𝐶𝑜𝑣𝑒𝑟𝑡 𝑆𝑖𝑛 || 𝑌𝑎𝑠ℎ𝑖𝑟𝑖𝑛 𝑔𝑢𝑛𝑜ℎ
Quyoshning ilk nurlari parda orasidan xonaga tushardi.
Kechagi yomg‘irdan keyin havo musaffo edi.
Qushlarning sayrashi uy ichidagi sukunatni asta buzardi.
Luveriya ko‘zlarini sekin ochdi.
Birinchi bo‘lib kechasi ko‘rgan tushi yodiga tushdi.
Taehyung hali ham uxlab yotardi.
Bir qo‘li hamon uning belida edi.
— Rostdan ham shu yerda ekansiz...
Kechagi qo‘rquv asta-sekin yo‘qolib borardi.
Shu payt Taehyung ko‘zlarini ochdi.
U Luveriyaning uyg‘onganini ko‘rib, mayin ovozda so‘radi:
Luveriya biroz ikkilanib bosh irg‘adi.
Taehyung uning yuziga qarab turdi.
— Chunki uyg‘onganimda sizni yonimda ko‘rdim.
Taehyung yengil tabassum qildi.
— Rose nonushta tayyorlashga urinibdi.
— Oshxonadan juda g‘alati hid kelyapti!
— Lekin Taehyung kechagi voqeani takrorlamasin deb, men oshxonaga yuguryapman!
Taehyung kulimsirab karavotdan turdi.
— Oshxonani qutqarish kerak shekilli.
Luveriya kulgancha unga qaradi.
— Umid qilamanki, bu safar hech kim qo‘lini kuydirib olmaydi.
Pastki qavatdan esa Rose va Jhopning kulgili tortishuvi eshitilib turardi.
Bu uy endi kulgi va oddiy hayotning mayda sarguzashtlariga to‘la edi.
Taehyung va Luveriya pastga tushishdi.
Oshxona ichidan kulgi eshitilib turardi.
Jhope qo‘lida fartukni ushlab, Rosega norozi qarab turardi.
— Rose, tuxumni bunday sindirishmaydi.
— Harakat qilyapsan, lekin tuxumning yarmi stolga tushyapti.
Xuddi shu payt Taehyung va Luveriya oshxonaga kirishdi.
— Men bugun oshpazman deb o‘ylagandim.
— Men nonushta tayyorlab, hammaga rahmat aytmoqchi edim.
— Ha, lekin oshxonani ham saqlab qolish kerak.
Bir necha daqiqadan so‘ng nonushta tayyor bo‘ldi.
To‘rtovlari stol atrofida o‘tirishdi.
Rose hammaning likopchasiga ovqat suzib berdi.
Luveriya bir luqma yeb, ko‘zlari chaqnadi.
— Men kutganimdan ancha yaxshi chiqibdi.
Taehyung esa indamay ovqatlanardi.
Rose biroz xavotir bilan unga qaradi.
— Sizdan bundan ortiq maqtov kutib bo‘lmaydi, shekilli.
Shu payt xizmatchilardan biri mehmonxonaga kirib keldi.
Jhope va Taehyung bir-biriga qarashdi.
Urush tugagan bo‘lsa ham, ehtiyotkorlik odati hali yo‘qolmagandi.
Taehyung sekin o‘rnidan turdi.
Xizmatchi bosh irg‘ab chiqib ketdi.
Luveriya esa Taehyungga qaradi.
Taehyung xotirjam javob berdi.
— Odatlar bir kunda o‘zgarmaydi.
Lekin bu safar uning ovozida qo‘rquv emas, shunchaki ehtiyotkorlik bor edi.
Oradan bir necha daqiqa o'tdi.
— Hech qanday xavfli narsa yo‘q.
Qutini ochgach, ichidan oddiy oq konvert chiqdi.
Konvert ichida esa faqat bitta xat bor edi.
Taehyung xatni o‘qib bo‘lgach, yengil tabassum qildi.
— Biz ilgari yordam bergan bolalar bugun yangi markaz ochishibdi.
— Ular ochilish marosimiga taklif qilishyapti.
Luveriyaning ko‘zlari chaqnadi.
— Demak, bugun biror joyga chiqamiz.
— Anchadan beri birga oddiy sayr qilmagandik.
— Lekin Luveria ko‘p yurmaydi.
Luveriya darhol e'tiroz bildirdi.
— Shifokor nima deganini unutdingmi?
— Hamma birlashib menga qarshi chiqyapti.
— Menimcha, Taehyungning "himoya guruhi"ga biz ham qo‘shilib qoldik.
