UNUTILGAN YULDUZ
Channel's : https://t.me/ARMYLANDIA_FICC
https://t.me/Lisaruby_khanukiff
Boy oiladagi Teahyung bolalar uyiga kelgandi va uyerda 18 yoshli qzni kordi va uni olib ketmoqci boldi....
Teahyung: (qo‘lini cho‘zib) "Jiyoo, yur, seni yangi kiyimlar bilan ta’minlashimiz kerak. Hozir bu sen uchun juda muhim."
Jiyoo: (qo‘lini ko‘kragiga qo‘yib) "Hoy, siz kim bo‘lib menga buyruq beryapsiz? Men bu yerda tinch yashayapman. Sizga nima qildim?"
Teahyung: (muloyim ovozda) "Menga hech narsa qilganing yo‘q. Men faqat yordam bermoqchiman. Seni bu yerda ko‘rib, qanchalik qiyin sharoitda yashayotganingni sezdim. Bu yer sening joying emas, Jiyoo."
Jiyoo: (qoshlarini chimirgancha) "Nega aynan men? Yuzlab bolalar bor, nega ularni emas, meni tanladingiz?"
Teahyung: (jiddiy qarab) "Seni ko‘zlaringda hayotga ishtiyoqni ko‘rdim. Har bir qadamlaring qat’iy, lekin yuraging og‘ir yuk bilan to‘lganini ham sezdim. Men senga yordam bera olaman.
"Jiyoo: (bir oz jim qoldi) "Agar yordam bermoqchi bo‘lsangiz, nega buni majburiyatdek ko‘rsatasiz? Men bunday hayotga o‘rganganman."
Teahyung: (chuqur nafas olib) "Majburiyat emas, imkoniyat. Senga yangi hayot, yangi kelajak berishni istayman. Qolaversa, sen bu imkoniyatga loyiqsan."
Jiyoo: (nigohini pastga tikib) "Yaxshi... lekin bu oson bo‘lmaydi. Men sizga darrov ishonolmayman."
Teahyung: (tabassum bilan) "Ishonch vaqti kelganda paydo bo‘ladi. Men kutaman..
Teahyungning so‘zlari Jiyooning ichki dunyosida keskin izlar qoldirdi. U unga ishonch berishga harakat qilayotganini sezgan edi, lekin ichidagi xavotir va qo‘rquv uni o‘zgartirishga imkon bermasdi. Shuningdek, Jiyoo, qanchalik Teahyung unga yordam bermoqchi bo‘lsa ham, o‘zining o'tmishidan qochishga qiynalardi.
Bir necha hafta o‘tgach, Jiyoo Teahyung bilan yana uchrashdi. Ularning orasida ichki bo‘shliq va muammolar hali ham bor edi, ammo Jiyoo bu safar kuchliroq va aniqroq qaror qabul qilishni istardi.
Jiyoo: (tiqilinch nafas olib) "Men sizni tushunaman, Teahyung. Siz meni o'zgartirmoqchisiz, lekin men o'zimni o'zgartirishga tayyor emasman. Mening ichimda biror narsa uzilib ketgan."
Teahyung: (qattiq tutgan holda) "Jiyoo, men seni o'zgartirmoqchi emasman. Men faqat sening eng yaxshi versiyangni ko‘rishni istayman. Ishon, vaqt kelganda sen ham o'zingni topasan."
Jiyoo, Teahyungning samimiy so‘zlaridan ruhlangan holda, uning yordamini qabul qilishga qaror qildi, ammo bu o‘zgartirish uchun vaqt kerak edi. Unga haqiqatan ham o‘zining chuqurroq qismiga kirib, o‘z tuyg‘ulari bilan yuzlashish zarur edi. Teahyung esa unga barcha vaqtini va diqqatini bag‘ishlashga tayyor edi.
Teahyung: (yumshoq tabassum bilan) "Men seni tashlab ketmayman, Jiyoo. Agar o‘zingni topmoqchi bo‘lsang, men seni qo‘llab-quvvatlayman."
Jiyoo: (ko‘zlari namlanib) "Sizni xafa qilmaslik uchun bor kuchimni sarflayman, Teahyung. Men o‘zimni yo‘qotganimni bilaman, ammo sening qo‘llab-quvvatlashingiz bilan yana bir bor boshlashni xohlayman."
