Sen mening qahramonimsan, Selora

Hamma narsa maxfiy kelishuvdan boshlandi. Mila kutilmaganda kuchli bosh og'rig'i va charchoq bilan shifoxonaga yotqizildi. Uni davolash Seloraning zimmasiga tushdi. Siyosiy raqiblar Milaning sog'lig'i yomonlashganini bilib qolmasliklari uchun, maslahatchilar g'alati reja tuzishdi: Bosh vazir "reabilitatsiya" bahonasida bir yilga ommadan chekinadi va uning xavfsizligini ta'minlash hamda doimiy nazorat qilish uchun Selora u bilan birga yashaydi.
​Birinchi oy: Madaniyatlar to'qnashuvi
Mila Seulning chekkasidagi shaxsiy qarorgohga ko'chib o'tganda, Selora uning naqadar "robot" ekanligidan hayratda qoldi. Mila hatto nonushtada ham iqtisodiy hisobotlarni o'qirdi.
​"Bosh vazir xonim, bu yerda sizga buyruq beradigan yagona odam — menman. Va mening birinchi buyrug'im: bu planshetni chetga surib, issiq sho'rvani iching," — dedi Selora bir kuni jasorat bilan.
​Oltinchi oy: Niqoblar tushishi
Vaqt o'tishi bilan qat'iy protokol devorlari quladi. Mila Seloraning kasallar hayoti uchun qanday qayg'urishini, Selora esa Milaning yelkasidagi mamlakat yukini ko'rdi. Bir kuni kechasi, kuchli yomg'ir paytida, Mila o'zining bolalikdagi qo'rquvlarini aytib berdi. O'sha oqshom ular endi shunchaki "bemor va shifokor" emas edilar.
​O'n ikkinchi oy: Qiyin tanlov
Bir yil yakunlanmoqda. Milaning reytingi tiklangan, sog'lig'i joyida. U Seulning markaziga, moviy saroyga qaytishi kerak. Selorani esa murakkab jarrohlik amaliyotlari va shifoxonadagi odatiy hayot kutmoqda.
Mila derazadan tashqariga qarab, Seloraga pichirladi:
"Men yana o'sha muz malikasiga aylanishni xohlamayman, Selora."

Busandagi sirli uchrashuv
​Mila ketishiga sanoqli kunlar qolganida, Seloraga kichik, sarg‘aygan konvert uzatdi. Uning barmoqlari biroz titrar, nigohi esa odatdagidek sovuq emas, balki iltijoli edi.
— "Selora, bu manzilda bir chol yashaydi. Uning ismi Jan janoblari. Siyosatchi sifatida men u yerga borolmayman, har bir qadamim kuzatuvda. Sendan o‘tinaman, unga mana buni ber va uning ahvolini o‘z ko‘zlaring bilan ko‘rib qayt."
​Selora tushunarsiz tuyg‘ular bilan Busanga yo‘l oldi. Dengiz bo‘yidagi kichik, tashlandiq va shamol uvillaydigan kulba oldida u Milaning xatidagi odamni uchratdi.
​🏠 Haqiqat bilan yuzma-yuz
​Jan janoblari sobiq dengizchi bo‘lib, ko‘zlari deyarli ko‘rmas, ammo xotirasi o‘tkir edi. Selora unga Milaning xati va u yuborgan dori-darmonlarni uzatdi. Chol xatni ushlab ko‘rar ekan, chuqur xo‘rsindi.
​— "Siz u yuborgan shifokormisiz? Mila... u hali ham o‘zini aybdor his qilyaptimi?" — deb so‘radi chol xirillagan ovozda.
​Selora hayratda qoldi. Ma’lum bo‘lishicha, bu chol Milaning otasi emas, balki yigirma yil avval Mila sababchi bo‘lgan yirik bir avariya qurbonining yolg‘iz qolgan otasi ekan. Mila yillar davomida "Muz malikasi" niqobi ostida yashab, o‘zining butun daromadini va erkinligini mana shu insonning hayotini saqlab qolishga, uning aybini yuvishga sarflagan ekan.
​❄️ Muz erishi
​Selora Seulga qaytganida, Milani katta matbuot anjumani kutayotgan edi. U yana qimmatbaho kostyumda, sochi tartib bilan yig‘ilgan, yuzida hech qanday his-tuyg‘u yo‘q edi. Ammo Selora olomon orasidan unga qarab, sekingina bosh irg‘adi.
​Mila minbar ortida turib, minglab kameralar qarshisida nutq so‘zlar ekan, uning nigohi bir soniyaga Seloraga tushdi. O‘sha lahzada hamma Bosh vazirni ko‘rayotgan bo‘lsa, Selora uning ichidagi o‘sha qo‘rqqan, ammo vijdonli qizchani ko‘rib turardi.

