𝙀𝙑𝙀𝙍𝙈𝙊𝙍𝙀

Qizlar asta-sekin ortlariga o'girilishdi.

Taehyung qo'lida telefoni bilan turardi. Uning nigohlari odatdagidan ham sovuqroq edi.

Yerda o'tirgan Luverianing yorilgan labi va to'zg'igan sochlarini ko'rishi bilan uning jag'i taranglashdi.

— Kim boshladi? — dedi u past, ammo jahlga to'la ovozda.

Hech kim javob bermadi.

Taehyung Luverianing oldiga kelib, cho'kkaladi.

— Tura olasanmi?

Luveria sekin bosh irg'adi.

Taehyung ehtiyotkorlik bilan uni o'rnidan turg'izdi.

— Yaxshimisan?

— Ha... unchalik emas.

Taehyung uning labidagi qonni ko'rib, bir lahza indamay qoldi.

Keyin qizlarga qaradi.

— Men sizlarni ogohlantirgandim.

Qizlardan biri jur'at topib gapirdi.

— Tae... biz faqat—

— Jim.

Qiz darrov gapini to'xtatdi.

— Biror marta ham Luveriaga tegmang degandim. Gapim tushunarsiz bo'lganmi?

Koridor atrofida to'plangan o'quvchilar ham sukut saqlab turishardi.

Taehyung Luverianing qo'lidan ushladi.

— Yur.

Ikkalasi endi ketayotganida qizlardan biri baland ovozda dedi:

— U bunga arzimaydi!

Taehyung qadamini to'xtatdi.

Sekin ortiga burildi.

— Kim mening hayotimda bo'lishini men hal qilaman. Siz emas.

Bu gapdan keyin hech kim bir og'iz ham so'z ayta olmadi.

Taehyung yana Luveriaga yuzlandi.

— Kasalxonaga boramiz.

— Kerak emas, men yaxshiman.

— Bu safar mening gapimni eshitasan.

Luveria uning jiddiy yuziga qarab, indamay bosh irg'adi.

Taehyung sumkasini olib, sekin uning yelkasiga qo'ydi.

So'ng ikkalasi maktab darvozasidan chiqib ketishdi.

Ularning ortidan esa butun maktab o'quvchilari hayrat bilan qarab qolishdi.

Endi hamma bitta narsani tushungandi...

Taehyung Luveriani hech kimga ozor berishga yo'l qo'ymasdi.

Taehyung Luveriani mashinasiga o'tqazdi. Mashina ichida uzoq vaqt sukut saqlandi.

Luveria oynadan tashqariga qarab o'tirar, yorilgan labi achishayotganini sezdirmaslikka harakat qilardi.

Taehyung esa rulni mahkam ushlab olgandi.

Bir necha daqiqadan so'ng u gap boshladi.

— Nega menga qo'ng'iroq qilmading?

— Hammasi juda tez bo'lib ketdi...

— Qarshilik ham qilmading.

Luveria yengil kulimsiradi.

— Ular besh-olti kishi edi.

Taehyung chuqur xo'rsindi.

— Baribir seni yolg'iz qoldirmasligim kerak edi.

Mashina dorixona oldida to'xtadi.

Taehyung ichkariga kirib, bir nechta dori va bog'lov vositalarini olib chiqdi.

U mashinaga qaytgach, Luveriaga qaradi.

— Menga qara.

Luveria indamay unga yuzlandi.

Taehyung paxtaga dori surtib, ehtiyotkorlik bilan uning yorilgan labiga tekkizdi.

— Achishyaptimi?

Luveria beixtiyor yuzini tirishtirdi.

— Biroz...

— Chida.

Uning harakatlari juda ehtiyotkor edi.

Dori surtib bo'lgach, Taehyung qo'lini sekin tortdi.

— Endi yaxshiroq.

Luveria unga qarab jilmaydi.

— Rahmat.

Taehyung bir necha soniya indamay qoldi.

— Luveria...

— Ha?

— Bugundan boshlab maktabda ham, maktabdan keyin ham seni yolg'iz qo'ymayman.

— Bunga hojat yo'q.

— Bor.

— Tae...

— Men senga himoya qilishga va'da berganman. Bugun esa va'damni bajara olmadim.

