Yosh Verterning IztirobI

Yaqinlik va Masofa Men uni yana ko‘rdim. Lotte. Go‘yo u hech qachon ketmagandek edi. Uning yonida turganimda vaqt boshqacha oqadi. Sekin… lekin chuqur. U kuldi.

— Siz yana o‘sha o‘ychan holatdasiz, Verter, — dedi u. Men ham kuldim.

— Balki bu mening yagona holatimdir. U boshini biroz egdi. Go‘yo nimanidir tushungandek… lekin aytmagandek. Biz birga yurdik. Oddiy suhbatlar. Oddiy lahzalar. Lekin men uchun bu

— oddiy emas edi. Har bir so‘zi, har bir qarashi ichimda aks sado berardi

Shu payt ichimda ikki ovoz borligini his qildim. Biri dedi: “Unga yaqinlash. Bu seni tiriltiradi.” Ikkinchisi esa sekin pichirladi: “Bu seni sindiradi.” Men qaysi biriga ishonishni bilmadim. Bir lahza u jim qoldi. So‘ng dedi:

— Siz juda chuqur o‘ylaysiz. Men kulib qo‘ydim, lekin ichimda nimadir og‘ridi.

— Va bu yaxshi emas, shundaymi? U javob bermadi. Bu sukut… hamma gapdan og‘irroq edi.

Keyin u boshqa bir ismni aytdi. Albert. Oddiygina. Tabiiy. Hech qanday og‘irliksiz. Lekin men uchun bu ism… devorga urilgandek ta’sir qildi. Men bosh irg‘adim, go‘yo hech narsa bo‘lmagandek. Lekin ichimda nimadir sinib bo‘lgandi. Shu payt tushundim: Men unga yaqinlashyapman. Va aynan shuning uchun undan uzoqlashyapman.

Uyga qaytdim. Yo‘l davomida uning kulgisi qulog‘imda yangradi. Bu kulgi meni isitishi kerak edi. Lekin u meni ichimdan muzlatardi. Xonamga kirib, eshikni sekin yopdim. Yana o‘sha sukunat. Daftarimni ochdim. Bugun yozish oson emas edi. So‘zlar kelardi… lekin ular og‘ir edi. “Men unga yaqinlashdim”, deb yozdim. “Va shu bilan uni yanada yo‘qotdim.” Qo‘lim to‘xtab qoldi. Men o‘zimdan qocholmayapman. Bu sevgi emas.

Bu — o‘zimni yo‘qotish. Oxirida faqat bitta jumla qoldi: “Men unga qarab yashayapman… lekin o‘zimdan uzoqlashyapman.” Patqalamni chetga qo‘ydim. Xonada yana sukunat. Lekin bu safar sukunat ichida bitta haqiqat aniq edi: Men endi orqaga qaytolmayman.