Vaqtni toʻxtatgan bola

By: senpai

Sirli Soat Egasi

Ren asta ko'zlarini ochdi.

Quyosh allaqachon botishga yaqinlashgandi. Atrofdagi odamlar hech narsa bo'lmagandek yo'llarida davom etishardi.

Ren sekin o'rnidan turdi.

— Hammasi... tushmidi?.. (Ren)

U cho'ntagiga qo'lini soldi.

Birdan nimadir qo'liga tegdi.

Cho'ntakdan eski kumush soat chiqdi.

Renning yuragi tez ura boshladi.

— Axir... bu o'sha soat-ku... (Ren)

Soatning millari o'z-o'zidan aylana boshladi.

Tik... Tak... Tik... Tak...

Qopqoq sekin ochildi.

Ichida bitta jumla yozilgan edi.

"Vaqt seni tanladi."

Ren hayrat bilan yozuvga tikilib qoldi.

Shu payt orqasidan sovuq ovoz eshitildi.

— Nihoyat seni topdim. (???)

Ren darhol ortiga o'girildi.

Qora plash kiygan, yuzi niqob bilan yopilgan yigit devor ustida turardi.

Faqat uning moviy ko'zlari ko'rinardi.

— Sen kimsan? (Ren)

— Hozir ismimni bilishing shart emas. (???)

Yigit devordan sakrab tushdi.

Uning nigohi Renning qo'lidagi soatga tushdi.

— Demak... u seni tanlabdi. (???)

— Nima deganing? Bu oddiy soat emasmi? (Ren)

Yigit sekin kuldi.

— Oddiy soat vaqtni to'xtatolmaydi. (???)

Renning nafasi ichiga tushib ketdi.

— Demak... kecha ko'rganlarim rost edi... (Ren)

— Bu hali boshlanishi, xolos. (???)

Birdan yer titradi.

Ren boshini osmonga ko'tardi.

Ko'k yuzida ingichka qora yoriq paydo bo'ldi.

Ajablanarlisi, atrofdagi odamlar uni umuman ko'rmayotgandi.

— Nega hech kim bunga qaramayapti? (Ren)

— Chunki uni faqat Vaqt Egalari ko'ra oladi. (???)

Qora yoriq asta-sekin kengaydi.

Ichidan uzun qora qo'l chiqdi.

Keyin yana biri.

Oradan bir necha soniya o'tmay, yuzi yo'q, butunlay qora mavjudot yerga sakrab tushdi.

Uning tanasidan muzdek havo taralardi.

— Bu nima o'zi?! (Ren)

— Vaqt Yutuvchi. (???)

— Vaqt... Yutuvchi? (Ren)

— Ular odamlarning umrini o'g'irlaydi. Vaqti tugagan inson bu dunyoda hech qachon yashamagandek izsiz yo'qoladi. (???)

Mavjudot birdan Ren tomonga otilib keldi.

Ren qochishga ham ulgurmay qoldi.

Shu zahoti cho'ntak soati yorqin nur taratdi.

Tik...

Butun olam jim bo'ldi.

Shamol to'xtadi.

Qushlar harakatsiz qoldi.

Vaqt yana to'xtagandi.

— Uch soniya! Faqat uch soniyang bor! (???)

Ren vahima ichida atrofga qaradi.

Yo'l chetida zang bosgan temir quvur yotardi.

3...

U quvurni oldi.

2...

Bor kuchini yig'di.

1...

Ren mavjudotning boshiga qattiq zarba berdi.

Vaqt yana harakatlana boshladi.

Mavjudot dahshatli qichqirdi.

Keyin qora tutunga aylanib, ko'zdan g'oyib bo'ldi.

Ren og'ir nafas ola boshladi.

— Men... uni yengdimmi? (Ren)

— Yo'q. (???)

— Nima? (Ren)

— Bu eng zaiflaridan biri edi. Asl dahshat hali boshlanmagan. (???)

Yigit osmonga qaradi.

Qora yoriq avvalgidan ham kattalashayotgan edi.

— Agar bu yoriq ochilib ketsa... vaqtning o'zi parchalanadi. (???)

Ren indamay osmonga tikildi.

U oddiy o'quvchi emasligini endi tushuna boshlagandi.

Shu payt qora plashli yigit niqobiga qo'l uzatdi.

— Endi ismimni bilishga haqqing bor... (???)

Niqob asta-sekin yechila boshladi.

Ammo aynan shu lahzada bob tugadi.