𝙀𝙑𝙀𝙍𝙈𝙊𝙍𝙀

Ertalab.

Quyoshning iliq nurlari palata derazasidan ichkariga tushardi.

Luveria asta ko'zlarini ochdi.

Karavot yonidagi stulda Taehyung o'tirgancha uxlab qolgan edi. Uning qo'li hali ham Luverianing qo'li ustida turardi.

Luveria sekin jilmaydi.

Xuddi shu payt eshik taqilladi.

— Kirsam bo'ladimi?

Ichkariga hamshira kirib keldi.

— Xayrli tong.

— Xayrli tong, — dedi Luveria.

Hamshira uning tomir urishi va qon bosimini tekshirib bo'lgach, tabassum qildi.

— Sizni xursand qiladigan xabarim bor.

Luveria qiziqib qaradi.

— Bugun javob beramiz. Uyga ketishingiz mumkin.

Luverianing yuzida tabassum paydo bo'ldi.

— Rostdanmi?

— Ha. Ahvolingiz ancha yaxshi.

Shu payt Taehyung ham uyg'onib ketdi.

— Nima bo'ldi?

Hamshira unga qarab dedi:

— Bugun javob beramiz.

Taehyung yengil nafas oldi.

— Rahmat.

Hamshira davom etdi:

— Lekin bir nechta qoidalarga amal qilishingiz kerak.

Luveria diqqat bilan tingladi.

— Bir necha hafta davomida o'zingizni ehtiyot qiling. Og'ir buyum ko'tarmang.

— Xo'p.

— Iloji boricha ko'p yurmang. Agar uzoqroq yurishingiz kerak bo'lsa, yoningizda sizga yordam beradigan odam bo'lsin.

Taehyung darhol javob berdi.

— Men yordam beraman.

Hamshira kulimsiradi.

— Juda yaxshi. Birinchi kunlarda zinadan chiqish yoki uzoq masofaga piyoda yurishdan ham saqlaning.

— Tushundim, — dedi Luveria.

— Agar og'riq kuchaysa yoki o'zingizni yomon his qilsangiz, darhol shifoxonaga murojaat qiling.

Luveria bosh irg'adi.

— Rahmat.

Hamshira hujjatlarni stol ustiga qo'yib chiqib ketdi.

Palatada faqat Taehyung va Luveria qoldi.

Taehyung unga qarab yengil kuldi.

— Demak, bugun seni uyga olib ketaman.

Luveria ham kulimsiradi.

— Men o'zim yura olaman.

Taehyung boshini chayqadi.

— Doktorning gapini eshitding-ku. Endi sen o'zingni qiynamaysan.

Luveria indamay unga qaradi.

Taehyung esa jiddiy ohangda qo'shib qo'ydi:

— Men yoningda ekanman, seni yolg'iz yurishga qo'ymayman.

Oradan ikki kun o'tdi.

Luveria shifokor aytganidek uyda dam olayotgandi.

Eshik qo'ng'irog'i chalindi.

"Ding-dong."

— Kim ekan?

U sekin eshik tomon yurib, uni ochdi.

Eshik oldida taxminan qirq yoshlardagi ayol turardi. Yonida esa jingalak sochli, katta ko'zli kichkina bola onasining qo'lidan mahkam ushlab olgandi.

Luveria ayolni ko'rib bir zum qotib qoldi.

— ...Ona?

Ayolning ko'zlari namlandi.

— Salom, qizim.

Oralarida noqulay sukunat cho'kdi.

Luveria sekin chetga chiqdi.

— Ichkariga kiring.

Ayol kichkina bola bilan uyga kirdi.

Bola qiziqib atrofga qarardi.

— Voy... opa, uyingiz juda chiroyli ekan.

Luveria unga mayin tabassum qildi.

— Rahmat.

Ayol divanga o'tirdi.

— Luveria... Bilaman, meni ko'rishni xohlamasang ham haqing bor.

Luveria indamadi.

— Lekin sendan bitta iltimos bilan keldim.

— Qanaqa iltimos?

Ayol yonidagi bolaga mehr bilan qaradi.

— Bu ukang.

Luveria bolaning yuziga diqqat bilan qaradi.

Uning ko'zlari onasinikiga juda o'xshardi.

— Ismi Minjun.

Kichkina bola kulib qo'lini silkitdi.

