ElJim (^o^)

Seul osmonidagi so‘nggi ko‘z yosh
​Jimin va Ella bolalikdan Janubiy Koreyaning chekka bir qishlog‘ida birga o‘sishgan edi. Jimin hamisha Ellani o‘zining erkatoyi deb bilar, uni hazillashib "Kelinposha" (koreyscha uslubda — Saxi-nim) deb chaqirardi. Ella esa uning jiddiy qiyofasidan kulib, unga "Tog‘a" (Ajeossi) deb laqab qo‘ygan edi. Ularning eng katta orzusi — yorqin chiroqlar shahri Seulni ko‘rish edi.
​Nihoyat, ular orzulariga yetishdi. Seul ularni ulkan osmono‘par binolar va Seul minorasining (N Seoul Tower) tarovati bilan kutib oldi. Biroq, sayohatning uchinchi kuni "Itaewon" metrosi yaqinida sodir bo‘lgan kutilmagan baxtsiz hodisa hammasini ostun-ustun qilib yubordi. Jimin portlash lahzasida faqat bir narsani o‘yladi: Ellani asrash. U qizning ustiga o‘zini otdi.
​Dahshatli tutun va qichqiriqlar ichidan faqat Ella sog‘-omon chiqdi. Jimin esa... u g‘oyib bo‘ldi. Qutqaruvchilar uni vafot etganlar ro‘yxatiga kiritishdi, chunki o‘sha hududdan hech kim tirik qolishi mumkin emasdek edi.
​Uch yillik sukunat
​Oradan uch yil o‘tdi. Ella Seuldan qishlog‘iga qaytib, motam ichida yashadi. Har safar kimdir "Jimin" ismini aytsa, uning yuragi tilinar, qulog‘i ostida uning "Kelinposha" degan ovozi jaranglardi. Yanvarning qahraton sovuqlaridan birida, qishloq oqsoqoli Janob Xon (bu yerda u ularning oilaviy yaqini, donishmand qariya) Ellani o‘z xonadoniga mehmonga chaqirdi.
​Ella ichkariga kirganida, pechka yonida orqasi bilan o‘tirgan tanish qomatni ko‘rib, toshdek qotib qoldi. Yigit sekin o‘girildi. Uning yuzida chuqur chandiq bor edi, lekin nigohlari o‘sha-o‘sha...
​— Salomatmisan, kelinposha? — dedi Jimin titroq ovozda.
​Ma’lum bo‘lishicha, Jimin o‘sha kuni og‘ir jarohat olib, xotirasini yo‘qotgan va Seuldagi xayriya kasalxonalaridan birida uzoq vaqt "Noma’lum shaxs" sifatida davolangan edi. Faqat uch yil o‘tib, xotira parchalari tiklangach, u o‘z uyini topib keldi.
​Janob Xon guvohligidagi iqror
​Xon bobo choy quyib, ularga termulib o‘tirardi. Jimin Ellaning qo‘llaridan tutdi:
​— Ella, men Seul metrosida ko‘zlarimni yumayotganimda, Xudodan faqat bir narsani so‘raganman: Sening kulgingni yana bir bor ko‘rishni. Men seni shunchaki erkalab "kelinposha" demasdim. Sen mening hayotimning mazmuni eding.
​Ella ko‘z yoshlarini tiya olmay, pichirladi:
— Sizni o‘ldi deb o‘ylagandim, tog‘a... Nega meni buncha kutdirdingiz?
​Baxtli xotima: To‘y
​Bahor kelib, gilos gullari (Cherry blossom) gullagan paytda, butun qishloq ularning to‘yiga yig‘ildi. Seul endi ular uchun faqatgina qayg‘u shahri emas, balki ularni bir-biriga qanchalik bog‘liqligini isbotlagan sinov maydoni edi.
​To‘y kuni Jimin Ellaning qulog‘iga sekin pichirladi:
— Endi hech qanday "tog‘a" yo‘q, kelinposha. Endi faqat sen va men bor.

Gilos gullari ostidagi oqshom davom etardi. To‘ydan so‘ng Jimin va Ella qishloq chetidagi tepalikka, Seulga olib boradigan temir yo‘l relslari ko'rinib turadigan joyga chiqishdi.
​Seuldan qolgan yagona chandiq
​Jimin barmog‘i bilan yuzidagi chandiqni silab qo‘ydi. Ella buni ko‘rib, uning qo‘lidan mahkam tutdi.
​— Bilasanmi, — dedi Jimin past ovozda, — Seuldagi shifoxonada yotganimda, xotiram xira tuman ichida edi. Ismimni eslay olmasdim, lekin har gal hamshiralar dori olib kelganida, tilimga beixtiyor bitta so‘z kelardi: "Kelinposha". Ular bu nima degani deb hayron bo‘lishardi. Men esa bu so‘z qandaydir juda qadrli insonimga tegishli ekanini, u meni kutayotganini ich-ichimdan his qilardim.
​Ella boshini uning yelkasiga qo‘ydi:
— Men esa har kuni o‘sha metro bekatiga gullar qo‘yib kelardim. Sizni "tog‘a" deb chaqirishni sog‘inganimdan, hattoki tushlarimda ham sizdan arazlab yurardim. "Nega meni tashlab ketdingiz, tog‘a?" deb yig‘lardim.
​Kutilmagan sovg‘a
​Jimin cho‘ntagidan kichkina, biroz urinib qolgan qutichani chiqardi. Bu o‘sha portlash kuni uning cho‘ntagida bo‘lgan, lekin mo‘jiza tufayli shikastlanmagan uzuk edi.
​— O‘sha kuni Seul minorasi tepasida buni senga bermoqchi edim. Taqdir bizni uch yilga kechiktirdi, lekin niyatim o‘zgarmadi.
​U uzukni Ellaning barmog‘iga taqib qo‘yarkan, uzoqdan poyezdning xushchaqchaq ovozi eshitildi. Bu safar poyezd ovozi Ellaning yuragiga vahima solmadi. Aksincha, bu ovoz yangi hayotning, tugamaydigan sayohatning ramzi bo‘lib yangradi.
​Xotima
​Ular endi na Seuldan, na taqdirning kutilmagan zarbalaridan qo‘rqishardi. Chunki ular bitta narsani aniq bilishardi: hatto xotira o‘chib ketganda ham, qalb o‘z sevgilisini baribir taniydi.
​Janob Xon uzoqdan ularga qarab, jilmayib duo qildi. Qishloq ustiga sokin tun cho‘kdi, ammo ikki yoshning qalbidagi quyosh endi hech qachon botmasdi.