Rolandning kundaligi
Ertalab Butomin shahridan chiqdim. Darvoza ortda qolishi bilan shahar shovqini ham asta-sekin yo‘qoldi. Oldimda uzoq yo‘l va tog‘lar ko‘rinardi. Qayerga borishimni hali bilmasdim.
Bir necha soat yurganimdan keyin yo‘l chetida ag‘darilib yotgan aravani ko‘rdim. Uning yonida bir bola g‘ildirakni joyiga qo‘yishga urinardi.
— Ha. Otim qo‘rqib ketib, aravani ag‘darib yubordi.
Aravaning yoniga bordim. G‘ildirak loyga botib qolgan, aravaning bir tomoni esa sinib ketgan.
— Unda avval yukni tushiramiz.
Ikkalamiz xaltalarni yo‘l chetiga olib chiqdik. Keyin aravani ko‘tarib, g‘ildiragini joyiga qo‘ydik.
— Siz bo‘lmaganingizda kechgacha shu yerda qolardim.
— Endi yo‘lingni davom ettira olasan.
U xaltalardan birini ko‘rsatdi.
— Qishloqqa un olib ketyapman. Qishloq tog‘ning narigi tomonida.
— Yo‘lim o‘sha tomonga tushsa, borarman.
Bola otini aravaga qo‘shdi. Ketishdan oldin menga bir non uzatdi.
— Oling. Onam ko‘p solib yuborgan.
U aravasi bilan yo‘lida davom etdi. Men esa biroz keyin yana tog‘ tomon yurishni boshladim.
Tushga yaqin yo‘l torayib, ikki tomondan daraxtlar bilan o‘raldi. Bir joyda kichik yog‘och ko‘prik bor ekan. Ko‘prik ostidan tez oqayotgan daryo o‘tardi.
Men ko‘prikdan o‘tayotganimda, orqamdan ot ovozi eshitildi. Burilib qarasam, uchta chavandoz kelayotgan ekan.
Ulardan biri qo‘lini ko‘tardi.
— Oldinda yo‘l qulagan. Shu tomondan o‘tib bo‘lmaydi.
— Daryo bo‘ylab pastga tushsang, aylanma yo‘l bor.
Men ham daryo bo‘ylab pastga tushdim. Yo‘l ancha uzoqroq bo‘lsa ham, oxiri tog‘ etagidagi kichik qishloq ko‘rindi.
Qishloq katta emasdi. Bir nechta yog‘och uy, kichik tegirmon va markazida quduq bor edi. Men quduq yonidagi skameykaga o‘tirib, bugun olgan nonimni yedim.
Yonimdan o‘tib ketayotgan chol menga qaradi.
— Unda bugun biznikida tunashing mumkin. Tog‘larda kechasi sovuq bo‘ladi.
— Rahmat. Bir kechaga qolaman.
Chol bosh irg‘ab, oldinda yurdi.
Bugun yana bir joyga tasodifan keldim. Men uchun bu qishloqning boshqalardan farqi yo‘qdek ko‘rinardi.