Luveria uning ovozidagi aybdorlikni sezdi.

— Bu sening aybing emas.

Taehyung boshini chayqadi.

— Baribir takrorlanishiga yo'l qo'ymayman.

Luveria derazadan tashqariga qaradi.

Ularning munosabati aslida yolg'on edi.

Ammo Taehyungning xavotiri... mutlaqo haqiqiy edi.

Ertasi kuni ertalab.

Luveria odatdagidek maktabga yolgʻiz kelmoqchi edi. Ammo darvoza oldida tanish qora mashinani koʻrib toʻxtadi.

Taehyung mashinadan tushib, uning oldiga keldi.

— Yaxshi uxladingmi?

— Ha... Sen-chi?

— Unchalik emas.

Luveria uning ko'zlari ostidagi yengil qora doiralarni payqadi.

— Kecha uxlamadingmi?

— Ko'p emas.

Taehyung uning labiga qaradi.

— Hali ham og'riyaptimi?

— Biroz.

— Yur.

Ikkalasi yonma-yon maktabga kirishdi.

Koridorda ularni ko'rgan o'quvchilar yana pichirlasha boshlashdi.

— Kechagi voqeani eshitdingmi?

— Taehyung o'sha qizlarni rosa koyibdi.

— Endi hech kim Luveriaga tegmasa kerak.

Ammo hamma ham shunday o'ylamayotgandi.

Dars tugagach, Taehyungni sinf rahbari chaqirib qoldi.

— Kim Taehyung, direktor sizni chaqiryapti.

Taehyung Luveriaga qaradi.

— Besh daqiqa kutib tur. Birga ketamiz.

— Mayli.

Taehyung chiqib ketishi bilan sinf eshigi sekin ochildi.

Kecha Luveriani urgan qizlardan biri ichkariga kirdi.

Uning ortidan yana ikki qiz kirib keldi.

— Demak, Taehyung yo'q ekan.

Luveria partasidan turdi.

— Sizlarga yana nima kerak?

Qiz istehzoli kuldi.

— Kecha Tae kelib qutqarib qoldi. Bugun-chi?

Luveria ularga tik qaradi.

— Men janjal qilishni xohlamayman.

— Ammo biz xohlaymiz.

Shu payt eshik oldidan sovuq ovoz eshitildi.

— Men ham xohlamayman.

Hamma bir vaqtning o'zida eshikka qaradi.

Taehyung direktor xonasiga umuman bormagandi.

U nimadir ko'ngliga g'ashlik solgani uchun qaytib kelgan edi.

Qizlarning yuzidagi ishonch bir zumda yo'qoldi.

Taehyung sekin ichkariga kirib, Luverianing yoniga bordi.

— Men seni yolg'iz qoldirmayman degandim.

U Luverianing qo'lidan ushladi.

— Endi esa bu gapni hamma yodida saqlasin.

Sinf ichida yana chuqur sukunat cho'kdi.

Taehyungning so'nggi gapi aytilishi bilan sinf jimib qoldi.

Qizlar bir-birlariga xavotir bilan qarashdi.

Taehyung esa ulardan ko'zini uzmadi.

— Hammangiz.

Hech kim joyidan qimirlamadi.

— Eshitmadinglarmi?

Uning ovozi bu safar yanada sovuqroq eshitildi.

— Direktorning oldiga boramiz.

Qizlardan biri shoshib gap boshladi.

— Tae... biz faqat—

— Menga bahona kerak emas.

U Luveriaga yuzlandi.

— Sen ham yur.

...

Bir necha daqiqadan so'ng hammasi direktor xonasida edi.

Direktor jiddiy nigoh bilan ularga qaradi.

— Nima bo'ldi?

Taehyung bir qadam oldinga chiqdi.

— Kecha ham, bugun ham Luveriaga bezorilik qilishdi.

Direktorning yuzi jiddiylashdi.

— Rostmi?

Qizlar indamay boshlarini egib turishardi.

— Javob beringlar!

Ulardan biri sekin dedi:

— Ha...

— Kecha uni urdik.

— Bugun ham qo'rqitmoqchi bo'ldik.

Direktorning sabri tugadi.

— Maktabimizda bunaqa xatti-harakatlarga o'rin yo'q!