Luveriya qo‘llarini osmonga ko‘tardi.
— Endi mening tarafimni oladigan odam qolmabdi.
— Chunki sen biz uchun muhimsan.
Keyin boshini egib, mayin tabassum qildi.
Taehyung unga qarab kulimsiradi.
— Taehyung, endi sening ustingdan kulishga navbat keldi.
Uy ichida yana kulgi yangradi.
Bu safar hech kim shoshilmasdi.
Oldinda ularni xavf emas, oddiy va baxtli kun kutayotgandi.
Bir soatdan keyin to‘rtovlari yo‘lga chiqishga tayyor edi.
Luveriya zinadan sekin tushayotgan edi.
Taehyung esa odatdagidek uning yonidan bir qadam ham uzoqlashmasdi.
— Men zinadan tushishni ham unutganim yo‘q.
Taehyung xotirjam javob berdi.
Jhope mashina kalitini aylantirib kuldi.
— Menimcha, Taehyung bugundan boshlab shaxsiy qo‘riqchiga aylangan.
— Men ham shunday o‘ylayapman.
Luveriya kulib boshini chayqadi.
— Sizlar ikkalangiz birlashib olibsizlar.
— Meni hech kim himoya qilmayapti.
— Seni himoya qiladigan bitta odamning o‘zi yetadi.
Taehyung esa indamay mashinaning old eshigini ochib berdi.
Luveriya o‘tirgach, xavfsizlik kamarini taqdi.
Taehyung odatdagidek uning kamarini yana bir bor tekshirdi.
Rose bu holatni ko‘rib kulimsiradi.
— Taehyung buni hech qachon tan olmaydi.
— Lekin Luveriya haqida gap ketsa, u butunlay boshqa odamga aylanadi.
Mashina shahar ko‘chalari bo‘ylab harakatlana boshladi.
Derazadan quyosh nuri ichkariga tushardi.
Luveriya boshini o‘girib tashqariga qaradi.
— Anchadan beri shunchaki sayr qilmagandim.
Taehyung ham tashqariga qarab dedi:
— Endi buning uchun vaqtimiz ko‘p.
Mashina davom etar ekan, ichkarida hech kim shoshilmasdi.
Ular nihoyat kelajakka qarab yo‘l olayotgandi.
Oradan bir oy o'tdi.
Vaqt asta-sekin hamma yaralarni bitira boshladi.
Uy avvalgidan ancha sokin edi.
Endi tonglar vahima bilan emas, kulgi va choy hidi bilan boshlanardi.
Luveriya ham deyarli butunlay sog‘aygandi.
Faqat qornidagi jarohatning izi o‘sha og‘ir kunlarni eslatib turardi.
Bu tong ham boshqalardan farq qilmasdi.
Quyosh nuri katta derazalardan ichkariga tushib, mehmonxonani yoritar edi.
Luveriya zinadan tushib kelar ekan, xizmatchilar unga kulib salom berishdi.
U oshxonaga kirib, o‘zi uchun qahva tayyorlamoqchi bo‘ldi.
Shu payt ortidan tanish ovoz eshitildi.
Taehyung eshikka suyanib, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib turardi.
— Men shunchaki qahva tayyorlayapman.
— Buni ham xizmatchilar qilsinmi?
Taehyung yaqinlashib, uning qo‘lidan qahva idishini oldi.
— Hali ham meni bemordek ko‘rasiz.
Taehyung unga qarab kulimsiradi.
— Chunki sen o‘zingni ehtiyot qilolmaysan.
Aynan shu payt Jhope oshxonaga kirib keldi.
Taehyung xotirjam javob berdi:
— Men shunchaki qahva tayyorlayapman.
— Qahvani sen emas, Luveriya tayyorlamoqchi edi.
— Sen esa yana qutqaruvchi bo‘lib qolding.
Shu payt Rose ham ichkariga kirib, to‘rtoviga bir qarab kuldi.
— Menimcha, bu uyning eng o‘zgarmaydigan odami Taehyung.
— Chunki oradan bir oy o‘tdi...
— Lekin siz hali ham Luveriyadan ko‘zingizni uzmaysiz.
Bir lahzaga oshxonada sukunat cho‘kdi.
Taehyung esa mutlaqo xotirjam holda dedi:
— Buni o‘zgartirish niyatim ham yo‘q.
Luveriyaning yuzlari qizarib ketdi.
Oshxonani yana samimiy kulgi egalladi.
Oradan bir oy o‘tgan bo‘lsa ham, ularning hayotidagi eng qimmatli narsa o‘zgarmagandi — ular endi bir-birini yolg‘iz qoldirmasdi.