In Arms Of Night
Author: Lee Yeonhwa
Amelia: uzur janob... men shunchaki ketishni istayman.
Amelia ko'zlari yoshlanib gapirdi. Seokjin esa uning yuzini ko'rgach o'rnidan turib yotoq tomon yaqinlashdi...
Seokjin: men ikki marta takrorlashni yoqtirmayman kichkintoy. Sen ketmaysan. Sen haqingda surishtirdim, o'gay otang seni haydab yuboribdi, agar qo'yib yuborsam ham boradigan joying yo'q.
Seokjin yotoq oldida tiz cho'kib qizning yuzlaridagi yoshni artdi.
Seokjin: bu yerda sen havfsizsan, uy keng, issiq, dori darmon va ovqat yetarli. Agar hozir seni ketkazib yuborsam, bularni yana kim senga bera oladi. Himm...
Amelia bir zum jim qoldi, rostdan ham uning boradigan joyi yo'q, otasiga keraksiz, birorta qarindoshi ham yo'q edi aksiga olib. So'zsiz boshini quyi solib jim turdi. Seokjin uning iyagidan sekin ushlab o'zi bilan yuzlashtirdi.
Seokjin: lekin har bir narsaning to'lovi bor, buni bilishing kerak. Meni gaplarimni tushunyapsanmi?
Amelia yo'q ma'nosida bosh silkitdi.
Seokjin: yaxshi unda tushuntiraman. Senga istagan barcha narsangni, kiyim kechak, ovqat, o'qishimg uchun sharoit, kasal bo'lganingda dori darmonlar, barchasini men senga beraman.
Lekin sen ham evaziga menga nimadir berishing yoki taklif qilishing kerak. Xo'sh, sen nima taklif qilasan?
Amelia: menda hech narsa yo'q. Men hech nima taklif qilolmayman.
Seokjin: nega endi hech nima yo'q ekan. Senda juda bebaho narsa bor
Amelia: menda shunday narsa bormi (hayron bo'lib gapirdi) u nima edi?
Seokjin qizning oppoq sochlarini silab gap boshladi.
Seokjin: senda tengsiz go'zallik bor, meni tinchlanishga majbur qiladigan, dunyoni unutib manashu to'rt devor ichida qamalib qolishga mahkum qiladigan go'zallik.
Sendagi oppoq sochlar, moviy ko'zlar, qizg'ish rangli dudoqlar... meni o'ylamasligim kerak bo'lgan narsalarni o'ylashga majburlayapti. Man bu go'zallikni to'lov sifatida qabul qilishni istayman.
Masofani saqlagan holda qizning sochlarini qulog'i ortiga surib yonoqlarini silab gapirdi. Lekin qizaloq uning gaplarini tushunish uchun juda yosh edi.
Amelia: janob sizga sochlarimni kesib berishimni istayapsizmi?
Seokjin qizning savolidan hayratlandi va beixtiyor kulib yubordi. Qizcha rostdan ham uning maqsadini tushunmaganini yoqimli deb qabul qildi
Seokjin: sen rostdan ham mening gaplarimni tushunmayapsan, shundaymi? Yaxshi unda oddiyroq qilib tushuntiray.
Men senga nimani buyursam, so'zsiz bajarasan. Mening xonamda, bitta yotoqda uxlaysan. Menga qarshi chiqmaysan, tushundingmi?
Amelia uning gaplarini qisman tushunadi, lekin yosh bo'lsa ham begona erkak bilan bir xonada qolishni istamadi. Shunchaki jim turdi, ha yoki yo'q demadi. Chunki unda boshqa yo'l ham yo'q, borishga joyi, yashashga boshpanasi, yeyishga ushog'i ham yoq.
Chorasizlikdan ko'zlaridan marjon yoshlari to'kildi, Seokjin buni ko'rib o'rnidan turdi va yotoq ustiga chiqdi. Qizni sekin bag'riga bosib sochlarini siladi.