U stol ustidagi hujjatlarni olib, qat'iy ohangda davom etdi:

— Ota-onalaringizni maktabga chaqiraman. Sizlarga intizomiy chora ko'riladi.

Qizlarning rangi oqarib ketdi.

— Iltimos, direktor...

— Kechirim so'rashga kech bo'ldi.

Taehyung butun vaqt davomida indamay turdi.

Direktor esa Luveriaga qaradi.

— Ahvoling yaxshimi?

Luveria muloyim bosh irg'adi.

— Ha, rahmat.

— Agar yana shunday holat bo'lsa, darhol menga yoki o'qituvchilarga aytasan.

— Xo'p.

Direktor ularga chiqishga ruxsat berdi.

Xonadan chiqqach, koridorda yana sukut cho'kdi.

Taehyung sekin Luveriaga qaradi.

— Endi hech kim senga tegmaydi.

Luveria uning ko'zlariga tikildi.

— Nega men uchun shuncha harakat qilyapsan?

Taehyung bir lahza jim qoldi.

— Chunki seni himoya qilishga va'da berganman...

U bu gapni aytdi, ammo ichida bitta haqiqatni yashirayotgandi.

Bu endi shunchaki va'da emas edi.

Oradan ikki hafta o'tdi.

Maktabdagi shov-shuv asta-sekin bosildi. Hech kim endi Luveriaga ochiqchasiga tegishga jur'at etmasdi.

Dars tugagach, Taehyung odatdagidek uning partasi oldiga keldi.

— Ochmisan?

Luveria bosh irg'adi.

— Biroz.

— Unda yur, oshxonaga boramiz.

Ikkalasi yonma-yon yurib oshxonaga kirishdi.

Ular o'tirishi bilan butun oshxona ularga qarab qoldi.

— Qarang, yana birga.

— Taehyung unga ovqat ham olib berarkan.

Taehyung esa bu gaplarga e'tibor bermadi.

— Shu yerda kut, — dedi u.

Bir necha daqiqadan keyin qo'lida ikkita lagan bilan qaytdi.

— Sen nimani yaxshi ko'rishingni bilmaganim uchun bir nechtasidan oldim.

Luveria kulib yubordi.

— Buncha ovqatni ikkimiz ham yeya olmaymiz.

— Qolsa, qoladi.

Ular ovqatlanayotganda Luveria bir bo'lak go'shtni olishga uzandi. Xuddi shu paytda Taehyung ham qo'l uzatdi.

Ikkalasining qo'llari bir-biriga tegib ketdi.

Luveria darrov qo'lini tortib oldi.

— Kechir.

Taehyung esa kulimsiradi.

— Sen olaver.

Luverianing yuragi negadir tezroq ura boshladi.

— Axir bu faqat rol... Nega hayajonlanyapman?

Ovqatlanib bo'lishgach, ular maktab bog'i tomon yurishdi.

To'satdan Taehyungning telefoni jiringladi.

U ekranga qaradi va tabassumi darrov yo'qoldi.

— Kim ekan? — so'radi Luveria.

— Hech kim.

Ammo uning jiddiylashgan yuzidan bu oddiy qo'ng'iroq emasligi bilinib turardi.

— Men hozir kelaman, sen shu yerda kutib tur.

Taehyung shoshilgancha uzoqlashdi.

Luveria esa uning ortidan qarab qoldi.

U hali bilmasdi...

O'sha qo'ng'iroq ikkalasining hayotini butunlay o'zgartiradigan voqealarning boshlanishi edi.

Taehyung Luveriani mashinasiga o'tqazdi. Mashina ichida uzoq vaqt sukut saqlandi.

Luveria oynadan tashqariga qarab o'tirar, yorilgan labi achishayotganini sezdirmaslikka harakat qilardi.

Taehyung esa rulni mahkam ushlab olgandi.

Bir necha daqiqadan so'ng u gap boshladi.

— Nega menga qo'ng'iroq qilmading?

— Hammasi juda tez bo'lib ketdi...

— Qarshilik ham qilmading.

Luveria yengil kulimsiradi.

— Ular besh-olti kishi edi.

Taehyung chuqur xo'rsindi.

— Baribir seni yolg'iz qoldirmasligim kerak edi.

Mashina dorixona oldida to'xtadi.

