𝙀𝙑𝙀𝙍𝙈𝙊𝙍𝙀

Ertasi kuni.

Taehyung odatdagidek darsdan so'ng Luverianing uyiga keldi.

Ammo bu safar eshikni Luveria emas, Minjun ochdi.

— Aka!

U quvonib Taehyungni quchoqlab oldi.

Taehyung kulib uning sochlarini siladi.

— Salom, chempion.

— Tezroq kiring!

Uy ichiga kirishi bilan Taehyung g'alati jimlikni sezdi.

— Luveria qani?

Minjunning tabassumi asta yo'qoldi.

— Opa uxlayapti...

— Nega?

— Bilmayman. Hozirgina dori ichib, boshim aylanyapti deb xonasiga kirib ketdi.

Taehyungning chehrasi jiddiylashdi.

U sekin Luverianing xonasi eshigini taqillatdi.

— Luveria?

Javob bo'lmadi.

U eshikni sekin ochdi.

Luveria karavotda yotardi. Yuzi odatdagidan oqarib ketgan, nafasi ham biroz tez edi.

— Luveria...

Qiz sekin ko'zlarini ochdi.

— Tae... kelibsanmi...

Taehyung uning peshonasiga qo'lini qo'ydi.

— Isitmang chiqibdi.

— Hechqisi yo'q... biroz dam olsam o'tib ketadi.

— Yo'q, bu "hechqisi yo'q" emas.

Shu payt Minjun ham xonaga mo'raladi.

— Opa kasal bo'lib qoldimi?

Taehyung unga muloyim ovozda javob berdi.

— Biroz tobi yo'q. Xavotir olma.

Minjun sekin opasining yoniga kelib, uning qo'lidan ushladi.

— Opa... tezroq tuzalib keting.

Luveria ukasining qo'lini mayin siqdi.

— Albatta.

Taehyung telefonini olib, shifokorga qo'ng'iroq qildi.

Bir necha daqiqadan so'ng u Luveriaga qaradi.

— Shifokor kelib ko'radi. Jarohat tuzalyapti, lekin o'zingni juda ko'p qiynagansan.

Luveria ko'zlarini yumdi.

— Men shunchaki Minjunga qarashni xohlagandim...

Taehyung stulni karavot yoniga surib o'tirdi.

— Endi esa sen dam olasan.

— Minjunga esa ikkovimiz qaraymiz.

Minjun darrov bosh irg'adi.

— Ha! Men ham yordam beraman!

Taehyung kulib kichkina bolaga qaradi.

— Demak, bugundan boshlab biz bitta jamoamiz.

Minjun quvonch bilan qo'lini uzatdi.

— Jamoa!

Taehyung ham qo'lini uning ustiga qo'ydi.

Luveria ularni kuzatib, beixtiyor kulib yubordi.

Balki... u endi bu kurashda yolg'iz emasdi.

Shifokor Luveriani ko‘rikdan o‘tkazib bo‘lgach, dori yozib berdi.

— Xavotirga o‘rin yo‘q. Jarohat yaxshi bityapti. Faqat o‘zingizni zo‘riqtirmang va ko‘proq dam oling.

— Xo‘p, doktor.

Shifokor ketgach, Taehyung eshikni yopib qaytdi.

U Luveriaga qarab jiddiy ohangda dedi:

— Endi bir necha kun sen hech qanday uy ishini qilmaysan.

Luveria darrov e'tiroz bildirdi.

— Ammo...

— Hech qanday "ammo" yo‘q.

Minjun ham boshini qimirlatdi.

— To‘g‘ri! Men ham opamga ruxsat bermayman.

Luveria ikkalasiga qarab kuldi.

— Sizlar juda kelishib oldingiz.

Taehyung oshxonaga kirib muzlatkichni ochdi.

— Bugun kechki ovqatni men qilaman.

— Tae, rostdan ham shart emas.

— Men qaror qildim.

Minjun stulga chiqib oldi.

— Aka, men ham yordam beraman!

— Mayli, lekin pichoqni ushlamaysan.

— Xo‘p!

Bir necha daqiqadan so‘ng oshxonadan kulgi ovozlari eshitila boshladi.

— Minjun, sabzini yuvib ber.

— Bo‘ldi!

— Yo‘q, suvni bunchalik ochma.

— Voy...

Shu zahoti krandan sachragan suv Taehyungning kiyimiga tegdi.

Minjun qo‘rqib ketdi.

— Kechirasiz, aka...

Taehyung bir soniya jim turdi-da, keyin kulib yubordi.

— Hechqisi yo‘q.

Bu kulgini eshitgan Luveria xonasidan chiqib keldi.

Oshxonaga kirishi bilan kulgisini tiyolmadi.

Taehyungning ko‘ylagi ho‘l bo‘lib ketgan, Minjun esa aybdorona boshini egib turardi.

— Nima bo‘ldi sizlarga?

Taehyung yelka qisdi.

— Oshpazning yordamchisi biroz shoshilib yubordi.

Minjun sekin opasining ortiga yashirindi.

— Opa... aka mendan xafa emas-a?

Taehyung darrov javob berdi:

— Albatta yo‘q.

U Minjunning oldiga kelib cho‘kkaladi.

— Xatolar ham bo‘lib turadi. Muhimi, ehtiyot bo‘lishni o‘rganish.