— Salom, opa!

Luveria ham sekin bosh irg'adi.

— Salom.

Onasi chuqur xo'rsindi.

— Ishim sababli o'n kunga boshqa shaharga ketishim kerak.

— ...

— Iltimos... Shu vaqt ichida Minjunga qarab tursang bo'ladimi?

Luveria hayrat bilan unga qaradi.

— Menmi?

— Ha.

— Ammo...

— Bilaman, sendan bunday narsani so'rashga haqqim yo'q.

Ayolning ovozi titradi.

— Men seni bolalar uyiga tashlab ketganimni oqlamayman. O'sha qarorim uchun har kuni afsuslanaman.

Luveria ko'zlarini yerga qadadi.

Ayol davom etdi:

— Lekin hozir mendan boshqa yordam so'raydigan odam yo'q.

Shu payt Minjun sekin Luverianing oldiga keldi.

U kichkina qo'llari bilan Luverianing barmoqlaridan ushladi.

— Opa...

— Men yaxshi bola bo'laman.

— Sizni umuman bezovta qilmayman.

Luverianing yuragi bir zum yumshab ketdi.

U bolaning beg'ubor ko'zlariga qaradi.

So'ng onasiga yuzlandi.

— Mayli...

— O'n kun qarab turaman.

Onasining ko'zlariga yosh keldi.

— Rahmat... Katta rahmat, qizim.

Luveria hech narsa demadi.

Uning nigohi esa yonida quvonchdan kulib turgan to'rt yoshli ukasida edi.

Onasi ketishga tayyorgarlik ko'rayotganda, Luveria indamay deraza oldiga borib turdi.

Minjun esa mehmonxonada o'yinchoq mashinasini polga yurgizib o'ynardi.

Luveria chuqur xo'rsindi.

— Qanday qilib unga qarayman?..

U sekin o'zining hali to'liq tuzalmagan joyiga qo'lini tekkizdi.

Harakat qilganda hamon og'riq sezilardi.

— Shifokor ko'p yurma, og'ir narsa ko'tarma degandi...

U kichkina ukasiga qaradi.

— U endi to'rt yoshda. Ovqatini tayyorlash, kiyintirish, sayr qildirish... Bularning hammasini qanday qilaman?

Bir zum xayoliga Taehyung keldi.

— Tae yordam bera olarmidi?..

Luveria darrov boshini chayqadi.

— Yo'q...

— Bo'lmaydi.

— Unga allaqachon juda ko'p muammo yukladim. Meni himoya qildi, shifoxonada yonimda qoldi... Endi yana yordam so'rasam, uyalib ketaman.

U telefonini qo'liga oldi.

Taehyungning ismi ekranda ko'rinardi.

Barmog'i qo'ng'iroq tugmasi ustiga bordi.

Ammo bir necha soniyadan keyin telefonni yana stol ustiga qo'ydi.

— Yo'q, Luveria... Bu safar o'zing uddalashing kerak.

Shu payt kichkina Minjun uning oldiga yugurib keldi-da, oyog'ini quchoqlab oldi.

— Opa...

— Men siz bilan qolganimdan xursandman.

Luveria uning sochlarini mayin siladi.

Yuzida tabassum paydo bo'lgan bo'lsa-da, yuragida bitta savol aylanardi.

— Rostdan ham buni yolg'iz uddalay olamanmi?..

Oradan yarim soat o'tdi.

Luverianing onasi chamadonini oldi.

U Minjunning oldiga cho'kkalab o'tirdi.

— Onajon, opangning gapiga quloq solasanmi?

Minjun boshini tez-tez qimirlatdi.

— Solaman!

— Yaxshi bola bo'lasanmi?

— Ha!

Ayol uning peshonasidan o'pdi, so'ng Luveriaga yuzlandi.

— Yana bir bor rahmat.

Luveria shunchaki bosh irg'adi.

Eshik yopildi.

Uy ichida sukunat cho'kdi.

Endi uyda faqat Luveria va Minjun qolishgandi.

Minjun atrofga qiziqib qaradi.

— Opa...

— Ha?

— Qornim ochdi.

Luveria kulimsiradi.

— Nima yeging keladi?

— Ramyon!

— Ramyonmi?

— Ha!

Luveria oshxonaga kirib, shkaflarni ochdi.