Taehyung ichkariga kirib, bir nechta dori va bog'lov vositalarini olib chiqdi.

U mashinaga qaytgach, Luveriaga qaradi.

— Menga qara.

Luveria indamay unga yuzlandi.

Taehyung paxtaga dori surtib, ehtiyotkorlik bilan uning yorilgan labiga tekkizdi.

— Achishyaptimi?

Luveria beixtiyor yuzini tirishtirdi.

— Biroz...

— Chida.

Uning harakatlari juda ehtiyotkor edi.

Dori surtib bo'lgach, Taehyung qo'lini sekin tortdi.

— Endi yaxshiroq.

Luveria unga qarab jilmaydi.

— Rahmat.

Taehyung bir necha soniya indamay qoldi.

— Luveria...

— Ha?

— Bugundan boshlab maktabda ham, maktabdan keyin ham seni yolg'iz qo'ymayman.

— Bunga hojat yo'q.

— Bor.

— Tae...

— Men senga himoya qilishga va'da berganman. Bugun esa va'damni bajara olmadim.

Luveria uning ovozidagi aybdorlikni sezdi.

— Bu sening aybing emas.

Taehyung boshini chayqadi.

— Baribir takrorlanishiga yo'l qo'ymayman.

Luveria derazadan tashqariga qaradi.

Ularning munosabati aslida yolg'on edi.

Ammo Taehyungning xavotiri... mutlaqo haqiqiy edi.

Oradan ikki hafta o'tdi.

Maktabdagi shov-shuv asta-sekin bosildi. Hech kim endi Luveriaga ochiqchasiga tegishga jur'at etmasdi.

Dars tugagach, Taehyung odatdagidek uning partasi oldiga keldi.

— Ochmisan?

Luveria bosh irg'adi.

— Biroz.

— Unda yur, oshxonaga boramiz.

Ikkalasi yonma-yon yurib oshxonaga kirishdi.

Ular o'tirishi bilan butun oshxona ularga qarab qoldi.

— Qarang, yana birga.

— Taehyung unga ovqat ham olib berarkan.

Taehyung esa bu gaplarga e'tibor bermadi.

— Shu yerda kut, — dedi u.

Bir necha daqiqadan keyin qo'lida ikkita lagan bilan qaytdi.

— Sen nimani yaxshi ko'rishingni bilmaganim uchun bir nechtasidan oldim.

Luveria kulib yubordi.

— Buncha ovqatni ikkimiz ham yeya olmaymiz.

— Qolsa, qoladi.

Ular ovqatlanayotganda Luveria bir bo'lak go'shtni olishga uzandi. Xuddi shu paytda Taehyung ham qo'l uzatdi.

Ikkalasining qo'llari bir-biriga tegib ketdi.

Luveria darrov qo'lini tortib oldi.

— Kechir.

Taehyung esa kulimsiradi.

— Sen olaver.

Luverianing yuragi negadir tezroq ura boshladi.

— Axir bu faqat rol... Nega hayajonlanyapman?

Ovqatlanib bo'lishgach, ular maktab bog'i tomon yurishdi.

To'satdan Taehyungning telefoni jiringladi.

U ekranga qaradi va tabassumi darrov yo'qoldi.

— Kim ekan? — so'radi Luveria.

— Hech kim.

Ammo uning jiddiylashgan yuzidan bu oddiy qo'ng'iroq emasligi bilinib turardi.

— Men hozir kelaman, sen shu yerda kutib tur.

Taehyung shoshilgancha uzoqlashdi.

Luveria esa uning ortidan qarab qoldi.

U hali bilmasdi...

O'sha qo'ng'iroq ikkalasining hayotini butunlay o'zgartiradigan voqealarning boshlanishi edi.

Ertasi kuni ertalab.

Luveria sinfga kirganida Taehyung hali kelmagandi.

U joyiga o'tirib kitobini ochgan edi, yonidagi qizlardan ikkitasi pichirlasha boshladi.

— Kecha yana Taehyung bilan ketibdi.

— Ha, ularni deyarli har kuni birga ko'rishyapti.

Luveria bu gaplarga e'tibor bermaslikka harakat qildi.

Oradan bir necha daqiqa o'tib, sinf eshigi ochildi.

Taehyung ichkariga kirdi.