Minjunning yuzida yana tabassum paydo bo‘ldi.

Luveria esa Taehyungga tikilib qoldi.

U nafaqat unga, balki kichkina ukasiga ham mehr bilan muomala qilayotganini ko‘rib, yuragida iliq tuyg‘u paydo bo‘ldi.

Ichida esa sekin pichirladi:

— Balki... u faqat rol o‘ynamayotgandir...

Kechki ovqat tayyor bo'lgach, uchalasi stol atrofiga o'tirishdi.

Minjun bir qoshiq ovqat yeboq xursand bo'lib yubordi.

— Aka, yana shunday ovqat pishirasizmi?

Taehyung kulib bosh irg'adi.

— Agar opang ruxsat bersa.

— Men ruxsat beraman!

Luveria kulib yubordi.

— Mendan oldin javob berib yubording-ku.

Ovqat tugagach, Minjunning ko'zlari asta-sekin yumila boshladi.

U bir necha marta esnadi.

— Opa... uxlagim kelyapti...

— Unda yotamiz.

Luveria o'rnidan turmoqchi bo'lganida, jarohati yana ozgina og'ridi.

Buni sezgan Taehyung darhol uning oldiga bordi.

— Sen o'tir.

— Ammo Minjunni...

— Men olib boraman.

Taehyung Minjunni ehtiyotkorlik bilan bag'riga oldi.

— Qani, chempion, yotishga boramiz.

Minjun boshini Taehyungning yelkasiga qo'ydi.

— Aka...

— Ha?

— Siz ketib qolmaysizmi?

— Sen uxlaguningcha shu yerda bo'laman.

— Va'da?

— Va'da.

Taehyung uni xonasiga olib kirib, karavotga yotqizdi.

Adyolini yopib, chiroqni xiralashtirdi.

Minjun uning qo'lidan ushlab oldi.

— Aka...

— Eshitaman.

— Menda dada yo'q...

Taehyung bir zum jim qoldi.

— Bilaman.

— Bugun siz... dadamga o'xshadingiz.

Taehyungning ko'zlarida mayin g'am paydo bo'ldi.

U Minjunning sochlarini sekin siladi.

— Endi uxla, chempion.

Minjun bir necha soniyadan so'ng uxlab qoldi.

Taehyung xonadan sekin chiqdi.

Mehmonxonaga qaytganda, Luveria deraza yonida o'tirgan edi.

— U uxladimi? — deb so'radi u.

— Ha.

Luveria jilmaydi.

— Rahmat.

Taehyung uning yonidagi divanga o'tirdi.

Uy ichida sukunat hukm surardi.

Deraza ortida esa mayin yomg'ir yog'a boshlagandi.

Taehyung tashqariga qarab sekin dedi:

— Bilasanmi... bu uyga kelganimda o'zimni g'alati xotirjam his qilaman.

Luveria unga qaradi.

— Nega?

Taehyung yengil tabassum qildi.

— Balki... bu yerda ilk marta o'zimni haqiqiy oiladek his qilayotgandirman.

Bu gapni eshitgan Luverianing yuragi yana bir marta tez urib ketdi.

Oradan yarim soat o'tgach, Taehyung ketishga tayyorlandi.

Eshik oldida Minjun yarim uyqu holatda ko'zlarini ishqalab turardi.

— Aka... ertaga ham kelasizmi?

Taehyung kulib uning boshini siladi.

— Albatta.

— Va'da?

— Va'da.

Minjun mamnun bo'lib yana xonasiga qaytdi.

Taehyung Luveriaga qaradi.

— Dorilaringni vaqtida ichishni unutma.

— Xo'p.

— Va dam ol.

— Bo'ldi, doktor janoblari, — dedi Luveria hazillashib.

Taehyung kulib yubordi.

— Yaxshi, unda ertaga ko'rishamiz.

— Xayr.

Eshik yopildi.

Uy yana jimjit bo'lib qoldi.

Luveria deraza oldiga borib, Taehyungning mashinasi uzoqlashguncha kuzatib turdi.

So'ng sekin xo'rsinib, xonasiga qaytdi.

— Nega u ketgandan keyin uy bunchalik bo'sh tuyulyapti?..

U karavotga o'tirmoqchi bo'lganida, jarohati birdan qattiq sanchib ketdi.

— Ah...

Luveria beixtiyor qo'li bilan jarohatlangan joyini ushladi.

Og'riq avvalgidan kuchliroq edi.

U asta karavotga o'tirdi.

— Shunchaki charchagandirman...

Ammo bir necha soniyadan keyin og'riq yana qaytdi.

Bu safar u chuqur nafas olib, ko'zlarini yumdi.

Shifokorning gaplari yodiga tushdi.

«"Agar og'riq kuchaysa, darhol shifoxonaga murojaat qiling."»

Luveria telefonini qo'liga oldi.

Ekranda Taehyungning ismi ko'rinib turardi.

U bir necha soniya tikilib qoldi.

— Yo'q... U endigina ketdi. Uni yana bezovta qilmayman.

Telefonni stolga qo'ydi.

Og'riqqa chidashga harakat qilib, sekin karavotga yotdi.

Ammo u bilmasdi...

Eshik tashqarisida Taehyung nimanidir unutib qolgani uchun yana qaytib kelayotgan edi.