𝐶𝑜𝑣𝑒𝑟𝑡 𝑆𝑖𝑛 || 𝑌𝑎𝑠ℎ𝑖𝑟𝑖𝑛 𝑔𝑢𝑛𝑜ℎ
Oradan yana bir necha kun o'tdi.
Nihoyat ko'chish kuni ham keldi.
Taehyung avvalroq sotib olgan yangi uy tayyor bo'lgandi.
Bu uy avvalgisidan ham kattaroq, zamonaviy va eng muhimi — xavfsiz edi.
Darvoza oldida bir nechta qo'riqchilar navbatchilik qilardi.
Mashina hovliga kirishi bilan darvoza avtomatik yopildi.
Luveriya derazadan tashqariga qarab hayratlandi.
Taehyung unga qarab mayin kulimsiradi.
Mashinadan tushishgach, Taehyung uy bo'ylab hammani aylantirdi.
Rose hayrat bilan atrofga qaradi.
— Taehyung uy olishni yaxshi ko'radi.
Taehyung esa indamay hovliga chiqdi.
Shu payt qora kiyimdagi bir necha qo'riqchi uning yoniga keldi.
Taehyung jiddiy ohangda buyruq berdi:
— Bugundan boshlab xavfsizlik kuchaytiriladi.
— Darvozada ikki baravar ko'proq qo'riqchi bo'ladi.
— Hovli va uy atrofida tunu kun navbatchilik qilasizlar.
— Kameralar har kuni tekshirilsin.
— Hech kim mening ruxsatimsiz ichkariga kirmaydi.
Qo'riqchilar bir ovozda javob berishdi:
Biroz narida turgan Luveriya buni eshitib, Taehyungning yoniga keldi.
Taehyung uning ko'zlariga qaradi.
— Men endi hech qanday tavakkal qilmayman.
Luveriya uning qo'lidan ushladi.
— Bu yerda o'zimni xavfsiz his qilyapman.
Taehyung yengil tabassum qildi.
— Men ham aynan shuni xohlagandim.
Ular yangi uyning ayvonida yonma-yon turib, bog'ga qarashdi.
Ortda qolgan og'ir kunlar endi faqat xotira edi.
Oldinda esa ularni yangi uy, yangi hayot va tinch kunlar kutardi.
Yangi uyga ko‘chib o‘tganlariga uch kun bo‘ldi.
Hamma asta-sekin yangi muhitga ko‘nikayotgandi.
Taehyung odatdagidek hovliga chiqdi.
U yangi o‘rnatilgan xavfsizlik tizimini tekshirib chiqardi.
Tun bo‘yi navbatchilik qilgan qo‘riqchilar.
Hammasini birma-bir ko‘zdan kechirdi.
— Hammasi joyidami? — dedi u qo‘riqchilar boshlig‘iga.
— Hech qanday shubhali harakat kuzatilmadi.
Shu payt Luveriya ayvonga chiqdi.
Qo‘lida ikki piyola qahva bor edi.
— Men sizni butun uy bo‘ylab qidirdim.
Taehyung unga yaqinlashib, piyolalardan birini oldi.
Luveriya hovliga qarab hayron bo‘ldi.
— Qo‘riqchilar soni yana ko‘payibdi.
Taehyung xotirjam javob berdi:
— Endi bu uy 24 soat nazorat ostida bo‘ladi.
— Men o‘zimni prezidentdek his qilyapman.
— Men uchun sening xavfsizliging shundan ham muhimroq.
Luveriya uning yelkasiga boshini qo‘ydi.
Shu payt Jhope va Rose ham ayvonga chiqishdi.
Jhope atrofga bir qarab, hazillashdi:
— Taehyung, bu yerga kirish uchun pasport ham kerak emasmi?
Taehyung jiddiy qiyofada javob berdi:
— Kerak bo‘lsa, shuni ham joriy qilaman.
Bir necha soniya hamma unga qarab turdi.
— Xo‘p, xo‘p. Men boshqa indamayman.
Yangi uy ularga nafaqat xavfsizlik, balki yana bir bor bir oila bo‘lib yashash imkonini ham bergandi.
Hatto Taehyung ham asta-sekin xavotiri kamayayotgandek tuyulardi.
Uy ichidagi barcha chiroqlar birdaniga bir soniyaga o‘chib-yondi.