Shu payt Teahyung va Jiyoo o‘rtasidagi o‘zaro ishonch kuchaydi. Ular birgalikda yangi hayotga, yangi imkoniyatlarga qadam qo‘yishdi, ammo bu jarayonning o‘zi juda og‘ir bo‘ldi. Jiyoo o‘z ichki og‘riqlari bilan kurashar ekan, Teahyung uning yonida bo‘lib, unga yordam bera boshladi.
Jiyoo tez orada o‘zining yuksalish yo‘lini topdi, lekin bu jarayon uzun va mashaqqatli bo‘ldi. Teahyung esa uning yo‘lida yo‘ldosh bo‘lishni davom ettirdi, uning sevgisi va qo‘llab-quvvatlashi Jiyooning yana bir bor o‘ziga ishonishiga ishontirdi...
Teahyung va Jiyoo birgalikda hayotni yangidan qurishga urinayotgan bo‘lsa-da, o'tmishning soyasi ularni har qadamda ta'qib qilardi. Teahyung unga ishchi qidirayotgan kompaniyalardan biri bilan intervyuga borishga yordam berdi. Bu Jiyoo uchun katta qadam edi. U xonaga kirib, o‘zini ishonchsiz his qilsa ham, Teahyungning uning yonida ekanligini bilardi.
Teahyung: "Eslab qo‘y, bu sening imkoniyating. O‘zingni ko‘rsatishdan qo‘rqma."
Jiyoo: (chuqur nafas olib) "Bu men uchun juda qo‘rqinchli. Ammo sizni umidsiz qilmaslik uchun qo‘limdan kelganicha harakat qilaman."
U intervyuni muvaffaqiyatli o‘tkazdi va ishga qabul qilindi. Bu uning hayotidagi ilk muvaffaqiyat edi, lekin bu hali hammasi emas edi. Teahyung u bilan doimiy ravishda gaplashib, ichki kurashlariga qarshi turishga yordam berardi.Kunlarning birida, ular birga sayr qilib yurganida, Jiyoo birdan to‘xtadi va ko‘zlarini uzoq manzaraga tikdi.
Jiyoo: "Teahyung, men o‘zimni shu qadar yo‘qotganimni his qilyapman. Lekin siz menga yordam berib, umidni qaytarib berdingiz. Nega buni qilyapsiz? O‘z hayotingizni o‘ylashingiz kerak edi."
Teahyung: (katta nafas olib) "Chunki sen mendan umidni o‘chirgan odam emassan. Men senga qaragan payt, sening ichingdagi kuchni ko‘raman. Men faqat senga bunga ishonishga yordam bermoqchiman."
Bu suhbat Jiyooga ichki tinchlik va shijoat bag‘ishladi. U ishda muvaffaqiyatga erishib, asta-sekin Teahyung bilan munosabatlarida yanada ishonchni his qila boshladi. Lekin hayot doim ham tekis kechavermas edi.Bir kuni Jiyoo Teahyungga bir narsani tan olishga qaror qildi. U katta sirni ichida saqlab kelayotgandi: bolalar uyidagi paytlarida qattiq adashgan va shuning uchun o‘zini kechirolmayotgandi.
Jiyoo: (ko‘zlari yoshga to‘lib) "Teahyung, men sizga haqiqatni aytishim kerak. Men bolalar uyida juda katta xato qilganman. O‘sha kunlarda o‘z harakatlarimni kechira olmayman. Men bu dunyoda yaxshi hayotga loyiq emasman."
Teahyung: (uning yelkasidan ushlab) "Hammaning o‘z xatolari bor, Jiyoo. Muhimi, sen o‘sha xatolardan saboq olib, oldinga qadam tashlayapsan. Men seni o‘tmishing bilan emas, hozir kimliging bilan sevaman."
Jiyoo uchun bu so‘zlar oxir-oqibat qutqaruvchi bo‘ldi. U o‘zini kechirishni va hayotga ishonch bilan qarashni o‘rgandi. Teahyung esa uning yonida bo‘lib, qahramonlik qilgan inson bo‘lib qoldi.