— Tae!

Bir nechta qizlar darrov uning yoniga yugurishdi.

— Bugun tug'ilgan kunim, sovg'amni olib qo'ying.

— Men siz uchun shirinlik pishirdim.

Taehyung ularga odatdagidek xotirjam qaradi.

— Uzr.

U sovg'alarni ham olmadi, shirinlikni ham qabul qilmadi.

Qizlarning kayfiyati tushib ketdi.

Taehyung esa to'g'ri Luverianing yoniga bordi.

— Xayrli tong.

Luveria jilmaydi.

— Xayrli tong.

Shu payt sinfdagi bolalardan biri hazillashib dedi:

— Tae, sen o'z sevgilingdan boshqa hech kimni ko'rmay qolibsan.

Sinfdagi yigitlar kulib yuborishdi.

Taehyung esa xotirjam javob berdi:

— Shunday bo'lsa kerak.

Bu gapni eshitgan Luveria hayrat bilan unga qaradi.

— Rol uchun shunchalik ishonarli o'ynaydimi?..

Dars boshlanishiga oz qolganida o'qituvchi sinfga kirib keldi.

— Bolalar, e'lonim bor.

Hamma jim bo'ldi.

— Kelasi haftadan boshlab uch kunlik maktab sayohatiga boramiz. Xonalarni esa juftlik yoki do'stlar bilan bo'lib joylashasizlar.

Sinf bir zumda shovqin-suronga to'ldi.

Luveria esa beixtiyor Taehyungga qaradi.

Taehyung ham unga qarab, yengil kulimsiradi.

— Nazarimda, oldinda bizni qiziqarli uch kun kutyapti.

O'qituvchining e'lonidan keyin butun sinf hayajonga tushdi.

— Uch kun-a?

— Juda zo'r bo'ladi!

— Men allaqachon nima olib borishimni o'ylayapman.

Luveria esa daftariga qarab o'tirardi.

Shu payt o'qituvchi yana gap boshladi.

— Juftliklar bugunning o'zida ro'yxatdan o'tadi.

Sinfdagilar bir-birlarini chaqira boshlashdi.

— Men sen bilan!

— Yo'q, men uning bilan bo'laman!

O'qituvchi qo'lidagi ro'yxatga qarab:

— Kim Taehyung?

— Men, — dedi Taehyung.

— Sen kim bilan bir xonada bo'lasan?

Taehyung bir soniya ham o'ylamadi.

— Luveria bilan.

Sinf birdan jimib qoldi.

— NIMA?!

— Axir ular...

O'qituvchi kulib qo'ydi.

— Xonalar qizlar va o'g'il bolalar uchun alohida bo'ladi. Men faqat juftliklarni bir guruhga yozaman.

Sinf yengil kulib yubordi.

Luveria esa uyalganidan yuzini pastga soldi.

Tanaffusda u Taehyungning oldiga bordi.

— Sen nega darrov ismimni aytding?

Taehyung yelka qisdi.

— Chunki sen mening juftimsan.

— Bu faqat rol-ku.

— Bilaman.

— Unda bunchalik tabiiy gapirma.

Taehyung kulib yubordi.

— O'zim ham sezmay qolarkanman.

Luveria ham beixtiyor kulib yubordi.

Ularning kulayotganini uzoqdan kuzatib turgan qizlardan biri mushtini mahkam qisdi.

— Yetar...

Yonidagi dugonasi unga qaradi.

— Nima qilmoqchisan?

Qizning labida ayyor tabassum paydo bo'ldi.

— Sayohat boshlansin... Luveria bu maktabda qolganiga afsuslanadigan holatni o'zim yarataman.

Luveria esa bundan mutlaqo bexabar edi.

Oradan bir hafta o'tdi.

Nihoyat sayohat kuni ham yetib keldi.

Maktab hovlisida katta avtobus o'quvchilarni kutib turardi.

Hamma qo'lida sumkalari bilan hayajonlanib gaplashardi.

Luveria ham avtobus tomon yurayotgan edi.

— Luveria!

U ortiga o'girildi.

Taehyung qo'lini ko'tarib unga ishora qildi.

— Bu yoqqa kel.

Luveria uning yoniga bordi.

— Erta kelibsan.

— Sen ham.