Taehyungning nigohi keskin o‘zgardi.
Shu zahoti hovlidan signal ovozi yangradi.
Qo‘riqchilardan biri quloqchin orqali xabar berdi:
— Shimoliy devor yonidagi kamera ishlamay qoldi!
Taehyungning yuzi jiddiylashdi.
Ikkinchi qo‘riqchi shoshilib yugurib keldi.
— Orqa bog‘dagi ikkita kamera ham bir vaqtda o‘chib qoldi!
Jhope darhol belidagi qurolni oldi.
Rose xavotir bilan Luveriyaning qo‘lidan ushladi.
Luveriya ham yuragining tez urayotganini sezdi.
— Hech kim tashqariga chiqmaydi.
Qo‘riqchilar darhol harakatga tushishdi.
Uy ichidagi xavfsizlik eshiklari avtomatik tarzda yopildi.
Kimdir bosh eshikni taqillatdi.
Jhope sekin deraza yoniga borib tashqariga qaradi.
Bu manzara unga o'tmishni eslatdi.
Xuddi o‘sha payt uy telefonlarining hammasi bir vaqtda jiringlay boshladi.
Rose qo‘rquv bilan pichirladi:
Uning nigohi faqat o‘sha qora qutida edi.
Bir oy davom etgan tinchlik...
Bir necha soniyada yana qo‘rquvga aylangandi.
Uy ichida vahimali sukunat hukm surardi.
Telefonlarning jiringlashi birdaniga to‘xtadi.
Barcha chiroqlar yana yonib ketdi.
Ammo Taehyungning yuzi o‘zgarmadi.
Jhope bosh eshik tomon qaradi.
Taehyung qo‘riqchilarga buyruq berdi:
— Luveriya va Roseni qo‘riqlang.
Taehyung va Jhope ehtiyotkorlik bilan eshik tomon yurishdi.
Qora quti darvoza oldida turardi.
Uni olib kelgan odamdan asar ham yo‘q edi.
Go‘yo u hech qachon bu yerda bo‘lmagandek.
Qo‘riqchilar atrofni tekshirishdi.
Taehyung bir necha soniya o‘yladi.
Maxsus uskuna bilan tekshirilgach, qo‘riqchi bosh irg‘adi.
Taehyung sekin qutining qopqog‘ini ochdi.
Faqat bitta oq atirgul bor edi.
Va uning tagida kichkina konvert.
Unda faqat bitta jumla yozilgan edi:
"Sizlar urush tugadi deb o‘yladingizmi?"
Luveriya bu yozuvni o‘qib, beixtiyor Taehyungning qo‘lidan ushladi.
Taehyung xatni yana bir bor o‘qidi.
— Lekin bitta narsani aniq bilaman.
Taehyungning nigohi sovuqlashdi.
— Kim bo‘lishidan qat'i nazar...
— Bu safar oilamga yaqinlashishiga yo‘l qo‘ymayman.
Tashqarida shamol yana kuchaydi.
Darvoza ortida esa, hech kim sezmagan holda, qora mashina sekin orqaga qayrilib, qorong‘ulik bag‘rida g‘oyib bo‘ldi...
Taehyung xatni qo‘lida mahkam ushlab turardi.
Shaharning boshqa chekkasida.
Qorong‘i ombor.
Stol ustida Felixning eski surati turardi.
Uning oldida bir yigit tik turardi.
U suratni qo‘liga olib, uzoq tikildi.
Ko‘zlarida g‘azab va alam bor edi.
U suratni sekin stolga qo‘ydi.
U Felixning eng yaqin do‘sti edi.
Felix vafot etganidan keyin u g‘oyib bo‘lgandi.
Hamma uni mamlakatni tark etgan deb o‘ylardi.
Jimmy yashirincha hammasini kuzatib yurgan edi.
U stol ustidagi monitorni yoqdi.
Ekranda Taehyungning yangi uyi paydo bo‘ldi.
— Sen o‘zingni yutdim deb o‘ylayapsan.
Niqob taqqan yigit bosh irg‘adi.
— Men ularga darrov hujum qilmayman.
— Ularning ishonchini sindiraman.
Ekranda Luveriya bog‘da kulib turgan edi.
— Uni sekin-sekin olish kerak.
U stol ustidagi oq atirgulni qo‘liga oldi.
Ombor ichida sovuq kulgi yangradi.