqitmasdi. Chunki qo‘rquv allaqachon ichimda yashardi.
Zinalardan pastga tushayotganimda, oyoqlarim og‘rirdi, lekin yuragim jim-jitligi, asl ogʻriq shu edi.
Qiziqi… o‘lishga qaror qilgan odam yuragi bilan emas, bo‘shliq bilan yurarkan.
Yerto‘la eshigini yopdim.
Atrof jimjit.
Faqat tomchilayotgan suvning ovozi.
Men yuqorida nima bo‘layotganini eshitishni xohlamadim.
Men hech narsani eshitishni xohlamadim.
Bu uyda hamma narsa bor edi. Hatto o‘lish uchun kerakli narsa ham.
Qo‘llarim titrardi, bu qo‘rquvdanmas!
Bu tananing oxirgi noroziligi edi.
Men biroz qalin boylanishi onson boʻlgan arqonni olib, dor tayyorladim. Uni Ustunga mahkamlab, koʻzlarimni yumdim.
- Shu bilan tugaydi...
Shunday deb o‘ylardim.
Og‘riq tugaydi.
Xotiralar tugaydi.
Men ham tugayman.
Qoʻlim bilan oʻz boʻynimga sirtmoq idim. Hukim muqarrar nazdimda.
Stul oyoqlarimni uchidan uzildi… uzoqdan kimningdir ovozi eshitildi.
Avval tushdek tuyuldi.
Keyin esa shoshqin qadamlar.
- Ella!!!
Bu ovoz…
Uning ovozi emas edi.
Ko‘zlarim ochilib-yopilib ketdi. Nafasim bo‘g‘ildi. Tanam havoni yuta olmayotgandek edi.
Bir qo‘l meni quchib oldi. Ikkinchi qo‘l bilan nimadir yechishga urinishdi.
- Yo‘q… yo‘q… iltimos, qarab tur…
Bu Mayckel edi.
Jungkookning yordamchisi.
Uning qo‘llari titrardi. Ovozi ham.
Men hushimni yo‘qotishdan oldin, faqat bitta narsani his qildim:..
Meni o‘limdan tortib olishayotganini.
.
.
Author Pov:..
Mayckel Ellani yerto‘ladan olib chiqqanida, u allaqachon hushsiz edi.
Yuzlari oqarib ketgan, lablari ko‘kargan, tanasi sovuq.
U shovqin ko‘tarmadi. Bilardi bu uyda shovqin jazoga teng.
Yuqoriga chiqqan zahoti esa…
Jungkook bilan ko‘zlari to‘qnashdi.
Jungkook sovuq ohangda, u allaqachon gʻazabda edi.
Mayckel javob bermadi.
Faqat Ellani mahkamroq ushladi.
Bu sukut Jungkookni aqldan ozdira boshladi.
Uning ichida bir narsa uzildi.
Bu safar g‘azab Ella sababli emasdi.
Bu safar u yo‘qotishdan qo‘rqdi.
U buni hech qachon tan olmaydi.
Lekin Ellaning o‘lishi uning
"Jazosi ” tugashi degani edi.
Va u jazoni tugatishni xohlamasdi.
.
.
Ella Pov:...
Ko‘zlarimni ochganimda…
oq shift. Begona hid. Jimlik meni oʻrab olgandi.
Men tirik edim.
Bu eng og‘ir haqiqat edi.
Ichimda na yig‘i bor edi, na qichqiriq.
Faqat bitta savol aylanardi:
-Nega hatto o‘lishimga ham ruxsat berishmadi?
Men tushundim…
Bu uyda tirik qolish najot emas.
Bu yana bir jazoning boshlanishi edi.
Va men bilardim, agar bir kun yana imkon bo‘lsa…
men yana... oʻzimni oʻldirishga urinaman.
Chunki ba’zan o‘lim qo‘rquv emas, o‘lim - yagona umid bo‘lib qoladi.
Shundan soʻng men deyarli 3 haftaga yaqin na Jungkookni, na Mayckelni koʻrdim.
Baxtga qarshi bu uyda men bilan gaplashish taqiqlangan. Shu sababli kimdandir, nimadir soʻrashga botina olmadim.
Kunlarim esa yana bogʻda Hyacinth gullarining mavsumiy parvarishlash bilan oʻtardi...
Jungkook qaytishi esa shu darajada ajablanarli boʻldi-ki, men bunday holatni shu vaqtgacha ming marotaba oʻylab ham, tush koʻrib ham aqlimga sigʻdira olmasdim....