Seokjin: gaplarimga hafa bo'ldingmi? Himm? Men senga shunchaki vaziyatni tushuntirgandim, senga himoya bera olishimni aytdim.
Amelia javob bermadi, birozdan keyin koz yoshlar to'xtay boshladi va Seokjin uni o'zidan uzoqlashtirib yana gapirdi.
Seokjin: bo'ldi endi uxlashing kerak. Qo'rqma men senga zarar bermayman, shunchaki menga imkon ber. Ho'pmi???
Seokjin qizni yotqizib yoniga o'zi ham yotdi va ustlariga ko'rpa yopdi. Vaqt o'tib ulgirmasigan yigit qizning belidan qo'llarini o'tkazib o'ziga tortdi. Amelia bu holatdan noqulay bo'lib undan uzoqlashishga harakat qildi.
Seokjin: Qimirlama...
dedi sokin ohangda yanada o'zga yaqinroq tortib.
tanalar bir-biriga tegib turardi, Seokjin esa yuzini qizning sochlariga ko'mib iforidan to'yim nafas olardi. Bir necha daqiqalardan so'ng juftlik uyquga ketishdi, lekin tungi soat ikkilar atrofida Seokjin tasodifan uyg'onib ketdi.
Qizaloq yonida begʻubor bo'lib uxlab yotardi, lekin negadir yuzlari qizg'ish rang olgan. Uyg'otib yubormasdan sekin qizning yuzlarini siladi va kaftlari uning tanasi olovda kiyanayotganini his qildi. Bu holatdan vahimaga tushib qizaloqni uygʻotishga harakat qildi.
Seokjin: Ameliya... Kichkintoy hoziroq uyg'on.
Lekin qizaloq uygʻonishni istamadi, tanasi qaqshab og'rir, o'zini sovuqda qolib ketgan his qilardi. Yigit Darhol oʻrnidan turib shifokor chaqirdi, shifokor kelgach qizning haroratini tekshirdi. Harorati juda baland, shifokor qizaloqqa isitma tushiruvchi ukol va antibiotiklar berdi, soʻng bir nechta dorilar ro'yxatini yozib Seokjinga tutqazgancha xonadan chiqib ketdi. Qaytib qizning yoniga sekin bordi va sochlarini, yuzlarini siladi. Uchiratganiga bir kun ham bo'lmagan mitti qizaloq uchun bunchalik tashvishlanishi, bunchalik bog'lanib qolishiga hayron boʻldi.
Ameliya ancha tuzalib qoldi, Seokjin esa ko'p vaqtini qizchaning yonida o'tkazishni odat qilib oldi. Hozir u uyda, Ameliyaning oldida telefonidan ishlarni boshqarib turibdi, Ameliya esa 2kundan buyon uyga kelib dars berayotgan o'qituvchisi tayinlagan uy vazifalarni bajarish bilan band
Seokjin telefonidagi ishlarini tugadib qizaloqning yoniga bordi, orqasidan kelib quchoqlab yuzini qizning nozik bo'yniga ko'mdi. Bir nechta nozik o'pishlar bilan erkaladi, bu narsa yosh qizaloq uchun g'alati hissiyot edi. O'pishni to'xtatib gapirdi
Seokjin: vazifalar qiyinlik qilyaptimi?
Ameliya: yo'q... hammashi tushunarli...
Seokjin: yaxshi. Agar qiynalsang, menga ayt, mendan yordam so'ra. Tushundingmi?
Ameliya jimgina bosh qimirlatdi va darslariga qaytdi. Seokjin esa uni quchoqlagan, yuzi qizning bo'yniga ko'milgan holatda qoldi. Qo'llari faqat quchoqlash bilan cheklanishni istamay, sekinlik bilan harakatlanishni boshladi...
Agar o'lish qarorini qabul qilishim kerak bo'lsa, buning sababi faqat sen bo'l. Chunki sensiz otgan har bir tongim do'zahga tomon tashlangan qadamimdir...