Yaxshiyamki, bir nechta ramyon bor ekan.

U ehtiyotkorlik bilan suv qo'ydi.

Ammo qaynayotgan qozonni ko'tarmoqchi bo'lganida, jarohati sanchib og'ridi.

— Ah...

U beixtiyor qo'lini qorniga qo'ydi.

Minjun yugurib keldi.

— Opa, og'riyaptimi?

Luveria darrov tabassum qilishga urindi.

— Yo'q, hechqisi yo'q.

— Rostdanmi?

— Ha.

Shu payt eshik qo'ng'irog'i chalindi.

Ding-dong.

Luveria hayron bo'ldi.

— Kim ekan?

U sekin borib eshikni ochdi.

Eshik oldida Taehyung turardi.

Bir qo'lida mevalar solingan paket, ikkinchi qo'lida esa dorilar bor edi.

— Salom.

Luveria hayratdan ko'zlarini kattalashtirdi.

— Tae?.. Sen bu yerda nima qilyapsan?

Taehyung yengil kulimsiradi.

— Shunchaki ahvolingni ko'rgani keldim.

Shu payt Minjun Luverianing orqasidan mo'raladi.

Taehyung kichkina bolaga qarab hayron bo'ldi.

— Bu... kim?

Luveria biroz noqulay tortdi.

— Bu... ukam.

Taehyung hayrat bilan Minjunga qaradi.

— Ukang bormi?

— Ha. Ismi Minjun. To'rt yoshda.

Minjun Taehyungga qiziqib tikildi.

— Aka, siz opamning yigiti bo'lasizmi?

Luveria darrov:

— Minjun!

deb uyalib yubordi.

Taehyung esa kulimsiradi.

— Ha... shunday desa ham bo'ladi.

Minjunning ko'zlari chaqnab ketdi.

— Voy! Mening opamning yigiti bor ekan!

U Taehyungning oldiga yugurib bordi.

— Men Minjunman!

Taehyung cho'kkalab, u bilan ko'rishdi.

— Men Taehyung.

— Siz mashina haydaysizmi?

— Ha.

— Voy! Meni ham aylantirasizmi?

Taehyung kulib yubordi.

— Opang ruxsat bersa, albatta.

Luveria ham beixtiyor kulimsiradi.

Taehyung uy ichiga kirarkan, oshxonadan kelayotgan ramyon hidini sezdi.

— Ovqat qilayotganmiding?

— Ha... Minjun och qolibdi.

Taehyungning nigohi qozonga, keyin esa Luveriaga tushdi.

— Shifokor senga og'ir narsa ko'tarma degan edi.

Luveria indamay qoldi.

— O'zim qilaman deb o'ylagandim.

Taehyung yengil xo'rsindi.

— Sen hali tuzalmagansan.

U yenglarini shimardi.

— Qani, chetga o'tir.

— Yo'q, o'zim...

— Luveria.

Taehyung bu safar jiddiy ohangda gapirdi.

— Bir marta bo'lsa ham mening gapimni eshit.

Luveria uning ko'zlariga qaradi-da, oxiri taslim bo'ldi.

— Mayli...

Taehyung tabassum qildi.

— Mana endi yaxshi.

U ramyonni tayyorlay boshladi.

Minjun esa Luverianing yoniga kelib sekin pichirladi:

— Opa...

— Ha?

— Menga bu aka juda yoqdi.

Luveria kulgisini zo'rg'a yashirdi.

— Nega?

Minjun jiddiy yuz bilan javob berdi:

— Chunki u sizni kuldiryapti.

Bir necha daqiqadan so'ng ramyon tayyor bo'ldi.

Taehyung uchta kosaga ovqat suzib, stolga qo'ydi.

— Tayyor.

Minjun darrov stulga o'tirdi.

— Voy! Juda mazali hid kelyapti!

Taehyung kulib uning boshini siladi.

— Avval "yoqimli ishtaha" de.

— Yoqimli ishtaha!

Uchalasi ovqatlana boshlashdi.

Minjun bir qoshiq yeboq ko'zlarini katta ochdi.

— Aka, siz juda zo'r ovqat pishirar ekansiz!

— Rahmat.

— Endi har kuni biznikiga kelasizmi?

Luveria suv ichayotgan edi. Bu gapni eshitib, deyarli yo'talib yubordi.