​Selora Busandagi ochiq deraza yonida turib, qo‘lidagi eski fotosuratga tikilib qoldi. Jan janoblarining titroq qo‘llari bilan ko‘rsatgan suratida — yosh, navqiron va tabassum qilib turgan Min Yoongi edi.
​Seloraning tomirlarida qon muzlab qolgandek bo‘ldi. Bu uning besh yil avval "baxtsiz hodisa tufayli vafot etgan" deb hisoblangan turmush o‘rtog‘i edi. Uning qabri bor, uning xotirasi Seloraning yuragida yashaydi. Ammo suratdagi yigit va Mila sababchi bo‘lgan o‘sha avariya... barchasi bir nuqtada birlashdi.
​— "U tirikmi?" — Seloraning ovozi arang chiqdi.
— "Ha," — dedi chol dengizga qarab. — "Lekin u endi avvalgi Yoongi emas. Mila uni chet elda eng maxfiy klinikalarda davolatdi. Uning yuzini, ismini, hatto xotirasini ham o‘zgartirishdi. Mila uni sen tinch yashashing uchun 'o‘ldi'ga chiqargan. U seni uning aybi bilan nogiron bo‘lib qolgan eringga qarab, umring xazon bo‘lishini xohlamadi."
​🏛️ Seul: Yuzma-yuz
​Selora Seulga qaytganida yomg‘ir yog‘ardi. U Bosh vazir qarorgohiga bostirib kirdi. Qo‘riqchilar uni to‘xtatmoqchi bo‘lishdi, ammo Milaning birgina ishorasi bilan yo‘l bo‘shatildi.
​Mila o‘z kabinetida, qimmatbaho stoli ortida o‘tirardi. U Seloraning ko‘zlaridagi nafrat va og‘riqni ko‘rib, hammasini tushundi.
— "Sen uni mendan o‘g‘irlading," — dedi Selora pichirlab. — "Menga qaror chiqarish huquqini bermading. Uni nogiron bo‘lsa ham, xotirasiz bo‘lsa ham sevishga haqqim bor edi!"
​Mila o‘rnidan turdi. Uning yuzidagi o‘sha "Muz malikasi" niqobi parchalanib ketgan edi.
— "Men seni qutqarmoqchi edim, Selora. Sen dunyodagi eng yaxshi jarroh bo‘lishing kerak edi, baxtsiz ayol emas. Men bu gunohni bir o‘zim ko‘tarmoqchi bo‘ldim. Bir yil sen bilan yashab, sening naqadar pok ekanligingni ko‘rganimda, qilgan ishim naqadar mudhishligini angladim."
​🏥 Tanlov
​Mila stol ustiga yana bir manzilni qo'ydi. Bu Seulning chekkasidagi reabilitatsiya markazi edi.
— "U yerda. Hozir u biroz yurishni boshlagan. Ismi endi boshqa. Agar istasang, uni olib ketishing mumkin. Lekin bu mening siyosiy faoliyatim tugashi va barchamizning hayotimiz ostin-ustun bo‘lishini anglatadi."

Reabilitatsiya markazidagi uchrashuv
​Selora manzil bo‘yicha yetib kelganida, bog‘da bir yigit o‘tirardi. Uning yuzi biroz o‘zgargan, nigohlari esa uzoqlarga tikilgan. Bu Suga edi — Milaning hujjatlarida shunday nomlangan, ammo Selora uchun u hamon o‘sha Yoongi.
​Selora uning yoniga sekin borib o‘tirdi. Hech narsa demadi, shunchaki uning qo‘lidan tutdi. O‘sha lahzada Suganing vujudida titroq turdi. Xotiralar — parchalangan oyna kabi birin-ketin joyiga tushdi: to‘y kuni, birinchi operatsiyadan keyingi quvonch va o‘sha mudhish avariya...
​— "Selora..." — pichirladi u. Ovozi bo‘g‘iq, ammo tanish edi. — "Sen kechikding."
— "Yo‘q, men seni topdim," — dedi Selora ko‘z yoshlarini tiya olmay.
​Muz malikasining kabinetida
​Oradan bir hafta o‘tdi. Mila o‘z kabinetida iste’fo haqidagi arizasini tayyorlab qo‘ygan edi. U qilmishining yukini boshqa ko‘tarolmasligini, hamma narsani oshkor qilib, jazosini olishga tayyorligini his qildi.
​Eshik ochilib, Selora va Suga kirib kelishdi. Suga biroz oqsoqlanib yurar, ammo nigohi qat’iy edi. Mila o‘rnidan turib, boshini egdi.
— "Men tayyorman," — dedi Mila. — "Qamoqmi yoki sharmandalik, bariga roziman."
​Suga stol ustidagi iste’fo arizasini oldi-da, uni sekingina yirta boshladi.
— "Yo‘q, xonim," — dedi u bosiqlik bilan. — "Agar siz ketsangiz, bu mamlakat yana tartibsizlikka yuz tutadi. Siz qilgan xatongizni yopish uchun emas, uni yuvish uchun bu yerda qolishingiz kerak. Siz meni o‘limdan qutqardingiz, menga yangi hayot berdingiz. Bizning hayotimiz — bu sizning siringiz bo‘lib qoladi."
​Yangi hayotning boshlanishi
​Mila hayratda qoldi. U "Muz malikasi" edi, lekin hozir uning ko‘zlarida chinakam minnatdorchilik yoshlari ko‘rindi.
​— "Sizlar... meni kechiryapsizlarmi?"
Selora Milaning qo‘lidan tutdi:
— "Biz bir yil birga yashadik, Mila. Men sizning ichingizdagi azobni ko‘rdim. Bu jazo sizga yetarli. Endi yaxshi Bosh vazir bo‘ling. Biz esa... shunchaki baxtli bo‘lamiz."
​Xotima
​Oradan yillar o‘tdi. Janubiy Koreya o‘zining eng adolatli va kuchli Bosh vaziri — Milani olqishlardi. Hech kim uning shunchalik fidoyiligining sababini bilmasdi.
​Shahar chekkasidagi kichik bir shifoxonada esa mashhur nevrojarroh Selora va uning yordamchisi Suga birga ishlashardi. Har yakshanba kuni ularning uyi oldiga qora, raqamsiz bir mashina kelar va ichkaridan bir ayol tushib, do‘stlaridek ular bilan tushlik qilardi.

Dunyodagi eng katta sirlar ba’zan nafrat bilan emas, balki jimjitlik va mehr bilan saqlanadi.