Shu payt o'qituvchi baland ovozda gapirdi.

— Hamma avtobusga chiqsin!

O'quvchilar birin-ketin joylariga o'tira boshlashdi.

Taehyung deraza yonidagi ikkita o'rindiqqa sumkasini qo'yib qo'ygandi.

Luveria kulimsiradi.

— Menga joy olib qo'ydingmi?

— Ha.

— Rahmat.

U Taehyungning yoniga o'tirdi.

Buni ko'rgan qizlardan biri jahli chiqib dedi:

— Nega aynan uning yonida o'tiradi?

Boshqa qiz esa pichirladi:

— Chunki u Taehyungning sevgilisi-da...

Avtobus yo'lga tushdi.

Yo'l davomida ko'pchilik musiqa tinglar, kulishar va suratga tushishardi.

Bir payt avtobus kutilmaganda chuqurga tushib ketdi.

Luveria muvozanatini yo'qotib, Taehyungning yelkasiga suyandi.

— Uzr...

Taehyung kulimsiradi.

— Hechqisi yo'q.

Ammo avtobus yana silkinib ketdi.

Bu safar Luveria yiqilib ketmasligi uchun Taehyung uning qo'lidan ushlab qoldi.

— Ehtiyot bo'l.

Luveria uning qo'liga qaradi.

— Rahmat...

Atrofdagi o'quvchilar esa yana ularga tikilib qolishdi.

— Voy...

— Qaranglar, qo'l ushlashib o'tirishibdi.

Qizlarning jahli yanada chiqdi.

Taehyung esa hech kimga e'tibor bermay, qo'lini faqat avtobus tekis yo'lga chiqqandan keyingina sekin qo'yib yubordi.

Luverianing yuragi esa negadir odatdagidan tezroq ura boshlagandi.

Bir necha soatdan so'ng avtobus tog' etagidagi dam olish maskaniga yetib keldi.

O'quvchilar quvonch bilan avtobusdan tushishdi.

— Voy, bu yer juda chiroyli ekan!

— Tezroq suratga tushaylik!

O'qituvchi hammani atrofiga yig'di.

— Hozir xonalarga joylashasizlar. Bir soatdan keyin esa hamma pastdagi maydonda yig'iladi.

Hamma sumkalarini olib, o'z xonalariga yo'l oldi.

Luveria qizlar uchun ajratilgan xonaga kirdi.

U bilan yana uch nafar qiz joylashgan edi.

Qizlar unga sovuqqina qarab qo'yishdi, ammo hech narsa deyishmadi.

Luveria karavotiga sumkasini qo'yib, deraza yoniga bordi.

— Manzara juda chiroyli ekan...

Oradan bir soat o'tgach, barcha maydonga yig'ildi.

O'qituvchi qo'lidagi qog'ozga qarab dedi:

— Hozir jamoaviy o'yinlar o'tkazamiz. Har bir guruhga bittadan topshiriq beriladi.

Tasodifan Taehyung va Luveria bir guruhga tushishdi.

— Birinchi topshiriq, — dedi o'qituvchi. — O'rmon ichidagi belgilangan joydan bayroqni topib kelasizlar. Eng tez qaytgan jamoa g'olib bo'ladi.

Hamma guruhlar har tomonga yugurib ketishdi.

Taehyung va Luveria ham o'rmon yo'lagi bo'ylab yurishardi.

— Charchamadingmi? — so'radi Taehyung.

— Yo'q.

Shu payt Luveria oyog'i ostidagi toshni payqamay qoldi.

— Voy!

U muvozanatini yo'qotib oldinga yiqilayotgan edi.

Taehyung darhol uning belidan ushlab qoldi.

Ikkalasining ko'zlari bir-biriga tikildi.

— Yaxshimisan? — dedi Taehyung past ovozda.

Luveria uning qo'llari hali ham belida ekanini sezib, asta bosh irg'adi.

— Ha...

Ular bir necha soniya indamay turishdi.

Shu payt uzoqdan kamera ovozi eshitildi.

"Chiq!"

Kimdir ularning suratini olib ulgurgandi.

Taehyung va Luveria bir vaqtda o'sha tomonga qarashdi.

Daraxt ortida esa sinfdoshlaridan biri telefonini yashirishga ulgurmay qolgandi.