— Minjun...

Kichkina bola hech narsani sezmay davom etdi.

— Opa yolg'iz qolsa tez charchab qoladi.

Taehyungning tabassumi asta yo'qoldi.

— Charchaydimi?

Minjun bosh irg'adi.

— Ha. Hozir ham qozonni ko'tarayotganda "ah" dedi.

Luveria darrov ukasiga qaradi.

— Minjun...

— Men rostini aytdim-ku.

Taehyung indamay Luveriaga qaradi.

— Demak, og'riyotganini mendan yashirding.

Luveria ko'zlarini olib qochdi.

— Unchalik emas edi.

— Shunday bo'lsa ham, o'zingni qiynashing kerak emas.

Palatada emas, endi o'z uyida ham Taehyungning xavotirli nigohidan qochish qiyin edi.

Ovqat tugagach, Taehyung idishlarni yig'ishtira boshladi.

— Yo'q, men yuvaman, — dedi Luveria.

— Sen o'tir.

— Ammo...

— Men qilaman.

Luveria indamay qoldi.

Minjun esa sekin opasining qulog'iga pichirladi:

— Opa...

— Nima?

— Shu akani qo'yib yubormaylik.

— Nega?

— Chunki u kelganidan beri siz bir necha marta kuldingiz.

Luveria ukasiga qarab kulib yubordi.

O'sha paytda oshxonadan chiqayotgan Taehyung ularning kulayotganini ko'rib, o'zi ham beixtiyor jilmaydi.

Uy ichida uzoq vaqtdan beri ilk bor iliq va xotirjam muhit hukm surayotgandi.

Kech kirib qolgandi.

Taehyung soatiga qaradi.

— Men asta-sekin ketay.

Minjun darrov boshini ko'tardi.

— Yo'q!

Taehyung kulib qo'ydi.

— Nega?

— Ketmang.

Minjun yugurib kelib Taehyungning oyog'ini quchoqlab oldi.

— Yana ozroq qoling.

Taehyung Luveriaga qaradi.

Luveria yelka qisdi.

— Menimcha, u sizni qo'yib yubormaydi.

Taehyung cho'kkalab Minjunning ko'ziga qaradi.

— Men ertaga yana kelaman.

— Rostdanmi?

— Ha. Senga yolg'on gapirmayman.

Minjun barmog'ini uzatdi.

— Unda va'da.

Taehyung kulib, kichkina barmog'ini uning barmog'iga tekkizdi.

— Va'da.

Shundan keyingina Minjun uni qo'yib yubordi.

Taehyung eshik oldiga kelganda Luveria ham kuzatib chiqdi.

— Tae...

— Ha?

— Bugun uchun rahmat.

— Rahmat aytishing shart emas.

— Baribir.

Taehyung bir muddat jim turdi.

— Luveria, bir narsani so'rasam maylimi?

— Albatta.

— O'n kun davomida ukangga yolg'iz qaramoqchimisan?

Luveria boshini egdi.

— Boshqa ilojim yo'q.

— Bor.

Luveria hayron bo'lib unga qaradi.

Taehyung xotirjam ohangda davom etdi:

— Men yordam beraman.

— Yo'q, kerak emas.

— Nega?

— Chunki seni yana bezovta qilishni xohlamayman.

Taehyung yengil kulimsiradi.

— Luveria, men bu uyga o'zim keldim. Sen meni majburlamading.

Luveria indamadi.

— Bundan tashqari, Minjun menga yoqib qoldi.

Shu payt ichkaridan kichkina ovoz eshitildi:

— Akaaa!

Ikkalasi ham kulib yuborishdi.

Taehyung yana Luveriaga qaradi.

— Ertaga darsdan keyin kelaman. Minjun bilan qolaman, sen esa dam olasan.

— Ammo...

— Bu safar rad javobini qabul qilmayman.

Luveria bir necha soniya unga tikilib turdi.

So'ng asta kulimsiradi.

— Mayli... rahmat.

Taehyung ham kuldi.

— Ertaga ko'rishamiz.

U mashinasiga o'tirib ketarkan, Luveria uzoq vaqt uning ortidan qarab qoldi.

Negadir, Taehyung ketganidan keyin uy yana biroz bo'shab qolgandek tuyuldi.